Woodstock 40 Years Later!
In 1969 hadden vier jongemannen één en dezelfde droom: het grootste rockfestival ooit op touw zetten: John Roberts, Joel Rosenman, Artie Kornfeld en Michael Lang kwam alle eer toe!
Toen ik in augustus ’69 op een zaterdagavond met enkele vrienden naar een club reed voor ons wekelijks vermaak, hoorden we plots op de radio ‘I’m Goin’ Home, de live-versie van het Ten Years After-nummer, toen nog in een originele bezetting. Na afloop van het nummer (dat ze toen integraal hebben uitgezonden kondigde de omroeper, of deejay, aan dat de band dit nummer voor de eerste keer live had gespeeld op het vermaarde Woodstock festival maar het grote probleem was dat eigenlijk nog niemand, of toch héél weinigen, van dit festival hadden gehoord. Wie of waar, en wie er speelde, was toen nog bij velen een groot vraagteken. De reclamemachine kwam pas toen goed op gang na dit nummer en enkele weken later ook toen men de perfomantie van ene Joe Cocker liet zien. Woodstock werd vanaf dat moment een deel van ons leven, zeg maar een deel waar men niet zonder kan. En dat geldt nog steeds voor de dag van vandaag gezien dit het eerste openluchtfestival was dat zoveel bezoekers trok dat de organisatie het niet meer aankon om de stroom muziekliefhebbers, die dit festival teweeg had gebracht, in goede banen te leiden: vanaf dat moment verklaarde men het festival als een ‘FREE’ Festival. Ook dat was toen uniek. Maar het grote aantal bezoekers, waar tot op de dag van vandaag nog geen uitsluitsel over bestaat, sprak boekdelen. Ik wil hier geen getal opkleven want dan zal ik er grandioos naast zitten.
Maar ook het aantal muzikanten en hun namen is iets dat nooit meer geëvenaard werd totdat men in 1994 en 1997 besloot om nieuwe versies van dit festival te organiseren maar de sfeer van Woodstock ’69 werd nooit meer geëvenaard. Dat kon ook niet gezien ondertussen –en helaas- sommige van de originele muzikanten het tijdelijke voor het eeuwige hadden geruild. En dan bedoel ik Jimi Hendrix, Paul Butterfield, en Janis Joplin om er slechts drie op te noemen.
De plaats van het gebeuren was een reusachtige wei van een melkboer genaamd Max Yasgur.
Bethel bij Woodstock, tot vóór 1969 een plaats in Amerika waar niemand ooit van had gehoord. Totdat men op 15, 16 en 17 augustus 1969 er een megaspektakel op touw zette. In de beginfase dacht Michael Lang en Artie Kornfeld een doelgroep van 20.000 bezoekers te kunnen bereiken... En dat was reeds hoog gemikt, volgens hen. Maar kennelijk hadden zij zich schromelijk vergist wat de gemiddelde hippie graag hoorde en zag bewegen op een podium. Getallen van 400.000 en nog eens een goede 150.000 die nog onderweg waren, circuleerden en dat zouden er véél meer zijn dan dat het terrein aankon.
Ook het leger, een ding waar de meeste hippies een afkeer van hadden (denk maar aan de toen sluipende oorlog in Vietnam!), werd ingezet om de massa bezoekers te voorzien van eten, drinken en sanitair. Vanaf dat moment ging het festival de geschiedenis in als het allergrootste ooit in zijn soort, het meest verdraagzame en een ontzettend groot bewijs dat een massa diverse mensen in vrede onder elkaar kunnen leven ongeacht hun (etnische) afkomst én kleur. Het Woodstock Music & Art Festival was een feit!
De grote spelbreker, en hoe kon het ook anders, was de regen. Die zorgde hier en daar voor een stortbad dat voor sommige hippies welkom was gezien er niet de nodige faciliteiten aanwezig waren om zeg maar snel even een bad te nemen. Ook toiletten waren een probleem maar zij die aan de zijkanten van het terrein zaten, zagen al snel een oplossing voor hun ‘probleem’. Even had de organisatie gevreest dat de opkomende storm hun licht- en klanktorens zou beschadigen maar gelukkig bleef alles beperkt. Natuurlijk kon men op zo’n megafestival niet zonder de nodige alcohol en jointjes en de politie kneep dan ook een oogje dicht want probeer maar eens in één keer op zo’n festival een goede 20.000 jongeren te arresteren wegens (openlijk) drugsgebruik. Buiten deze dingen was het betrekkelijk kalm op gebied van échte criminaliteit maar wel werden er enkele kinderen geboren (én velen gemaakt...). Een detail dat deze geborenen lang zal bijblijven. Want wie kan dat allemaal zeggen: ‘Ik ben geboren op de wei van Woodstock!’ Dat moet toch iets uniek zijn, niet!
Tijdens het festival werden er twee kindjes geboren en overleden 3 mensen. Eentje door een overdosis van je-weet-wel..., een andere door een acute blindendarmontsteking en een vredige slaper die te laat door een aanstormende tractor werd opgemerkt.
Voor hen die het allemaal persoonlijk hebben meegemaakt hebben, was het iets dat ze zich altijd zullen blijven herinneren. Voor hen die er niet bij waren, zoals ik en vele andere Vlamingen, is het iets heel mysterieus wat alleen op beeld te bewonderen is, en men zich alleen maar een voorstelling van de sfeer kan maken. Zelfs dat laatste moet een harde noot zijn, zelfs voor de diehard festivalganger.
15, 16, 17 en 18 augustus 1969: deze data blijven gegrift in het geheugen van iedere échte rockliefhebber uit deze periode. Er zijn maar weinig openluchtfestivals waar nu nog zo levendig over gepraat wordt als Woodstock ’69. Dat bepaalde opvattingen ten aanzien van de maatschappij, mens en natuur daadwerkelijk veranderden, was een feit.
De dag van vandaag, wanneer je door Bethel wandelt, kan je er echt niet naast kijken dat daar ooit iets heeft plaatsgevonden dat wereldgeschiedenis heeft geschreven. Dat heb ik daar aan den lijve ondervonden, en ik moet toegeven, het was een zalige ervaring. Diverse souvenirshops, al dan niet met échte, originele of (namaak)gadgets van weleer, restaurants, kunstwinkels die destijds door de achtergebleven hippies nu nog steeds verder worden uitgebaat, weliswaar van vader op zoon (of dochter), maar ook de inwoners zelf. Het stadsbeeld van het huidige Bethel laat ons eigenlijk nog wel denken aan die bewuste periode. De oorspronkelijke bewoners zul je daar niet meer opmerken. Maar ook een bezoek aan de originele site is een ervaring die je niet onberoerd zal laten.
Maar zoals het in de annalen van de rockgeschiedenis staat geschreven stevende het festival af op een totale ramp. Zowel organisatorisch als financieel hadden de vier heren nog nooit zo’n grote chaos ondergaan. Het verlies van het festival werd geraamd op om en nabij de 3.000.000 miljoen $. De familie Roberts, dat toen een zeer rijke familie was, heeft zich als vereffenaar opgesteld en alle schulden werden door hen betaald. Maar een zakenman doet dat niet uit puur idealisme en daar moest iets tegenover staan: alle rechten van alles wat met Woodstock ’69 te maken had kwam in handen van de familie Roberts, en geloof me, die 3 miljoen hebben ze al dubbel en dik terugverdiend.
Maar nu wil ik het even hebben over enkele van muzikanten zelf. Dit ging van A tot Z en ook de diverse muziekgenres verstrengelden mooi in elkaar. Als pure rockliefhebber kon je je ook amuseren op de muziek van Sly & The Family Stone terwijl een Country Joe de menigte opjutte om NIET naar Vietnam te gaan wanneer ze hun oproepbrief kregen en ondertussen mijmerde een Joan Baez over de lotgevallen van ene Joe Hill.
Maar ook een primeur voor dit festival was de pas opgerichte supergroep Crosby, Stills & Nash die hun tweede live-optreden op dit festival verzilverden.
Zo hadden we ook een Latijns-Amerikaans klinkende band, Santana, die daar de performance van zijn leven hebben gegeven. De drummer, Michael Shrieve, moet toen wat de jongste (16 jaar) en béste drummer van het festival, zijn geweest.
Maar ik wil wel enkele dingen toelichten.
Zo kreeg Jimi Hendrix maar liefst 30.000 $ als afsluiter van dit festijn. Maar het mooie was, en of zijn fans van het eerste uur hier tevreden mee waren laat ik in het midden, dat Jimi de bezoekers verraste met een totaal gewijzigde band. De naam van die band was, als ik het mij nog goed herinner, Gypsy Suns & Rainbows, met o.a. drummer Mitch Mitchell, bassist Billy Cox en nog enkele andere. Als afsluiter keek hij ook op tegen een zon aan die stilaan de nacht verdreef en hoe de wei reeds met kale plekken bezaaid was. Maar het meest vreemde van dit optreden was toch zijn ‘verkrachting’ van het Amerikaanse volkslied dat gevolgd werd door een prachtige slow die we ons nog steeds zeer levendig herinneren. Dat aansluitende nummer is zowat het mooiste dat Hendrix in zijn, veel te korte, leven heeft gespeeld. Of dit optreden, dat door velen fans als zijn allerbeste wordt beschouwd, inderdaad zijn beste was laat ik even terzijde want Hendrix heeft ook vele andere indrukwekkende concerten gegeven en dan denk ik hierbij bv. aan zijn performance aan Rainbow Bridge (1970). Dit was eigenlijk géén Hendrix-concert maar meer een mix van beelden van tegengestelde culturele en politieke toestanden op Hawaii. Hier speelde hij ook met Billy Cox en Mitch Mitchell.
De Britse band The Who had nog maar net hun rockopera ‘Tommy’ gereleased en kennelijk verliep de verkoop van dit album niet zoals gewenst. Ze kwamen hierdoor in financiële problemen terecht totdat de Woodstock organisatie hen uitnodigde om op hun festival te komen spelen. Ze kregen een goede 13.000 $ en voor Pete Townsend en zijn kornuiten betekende dit hun redding en een beter aandeel op de Amerikaanse markt. Na Woodstock ging deze langspeler als zoete broodjes over de toonbank. Zo zie je maar.
Met Ten Years After ging het ongeveer een eenzelfde pad op. Ze werden razend populair over zowat de ganse wereld nadat de bezoekers van dit festival ondergedompeld werden op de tonen van ‘I’m Going Home’, een nummer dat de dag van vandaag trouwens nog steeds indrukwekkend klinkt. Zo hebben we Alvin Lee nooit meer gehoord.
Buiten de namen die je hier wat verder vindt was het toch zeer vreemd dat we eigenlijk geen enkele van de allergrootste namen, waaronder The Beatles, The Stones, Bob Dylan enz... terugvonden. Misschien zaten zij wel incognito op de wei? Maar dat veranderde niets aan de kwaliteit van de affiche.
Maar jaren waren we onder de indruk dat we niet alle namen kenden die daar aangetreden hebben en het was pas na een goede 25 jaar dat er nieuwe namen werden gepubliceerd. Kijk maar eens goed naar de filmversie van dit festival en je zult er zeker de namen Janis Joplin, Creedence Clearwater Revival, Tim Hardin, Quill, Grateful Dead e.v.a. niet in ontmoeten.
