The Woodstock Tapes - Part 2
|
|
Met enige vertraging, wat zeker niet voor hun rekening van de distributeur moet gehouden worden, kregen we deze vier nieuwe, schitterende cd’s. De Amerikaanse firma Woodstock Tapes & Video’s is zich hier weliswaar in het specialiseren om dingen terug op te markt te brengen die heel obscuur zijn of bijna helemaal vergeten zijn. Wij kunnen dit alleen maar aanmoedigen want zo krijgen we weer enkele ‘verborgen’ pareltjes toegeschoven. Sommigen vinden dat wat Woodstock Tapes & Video’s op de markt brengt kennelijk zinloze verspilling is. Wij niet omdat het nu eenmaal gaat om bepaalde tijdsdocumenten die je niet op andere uitgaven gaat terugvinden. Vreemd genoeg zijn er van de vier drie cd’s bij van reeds ‘overleden’ grootheden.
• Janis Joplin: Cry Baby
Op deze compilatie krijgen we nummers die Joplin reeds uit volle borst zong op het moederfestival aller festivals, Woodstock 1969 en die hebben we vorig jaar nog uitgebreid aan bod gelaten omwille van Woodstock 40 jaar.
Maar op deze cd staan ook tracks opgenomen op kleinere festivals in Canada.
De nummers die ze op Woodstock vertolkt zijn zijn o.a. ‘Try (Just A Little Bit Harder’, ‘Ball And Chain’, ‘Piece Of My Heart’, ‘To Love Somebody’, ‘Kozmic Blues’ en ‘Work Me Lord’ maar het is hard te zeggen of wat we hier horen wel degelijk op dit festival gespeeld werd. Wederom ontbreekt de échte info hieromtrent. Daarom gaan we er maar vanuit dat ‘Combination Of The Two’, ‘Cry Baby’, ‘Tell Mama’, en ‘Move Over’ tijdens de ‘Festival Express Tour’ (met o.m. The Band, Bob Dylan, Delany, Bonnie & Friends, Grateful Dead) opgenomen werden gezien ze ook niet op haar set van Woodstock te vinden zijn.
Alle nummers klinken voortreffelijk want zo was Janis nu eenmaal: een vat energie, luidkeels schreeuwen maar dat was nu eenmaal het label van Joplin alhoewel ze ook zeer sentimenteel uit de hoek kon komen. En steeds de leuke bindteksten die ze in haar songs inlaste. Maar een ding staat vast, ze werd voor deze gelegenheid muzikaal gesteund door de Kozmic Blues Band. Met deze jongens had Joplin het niet zo moeilijk gezien de samenwerking met Big Brother, die té veel van haar begonnen te eisen, op de klippen liep. Nadien nam Joplin nog de fantastische ‘Pearl’ op en dat was met The Full Tilt Boogie Band (met o.m. John Till, Richard Bell, Brad Campbell, Clark Pierson en Ken Pearson). Helaas namen drank en drugs het van haar over en ze heeft nooit de release van deze parel mogen meemaken. Janis overleed op 4 oktober 1970. En nog steeds vraag ik me af, indien ze de dag van vandaag nog zou leven, wat ze ons nog te bieden zou hebben. En dan denk ik aan sterren uit haar periode, zoals een Clapton, Cocker, Santana, die er nu toch allemaal beter van zijn geworden.
• Jim Croce: Lover’s Cross
De volgende artiest in deze reeks in een man die een rijkelijke muzikale erfenis heeft achtergelaten want Jim Croce overleed op 20 september 1973. Hij was net op het hoogtepunt van zijn carrière als singer-songwriter en dat laatste woord moeten we zeker niet onderschatten. Zijn biografie vind je zeer uitgebreid op zijn site maar ik wil het hier hebben over de nummers die op deze compilatie, ‘Lover Cross’, terug te vinden zijn. Wie de samenstelling bij Woodstock heeft gedaan kende blijkbaar het werk van Croce zeer goed want we krijgen hier stuk voor stuk onvergetelijke pareltjes. Van zijn eerste officiële én solo-album ‘You Don’t Mess Around With Jim’ werden hier ‘Operator (That’s Not The Way It Feels)’, ‘Photographs And Memories’, ‘Rapid Roy (The Stock Car Boy)’, het wondermooie ‘Time In A Bottle’, ‘New York’s Not My Home’, ‘You Don’t Mess Around With Jim’ geplukt. Van zijn langspeler ‘Life & Times’ kwamen ‘Bad Bad Leroy Brown’, ‘One Less Set Of Footsteps’, ‘These Dreams’ en ‘Roller Derby Queen’. De overige verzamelde songs hier, ‘Working At The Car Wash Blues’, ‘I Got A Name’ en ‘I’ll Have To Say I Love You In A Song’, kwamen van zijn ‘I Got A Name’ uit december 1973.
