|
|
|
|
Ergens in de zomer van 1977 ontstond er in de beroemde London Air Studios een kleine tsunami, de totaal onbekende zangeres/kunstenares/danseres Kate Bush liet daar haar debuutlangspeler opnemen die haar in één klap wereldberoemd maakte. ‘The Kick Inside’ heette dat ‘onding’ zo door vele ‘muziekliefhebbers’ toen genoemd maar helaas waren dat mensen die alleen maar de Strangers of een Eddy Wally verafgoodden. Dat ’onding’, volgens sommigen dus, is uitgegroeid tot cultstatus maar dat heeft Kate ook te danken aan de muzikanten die haar toen in de studio bijstonden.
Dat waren niet de minsten want de tweede gitarist van Pink Floyd, David Gilmour, was eigenlijk de man die Kate wist te overtuigen om haar muzikale pareltjes nu eens eindelijk op vinyl te zetten. In de K.T. Bush Band vonden we ook nog Stuart Elliott (drums - Cockney Rebel, Paul McCartney, Al Stewart, Alan Parsons Project), Duncan MacKay (keyboards – Cockney Rebel, Colosseum II, 10cc), David Paton (bas – Pilot, Elton John, Camel, Rick Wakeman), Andrew Powell (arranger/producer/keyboards/bas - Alan Parsons Project, The Hollies, Kansas, Chris De Burgh, Elaine Page), David Gilmour (gitaar – Pink Floyd), Barry De Souza (drums – David Essex Band, Jon Anderson Band, Rick Wakeman Band, Curved Air, Shawn Phillips Band), Ian Bairnson (gitaar – Beverly Craven, Alan Parsons Project, Mick Fleetwood, Michael McDonald, Cockney Rebel), Bruce Lynch (bas – Cat Stevens, Rick Wakeman), Paul Keogh (gitaar – Lou Reed, Roger Daltrey, Leo Sayer), Alan Parker (gitaar – The Walker Brothers, Long John Baldry, Blue Mink, David Bowie, Mike Batt), Alan Skidmore (saxofoon – John Mayall & The Bluesbreakers, Soft Machine, The Nice, Keith Tippett, Centipede) en Paddy Bush aan de mandoline. Een hele waslijst van supermuzikanten, geloof me, want voor Kate Bush, die hier zelf piano speelt, moesten de beste musici met haar de studio delen en dat hoor je meteen aan de kwaliteit van alle nummers. Wie dus aandachtig deze waslijst muzikanten heeft overlopen moest gewoon in zijn broek doen van wat hij te horen ging krijgen. En ‘The Kick Inside’ is nog steeds zo’n fantastische langspeler die zelfs niet door de geweldige Kate Bush zelf geëvenaard werd. Maar om er meer over te weten te komen trok onze Engelse medewerker zijn stoute schoenen aan, ging Kate opzoeken en stelde haar enkele vraagjes. |
Kate, kun je ons wat meer vertellen over het openingsnummer ‘Moving’, nog steeds een droomnummer als opener?