Nu, 2009, dus veertig jaar na data, brengt Rhino / Warner Music een sublieme box met zes cd’s waarop we nummers gaan horen die we nooit tevoren gehoord hebben, tenzij jij een van de gelukkigen was die Woodstock ’69 live heeft meegemaakt. En dan zal deze release niet nieuw voor je zijn. Maar voor de andere Woodstockliefhebbers gaat dit weer een ferme plons in het leuke hippieverleden worden.
Zet je verstand even terug op augustus ’69, laat de verdomde wereld enkele uren aan je voorbijgaan en maak een duik in een wereld van muziek zoals je die nooit meer zult meemaken.
Helaas hebben we niet de 6 cd-box mogen ontvangen maar wel een extract van het totale geheel.
V.A.: WOODSTOCK 40 YEARS
Op deze dubbelaar dus alleen maar een extract van de nummers van het ganse festival. Dus een overzicht van het muzikale gebeuren in Bethel (NY) op 21 tracks.
Richie Havens, die het festival mocht openen, bestookt het jonge publiek met zijn fantastisch nummer ‘Freedom’ dat je ook op de originele Woodstockfilm te zien krijgt. Nu moet je wel de beelden missen maar dit nummer heeft nog steeds niets aan kracht ingeboet en weet nog steeds goed op ge gemoed in te spelen.
Misschien zal de naam Sweetwater niet meteen een belletje doen rinkelen. In Europa toen vrij onbekend maar toch stonden ze op dit podium. Amerikaanse psychedelische toestanden maar die zeker niet aan die van Country Joe grenzen.
Tim Hardin, nu ook op cd vastgelegd, bezorgt ons kippenvel met zijn live-versie van ‘Hang On To A Dream’. Ook een singer-songwriter die ons veel te vroeg is ontvallen.
De man die buiten zijn lokale Amerikaanse hitjes destijds ook nog furore maakte in de filmwereld is niemand minder dan Arlo Guthrie in ‘Alice’s Restaurant’. Met ‘Wheel Of Fortune’, en dat typische Guthrie-geluid, wist de brave borst voor enige afwisseling te zorgen. Met het van Roger McGuinn/Gram Parsons geleende ‘Drug Store Truck Drivin’ Man’ beleefde Joan Baez een hoogtepunt dat ze wel een beetje te danken aan Jeffrey Shurtleff die met zijn krachtige stem bovenuit Baez tornt. Van korte duur en of het veel bijval kende toen weet ik niet.
Dat was wel het geval bij Country Joe die, nadat de regen even opgehouden had met bakken uit de hemel te vallen, de hippies weer wat moed had in gepompt en dat deed hij met zijn ‘The “Fish” Cheer / I-Feel-Like-I’m-Fixin’-To-Die Rag, een geweldige aanklacht op de Vietnamoorlog, een nummer dat iedereen de dag van vandaag nog zeer goed meezingt. Ook dit nummer vinden we terug op de gelijknamige filmversie van Woodstock.
Met handgeklap zet Santana zijn ‘Soul Sacrifice’ in. Hét nummer eigenlijk waarmee Santana bij het grote publiek zijn doorbraak forceerde. Moet wel een van de hoogtepunten op dit festival geweest zijn. Denk maar aan de knappe drumsolo van Michael Shrieve.
Met John B. Sebastian, die voor Woodstock successen boekte met The Lovin’ Spoonful’s ‘Summer In The City’, ‘Rain On The Roof’ en ‘Daydream’, stond er nu alleen voor want de band viel in 1968 al uit elkaar omdat Sebastian besliste een solocarrière op te bouwen. Maar net zoals Country Joe & The Fish was ook Sebastian een niet aangekondigde muzikant en het was mede dankzij The Incredible String Band dat hij op het festival zijn solodebuut voor een grote menigte kon houden. ‘How Have You Been’ kwam dan ook uit zijn eerste solo-album maar of hij met dit nummer het respect van de wei kon afdwingen is weer zo’n item waar ik niet op kan antwoorden. Maar voor John was deze grote meute eigenlijk een ‘commune’ en zo sprak hij de hippies ook aan.
Uit Groot Brittannië dus The Incredible String Band en die bracht een potje Britse folkrock alhoewel het nummer ‘The Letter’ niet meteen een eerste keuze is om met deze band kennis te maken.
Over Canned Heat kunnen we kort zijn. Nog maar net enkele weken geleden hier in België neergestreken, onder een Woodstock line-up, waar ze in een oververhit lokaal het beste van zichzelf gaven. Maar dat deden ze ook in Woodstock. Op deze compilatie uiteraard hun ‘Going Up The Country’. Niet echt mijn favoriete band maar andere prijzen hen de hemel in.
Dat kan wel gezegd worden van de volgende band: Mountain, met Leslie West, Felix Pappalardi, Corky Laing en Steve Knight, en die brachten een schitterende versie van het Jack Bruce / Pete Brown nummer ‘Theme For An Imaginary Western’, een nummer dat de dag van vandaag nog steeds indruk maakt.
De frontman van de volgende band, Creedence Clearwater Revival, John Fogerty, stond enkele weken geleden nog op het podium van het R&B festival van Peer. Ook zij ontbraken op de originele film en op deze verzamelaar brengen ze hun ‘Bad Moon Rising’ nu niet meteen een van hun beste nummers vind ik.
Om deze eerste schijf af te sluiten heeft de samensteller zijn hart laten spreken want wie anders van de betreurde en zo graag geziene Janis Joplin brengt hier met haar Kozmic Blues Band weer een knap staaltje van hoe je op een podium een wilde bende emotioneel moet bespelen. Daarom krijgen we het hartverscheurende ‘Ball And Chain’. Tja, Janis had misschien nog veel in petto voor ons maar het heeft niet mogen zijn. Een sentimenteel verlies. Misschien de schuld van een fles Jack Daniels té veel?
Schijf 2 bevat slechts acht songs en je mag eenmaal raden wie de afsluiter is.
Maar het was de funky band Sly & The Family Stone die, samen met Sha Na Na, eigenlijk voor een controverse zorgde. Maar hoe dan ook, en dankzij de prachtige dansbare muziek die Sly en de zijnen hier produceerde, werd het toch een act die door het grote deel van de bezoekers positief ontvangen werd. Met hun medley ‘Dance To The Music / Music Lover / I Want To Take You Higher’ (en dat laatste hoeft niet want het merendeel van de festivalgangers bevond zich reeds in hogere sferen (een feit dat de politie toen oogluikend toestond), kreeg het festival een extra dimensie.
Die extra dimensie ontbrak op alle fronten bij Roger Daltrey en zijn vrienden bij The Who. Persoonlijk vond ik hen maar teleurstellend temeer omdat zij een van de betere Britse bands waren. De show van Townsend, die zijn gitaar haast stuk sloeg en daarna maar besloot om in het publiek te werpen, heeft hen niet veel goed gedaan. En daar kon het nummer ‘We’re Not Gonna Take It’ iets aan veranderen. Ook Jefferson Airplane, met Grace Slick als frontvrouw, had iets beter gekund alhoewel hun show werkelijk op handen werd gedragen. Dat hun grote hit ’Somebody To Love’ daar voor iets tussen zat is zo klaar als het maar kon zijn. Maar de meest indrukwekkende show kwam van een kerel uit Sheffield (Engeland) die ooit drummer was en nu op het podium van Woodstock de hulp van enkele vrienden (letter en figuurlijk welteverstaan) kreeg. Inderdaad, de alom geprezen Joe Cocker moet daar een machtige show geleverd hebben, ook op visueel vlak. Uiteraard zal deze live versie voor altijd en immer verbonden blijven met zijn fantastisch optreden waarbij hij schitterend geruggesteund werd door de Grease Band. Deze bestond toen uit Chris Stainton (keys, en ook afkomstig uit Sheffield), Neil Hubbard (slaggitaar), Alan Spenner (bas), Bruce Rowland (drum) en Henry McCullough (lead gitaar). Henry McCullough nam de hoge noten (dus de vrouwenstemmen die je steeds hoort) in dit nummer nu voor zijn rekening.
Johnny Winter was toen nog vrij onbekend want het was eigenlijk door Michael Bloomfield dat Johnny aan de wereld werd voorgesteld. Dit deed Bloomfield tijdens zijn beroemde concerten ‘The Live Adventures of Al Kooper & Mike Bloomfield’. Op 13 december, en dit in de Fillmore East, werd een jonge albino met knap gitaarspel aan een wereldse muziekcommune voorgesteld. En acht maanden later stond hij reeds op het grootste rockfestival ooit. Dank u, Mike. Geruggesteund door zijn broer Edgar gaven ze een knappe show ten beste waarin ‘Mean Town Blues’ niet mocht ontbreken. Het eerste échte bluesnummer op dit festival. Voor de gezelligheid maakte hij daar een geweldig 11-min. durend epos van. Ook ‘Tobacco Road’ onderging dezelfde facelift.
Voor de pas gevormde supergroep Crosby, Stills & Nash was het net hun tweede optreden voor een (groot) live publiek. En ze deden het haast in hun broek, zo verklaarden ze later ooit in een interview. ‘Suite: Judy Blues Eyes’ is nog steeds een nummer dat tot de verbeelding spreekt gezien de diverse tempo’s die dit nummer heeft en door de knappe harmonieuze samenzang van de heren. Het publiek viel voor hen en dat nummer krijgen we nu integraal op deze nieuwe compilatie te horen.
Op 17/8 mocht The Paul Butterfield Blues band een vijftal nummers spelen. ‘Love March’ was het nummer dat geselecteerd werd en niet meteen hun beste dat ze daar speelden. Maar ik weet niet meer duidelijk of Mike Bloomfield daar toen nog was. Ik dacht van niet.
En natuurlijk was de afsluiter van het festival niemand minder dan Jimi Hendrix. Op de film zien we tijdens zijn gig al een half verlaten wei maar toch bleef de man doorspelen. En met Jimi Hendrix kwam een einde aan drie dagen vol muziek, liefde, drugs, een vleugje seks en begrip voor elkaar.
Ook de dubbelaar van Warner Music houdt hiermee op.
Zoals ik reeds enkele weken hiervoor zei in mijn besprekingen van de 5 Sony cd’s die naar aanleiding van deze 40e verjaardag werden uitgebracht, was Woodstock een festival dat NOOIT zal vergeten worden. Zelfs in een sf-film uit de jaren zeventig wordt er al veel lof gesproken over dit festival én zijn visualisatie ervan. “They don’t make pictures like this anymore.” Dit mocht een eenzame kapitein Robert Neville, gespeeld door wijlen Charlton Heston (het karakter in die film) zeggen in een leegstaande bioscoopzaal. De film was ‘The Omega Man’ en enkele jaren terug kregen we daar een destastreuze sequel van onder de naam ‘I’m A Legend’ met Will Smith. Heb ik genoeg gezegd?