Wat kun je nog meer zeggen dan dat deze troubadour ons veel te vroeg ontvallen is. Zijn muziek, soms zeer sentimenteel maar aan de andere kant ook soms licht rockend, vertelde ons steeds een bijzonder verhaaltje, eentje dat hij zelf onderging tijdens zijn truckersjaren. Daarom zijn z’n songs meestal eigen ervaringen.
Dat zijn collega’s zijn werk niet onopgemerkt lieten vertaalde zich in vele covers. Zo zong Maureen McCormack ‘Time In A Bottle’ tijdens de ‘Brady Bunch Hour’, maar ook o.a. Eddie Kendrick en The Temptations plaatsen deze song op hun playlist. Frank Sinatra en Dolly Parton coverden dan weer ‘Bad Bad Leroy Brown’, en zij waren niet de enigsten, en ‘I Got A Name’ werd gebruikt in de bioscoopfilm ‘The Last American Hero’.
Freddie Mercury (Queen) vond destijds voldoende inspiratie in ‘Bad Bad Leroy Brown’ dat hij het nummer ‘Bring Back That Leroy Brown’ schreef dat terug te vinden is op hun langspeler ‘Sheer Heart Attack’. Zo zie je maar en ik kan ze helaas allemaal niet opnoemen die ooit een song van Jim Croce hebben gecoverd. Croce was méér dan alleen maar een fontein die prachtige muziek liet vloeien. Indien je niet vertrouwd bent met het werk van Jim Croce en je wilt toch graag kennismaken met zijn veelomvattend oeuvre kan ik je alleen maar aanraden om deze compilatie aan te schaffen. Wedden dat je voor meer zult zoeken?
• Jim Morrison: Five To One – feat. Albert King
Jim Morrison, ook reeds een hele tijd geleden verhuist naar de eeuwige jachtvelden, is de volgende cd.
‘Five To One’, oftewel de ratio Vietcongs/Amerikaanse soldaten tijdens deze Vietnamoorlog. Maar nog een andere legende zegt dat de ratio ook betrekking heeft op de verhouding blanken/zwarten in de US. Toen Jim Morrison dit nummer opnam, dat op hun ‘Waiting For The Sun’ (1968) terug te vinden is, was hij zo dronken dat hij hulp kreeg van de studio staff die hem duidelijk maakte wanneer hij moest beginnen zingen of stoppen. Met de muziek van The Doors heb ik het altijd ontzettend moeilijk gehad en ze hebben dan ook maar, mijns inziens, enkele leuke songs gemaakt, nl. ‘Riders In The Storm’, ‘Light My Fire’ en ‘Hello I Love’. Misschien keert zich nu een meute fans zich tegen mij maar dat zal mij worst wezen.
Deze live-registratie, waarop we weer duidelijk een in dronken toestand bevonden Jim Morrison horen, wordt gelukkig gered door de inbreng van Albert King die hier aan de ellenlange nummers een frisse bluesy tint meegeeft. ‘When The Music is Over’, ‘Light My Fire’ en ‘The End’ werden hier zo lang uitgesponnen dat het niet meer mooi klinkt. ‘The End’ werd ook gebruikt als anti-oorloglied in Coppola’s ‘Apocalypse Now’.
Wie ooit, en dat zullen er echt niet al te veel zijn, een Doorsconcert (nog met Jim Morrison bedoel ik) hebben bijgewoond weten wat ze daar voorgeschoteld kregen. En dat was niet al te leuk, zeker niet wanneer je toetsenman er ook nog de vocalen moet bijnemen toen hun zanger te stomdronken was om maar één noot over zijn lippen te krijgen. En wanneer hij zich dan ook nog openbaar staat te masturberen op een podium… Geef mij dan maar de muziek van een boerenkermis.
• Eric Clapton: Some Day Blues – Live in Montreux - feat. Otis Rush
Als laatste cd een ware verademing. Eric Clapton met Otis Rush. ‘Same Old Blues – feat. Otis Rush – Live In Montreux’.
Op deze cd werden de muzikanten van dit concert vernoemd en die willen we u niet onthouden.
Buiten Clapton en Rush vinden we Prof. Eddie Lask (keyboards), Eddie Turner (drums), Anthony Parker (gitaar) en Fred Burns (bas) terug.
