TERRAS BILZEN 2010

Terras Bilzen 2010 • 13 augustus 2010

The Searchers

The New Seekers

Bilzen is dat niet dat Limburgse plaatsje waar in de tweede helft van jaren zestig geschiedenis geschreven werd met een van de eerste rockfestivals in Europa. Opgestart als jazzevent groeide het festival even later uit tot een driedaags muziekfestijn om begin jaren tachtig een roemloze dood te sterven. Terras Bilzen, een aan de tijdsgeest aangepast stadsfestival waarin het accent meer naar ambiance en entertainment werd verlegd is ondertussen aan de vierentwintigste editie toe. De openingsavond op vrijdag sluit nog enigszins aan bij de oorspronkelijke formule; ronkende namen die destijds al dan niet op de festivalweide figureerden maakten ook dit jaar hun opwachting. Met zo’n affiche beland je in het wat schimmige retrocircuit waarin niet zelden slechts een enkeling overblijft van de originele line-up.

Bij The Searchers is dat Mike Pender. De Britse formatie maakte destijds deel uit van de zogenaamde Merseybeat-stroming (Beatles, Gerry & The Pacemakers,…) en scoorde vooral in de eerste helft van de jaren zestig met nummers als ‘Sweets For My Sweets’, ‘Sugar and Spice’, ‘He’s Got No Love’, ’Don’t Throw Your Love Away’ en fraaie versies van Jackie DeShannon stuff als ‘Needles & Pins’ en ‘Walk in The Room’. Van de prachtige harmoniezang blijft decennia later weinig over. De gitaarakkoorden die Pender uit zijn Rickenbacker perst zijn niet meteen opwindend en ook de begeleidingsband klinkt bijzonder matig.

Met The New Seekers belanden we in de jaren zeventig. Het is nooit echt mijn ding geweest een groep die zijn grootste hit scoort met een commercial voor een frisdrankgigant. ‘I’d Like To Teach The World To Sing (In Perfect Harmony’) zingen ze en ik moet toegeven dat de vocale verrichtingen van (helaas is er géén enkel origineel lid nog bij de band, alleen Paul Layton nog en die kwam er pas bij in 1970) bandleden klinken bij momenten hemels zoals in het van Melanie geleende ‘Look Whay They Done To My Song Ma’ en inderdaad in ‘perfect harmony’. Het publiek trotseerde er zelfs een helse stortbui voor.

De muziek van The Animals zal voor eeuwig verbonden blijven met zanger Eric Burdon en pianist Alan Price. Het is echter medestichter/drummer John Steel die na een gerechtelijke uitspraak die naam nog mag gebruiken. Toetsenman Micky Gallagher was er in ’65 al bij na het vertrek van Price, maar hoe vervang je in godsnaam iemand als Burdon. Die vervang je bij voorkeur niet, maar met de flamboyante Pete Barton, die eveneens de baskoorden hanteert, hebben ze een beestige zanger gevonden die bij momenten de indrukwekkende prestaties van de brulboei van weleer benaderd. Krakers als ‘It’s My Life’, ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’, ’Don’t Bring Me Down’ het klinkt nog steeds voortreffelijk en worden met een gespierde backbeat opgediend. Spencer Davis die als special guest zou aantreden is er helaas niet bij. Hij moest dringend een medische ingreep ondergaan in Californië, zijn vaste verblijfplaats nu. Niettemin schallen de bekende akkoorden van ‘Keep On Running’ en ‘Somebody Help Me’ over de Markt, waarbij de gitarist de zangpartijen voor zijn rekening neemt. ‘We Gotta Get Out Of This Place’ kondigt toepasselijk het vertrek aan maar we krijgen nog John Lee Hookers ‘Boom Boom’ opgediend en uiteraard de eeuwige afsluiter… ‘House Of The Rising Sun’.

Daarna ontstaat er even verwarring. Een man met gitaar en lang pruikachtig paars haar klimt op het podium. Bij nader inzien blijkt die hippiefiguur Armand te zijn. De Nederlandse troubadour zorgt voor hilarische momenten met liedjes als ‘Blommen Kinders’ en vooral met zijn niet van ironie gespeende bindteksten. De blowende zanger roept aangename herinneringen op bij de oudere festivalgangers en het Dylaneske ‘Ben Ik Te Min’ laat niemand onberoerd.

Wat eigenlijk het begin van de affiche had moeten zijn kwam nu aan de beurt: Jean Bosco Safari met Mama Jody. Wie het niet zo heeft voor deze zanger met Afrikaanse roots, zal versteld gestaan hebben want ‘den Jean’ pakte gewoonweg uit met een hele set covers: Van The Beatles naar de Stones en daartussen mochten we nog even genieten van leuke momenten die de charismatische frontman van Queen, Freddie Mercury, destijds op zijn publiek losliet. Dat een begeleidingsband als Mama Jody op de voortreffelijke drumbeuken van de Celle (De Cauwer, in een vorig leven ooit drummer bij onze Pebbles) kan rekenen weet dat zij een meerwaarde in huis huis en dat gevoel van juiste drumritmes kwam fantastisch goed over bij de nummers die hier aan ons voorbij rolden.

Als opener opteerde Jean Bosco Safari voor ‘I Feel Fine’ en dit was meteen een zeer sterke presentatie. Andere Beatlesongs die we moesten ondergaan (in de positieve zin dan) waren ‘From Me To You’, ‘Please Please Me’ enz.

Uit het Stones repertoire vonkten prijsbeesten ‘Angie’, ‘Ruby Tuesday’ met blokfluit en strakke versie, en heerlijke van ‘Honky Tonk Women’, mooi ingezet met de juiste drumintro van de Celle.
Maar de weg naar de apetheose moest nog komen en Dylan’s ‘Like A Rolling Stone’ en de ‘Amerikaanse’ Beatles The Monkees met Neil Diamonds ‘I’m A Believer’ om via Macca’s ‘Yesterday’, ‘Hey Jude’ terug bij beginperiode te belanden bij ‘I Saw Her Standing There’ en ‘Twist And Shout’, waren nog enkele extra’s die ze voor het, zij het nog wat door de regen, verkleumde, publiek in petto hielden.
Jean Bosco Safari en Mama Jody: de meest voor de handliggende formule om uw party of privé-feestje te doen slagen. Dit hebben ze ook met veel brio hier op de legendarische markt van (Jazz) Bilzen bewezen.

Een avond vol nostalgie, Terras Bilzen wéét verdomd goed wat zijn publiek wil. A night to remember..

Spijtig genoeg konden we géén afspraak maken op zaterdag gezien andere verplichtingen zich opdrongen en ondanks de aanhoudende regen voelden we ons genoodzaakt om verstek te laten gaan op zondag. Helaas, rain and tears….. zijn hier de juiste woorden…

Alfons Maes / Cis Van Looy
Foto’s: Alfons Maes ©

PS: een –gelukkig- tijdelijk mankement aan mijn camera weerhield me ervan om foto’s te maken van Jean Bosco Safari en Armand waarvoor mijn excuses.
Met dank aan collega Jos Fuchs (Bilzen) om mij uit de nood te hebben geholpen.