Label: Rhino / Warner
Nr.: 8122 79859-8
Distr.: Warner Music
Meer info: www.warnermusic.be
Toen ik in augustus ’69 op een zaterdagavond met enkele vrienden naar een club reed voor ons wekelijks vermaak, hoorden we plots op de radio ‘I’m Goin’ Home, de live-versie van het Ten Years After-nummer, toen nog in een originele bezetting. Na afloop van het nummer (dat ze toen integraal hebben uitgezonden kondigde de omroeper, of deejay, aan dat de band dit nummer voor de eerste keer live had gespeeld op het vermaarde Woodstock festival maar het grote probleem was dat eigenlijk nog niemand, of toch héél weinigen, van dit festival hadden gehoord. Wie of waar, en wie er speelde, was toen nog bij velen een groot vraagteken. De reclamemachine kwam pas toen goed op gang na dit nummer en enkele weken later ook toen men de perfomantie van ene Joe Cocker liet zien. Woodstock werd vanaf dat moment een deel van ons leven, zeg maar een deel waar men niet zonder kan. En dat geldt nog steeds voor de dag van vandaag gezien dit het eerste openluchtfestival was dat zoveel bezoekers trok dat de organisatie het niet meer aankon om de stroom muziekliefhebbers, die dit festival teweeg had gebracht, in goede banen te leiden: vanaf dat moment verklaarde men het festival als een ‘FREE’ Festival. Ook dat was toen uniek. Maar het grote aantal bezoekers, waar tot op de dag van vandaag nog geen uitsluitsel over bestaat, sprak boekdelen. Ik wil hier geen getal opkleven want dan zal ik er grandioos naast zitten.
Maar ook het aantal muzikanten en hun namen is iets dat nooit meer geëvenaard werd totdat men in 1994 en 1997 besloot om nieuwe versies van dit festival te organiseren maar de sfeer van Woodstock ’69 werd nooit meer geëvenaard. Dat kon ook niet gezien ondertussen –en helaas- sommige van de originele muzikanten het tijdelijke voor het eeuwige hadden geruild. En dan bedoel ik Jimi Hendrix, Paul Butterfield, en Janis Joplin om er slechts drie op te noemen.
De plaats van het gebeuren was een reusachtige wei van een melkboer genaamd Max Yasgur.
Bethel bij Woodstock, tot vóór 1969 een plaats in Amerika waar niemand ooit van had gehoord. Totdat men op 15, 16 en 17 augustus 1969 er een megaspektakel op touw zette. In de beginfase dacht Michael Lang en Artie Kornfeld een doelgroep van 20.000 bezoekers te kunnen bereiken... En dat was reeds hoog gemikt, volgens hen. Maar kennelijk hadden zij zich schromelijk vergist wat de gemiddelde hippie graag hoorde en zag bewegen op een podium. Getallen van 400.000 en nog eens een goede 150.000 die nog onderweg waren, circuleerden en dat zouden er véél meer zijn dan dat het terrein aankon.
Ook het leger, een ding waar de meeste hippies een afkeer van hadden (denk maar aan de toen sluipende oorlog in Vietnam!), werd ingezet om de massa bezoekers te voorzien van eten, drinken en sanitair. Vanaf dat moment ging het festival de geschiedenis in als het allergrootste ooit in zijn soort, het meest verdraagzame en een ontzettend groot bewijs dat een massa diverse mensen in vrede onder elkaar kunnen leven ongeacht hun (etnische) afkomst én kleur. Het Woodstock Music & Art Festival was een feit!
De grote spelbreker, en hoe kon het ook anders, was de regen. Die zorgde hier en daar voor een stortbad dat voor sommige hippies welkom was gezien er niet de nodige faciliteiten aanwezig waren om zeg maar snel even een bad te nemen. Ook toiletten waren een probleem maar zij die aan de zijkanten van het terrein zaten, zagen al snel een oplossing voor hun ‘probleem’. Even had de organisatie gevreest dat de opkomende storm hun licht- en klanktorens zou beschadigen maar gelukkig bleef alles beperkt. Natuurlijk kon men op zo’n megafestival niet zonder de nodige alcohol en jointjes en de politie kneep dan ook een oogje dicht want probeer maar eens in één keer op zo’n festival een goede 20.000 jongeren te arresteren wegens (openlijk) drugsgebruik. Buiten deze dingen was het betrekkelijk kalm op gebied van échte criminaliteit maar wel werden er enkele kinderen geboren (én velen gemaakt...). Een detail dat deze geborenen lang zal bijblijven. Want wie kan dat allemaal zeggen: ‘Ik ben geboren op de wei van Woodstock!’ Dat moet toch iets uniek zijn, niet!
Tijdens het festival werden er twee kindjes geboren en overleden 3 mensen. Eentje door een overdosis van je-weet-wel..., een andere door een acute blindendarmontsteking en een vredige slaper die te laat door een aanstormende tractor werd opgemerkt.
Voor hen die het allemaal persoonlijk hebben meegemaakt hebben, was het iets dat ze zich altijd zullen blijven herinneren. Voor hen die er niet bij waren, zoals ik en vele andere Vlamingen, is het iets heel mysterieus wat alleen op beeld te bewonderen is, en men zich alleen maar een voorstelling van de sfeer kan maken. Zelfs dat laatste moet een harde noot zijn, zelfs voor de diehard festivalganger.
15, 16, 17 en 18 augustus 1969: deze data blijven gegrift in het geheugen van iedere échte rockliefhebber uit deze periode. Er zijn maar weinig openluchtfestivals waar nu nog zo levendig over gepraat wordt als Woodstock ’69. Dat bepaalde opvattingen ten aanzien van de maatschappij, mens en natuur daadwerkelijk veranderden, was een feit.
De dag van vandaag, wanneer je door Bethel wandelt, kan je er echt niet naast kijken dat daar ooit iets heeft plaatsgevonden dat wereldgeschiedenis heeft geschreven. Dat heb ik daar aan den lijve ondervonden, en ik moet toegeven, het was een zalige ervaring. Diverse souvenirshops, al dan niet met échte, originele of (namaak)gadgets van weleer, restaurants, kunstwinkels die destijds door de achtergebleven hippies nu nog steeds verder worden uitgebaat, weliswaar van vader op zoon (of dochter), maar ook de inwoners zelf. Het stadsbeeld van het huidige Bethel laat ons eigenlijk nog wel denken aan die bewuste periode. De oorspronkelijke bewoners zul je daar niet meer opmerken. Maar ook een bezoek aan de originele site is een ervaring die je niet onberoerd zal laten.
Maar zoals het in de annalen van de rockgeschiedenis staat geschreven stevende het festival af op een totale ramp. Zowel organisatorisch als financieel hadden de vier heren nog nooit zo’n grote chaos ondergaan. Het verlies van het festival werd geraamd op om en nabij de 3.000.000 miljoen $. De familie Roberts, dat toen een zeer rijke familie was, heeft zich als vereffenaar opgesteld en alle schulden werden door hen betaald. Maar een zakenman doet dat niet uit puur idealisme en daar moest iets tegenover staan: alle rechten van alles wat met Woodstock ’69 te maken had kwam in handen van de familie Roberts, en geloof me, die 3 miljoen hebben ze al dubbel en dik terugverdiend.
Maar nu wil ik het even hebben over enkele van muzikanten zelf. Dit ging van A tot Z en ook de diverse muziekgenres verstrengelden mooi in elkaar. Als pure rockliefhebber kon je je ook amuseren op de muziek van Sly & The Family Stone terwijl een Country Joe de menigte opjutte om NIET naar Vietnam te gaan wanneer ze hun oproepbrief kregen en ondertussen mijmerde een Joan Baez over de lotgevallen van ene Joe Hill.
Maar ook een primeur voor dit festival was de pas opgerichte supergroep Crosby, Stills & Nash die hun tweede live-optreden op dit festival verzilverden.
Zo hadden we ook een Latijns-Amerikaans klinkende band, Santana, die daar de performance van zijn leven hebben gegeven. De drummer, Michael Shrieve, moet toen wat de jongste (16 jaar) en béste drummer van het festival, zijn geweest.
Maar ik wil wel enkele dingen toelichten.
Zo kreeg Jimi Hendrix maar liefst 30.000 $ als afsluiter van dit festijn. Maar het mooie was, en of zijn fans van het eerste uur hier tevreden mee waren laat ik in het midden, dat Jimi de bezoekers verraste met een totaal gewijzigde band. De naam van die band was, als ik het mij nog goed herinner, Gypsy Suns & Rainbows, met o.a. drummer Mitch Mitchell, bassist Billy Cox en nog enkele andere. Als afsluiter keek hij ook op tegen een zon aan die stilaan de nacht verdreef en hoe de wei reeds met kale plekken bezaaid was. Maar het meest vreemde van dit optreden was toch zijn ‘verkrachting’ van het Amerikaanse volkslied dat gevolgd werd door een prachtige slow die we ons nog steeds zeer levendig herinneren. Dat aansluitende nummer is zowat het mooiste dat Hendrix in zijn, veel te korte, leven heeft gespeeld. Of dit optreden, dat door velen fans als zijn allerbeste wordt beschouwd, inderdaad zijn beste was laat ik even terzijde want Hendrix heeft ook vele andere indrukwekkende concerten gegeven en dan denk ik hierbij bv. aan zijn performance aan Rainbow Bridge (1970). Dit was eigenlijk géén Hendrix-concert maar meer een mix van beelden van tegengestelde culturele en politieke toestanden op Hawaii. Hier speelde hij ook met Billy Cox en Mitch Mitchell.
De Britse band The Who had nog maar net hun rockopera ‘Tommy’ gereleased en kennelijk verliep de verkoop van dit album niet zoals gewenst. Ze kwamen hierdoor in financiële problemen terecht totdat de Woodstock organisatie hen uitnodigde om op hun festival te komen spelen. Ze kregen een goede 13.000 $ en voor Pete Townsend en zijn kornuiten betekende dit hun redding en een beter aandeel op de Amerikaanse markt. Na Woodstock ging deze langspeler als zoete broodjes over de toonbank. Zo zie je maar.
Met Ten Years After ging het ongeveer een eenzelfde pad op. Ze werden razend populair over zowat de ganse wereld nadat de bezoekers van dit festival ondergedompeld werden op de tonen van ‘I’m Going Home’, een nummer dat de dag van vandaag trouwens nog steeds indrukwekkend klinkt. Zo hebben we Alvin Lee nooit meer gehoord.
Buiten de namen die je hier wat verder vindt was het toch zeer vreemd dat we eigenlijk geen enkele van de allergrootste namen, waaronder The Beatles, The Stones, Bob Dylan enz... terugvonden. Misschien zaten zij wel incognito op de wei? Maar dat veranderde niets aan de kwaliteit van de affiche.
Maar jaren waren we onder de indruk dat we niet alle namen kenden die daar aangetreden hebben en het was pas na een goede 25 jaar dat er nieuwe namen werden gepubliceerd. Kijk maar eens goed naar de filmversie van dit festival en je zult er zeker de namen Janis Joplin, Creedence Clearwater Revival, Tim Hardin, Quill, Grateful Dead e.v.a. niet in ontmoeten.
Nu, 2009, dus veertig jaar na data, brengt Rhino / Warner Music een sublieme box met zes cd’s waarop we nummers gaan horen die we nooit tevoren gehoord hebben, tenzij jij een van de gelukkigen was die Woodstock ’69 live heeft meegemaakt. En dan zal deze release niet nieuw voor je zijn. Maar voor de andere Woodstockliefhebbers gaat dit weer een ferme plons in het leuke hippieverleden worden.