Meteen van bij de eerste noten horen we dat het hier om kwaliteit gaat, kwaliteit die we zo –live- gewend zijn van ene Clapton. Sterke opener van ongeveer acht minuten zet het geheel in. ‘Double Trouble’, een nummer van Rush, en destijds bij John Mayall Bluesbreakers gespeeld door zowat driekwart van Fleetwoord Mac, krijgt hier dus een nieuwe solo van Clapton. Deze werd destijds ingevuld door Peter Green die op een nogal slinkse manier de job van Clapton inpikte bij de Bluesbreakers. Eric haalt hier zijn mooiste solo boven en wuift hiermee de solo van Green weg.
‘All You Love’ is meteen weer een knap voorbeeld van hoe deze twee gitaarvirtuozen zich lieten gelden.
Moet hier nog vermeld worden dat we hier, gezien het toch gaat om een registratie van pakweg 25 jaar geleden, knappe toch lang uitgesponnen gitaartwangels van zowel Clapton als Rush krijgen. Maar die zijn een streling voor onze oren. Duidelijk dat deze mannen zeker niet dronken op het podium stonden. Nog andere knappe nummers zijn natuurlijk ‘Crossroads’, ‘Same Old Blues’, ‘White Room’, enz… Van dit laatste nummer had ik wel wat meer verwacht maar Clapton is nooit een begenadigd zanger geweest maar zijn gitaarwerk maakt dan weer alles goed.
Voor wie nog nooit van Clapton heeft gehoord meld ik even dat hij ooit naam kreeg bij The Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Delaney Bonnie & Friends, Derek & The Dominoes… Of dit nog niet genoeg referentiepunten…
Deze live-registratie heeft de tand des tijds goed doorstaan want deze muziek kun je nog iedere dag op de een of andere progressieve radiozender horen. En dat wij, de ouwe hippies van vroeger, hier steeds aan herinnerd worden is een feit dat alleen maar positieve vibraties losweekt.
JANIS JOPLIN – Cry Baby (5)
Nr.: WT 5120
Label: Woodstock Tapes
JIM CROCE – Lover’s Cross (5)
Nr.: WT 5118
Label: Woodstock Tapes
JIM MORRISON – Five To One – feat. Albert King (2)
Nr.: WT 5117
Label: Woodstock Tapes
ERIC CLAPTON – Same Old Blues – Live in Montreux – feat. Otis Rush (5)
Nr.: WT 5119
Label: Woodstock Tapes
Met dank aan
www.codaex.com
www.janisjoplin.net
www.ericclapton.com
www.otisrush.net
www.jimmorrison.nl
www.cascadeblues.org/History/AlbertKing.htm
www.jimcroce.com
http://rateyourmusic.com/label/woodstock_tapes
Alfons Maes
• Janis Joplin: Cry Baby
Op deze compilatie krijgen we nummers die Joplin reeds uit volle borst zong op het moederfestival aller festivals, Woodstock 1969 en die hebben we vorig jaar nog uitgebreid aan bod gelaten omwille van Woodstock 40 jaar.
Maar op deze cd staan ook tracks opgenomen op kleinere festivals in Canada.
De nummers die ze op Woodstock vertolkt zijn zijn o.a. ‘Try (Just A Little Bit Harder’, ‘Ball And Chain’, ‘Piece Of My Heart’, ‘To Love Somebody’, ‘Kozmic Blues’ en ‘Work Me Lord’ maar het is hard te zeggen of wat we hier horen wel degelijk op dit festival gespeeld werd. Wederom ontbreekt de échte info hieromtrent. Daarom gaan we er maar vanuit dat ‘Combination Of The Two’, ‘Cry Baby’, ‘Tell Mama’, en ‘Move Over’ tijdens de ‘Festival Express Tour’ (met o.m. The Band, Bob Dylan, Delany, Bonnie & Friends, Grateful Dead) opgenomen werden gezien ze ook niet op haar set van Woodstock te vinden zijn.
Alle nummers klinken voortreffelijk want zo was Janis nu eenmaal: een vat energie, luidkeels schreeuwen maar dat was nu eenmaal het label van Joplin alhoewel ze ook zeer sentimenteel uit de hoek kon komen. En steeds de leuke bindteksten die ze in haar songs inlaste. Maar een ding staat vast, ze werd voor deze gelegenheid muzikaal gesteund door de Kozmic Blues Band. Met deze jongens had Joplin het niet zo moeilijk gezien de samenwerking met Big Brother, die té veel van haar begonnen te eisen, op de klippen liep. Nadien nam Joplin nog de fantastische ‘Pearl’ op en dat was met The Full Tilt Boogie Band (met o.m. John Till, Richard Bell, Brad Campbell, Clark Pierson en Ken Pearson). Helaas namen drank en drugs het van haar over en ze heeft nooit de release van deze parel mogen meemaken. Janis overleed op 4 oktober 1970. En nog steeds vraag ik me af, indien ze de dag van vandaag nog zou leven, wat ze ons nog te bieden zou hebben. En dan denk ik aan sterren uit haar periode, zoals een Clapton, Cocker, Santana, die er nu toch allemaal beter van zijn geworden.