- Wel ik vond dat ik wat moest doen voor mijn mimeleraar, Lindsay Kamp. Dankzij haar, en uit deze reden, is mijn choreografie ontstaan voor de danspasjes in de nummers. Daarom heb ik het nummer ook aan Lindsay opgedragen. Kennelijk is het nummer nergens in Europa of in de States als single uitgebracht. Waarom wel in Japan? - In juni 1978 bracht men daar mijn opener op de markt en vreemd genoeg plaatste men ‘Wuthering Heights’ er als B-kant op terwijl in Europa deze B-kant als single werd gereleased met ‘Kite’ als B-side. Het werd daar nummer één in de Oricon’s internationale toplijst. En dat had ook wel een beetje te maken met het feit dat ik datzelfde jaar in Japan, tijdens het Tokyo Song festival’, samen met de Amerikaanse band The Emotions de Zilveren Prijs in de wacht sleepte. Had ik daar niet geweest, had ‘Moving’ misschien maar een doordeweekse song geweest, want dit festival werd zowat door een goede 30 miljoen kijkers gevolgd. En de Japanners staan er om gekend dat ze door ‘nieuwe dingen’ erg gefascineerd raken. Zo waren mijn dansjes op dit festival wel bijzonder en in Japan nog nooit eerder gezien in een rocksong. Waarom werd ‘Moving’ niet als B-kant gebruikt hier in Europa. Mij lijkt het een veel sterker nummer dan ‘Kite’ dat hier de B-kant van ‘Wuthering Heights’ (kwam binnen in de Top 20 in april 1978 en bereikte de zesde plaats)? - De platenfirma had alles onder controle en ik had echt geen inspraak (het was ook nog maar mijn debuut) en daarom had ik er geen probleem mee om ‘Kite’ hiervoor te gebruiken. ‘Kite’ is ook een sterk nummer en misschien had het wel wat met smaken te maken bij de platenfirma. Je tweede single uit je debuut werd het prachtige ‘The Man With The Child In His Eyes’. Kun je ons daar wat meer over vertellen? - Ach, ik moet ongeveer 12 of 13 zijn geweest dat ik dit nummer schreef. Maar het was dankzij Dave Gilmour dat ik het nummer wel degelijk op mijn debuut plaatste. Hij bleef maar aandringen over de kwaliteit van deze song. |
Vreemd genoeg kwam het niet de Belgische hitparade binnen, zoals je daarnet reeds aanhaalde, maar was de USA wel klaar voor mijn muziek. In 1978 belandde ik voor de eerste keer in de beroemde Billboard hitlijsten. In de Top 100 kwam ik met ‘The Man’ op de 85e plaats terecht.
Nu wat over die volbloed muzikanten waarmee een debutante als jij toen moest werken. - Gelukkig kende ik toen David Gilmour al dat scheelde al een pak. Duncan en Elliott van Cockney Rebel waren zowat de twee waar ik het meeste bang voor had gezien de perfectie waarmee ze hun instrument bespeelden. Met Ian Bairnson, nog steeds een ondergewaardeerd topgitarist (luister vooral naar zijn gitaarwerk op ‘The Alan Parsons Project – The Turn Of A Friendly Card’) voelde ik meteen dat het ging klikken tussen ons en muzikaal zaten we op dezelfde lijn maar nogmaals Ian is een geweldig gitarist. Ian weet als geen ander zoveel gevoel in zijn gitaarspel te leggen dat je gewoonweg zeg: dit is pure klasse! Ook Elliott op drums (hij was toen al een veel gevraagd sessiemuzikant) sloeg er steeds in om de muziek ritmisch te ondersteunen op zijn vellen. Ik denk dat ik toen geen betere drummer kon vinden want je hebt een drummer en een drummer maar bij Elliott was het puur technisch gekoppeld aan zijn fantasie. Was je zelf tevreden over alle muzikanten die aan dit album meewerkten. - Oh ja, hoor, meer dan tevreden en fijnere backing band kun je je niet wensen. Natuurlijk zijn er ook andere waar je graag wilt mee werken, maar daar bsliste Gilmour eigenlijk een beetje over. Wie was ik om de grote Dave Gilmour tegen te speken als het om een selectie van muzikanten aankomt. Maar het werd toch een fijne samenwerking, nergens botste ik op remmingen of op spanningen tussen de muzikanten. Het leek me alsof ik al jaren met deze knappe koppen had gewerkt… En daarbij aansluitend kunnen we Kate geen ongelijk geven. Werken met zo’n bende klassemuzikanten moet toch een droom zijn voor iedere beginnelinge… Alle nummers geschreven door Kate Bush. |
The Kick Inside - Tracklist
|
Side A:
Moving The Saxophone Song Strange Phenomena Kite The Man With The Child In His Eyes Wuthering Heights |
Side B:
James And The Cold Gun Feel It Oh To Be In Love L'Amour Looks Something Like You Them Heavy People Room For The Life The Kick Inside |
Toch een klein woordje over deze schitterende gitarist.
Ian Bairnson (Levenwick, Shetlandeilanden) is een Britse zanger en gitarist. Hij is niet zo bekend bij het grote publiek en daarom nog steeds een ondergewaardeerd muzikant in alle opzichten. Zelfs heeft hij nooit in de voetlicht mogen/kunnen staan, hij was steeds een onderdeel van iets dat wél bekendheid genoot, zoals zijn carrière bij de Britse band Pilot. Naast gitaar bespeelt Bairnson ook saxofoon en keyboards.