Zet je verstand even terug op augustus ’69, laat de verdomde wereld enkele uren aan je voorbijgaan en maak een duik in een wereld van muziek zoals je die nooit meer zult meemaken.
Helaas hebben we niet de 6 cd-box mogen ontvangen maar wel een extract van het totale geheel.
V.A.: WOODSTOCK 40 YEARS
Op deze dubbelaar dus alleen maar een extract van de nummers van het ganse festival. Dus een overzicht van het muzikale gebeuren in Bethel (NY) op 21 tracks.
Richie Havens, die het festival mocht openen, bestookt het jonge publiek met zijn fantastisch nummer ‘Freedom’ dat je ook op de originele Woodstockfilm te zien krijgt. Nu moet je wel de beelden missen maar dit nummer heeft nog steeds niets aan kracht ingeboet en weet nog steeds goed op ge gemoed in te spelen.
Misschien zal de naam Sweetwater niet meteen een belletje doen rinkelen. In Europa toen vrij onbekend maar toch stonden ze op dit podium. Amerikaanse psychedelische toestanden maar die zeker niet aan die van Country Joe grenzen.
Tim Hardin, nu ook op cd vastgelegd, bezorgt ons kippenvel met zijn live-versie van ‘Hang On To A Dream’. Ook een singer-songwriter die ons veel te vroeg is ontvallen.
De man die buiten zijn lokale Amerikaanse hitjes destijds ook nog furore maakte in de filmwereld is niemand minder dan Arlo Guthrie in ‘Alice’s Restaurant’. Met ‘Wheel Of Fortune’, en dat typische Guthrie-geluid, wist de brave borst voor enige afwisseling te zorgen. Met het van Roger McGuinn/Gram Parsons geleende ‘Drug Store Truck Drivin’ Man’ beleefde Joan Baez een hoogtepunt dat ze wel een beetje te danken aan Jeffrey Shurtleff die met zijn krachtige stem bovenuit Baez tornt. Van korte duur en of het veel bijval kende toen weet ik niet.
Dat was wel het geval bij Country Joe die, nadat de regen even opgehouden had met bakken uit de hemel te vallen, de hippies weer wat moed had in gepompt en dat deed hij met zijn ‘The “Fish” Cheer / I-Feel-Like-I’m-Fixin’-To-Die Rag, een geweldige aanklacht op de Vietnamoorlog, een nummer dat iedereen de dag van vandaag nog zeer goed meezingt. Ook dit nummer vinden we terug op de gelijknamige filmversie van Woodstock.
Met handgeklap zet Santana zijn ‘Soul Sacrifice’ in. Hét nummer eigenlijk waarmee Santana bij het grote publiek zijn doorbraak forceerde. Moet wel een van de hoogtepunten op dit festival geweest zijn. Denk maar aan de knappe drumsolo van Michael Shrieve.
Met John B. Sebastian, die voor Woodstock successen boekte met The Lovin’ Spoonful’s ‘Summer In The City’, ‘Rain On The Roof’ en ‘Daydream’, stond er nu alleen voor want de band viel in 1968 al uit elkaar omdat Sebastian besliste een solocarrière op te bouwen. Maar net zoals Country Joe & The Fish was ook Sebastian een niet aangekondigde muzikant en het was mede dankzij The Incredible String Band dat hij op het festival zijn solodebuut voor een grote menigte kon houden. ‘How Have You Been’ kwam dan ook uit zijn eerste solo-album maar of hij met dit nummer het respect van de wei kon afdwingen is weer zo’n item waar ik niet op kan antwoorden. Maar voor John was deze grote meute eigenlijk een ‘commune’ en zo sprak hij de hippies ook aan.
Uit Groot Brittannië dus The Incredible String Band en die bracht een potje Britse folkrock alhoewel het nummer ‘The Letter’ niet meteen een eerste keuze is om met deze band kennis te maken.
Over Canned Heat kunnen we kort zijn. Nog maar net enkele weken geleden hier in België neergestreken, onder een Woodstock line-up, waar ze in een oververhit lokaal het beste van zichzelf gaven. Maar dat deden ze ook in Woodstock. Op deze compilatie uiteraard hun ‘Going Up The Country’. Niet echt mijn favoriete band maar andere prijzen hen de hemel in.
Dat kan wel gezegd worden van de volgende band: Mountain, met Leslie West, Felix Pappalardi, Corky Laing en Steve Knight, en die brachten een schitterende versie van het Jack Bruce / Pete Brown nummer ‘Theme For An Imaginary Western’, een nummer dat de dag van vandaag nog steeds indruk maakt.
De frontman van de volgende band, Creedence Clearwater Revival, John Fogerty, stond enkele weken geleden nog op het podium van het R&B festival van Peer. Ook zij ontbraken op de originele film en op deze verzamelaar brengen ze hun ‘Bad Moon Rising’ nu niet meteen een van hun beste nummers vind ik.
Om deze eerste schijf af te sluiten heeft de samensteller zijn hart laten spreken want wie anders van de betreurde en zo graag geziene Janis Joplin brengt hier met haar Kozmic Blues Band weer een knap staaltje van hoe je op een podium een wilde bende emotioneel moet bespelen. Daarom krijgen we het hartverscheurende ‘Ball And Chain’. Tja, Janis had misschien nog veel in petto voor ons maar het heeft niet mogen zijn. Een sentimenteel verlies. Misschien de schuld van een fles Jack Daniels té veel?
Schijf 2 bevat slechts acht songs en je mag eenmaal raden wie de afsluiter is.
Maar het was de funky band Sly & The Family Stone die, samen met Sha Na Na, eigenlijk voor een controverse zorgde. Maar hoe dan ook, en dankzij de prachtige dansbare muziek die Sly en de zijnen hier produceerde, werd het toch een act die door het grote deel van de bezoekers positief ontvangen werd. Met hun medley ‘Dance To The Music / Music Lover / I Want To Take You Higher’ (en dat laatste hoeft niet want het merendeel van de festivalgangers bevond zich reeds in hogere sferen (een feit dat de politie toen oogluikend toestond), kreeg het festival een extra dimensie.
Die extra dimensie ontbrak op alle fronten bij Roger Daltrey en zijn vrienden bij The Who. Persoonlijk vond ik hen maar teleurstellend temeer omdat zij een van de betere Britse bands waren. De show van Townsend, die zijn gitaar haast stuk sloeg en daarna maar besloot om in het publiek te werpen, heeft hen niet veel goed gedaan. En daar kon het nummer ‘We’re Not Gonna Take It’ iets aan veranderen. Ook Jefferson Airplane, met Grace Slick als frontvrouw, had iets beter gekund alhoewel hun show werkelijk op handen werd gedragen. Dat hun grote hit ’Somebody To Love’ daar voor iets tussen zat is zo klaar als het maar kon zijn. Maar de meest indrukwekkende show kwam van een kerel uit Sheffield (Engeland) die ooit drummer was en nu op het podium van Woodstock de hulp van enkele vrienden (letter en figuurlijk welteverstaan) kreeg. Inderdaad, de alom geprezen Joe Cocker moet daar een machtige show geleverd hebben, ook op visueel vlak. Uiteraard zal deze live versie voor altijd en immer verbonden blijven met zijn fantastisch optreden waarbij hij schitterend geruggesteund werd door de Grease Band. Deze bestond toen uit Chris Stainton (keys, en ook afkomstig uit Sheffield), Neil Hubbard (slaggitaar), Alan Spenner (bas), Bruce Rowland (drum) en Henry McCullough (lead gitaar). Henry McCullough nam de hoge noten (dus de vrouwenstemmen die je steeds hoort) in dit nummer nu voor zijn rekening.
Johnny Winter was toen nog vrij onbekend want het was eigenlijk door Michael Bloomfield dat Johnny aan de wereld werd voorgesteld. Dit deed Bloomfield tijdens zijn beroemde concerten ‘The Live Adventures of Al Kooper & Mike Bloomfield’. Op 13 december, en dit in de Fillmore East, werd een jonge albino met knap gitaarspel aan een wereldse muziekcommune voorgesteld. En acht maanden later stond hij reeds op het grootste rockfestival ooit. Dank u, Mike. Geruggesteund door zijn broer Edgar gaven ze een knappe show ten beste waarin ‘Mean Town Blues’ niet mocht ontbreken. Het eerste échte bluesnummer op dit festival. Voor de gezelligheid maakte hij daar een geweldig 11-min. durend epos van. Ook ‘Tobacco Road’ onderging dezelfde facelift.
Voor de pas gevormde supergroep Crosby, Stills & Nash was het net hun tweede optreden voor een (groot) live publiek. En ze deden het haast in hun broek, zo verklaarden ze later ooit in een interview. ‘Suite: Judy Blues Eyes’ is nog steeds een nummer dat tot de verbeelding spreekt gezien de diverse tempo’s die dit nummer heeft en door de knappe harmonieuze samenzang van de heren. Het publiek viel voor hen en dat nummer krijgen we nu integraal op deze nieuwe compilatie te horen.
Op 17/8 mocht The Paul Butterfield Blues band een vijftal nummers spelen. ‘Love March’ was het nummer dat geselecteerd werd en niet meteen hun beste dat ze daar speelden. Maar ik weet niet meer duidelijk of Mike Bloomfield daar toen nog was. Ik dacht van niet.
En natuurlijk was de afsluiter van het festival niemand minder dan Jimi Hendrix. Op de film zien we tijdens zijn gig al een half verlaten wei maar toch bleef de man doorspelen. En met Jimi Hendrix kwam een einde aan drie dagen vol muziek, liefde, drugs, een vleugje seks en begrip voor elkaar.
Ook de dubbelaar van Warner Music houdt hiermee op.
Zoals ik reeds enkele weken hiervoor zei in mijn besprekingen van de 5 Sony cd’s die naar aanleiding van deze 40e verjaardag werden uitgebracht, was Woodstock een festival dat NOOIT zal vergeten worden. Zelfs in een sf-film uit de jaren zeventig wordt er al veel lof gesproken over dit festival én zijn visualisatie ervan. “They don’t make pictures like this anymore.” Dit mocht een eenzame kapitein Robert Neville, gespeeld door wijlen Charlton Heston (het karakter in die film) zeggen in een leegstaande bioscoopzaal. De film was ‘The Omega Man’ en enkele jaren terug kregen we daar een destastreuze sequel van onder de naam ‘I’m A Legend’ met Will Smith. Heb ik genoeg gezegd?
Label: Rhino / Warner
Nr.: 8122 79859-8
Distr.: Warner Music
Meer info: www.warnermusic.be
 |
 |
DE WOODSTOCK RUBRIEK
Deel 1: 40 jaar Woodstock : een heuglijk feit, dus tijd om je waterpijp, jointjes en patchouli-reukjes van onder het stof te halen.
Over de gehele wereld, en in gelijk welke vorm hoe dan ook, wordt de verjaardag gevierd van het wel meest beroemde rockfestival uit mensengeschiedenis: Woodstock ’69. Met deze viering duiken ook de platenfirma’s met alle plezier in hun stofferige catacomben en halen er spullen boven water die ‘eigenlijk’ tot op de dag van vandaag voor ons verborgen bleven tenzij je je beweegt in de illegaliteit.
