KEYS and CHORDS

Voor de tweede keer vond in het fraaie Egmontpark van Zottegem Song City plaats. Evenals vorig jaar zaten de artiesten een week samen in een oude jeneverstokerij.


Initiatiefnemer Luc Standaert kreeg opnieuw jong talent uit eigen land als Eva De Roovere, Sioen, Born Crain en Udo samen met gereputeerde songwriters zoals Elliott Murphy en Kit Hain aan de schrijftafel. Hain en Murphy waren vorig jaar al van de partij. Bob Neuwirth en Ellen Foley werden overtuigd door Garland Jeffreys, een van de deelnemers van de eerste editie. Die eerste editie leverde volgens Standaert zo’n vijfentwintig bruikbare songs op.
Twee werden door Milow geadopteerd om zijn recente cd, en Barbara Dex en vooral Stan Van Samang waren gretige afnemers van het resultaat van die eerste schrijfsessie. Voor het concert hadden de organisatoren duidelijk werk gemaakt van een verbeterde accommodatie op en naast het podium en een krachtige klankinstallatie, zo konden we in de beste omstandigheden genieten van het programma.


Het was de jonge Arne Vanheacke, winnaar van het Radio 2 songschrijverscontest ‘Schrijf er maar één’ met ‘Luisje’ die dit jaar de spits afbeet voor een al behoorlijk gevulde tent. Arne stond alleen met zijn gitaar op het podium, luid aangemoedigd door zijn met grote spandoeken gewapende aanhang. De jonge snaak uit Gent bracht naast Nederlandstalig werk ook Engelstalige songs samen met Eva De Roovere. Het klikte wonderwel, Arne wordt in populaire radiokringen overigens als de mannelijke versie van De Roovere bestempeld.
Vervolgens was het de beurt aan de eveneens uit Gent afkomstige Born Meirlaen beter bekend als Reborn. Tegenwoordig opereert de succesvolle Idoolboy uit de editie 2004 onder de naam Born Crain. Vanachter zijn piano bracht hij een nieuwe song en hitgevoelig werk als ‘Walking in the Sun’ en het van New Kids On The Block geleende ‘Tonight’. Vakkundig gebrachte popdeuntjes, meer moet je er niet achter zoeken.


Ook Kit Hain scoorde scoorde dertig jaar geleden in onze contreien met de discoachtige pop van ‘Dancing in the City’ als de vrouwelijke helft van het duo Marshall & Hain en bouwde daarna een carrière uit als songwriter voor o.a. Cyndie Lauper en Fleetwood Mac. Evenals vorig jaar bracht de zangeres naast haar grote hit, een Franstalig liedje en probeerde een nieuwe song uit samen met Udo en Eva.


Eva De Roovere is de laatste tijd niet weg te slaan van de Nationale Radio. Niet onterecht overigens, de voormalige zangeres van Kadril brengt in een soort luisterpopidioom bijzonder fraai songwerk. Zoals haar solodebuut ‘De Jager’, met het schitterende ‘Laat me je lied zijn’, al eerder illustreerde. Ondertussen is er met ‘Over & Weer’ al een opvolger afgewerkt.
Eva pende de ochtend voordien samen met Bob Neuwirth ‘Five A.M’, de eerste echt vermeldenswaardige song die we hoorden op het podium van Song City, of om het met Eva’s eigen woorden te zeggen ‘Fantastig Toch’ dat ze samen met het huppelende meezingdeuntje ‘Orpheus’ bracht.


De organisatoren hadden zich al eens luidop afgevraagd of ze ‘Nonkel Bob’ niet konden strikken, grapte presentator Standaert. Dylan konden ze niet naar Zottegem lokken, wel die andere Bob, die in de vroege jaren zestig in Boston al met de grootmeester optrok. Bob Neuwirth tourde jarenlang met Bob Dylan, reikte Janis Joplin de akkoorden van Kris Kristoffersons ‘Me And Bobby McGee’ aan en wordt geassocieerd met Patti Smith en later T-Bone Burnett en Peter Case. Dat het andere Bobje ook prachtige songs schreef wordt wel eens vergeten. Het samen met Tom Russell en Peter Case gecomponeerde ‘Beyond The Blues’ was daar een schitterend voorbeeld van. Helaas gingen de verrichtingen van de troubadour enigszins de mist in de luidruchtige tent. Poëtische parels voor de zwijnen, ook het liedje dat hij samen met onze eigenste Will Tura componeerde ging zo verloren. Neuwirth schakelde met de vocale steun van Kit Hain, Eva en Born noodgedwongen over op het meezingrefreintje van ‘Mercedes Benz’, dat hij destijds, kort voor haar dood, aan Janis Joplin schonk.


De pauze liep enigszins uit voor ons en na het versterken van de inwendige mens konden we nog net een stukje van de set van Sioen meepikken. Het was echter Elliott Murphy die samen met zijn Franse gitarist en jarenlang partner in crime Olivier Durand evenals vorig jaar de zaal moeiteloos inpakte. De man met het zwarte hoedje trapte af met recent werk ‘General Robert Lee’?? In het omvangrijke oeuvre van de naar Frankrijk uitgeweken New Yorker huizen geweldige songs. Dat wordt zelfs door illustere collega’s zoals Bruce Springsteen onderkend. Murphy stond afgelopen vrijdag samen met zoon Gaspard nog op het podium met The Boss in Parijs. Overigens brengt hij zijn verhaaltjes als ‘On Elvis Presley’s Birthday’ , ‘Diamonds By The Yard’ met een gelijkaardige intense dynamiek en speelde alsof het zijn allerlaatste concert betrof in het Dylaneske ‘Last of the Rocks Stars’. Magische rockpoëzie, zeker weten.


Het moet zeker twintig jaar geleden zijn dat Ellen Foley nog op het podium stond. Ze maakte furore als de originele zangeres in ‘Paradise by the Dashboard Light’ van Meat Loaf, het bombastische project van Jim Steinman. Even nadien kwam ze met eigen werk op de voorgrond. Later acteerde ze nog in films als ‘Tootsie’ en ’Fatal Attraction’. Foley heeft concrete plannen om opnieuw de studio in te duiken. En ze lijkt er klaar voor, op haar zevenenvijftigste blijkt de opmerkelijk goed geconserveerde zangeres zich meer dan ooit bewust van haar vrouwelijkheid. Met groteske theatrale gebaren deponeert ze meteen haar twee grootste hits. ‘We Belong to the Night’ en ‘What’s The Matter Baby’ drijven op een dik aangezette Spectoriaanse wall of sound en dwingen bijna dertig jaar na datum nog enige bewondering af. Dat kan niet meteen gezegd worden van het pathetische ‘My Baby Boy’. Over ‘Baby's’ gesproken, “This is not a song written by me, but about me” roept de zangeres strijdvaardig als inleiding voor ‘Should I Stay Or Should I Go’, waarin Clash gitarist Mick Jones later hun stormachtige relatie bezong. Van het publiek, inclusief ondergetekende, mocht ze zeker nog even blijven en dat deed ze ook, samen met zowat alle andere artiesten. Een spetterende finale met het onvermijdelijke ‘Like A Rolling Stone’, waarbij Elliott Murphy, wie anders, het voortouw trok en het van Van Morrison geleende ‘Gloria’ dat uiteraard luidkeels werd meegebruld in de afgeladen tent, vormden de apotheose. Wordt ongetwijfeld vervolgd, benieuwd wat er op de derde editie uit de bus komt.



Cis Van Looy

© Foto’s: Kris Vermeulen