Wanneer David Paton, William Lyall en Stuart Tosh in 1973 een gitarist voor hun band, Pilot, zoeken kwam Ian voor de eerste keer in een outfit terecht die het zou maken. Voor het eerste album diende hij in feite alleen maar als gastmuzikant maar wordt dra een vast groepslid. En zoals velen reeds voor hen was ook Pilot geen lang leven beschoren, want in 1977 verlaten Tosh en Lyall Pilot en gaan Paton en Bairnson nog een tijdje verder. Samen maken ze nog het onderschatte album ‘Two’s A Crowd’ en als producer vonden we reeds Alan Parsons aan de knoppen die eigenlijk wel voor het merendeel zijn stempel op dit album drukte. En van het een kwam het ander want Alan Parsons was reeds bezig met zijn ‘Project’ en nam de twee in dienst als vaste muzikanten. Ze leveren ook de meeste songs. Maar ook Paul McCartney heeft veel te danken aan deze twee muzikanten want het was hun aandeel in de song ‘Mull Of Kyntire’ dat deze song een grote hit werd. En vermits de heren best hun plaats vonden in de studio als studiomuzikant deelden ze hun ervaring met o.m. Elton John, Rick Wakeman, Kate Bush enz…
Keats (1984 - met o.m. Ian Bairnson, Colin Blunstone, Stuart Elliott en Peter Bardens en ook Alan Parsons als producer) was een nakomertje als band en dat leverde slechts één album op.
In 2002 ontstond in Japan een ware hype rond hun album ‘Two’s A Crowd’ zodat Bairnson en Paton verplicht werden van het helemaal opnieuw (her)op te nemen. Helaas een uitsluitend Japanse release maar als je deze ooit te pakken kunt krijgen, zelfs op cd, doen!
Ian Bairnson (Levenwick, Shetlandeilanden) is een Britse zanger en gitarist. Hij is niet zo bekend bij het grote publiek en daarom nog steeds een ondergewaardeerd muzikant in alle opzichten. Zelfs heeft hij nooit in de voetlicht mogen/kunnen staan, hij was steeds een onderdeel van iets dat wél bekendheid genoot, zoals zijn carrière bij de Britse band Pilot. Naast gitaar bespeelt Bairnson ook saxofoon en keyboards.
Wanneer David Paton, William Lyall en Stuart Tosh in 1973 een gitarist voor hun band, Pilot, zoeken kwam Ian voor de eerste keer in een outfit terecht die het zou maken. Voor het eerste album diende hij in feite alleen maar als gastmuzikant maar wordt dra een vast groepslid. En zoals velen reeds voor hen was ook Pilot geen lang leven beschoren, want in 1977 verlaten Tosh en Lyall Pilot en gaan Paton en Bairnson nog een tijdje verder. Samen maken ze nog het onderschatte album ‘Two’s A Crowd’ en als producer vonden we reeds Alan Parsons aan de knoppen die eigenlijk wel voor het merendeel zijn stempel op dit album drukte. En van het een kwam het ander want Alan Parsons was reeds bezig met zijn ‘Project’ en nam de twee in dienst als vaste muzikanten. Ze leveren ook de meeste songs. Maar ook Paul McCartney heeft veel te danken aan deze twee muzikanten want het was hun aandeel in de song ‘Mull Of Kyntire’ dat deze song een grote hit werd. En vermits de heren best hun plaats vonden in de studio als studiomuzikant deelden ze hun ervaring met o.m. Elton John, Rick Wakeman, Kate Bush enz…
Keats (1984 - met o.m. Ian Bairnson, Colin Blunstone, Stuart Elliott en Peter Bardens en ook Alan Parsons als producer) was een nakomertje als band en dat leverde slechts één album op.
In 2002 ontstond in Japan een ware hype rond hun album ‘Two’s A Crowd’ zodat Bairnson en Paton verplicht werden van het helemaal opnieuw (her)op te nemen. Helaas een uitsluitend Japanse release maar als je deze ooit te pakken kunt krijgen, zelfs op cd, doen!
|
|
|
|
|
|