Dat wij hier niet aan kunnen of mogen ontsnappen is een duidelijke zaak en met veel plezier blikken we even terug op dat festival dat toch wereldwijde geschiedenis heeft geschreven, zowel over zichzelf of ten gunste van enkele bands, of zelfstandige muzikanten die daar het beste van zichzelf hebben gegeven.
Begin juli kregen we in Brussel nog het hoogwaardige bezoek van het hippietrio Crosby, Stills en Nash (zie ons verslag op deze site) die daar hun debuut op het podium hebben gemaakt, een optreden dat niet verloren ging in de media en waar de dag van vandaag nog steeds over gesproken wordt. Ook nummers, waaronder ‘With A Little Help From My Friends’ (Joe Cocker en de Grease Band) en bv. ‘I’m Goin’ Home’ (Ten Years After), die daar gespeeld werden en nu nog steeds veel airplay krijgen, zijn er die je nooit meer zult vergeten. Gezien dit allemaal live was moet ik wel eerlijk toegeven dat de kwaliteit van opname destijds de tand des tijds heeft doorstaan want alle nummers op de volgende cd’s klinken fantastisch.
Via Sony Music ontvingen we enkele boxen van muzikanten die daar hun opwachting hebben gemaakt en dat zijn niet de minsten.
Het is een opname met al hun nummers dat ze op dit vermaarde festival gespeeld hebben en alsof dat nog niet genoeg was kregen we van Sony, waarvoor onze hartelijke dank, nog een extra album er bovenop. Helaas is eentje, n.m. Janis Joplin, die bij deze vijf boxen zit niet meer bij de levenden maar haar zeer speciale stemgeluid zal ons altijd wel bijblijven. Er is nog niemand in geslaagd om haar daadwerkelijk te kopiëren alhoewel enkelen het reeds hebben geprobeerd maar zonder echt resultaat.
Dat Janis destijds een graag geziene dame was leek meteen ook duidelijk op dit festival waar ze tien fantastische nummers heft gespeeld.
Laat ons een ding duidelijk stellen: we kunnen niet spreken over hun performance gezien wij er niet bij waren... helaas. Maar we hebben wel in de US enkele vrienden zitten die het wel allemaal van dichtbij hebben mee gemaakt hebben. Met onze excuses voor hun niet al te beste geheugen meer.
Ze opent zeer sterk met het nummer ‘Raise Your Hand’ (Floyd/Cropper/Isbell) waarin we weer een zeer sterke backingband herkennen. Dit nummer werd nooit eerder gebruikt in deze reeks. Van Nick Gravenites (een muzikant en persoonlijke vriend van wijlen Mike Bloomfield die vrij veel met deze stergitarist heeft gewerkt) leent ze twee nummers, nl. ‘As Good As You’ve Been To This World’ en ‘Work Me, Lord’. Het eerste heeft een soulinslag maar dat stond haar weg gezien ze ook in dit genre meestal uitblonk. Om nog meer op het sentiment van de duizenden bezoekers in te spelen grijpt ze naar een hit van de gebroeders Gibb, ‘To Love Somebody’, hier en daar een schreeuw maar ze maakte er wel een fantastische Joplin-versie van.
‘Summertime’ werd door tal van anderen gekopieerd maar zoals Janis dat hier deed doet niemand haar na. Zij werd toen begeleid door de muzikanten van haar Kozmic Blues Band: Cornelius ‘Snooky’ Flowers (bariton sax), Sam Andrew (gitaar), Richard Kermode en Gabriel Makler (keys), Brad Campbell (bas), Maury Baker en Lonnie Castille (drums), Terry Clement (tenor sax) en Luis Gasca (trompet).
Van ‘Try’ krijg ik nog steeds kippenvel wanneer ze dit zingt, zowel live als op een studioplaat. Ook het nummer ‘Kozmic Blues’ geschreven door Janis en Gabriel Mekler, (haar keyboardsman) mocht niet op het appél ontbreken. Een beter eerbetoon kon ze niet aan haar band schenken. Van Otis Redding gebruikte ze ‘Can’t Turn You Loose’.
Met het van W.M. Thorton geleende ‘Ball & Chain’, dat we ook van vele andere performers kennen, sluit ze haar schitterende set af. Zij was, volgens onze informanten, een van de hoogtepunten.
Op de bijgesloten langspeler ‘I Got Them Ol’ Kozmic Blues Again Mama’ herkennen we enkele songs die ze daar live gebracht heeft maar van dit album, een van haar betere, onthouden ze zeker het prachtige ‘Maybe’, een nummer dat men keer op keer mag blijven spelen. De Kozmic Blues Band werd destijds zeer hoog aangeprezen als zowat de allerbeste backingband die een artiest zich kon permitteren. En dat hoor je op zowel het studioalbum als op de live-versies in Woodstock.
Ook de Latijns-Amerikaanse band Santana was een hoogtepunt op dit festival en dit hadden ze vooral te danken aan de drumsolo van de toen nog piepjonge Michael Shrieve.
Om de band alsnog tijdig op het festival te krijgen moest men beroep doen op de legendarische manager en producer wijlen Billy Graham (van de Fillmore’s) want Santana was reeds een graag geziene en steeds weerkerende act in zijn Fillmore West. Maar daarbuiten kende niemand hen!
Op 16 augustus was het hun beurt en buiten de Bay area waren zij vrij onbekend. Maar van zodra zij aanvingen met ‘Waiting’ at het publiek reeds uit hun handen. Gregg Rolie speelt hier de hoofdrol met zijn magische klanken die uit zijn Leslie schoten.
Santana’s line up was toen: Carlos Santana (gitaar), Gregg Rolie (keyboards en zang), Dave Brown (bas), Michael Shrieve (drums), Jose ‘Chepito’ Areas (percussie, en wat voor een!) en Mike Carabello (conga’s).
Omdat Santana nog een vrij jonge band was kregen we hun gehele debuut langspeler te horen. Alleen hun sluitstuk ‘Fried Neck Bones And Some Home Fries’ hoort daar niet op thuis.
‘Evil Ways’, ‘You Just Don’t Care’, ‘Savor’, de grote hit ‘Jingo’, ‘Persuasion’, volgden elkaar op onder een stralende zon en het publiek wist dit te appreciëren alhoewel het applaus na hun openingsnummer maar aan de slappe kant was. Dankzij de schitterende Hammondklanken, die de drums van Michael en de gitaarriffs van Carlos goed ondersteunde, moet dit wel een bijzondere set geweest zijn. We kennen alleen maar hun optreden van uit de gelijknamige film. Maar hun muziek was hemels en verfrissend.
Zoals ik reeds zei staan op het bijgesloten debuutalbum alle nummers die ze live op Woodstock hebben gebracht.
Toch wil mijn appreciatie uitspreken aan de platenlabels die van deze reeks een zeer uniek item hebben gemaakt. Zelfs de bijgesloten albums werden voor een goede 100% terug weergegeven zoals ze destijds op de markt kwamen. Een meesterwerk en dus niet alleen wat de muziek betreft.
Een andere levende legende die we de laatste tijd vrij frequent in Europa, en zelfs in ons landje, hebben mogen verwelkomen is de albino Johnny Winter. Voor hem begon eigenlijk alles door zijn vriendschap met Michael Bloomfield die op het live concert van ‘Al Kooper & Mike Bloomfield‘ op 13 en 14 december 1968 in de Fillmore East Winters als een jonge kleine kerel, die graag een nummertje zou willen meespelen, introduceerde. En het was daar op, ‘It’s My Own Fault’, dat de wereld eigenlijk op een verrassende manier met Winters gitaarspel kon kennismaken. Voor hem ging het doek op en enkele maanden later stond hij op dit wereldberoemde festival geruggesteund door zijn broer Edgar aan de keyboards.
Omdat Winters op dat moment nog niet veel eigen nummers had maakte hij van zijn set een homogeen potje waaronder we enkele klassiekers zoals ‘Tobacco Road’, ‘I Can’t Stand It’ en ‘Johnny B. Goode’ terugvinden. Op een festival van zo’n omvang speel je geen nummers van de klassieke drie minuten en daarom kregen de meeste songs een geweldige extensie. ‘Mean Town Blues’ en ‘Tobacco Road’ werden tot bijna 11 min. herleid, van ‘You Done Lost Your Good Thing Now’ kregen de fans een versie van ongeveer een kwartier te horen, dus in die periode was zoiets schering en inslag en daarbij profileerden de muzikanten zich tot echte podiumbeesten. Prachtig gitaarspel van Johnny in de opening van dit nummer en voor een studioversie zou dit veel te lang gerokken zijn maar hier live komt dit nummer helemaal tot zijn recht. Luister ook naar het accent van Winters. Geweldig! Gesproken van een schitterende blues maar was het Woodstock-publiek daar wel klaar voor? De strategie van Michael Lang en Artie Kornfeld was om enkele bands te programmeren met een kleiner profiel zoals Crosby, Stills & Nash, Joe Cocker en Santana om er maar enkele te noemen. Maar sommige van hen overtroffen de grotere namen op de affiche. Johnny en Edgar hadden voor hun gig niets ingestudeerd om het zo maar te noemen en ze improviseerden er maar op los. Een show waarvan de aanwezigen nu nog boekdelen spreken.
Op het studioalbum vinden we al acht even schitterende nummers. Op deze songs wordt Johnny begeleid door Tommy Shannon (bas) en ‘Uncle’ John Turner op de drums. Zij waren er op het podium in Bethel ook bij. Op ‘Mean Mistreater’ horen we Willy Dixon op de bas en Walter ‘Shakey’ Horton op de harp.
Kennelijk is dit ook zo een van die albums waar menig collector heftig naar op zoek is, in vinyl wel te verstaan. Johnny Winter is de dag van vandaag een ‘oude man’ die zijn set zittend uitdoet maar zijn gitaarspel mag er nog steeds wezen. En zijn broer Edgar, die toert ook nog steeds rond in gezelschap van meestergitarist Rick Derringer.
Over Jefferson Airplane kunnen we volumineuze boekdelen schrijven als we hun historiek letter voor letter analyseren. Ook wat hun album ‘Volunteers’ betreft. De line up van de band toen was Grace Slick (zang), Paul Kantner (zang), Marty Balin (zang), Jorma Kaukonen (gitaar), Jack Casady (bas) en Spencer Dryden (drums).
Hun originele zangeres, Signe Anderson, die we alleen maar op hun ‘Jefferson Airplane Takes Off’ horen, werd vrij snel vervangen door Grace Slick die de overstap van The Great Society wel zag zitten. Signe overwon haar kanker en andere ziektes maar verkeerd daarom nu in grote schuldberg. Op de website van JA staat een oproep om haar financieel te helpen. Zij werkt nu in een warenhuis. Ook voor Skip Spence was het JA-avontuur van korte duur. Hij werd vrij snel vervangen door Spencer Dryden.
Blues ontbrak niet op het appél en dat deden ze met ‘Uncle Sam Blues’, een pracht van een bluesnummer maar net met de verkeerde stem. Ze hadden destijds een grote commerciële hit met ‘Volunteers’ en dit mocht niet op de setlist ontbreken. ‘The Ballad Of You & Me & Pooneil’ kunnen we omschrijven als een kruising tussen Jimi Hendrix gitaarriffs en de duidelijke Bay Areasound (denk maar aan Grateful Dead). Ook dit nummer werd speciaal voor dit festival voorzien van een lange jas van om en nabij de 16-min. Maar als je dacht reeds uitgezongen te zijn met dit nummer komt Pooneil terug boven water dobberen met ‘The House At Pooneil Corners’. Ook hun grootste hit ‘Somebody To Love’ werd verplichte kost op Woodstock. Met ‘White Rabbit’ hadden ze ook nog een noemenswaardige hit en Grace Slick zorgt hier op het podium dat je er rillingen krijgt. Af en toe hoor je wel eens een microfoon fluiten maar dat hoort bij de charme van zo’n groot festival. Jefferson Airplane leverde een sterke prestatie die nog velen zal bijgebleven zijn.
Hun album ‘Volunteers’ vond ik destijds niet zo geweldig. Alleen de superlange versie van het Stephen Stills-nummer ‘Wooden Ships’ en ‘Volunteers’ zijn zowat de nummers die me bijgebleven zijn. Hun langspeler ‘Surrealistic Pillow’ (1967) had een betere optie geweest om hierbij in te sluiten.
De meer funky and soulgerichte band in deze sectie. Vreemd genoeg sloeg deze act aan bij het meer rockgerichte publiek. Met ‘M’Lady’ begon Sly aan een stevige set en eigenlijk kunnen we dit nummer bekijken als een kopie van zijn grote wereldhit ‘Dance To The Music’ die hij daar ook zal spelen. Dankzij de rollende bas en de intensiteit die van de nummers afsprong begon het publiek uit de bol te gaan. Daar deed Sly en de zijnen nog een schepje bovenop met ‘You Can Make It If You Try’, de medley ‘Music Lover / Higher’. Maar natuurlijk zaten (of lagen) de hippies te wachten op zijn grote meestampers ‘I Want To Take You Higher’ en natuurlijk ‘Dance To The Music’. De live-versie van dit nummers is niet echt denderend te noemen maar hoefde dat ook. Neen, want zoals het steeds het geval is op een megaspektakel komen de bezoekers niet altijd alleen voor de muziek... Zoals de meeste festivalgangers konden constateren was er inderdaad op dit festival ook plaats voor een totaal ander muziekgenre. En dat zorgde dus voor voldoende diversiteit.
Op het bijgeleverde album, ‘Stand’, vinden we ‘Everyday People’, een nummer dat het meest succesvol van dit album werd en ‘Don’t Call Me Nigger, Whitey’ heeft dan weer een socio-culturele impact. ‘Sex Machine’ is dan weer muzikaal het meest interessante, vooral door zijn ritme en omdat het haast 15-min. duurt. Bij dit nummer denk je meteen een heel andere band dan Sly & The Family Stone te horen. Zo zie je maar hoe muziek kan variëren.
Of er nu een nieuwe Woodstock komt weet ik gezien er verder geen nieuws over is. De verwachtingen waren om op de originele wei én op de ouwe militaire luchthaven van Berlijn een 2009-versie te laten plaatsvinden. Indien ze toch zouden plaatsvinden zullen de oudere muziekliefhebbers hier een vette kluif aan hebben maar ook de muziek van tegenwoordig zal goed vertegenwoordigd zijn. Of dat een goede zaak is, gezien het hier toch gaat om een 40-jarige herdenking van het originele festival, weet ik niet. Laat ons hopen dat het wel plaatsvindt, dan kunnen er diverse generaties hun plezier aan (her)beleven.
Vergeet ook niet mee te doen aan onze wedstrijd. Ga snel naar onze homepage...
Alfons Maes *****
Label: Legacy / Sony Music
Jefferson Airplane: 88697–48240-2
Sly & The Family Stone: 88697–48241-2
Santana: 88697-48242-2
Janis Joplin: 88697-48243-2
Johnny Winter: 88697-48244-2
Distr.: Sony Music
Meer info: www.sonymusic.be
Website: www.jeffersonairplane.com
Website: www.officialjanis.com
Website: www.johnnywinter.net
Website: www.santana.com
Toch nog enkele leuke tips.
Om te kunnen telefoneren stond men tijdens het festival minimaal 2 uur in de rij. De mobiele telefoon was nog niet op de markt, en de communicator uit ‘Star Trek’ was toen nog sciencefiction.
Er waren 50 artsen aanwezig, die gedurende het festival meer dan 6.000 mensen hebben behandeld.
Op de eerste dag werden er 500.000 hamburgers en hot dogs gegeten.
Op de eerste dag werd er ongeveer 700 kg extra brood en fruit ingevlogen.
Er werd voor 120 uur gefilmd volgens de toentertijd geldende methoden.
Joni Mitchell schreef het nummer ‘Woodstock’ maar dat had een bijzondere reden. Zij was nl. een van de uitgenodigden maar ze geraakte nooit tijdig op de site omwille van de chaos. Omdat ze er dan toch niet bij was heeft ze dan maar in een droevige bui dit nummer geschreven.
Deel 1: 40 jaar Woodstock : een heuglijk feit, dus tijd om je waterpijp, jointjes en patchouli-reukjes van onder het stof te halen.
Over de gehele wereld, en in gelijk welke vorm hoe dan ook, wordt de verjaardag gevierd van het wel meest beroemde rockfestival uit mensengeschiedenis: Woodstock ’69. Met deze viering duiken ook de platenfirma’s met alle plezier in hun stofferige catacomben en halen er spullen boven water die ‘eigenlijk’ tot op de dag van vandaag voor ons verborgen bleven tenzij je je beweegt in de illegaliteit.
Dat wij hier niet aan kunnen of mogen ontsnappen is een duidelijke zaak en met veel plezier blikken we even terug op dat festival dat toch wereldwijde geschiedenis heeft geschreven, zowel over zichzelf of ten gunste van enkele bands, of zelfstandige muzikanten die daar het beste van zichzelf hebben gegeven.
Begin juli kregen we in Brussel nog het hoogwaardige bezoek van het hippietrio Crosby, Stills en Nash (zie ons verslag op deze site) die daar hun debuut op het podium hebben gemaakt, een optreden dat niet verloren ging in de media en waar de dag van vandaag nog steeds over gesproken wordt. Ook nummers, waaronder ‘With A Little Help From My Friends’ (Joe Cocker en de Grease Band) en bv. ‘I’m Goin’ Home’ (Ten Years After), die daar gespeeld werden en nu nog steeds veel airplay krijgen, zijn er die je nooit meer zult vergeten. Gezien dit allemaal live was moet ik wel eerlijk toegeven dat de kwaliteit van opname destijds de tand des tijds heeft doorstaan want alle nummers op de volgende cd’s klinken fantastisch.
Via Sony Music ontvingen we enkele boxen van muzikanten die daar hun opwachting hebben gemaakt en dat zijn niet de minsten.
Het is een opname met al hun nummers dat ze op dit vermaarde festival gespeeld hebben en alsof dat nog niet genoeg was kregen we van Sony, waarvoor onze hartelijke dank, nog een extra album er bovenop. Helaas is eentje, n.m. Janis Joplin, die bij deze vijf boxen zit niet meer bij de levenden maar haar zeer speciale stemgeluid zal ons altijd wel bijblijven. Er is nog niemand in geslaagd om haar daadwerkelijk te kopiëren alhoewel enkelen het reeds hebben geprobeerd maar zonder echt resultaat.
Dat Janis destijds een graag geziene dame was leek meteen ook duidelijk op dit festival waar ze tien fantastische nummers heft gespeeld.
Laat ons een ding duidelijk stellen: we kunnen niet spreken over hun performance gezien wij er niet bij waren... helaas. Maar we hebben wel in de US enkele vrienden zitten die het wel allemaal van dichtbij hebben mee gemaakt hebben. Met onze excuses voor hun niet al te beste geheugen meer.
Ze opent zeer sterk met het nummer ‘Raise Your Hand’ (Floyd/Cropper/Isbell) waarin we weer een zeer sterke backingband herkennen. Dit nummer werd nooit eerder gebruikt in deze reeks. Van Nick Gravenites (een muzikant en persoonlijke vriend van wijlen Mike Bloomfield die vrij veel met deze stergitarist heeft gewerkt) leent ze twee nummers, nl. ‘As Good As You’ve Been To This World’ en ‘Work Me, Lord’. Het eerste heeft een soulinslag maar dat stond haar weg gezien ze ook in dit genre meestal uitblonk. Om nog meer op het sentiment van de duizenden bezoekers in te spelen grijpt ze naar een hit van de gebroeders Gibb, ‘To Love Somebody’, hier en daar een schreeuw maar ze maakte er wel een fantastische Joplin-versie van.
‘Summertime’ werd door tal van anderen gekopieerd maar zoals Janis dat hier deed doet niemand haar na. Zij werd toen begeleid door de muzikanten van haar Kozmic Blues Band: Cornelius ‘Snooky’ Flowers (bariton sax), Sam Andrew (gitaar), Richard Kermode en Gabriel Makler (keys), Brad Campbell (bas), Maury Baker en Lonnie Castille (drums), Terry Clement (tenor sax) en Luis Gasca (trompet).
Van ‘Try’ krijg ik nog steeds kippenvel wanneer ze dit zingt, zowel live als op een studioplaat. Ook het nummer ‘Kozmic Blues’ geschreven door Janis en Gabriel Mekler, (haar keyboardsman) mocht niet op het appél ontbreken. Een beter eerbetoon kon ze niet aan haar band schenken. Van Otis Redding gebruikte ze ‘Can’t Turn You Loose’.
Met het van W.M. Thorton geleende ‘Ball & Chain’, dat we ook van vele andere performers kennen, sluit ze haar schitterende set af. Zij was, volgens onze informanten, een van de hoogtepunten.
Op de bijgesloten langspeler ‘I Got Them Ol’ Kozmic Blues Again Mama’ herkennen we enkele songs die ze daar live gebracht heeft maar van dit album, een van haar betere, onthouden ze zeker het prachtige ‘Maybe’, een nummer dat men keer op keer mag blijven spelen. De Kozmic Blues Band werd destijds zeer hoog aangeprezen als zowat de allerbeste backingband die een artiest zich kon permitteren. En dat hoor je op zowel het studioalbum als op de live-versies in Woodstock.
Ook de Latijns-Amerikaanse band Santana was een hoogtepunt op dit festival en dit hadden ze vooral te danken aan de drumsolo van de toen nog piepjonge Michael Shrieve.
Om de band alsnog tijdig op het festival te krijgen moest men beroep doen op de legendarische manager en producer wijlen Billy Graham (van de Fillmore’s) want Santana was reeds een graag geziene en steeds weerkerende act in zijn Fillmore West. Maar daarbuiten kende niemand hen!
Op 16 augustus was het hun beurt en buiten de Bay area waren zij vrij onbekend. Maar van zodra zij aanvingen met ‘Waiting’ at het publiek reeds uit hun handen. Gregg Rolie speelt hier de hoofdrol met zijn magische klanken die uit zijn Leslie schoten.
Santana’s line up was toen: Carlos Santana (gitaar), Gregg Rolie (keyboards en zang), Dave Brown (bas), Michael Shrieve (drums), Jose ‘Chepito’ Areas (percussie, en wat voor een!) en Mike Carabello (conga’s).
Omdat Santana nog een vrij jonge band was kregen we hun gehele debuut langspeler te horen. Alleen hun sluitstuk ‘Fried Neck Bones And Some Home Fries’ hoort daar niet op thuis.
‘Evil Ways’, ‘You Just Don’t Care’, ‘Savor’, de grote hit ‘Jingo’, ‘Persuasion’, volgden elkaar op onder een stralende zon en het publiek wist dit te appreciëren alhoewel het applaus na hun openingsnummer maar aan de slappe kant was. Dankzij de schitterende Hammondklanken, die de drums van Michael en de gitaarriffs van Carlos goed ondersteunde, moet dit wel een bijzondere set geweest zijn. We kennen alleen maar hun optreden van uit de gelijknamige film. Maar hun muziek was hemels en verfrissend.
Zoals ik reeds zei staan op het bijgesloten debuutalbum alle nummers die ze live op Woodstock hebben gebracht.
Toch wil mijn appreciatie uitspreken aan de platenlabels die van deze reeks een zeer uniek item hebben gemaakt. Zelfs de bijgesloten albums werden voor een goede 100% terug weergegeven zoals ze destijds op de markt kwamen. Een meesterwerk en dus niet alleen wat de muziek betreft.
Een andere levende legende die we de laatste tijd vrij frequent in Europa, en zelfs in ons landje, hebben mogen verwelkomen is de albino Johnny Winter. Voor hem begon eigenlijk alles door zijn vriendschap met Michael Bloomfield die op het live concert van ‘Al Kooper & Mike Bloomfield‘ op 13 en 14 december 1968 in de Fillmore East Winters als een jonge kleine kerel, die graag een nummertje zou willen meespelen, introduceerde. En het was daar op, ‘It’s My Own Fault’, dat de wereld eigenlijk op een verrassende manier met Winters gitaarspel kon kennismaken. Voor hem ging het doek op en enkele maanden later stond hij op dit wereldberoemde festival geruggesteund door zijn broer Edgar aan de keyboards.
Omdat Winters op dat moment nog niet veel eigen nummers had maakte hij van zijn set een homogeen potje waaronder we enkele klassiekers zoals ‘Tobacco Road’, ‘I Can’t Stand It’ en ‘Johnny B. Goode’ terugvinden. Op een festival van zo’n omvang speel je geen nummers van de klassieke drie minuten en daarom kregen de meeste songs een geweldige extensie. ‘Mean Town Blues’ en ‘Tobacco Road’ werden tot bijna 11 min. herleid, van ‘You Done Lost Your Good Thing Now’ kregen de fans een versie van ongeveer een kwartier te horen, dus in die periode was zoiets schering en inslag en daarbij profileerden de muzikanten zich tot echte podiumbeesten. Prachtig gitaarspel van Johnny in de opening van dit nummer en voor een studioversie zou dit veel te lang gerokken zijn maar hier live komt dit nummer helemaal tot zijn recht. Luister ook naar het accent van Winters. Geweldig! Gesproken van een schitterende blues maar was het Woodstock-publiek daar wel klaar voor? De strategie van Michael Lang en Artie Kornfeld was om enkele bands te programmeren met een kleiner profiel zoals Crosby, Stills & Nash, Joe Cocker en Santana om er maar enkele te noemen. Maar sommige van hen overtroffen de grotere namen op de affiche. Johnny en Edgar hadden voor hun gig niets ingestudeerd om het zo maar te noemen en ze improviseerden er maar op los. Een show waarvan de aanwezigen nu nog boekdelen spreken.
Op het studioalbum vinden we al acht even schitterende nummers. Op deze songs wordt Johnny begeleid door Tommy Shannon (bas) en ‘Uncle’ John Turner op de drums. Zij waren er op het podium in Bethel ook bij. Op ‘Mean Mistreater’ horen we Willy Dixon op de bas en Walter ‘Shakey’ Horton op de harp.
Kennelijk is dit ook zo een van die albums waar menig collector heftig naar op zoek is, in vinyl wel te verstaan. Johnny Winter is de dag van vandaag een ‘oude man’ die zijn set zittend uitdoet maar zijn gitaarspel mag er nog steeds wezen. En zijn broer Edgar, die toert ook nog steeds rond in gezelschap van meestergitarist Rick Derringer.
Over Jefferson Airplane kunnen we volumineuze boekdelen schrijven als we hun historiek letter voor letter analyseren. Ook wat hun album ‘Volunteers’ betreft. De line up van de band toen was Grace Slick (zang), Paul Kantner (zang), Marty Balin (zang), Jorma Kaukonen (gitaar), Jack Casady (bas) en Spencer Dryden (drums).
Hun originele zangeres, Signe Anderson, die we alleen maar op hun ‘Jefferson Airplane Takes Off’ horen, werd vrij snel vervangen door Grace Slick die de overstap van The Great Society wel zag zitten. Signe overwon haar kanker en andere ziektes maar verkeerd daarom nu in grote schuldberg. Op de website van JA staat een oproep om haar financieel te helpen. Zij werkt nu in een warenhuis. Ook voor Skip Spence was het JA-avontuur van korte duur. Hij werd vrij snel vervangen door Spencer Dryden.
Blues ontbrak niet op het appél en dat deden ze met ‘Uncle Sam Blues’, een pracht van een bluesnummer maar net met de verkeerde stem. Ze hadden destijds een grote commerciële hit met ‘Volunteers’ en dit mocht niet op de setlist ontbreken. ‘The Ballad Of You & Me & Pooneil’ kunnen we omschrijven als een kruising tussen Jimi Hendrix gitaarriffs en de duidelijke Bay Areasound (denk maar aan Grateful Dead). Ook dit nummer werd speciaal voor dit festival voorzien van een lange jas van om en nabij de 16-min. Maar als je dacht reeds uitgezongen te zijn met dit nummer komt Pooneil terug boven water dobberen met ‘The House At Pooneil Corners’. Ook hun grootste hit ‘Somebody To Love’ werd verplichte kost op Woodstock. Met ‘White Rabbit’ hadden ze ook nog een noemenswaardige hit en Grace Slick zorgt hier op het podium dat je er rillingen krijgt. Af en toe hoor je wel eens een microfoon fluiten maar dat hoort bij de charme van zo’n groot festival. Jefferson Airplane leverde een sterke prestatie die nog velen zal bijgebleven zijn.
Hun album ‘Volunteers’ vond ik destijds niet zo geweldig. Alleen de superlange versie van het Stephen Stills-nummer ‘Wooden Ships’ en ‘Volunteers’ zijn zowat de nummers die me bijgebleven zijn. Hun langspeler ‘Surrealistic Pillow’ (1967) had een betere optie geweest om hierbij in te sluiten.
De meer funky and soulgerichte band in deze sectie. Vreemd genoeg sloeg deze act aan bij het meer rockgerichte publiek. Met ‘M’Lady’ begon Sly aan een stevige set en eigenlijk kunnen we dit nummer bekijken als een kopie van zijn grote wereldhit ‘Dance To The Music’ die hij daar ook zal spelen. Dankzij de rollende bas en de intensiteit die van de nummers afsprong begon het publiek uit de bol te gaan. Daar deed Sly en de zijnen nog een schepje bovenop met ‘You Can Make It If You Try’, de medley ‘Music Lover / Higher’. Maar natuurlijk zaten (of lagen) de hippies te wachten op zijn grote meestampers ‘I Want To Take You Higher’ en natuurlijk ‘Dance To The Music’. De live-versie van dit nummers is niet echt denderend te noemen maar hoefde dat ook. Neen, want zoals het steeds het geval is op een megaspektakel komen de bezoekers niet altijd alleen voor de muziek... Zoals de meeste festivalgangers konden constateren was er inderdaad op dit festival ook plaats voor een totaal ander muziekgenre. En dat zorgde dus voor voldoende diversiteit.
Op het bijgeleverde album, ‘Stand’, vinden we ‘Everyday People’, een nummer dat het meest succesvol van dit album werd en ‘Don’t Call Me Nigger, Whitey’ heeft dan weer een socio-culturele impact. ‘Sex Machine’ is dan weer muzikaal het meest interessante, vooral door zijn ritme en omdat het haast 15-min. duurt. Bij dit nummer denk je meteen een heel andere band dan Sly & The Family Stone te horen. Zo zie je maar hoe muziek kan variëren.
Of er nu een nieuwe Woodstock komt weet ik gezien er verder geen nieuws over is. De verwachtingen waren om op de originele wei én op de ouwe militaire luchthaven van Berlijn een 2009-versie te laten plaatsvinden. Indien ze toch zouden plaatsvinden zullen de oudere muziekliefhebbers hier een vette kluif aan hebben maar ook de muziek van tegenwoordig zal goed vertegenwoordigd zijn. Of dat een goede zaak is, gezien het hier toch gaat om een 40-jarige herdenking van het originele festival, weet ik niet. Laat ons hopen dat het wel plaatsvindt, dan kunnen er diverse generaties hun plezier aan (her)beleven.
Vergeet ook niet mee te doen aan onze wedstrijd. Ga snel naar onze homepage...
Alfons Maes *****
Label: Legacy / Sony Music
Jefferson Airplane: 88697–48240-2
Sly & The Family Stone: 88697–48241-2
Santana: 88697-48242-2
Janis Joplin: 88697-48243-2
Johnny Winter: 88697-48244-2
Distr.: Sony Music
Meer info: www.sonymusic.be
Website: www.jeffersonairplane.com
Website: www.officialjanis.com
Website: www.johnnywinter.net
Website: www.santana.com
Toch nog enkele leuke tips.
Om te kunnen telefoneren stond men tijdens het festival minimaal 2 uur in de rij. De mobiele telefoon was nog niet op de markt, en de communicator uit ‘Star Trek’ was toen nog sciencefiction.
Er waren 50 artsen aanwezig, die gedurende het festival meer dan 6.000 mensen hebben behandeld.
Op de eerste dag werden er 500.000 hamburgers en hot dogs gegeten.
Op de eerste dag werd er ongeveer 700 kg extra brood en fruit ingevlogen.
Er werd voor 120 uur gefilmd volgens de toentertijd geldende methoden.
Joni Mitchell schreef het nummer ‘Woodstock’ maar dat had een bijzondere reden. Zij was nl. een van de uitgenodigden maar ze geraakte nooit tijdig op de site omwille van de chaos. Omdat ze er dan toch niet bij was heeft ze dan maar in een droevige bui dit nummer geschreven.
 |
 |
De songs
15-08-1969
• Richie Havens
Minstrel From Gault
High Flyin' Bird
I Can't Make It Anymore
With A Little Help
Strawberry Fields For Ever
Hey Jude
I Had A Woman
Handsome Johnny
Freedom
• Country Joe McDonald
I Find Myself Missing You
Rockin' All Around The World
Flyin' High All Over The World
Seen A Rocket
Fish Cheer / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag
• Bert Sommer
Jennifer
America
• Tim Hardin
Misty Roses
If I Were A Carpenter
• Ravi Shankar
Raga Puriya-Dhanashri / Gat In Sawarital
Tabla Solo In Jhaptal
Raga Manj Kmahaj / Alap Jor / Dhun In Kaharwa Tal / Medium & Fast Gat In Teental
• Melanie
Beautiful People
Birthday Of The Sun
• Arlo Guthrie
Coming Into Los Angeles
Walking Down The Line
Amazing Grace
• Joan Baez
Joe Hill
Sweet Sir Galahad
Drug Store Truck Driving Man
Swing Low Sweet Chariot
We Shall Overcome
16-08-1969
• Quill
Waitin' For You
• Sweetwater
Motherless Child
Look Out
For Pete's Sake
Day Song
What's Wrong
Crystal Spider
Two Worlds
Why Oh Why
• John B. Sebastian
How Have You Been
Rainbows All Over Your Blues
I Had A Dream
Darlin' Be Home Soon
Younger Generation
• Keef Hartley (niet gespeeld)
• Santana
Persuasion
Savor
Fried Neckbones
Soul Sacrifice
• Incredible String Band
Catty Come
This Moment Is Different
When You Find Out Who You Are
• Canned Heat
A Change Is Gonna Come / Leaving This Town
Woodstock Boogie
Going Up The Country
Let's Work Together
Too Many Drivers At The Wheel
• Grateful Dead
St. Stephen
Mama Tried
Dark Star / High Time
Turn On Your Lovelight
• Creedence Clearwater Revival
Born On The Bayou
Green River
Ninety-Nine And A Half (Won't Do)
Commotion
Bootleg
Bad Moon Rising
Proud Mary
I Put A Spell On You
Night Time Is The Right Time
Keep On Choogin
Suzy Q
• Janis Joplin
Raise Your Hand
As Good As You've Been To This World
To Love Somebody
Summertime
Try (Just A Little Bit Harder)
Kosmic Blues
Can't Turn You Loose
Work Me Lord
Piece Of My Heart
Ball and Chain
• Sly & the Family Stone
M'Lady
Sing A Simple Song
You Can Make It If You Try
Stand!
Love City
Dance To The Music
Music Lover
I Want To Take You Higher
• The Who
Heaven And Hell
I Can't Explain
It's A Boy
1921
Amazing Journey
Sparks
Eyesight To The Blind
Christmas
Tommie Can You Hear Me
Acid Queen
Pinball Wizard
Abbie Hoffmann Incident
Fiddle About
There's A Doctor I've Found
Go To The Mirror Boy
Smash The Mirror
I'm Free
Tommy's Holiday Camp
Naked Eye
Shakin' All Over
My Generation
See Me Feel Me
We're Not Gonna Take It
Summertime Blues
• Jefferson Airplane
The Other Side Of This Life
Plastic Fantastic Lover
Volunteers
Saturday Afternoon / Won't You Try
Eskimo Blue Day
Uncle Sam's Blues
Somebody To Love
White Rabbit
17-08-1969
• Joe Cocker
Delta Lady [Penthouse review]
Some Things Goin' On
Let's Go Get Stoned
I Shall Be Released
With A Little Help From My Friends
• Country Joe & Fish
Barry's Caviar Dream
Not So Sweet Martha Lorraine
Rock And Soul Music
Thing Called Love
Love Machine
Fish Cheer (18:12) / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag
• Leslie West / Mountain
Blood Of The Sun
Stormy Monday
Theme From An Imaginary Western
Long Red
For Yasgur's Farm
You And Me (?)
Waiting To Take You Away
Dreams Of Milk And Honey
Blind Man
Blue Suede Shoes
Southbound Train
• Ten Years After
Good Morning Little Schoolgirl
I Can't Keep From Crying Sometimes
I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always
I'm Going Home
• The Band
Chest Fever
Don't Do It
Tears Of Rage
We Can Talk About It Now
Long Black Veil
Don't Ya Tell Henry
Ain't No More Cane on the Brazos
Wheels On Fire
Loving You Is Sweeter Than Ever
The Weight
• Johnny Winter
Introduction
Hideaway
Messin' with the kid
Johnny B. Goode
Come on my kitchen
Rollin' & trumblin
Help me
Stranger
Jumping Jack flesh
Bony Moronie
• Blood Sweat & Tears
More And More
I Love You Baby More Than You Ever Know
Spinning Wheel
I Stand Accused
Something Coming On
• Crosby, Stills, Nash & Young
Suite Judy Blue Eyes
Blackbird
Helplessly Hoping
Guinnevere
Marrakesh Express
4 + 20
Mr Soul
Wonderin'
You Don't Have To Cry
Pre-Road Downs
Long Time Gone
Bluebird Revisited
Sea Of Madness
Wooden Ships
Find The Cost Of Freedom
49 Bye-Byes
18-08-1969
• Paul Butterfield Blues Band
Everything's Gonna Be Alright
Driftin'
Born Under A Bad Sign
All My Love Comin' Through To You
Love March
• Sha-Na-Na
Na Na Theme
Jakety Jak
Teen Angel
Jailhouse Rock
Wipe Out
Who Wrote The Book Of Love
Duke Of Earl
At The Hop
Na Na Theme
• Jimi Hendrix
Message To Love
Getting My Heart Back Together Again
Spanish Castle Magic
Red House
Master Mind
Here Comes Your Lover Man
Foxy Lady
Beginning
Izabella
Gypsy Woman
Fire
Voodoo Child (Slight Return) / Stepping Stone
Star Spangled Banner
Purple Haze
Woodstock Improvisation / Villanova Junction
Hey Joe
Alfons Maes
Met dank aan Warner Music.
Meer info: www.warnermusic.be
15-08-1969
• Richie Havens
Minstrel From Gault
High Flyin' Bird
I Can't Make It Anymore
With A Little Help
Strawberry Fields For Ever
Hey Jude
I Had A Woman
Handsome Johnny
Freedom
• Country Joe McDonald
I Find Myself Missing You
Rockin' All Around The World
Flyin' High All Over The World
Seen A Rocket
Fish Cheer / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag
• Bert Sommer
Jennifer
America
• Tim Hardin
Misty Roses
If I Were A Carpenter
• Ravi Shankar
Raga Puriya-Dhanashri / Gat In Sawarital
Tabla Solo In Jhaptal
Raga Manj Kmahaj / Alap Jor / Dhun In Kaharwa Tal / Medium & Fast Gat In Teental
• Melanie
Beautiful People
Birthday Of The Sun
• Arlo Guthrie
Coming Into Los Angeles
Walking Down The Line
Amazing Grace
• Joan Baez
Joe Hill
Sweet Sir Galahad
Drug Store Truck Driving Man
Swing Low Sweet Chariot
We Shall Overcome
16-08-1969
• Quill
Waitin' For You
• Sweetwater
Motherless Child
Look Out
For Pete's Sake
Day Song
What's Wrong
Crystal Spider
Two Worlds
Why Oh Why
• John B. Sebastian
How Have You Been
Rainbows All Over Your Blues
I Had A Dream
Darlin' Be Home Soon
Younger Generation
• Keef Hartley (niet gespeeld)
• Santana
Persuasion
Savor
Fried Neckbones
Soul Sacrifice
• Incredible String Band
Catty Come
This Moment Is Different
When You Find Out Who You Are
• Canned Heat
A Change Is Gonna Come / Leaving This Town
Woodstock Boogie
Going Up The Country
Let's Work Together
Too Many Drivers At The Wheel
• Grateful Dead
St. Stephen
Mama Tried
Dark Star / High Time
Turn On Your Lovelight
• Creedence Clearwater Revival
Born On The Bayou
Green River
Ninety-Nine And A Half (Won't Do)
Commotion
Bootleg
Bad Moon Rising
Proud Mary
I Put A Spell On You
Night Time Is The Right Time
Keep On Choogin
Suzy Q
• Janis Joplin
Raise Your Hand
As Good As You've Been To This World
To Love Somebody
Summertime
Try (Just A Little Bit Harder)
Kosmic Blues
Can't Turn You Loose
Work Me Lord
Piece Of My Heart
Ball and Chain
• Sly & the Family Stone
M'Lady
Sing A Simple Song
You Can Make It If You Try
Stand!
Love City
Dance To The Music
Music Lover
I Want To Take You Higher
• The Who
Heaven And Hell
I Can't Explain
It's A Boy
1921
Amazing Journey
Sparks
Eyesight To The Blind
Christmas
Tommie Can You Hear Me
Acid Queen
Pinball Wizard
Abbie Hoffmann Incident
Fiddle About
There's A Doctor I've Found
Go To The Mirror Boy
Smash The Mirror
I'm Free
Tommy's Holiday Camp
Naked Eye
Shakin' All Over
My Generation
See Me Feel Me
We're Not Gonna Take It
Summertime Blues
• Jefferson Airplane
The Other Side Of This Life
Plastic Fantastic Lover
Volunteers
Saturday Afternoon / Won't You Try
Eskimo Blue Day
Uncle Sam's Blues
Somebody To Love
White Rabbit
17-08-1969
• Joe Cocker
Delta Lady [Penthouse review]
Some Things Goin' On
Let's Go Get Stoned
I Shall Be Released
With A Little Help From My Friends
• Country Joe & Fish
Barry's Caviar Dream
Not So Sweet Martha Lorraine
Rock And Soul Music
Thing Called Love
Love Machine
Fish Cheer (18:12) / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag
• Leslie West / Mountain
Blood Of The Sun
Stormy Monday
Theme From An Imaginary Western
Long Red
For Yasgur's Farm
You And Me (?)
Waiting To Take You Away
Dreams Of Milk And Honey
Blind Man
Blue Suede Shoes
Southbound Train
• Ten Years After
Good Morning Little Schoolgirl
I Can't Keep From Crying Sometimes
I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always
I'm Going Home
• The Band
Chest Fever
Don't Do It
Tears Of Rage
We Can Talk About It Now
Long Black Veil
Don't Ya Tell Henry
Ain't No More Cane on the Brazos
Wheels On Fire
Loving You Is Sweeter Than Ever
The Weight
• Johnny Winter
Introduction
Hideaway
Messin' with the kid
Johnny B. Goode
Come on my kitchen
Rollin' & trumblin
Help me
Stranger
Jumping Jack flesh
Bony Moronie
• Blood Sweat & Tears
More And More
I Love You Baby More Than You Ever Know
Spinning Wheel
I Stand Accused
Something Coming On
• Crosby, Stills, Nash & Young
Suite Judy Blue Eyes
Blackbird
Helplessly Hoping
Guinnevere
Marrakesh Express
4 + 20
Mr Soul
Wonderin'
You Don't Have To Cry
Pre-Road Downs
Long Time Gone
Bluebird Revisited
Sea Of Madness
Wooden Ships
Find The Cost Of Freedom
49 Bye-Byes
18-08-1969
• Paul Butterfield Blues Band
Everything's Gonna Be Alright
Driftin'
Born Under A Bad Sign
All My Love Comin' Through To You
Love March
• Sha-Na-Na
Na Na Theme
Jakety Jak
Teen Angel
Jailhouse Rock
Wipe Out
Who Wrote The Book Of Love
Duke Of Earl
At The Hop
Na Na Theme
• Jimi Hendrix
Message To Love
Getting My Heart Back Together Again
Spanish Castle Magic
Red House
Master Mind
Here Comes Your Lover Man
Foxy Lady
Beginning
Izabella
Gypsy Woman
Fire
Voodoo Child (Slight Return) / Stepping Stone
Star Spangled Banner
Purple Haze
Woodstock Improvisation / Villanova Junction
Hey Joe
Alfons Maes
Met dank aan Warner Music.
Meer info: www.warnermusic.be
 |
 |