• Jim Croce: Lover’s Cross
De volgende artiest in deze reeks in een man die een rijkelijke muzikale erfenis heeft achtergelaten want Jim Croce overleed op 20 september 1973. Hij was net op het hoogtepunt van zijn carrière als singer-songwriter en dat laatste woord moeten we zeker niet onderschatten. Zijn biografie vind je zeer uitgebreid op zijn site maar ik wil het hier hebben over de nummers die op deze compilatie, ‘Lover Cross’, terug te vinden zijn. Wie de samenstelling bij Woodstock heeft gedaan kende blijkbaar het werk van Croce zeer goed want we krijgen hier stuk voor stuk onvergetelijke pareltjes. Van zijn eerste officiële én solo-album ‘You Don’t Mess Around With Jim’ werden hier ‘Operator (That’s Not The Way It Feels)’, ‘Photographs And Memories’, ‘Rapid Roy (The Stock Car Boy)’, het wondermooie ‘Time In A Bottle’, ‘New York’s Not My Home’, ‘You Don’t Mess Around With Jim’ geplukt. Van zijn langspeler ‘Life & Times’ kwamen ‘Bad Bad Leroy Brown’, ‘One Less Set Of Footsteps’, ‘These Dreams’ en ‘Roller Derby Queen’. De overige verzamelde songs hier, ‘Working At The Car Wash Blues’, ‘I Got A Name’ en ‘I’ll Have To Say I Love You In A Song’, kwamen van zijn ‘I Got A Name’ uit december 1973.
Wat kun je nog meer zeggen dan dat deze troubadour ons veel te vroeg ontvallen is. Zijn muziek, soms zeer sentimenteel maar aan de andere kant ook soms licht rockend, vertelde ons steeds een bijzonder verhaaltje, eentje dat hij zelf onderging tijdens zijn truckersjaren. Daarom zijn z’n songs meestal eigen ervaringen.
Dat zijn collega’s zijn werk niet onopgemerkt lieten vertaalde zich in vele covers. Zo zong Maureen McCormack ‘Time In A Bottle’ tijdens de ‘Brady Bunch Hour’, maar ook o.a. Eddie Kendrick en The Temptations plaatsen deze song op hun playlist. Frank Sinatra en Dolly Parton coverden dan weer ‘Bad Bad Leroy Brown’, en zij waren niet de enigsten, en ‘I Got A Name’ werd gebruikt in de bioscoopfilm ‘The Last American Hero’.
Freddie Mercury (Queen) vond destijds voldoende inspiratie in ‘Bad Bad Leroy Brown’ dat hij het nummer ‘Bring Back That Leroy Brown’ schreef dat terug te vinden is op hun langspeler ‘Sheer Heart Attack’. Zo zie je maar en ik kan ze helaas allemaal niet opnoemen die ooit een song van Jim Croce hebben gecoverd. Croce was méér dan alleen maar een fontein die prachtige muziek liet vloeien. Indien je niet vertrouwd bent met het werk van Jim Croce en je wilt toch graag kennismaken met zijn veelomvattend oeuvre kan ik je alleen maar aanraden om deze compilatie aan te schaffen. Wedden dat je voor meer zult zoeken?
• Jim Morrison: Five To One – feat. Albert King
Jim Morrison, ook reeds een hele tijd geleden verhuist naar de eeuwige jachtvelden, is de volgende cd.
‘Five To One’, oftewel de ratio Vietcongs/Amerikaanse soldaten tijdens deze Vietnamoorlog. Maar nog een andere legende zegt dat de ratio ook betrekking heeft op de verhouding blanken/zwarten in de US. Toen Jim Morrison dit nummer opnam, dat op hun ‘Waiting For The Sun’ (1968) terug te vinden is, was hij zo dronken dat hij hulp kreeg van de studio staff die hem duidelijk maakte wanneer hij moest beginnen zingen of stoppen. Met de muziek van The Doors heb ik het altijd ontzettend moeilijk gehad en ze hebben dan ook maar, mijns inziens, enkele leuke songs gemaakt, nl. ‘Riders In The Storm’, ‘Light My Fire’ en ‘Hello I Love’. Misschien keert zich nu een meute fans zich tegen mij maar dat zal mij worst wezen.
Deze live-registratie, waarop we weer duidelijk een in dronken toestand bevonden Jim Morrison horen, wordt gelukkig gered door de inbreng van Albert King die hier aan de ellenlange nummers een frisse bluesy tint meegeeft. ‘When The Music is Over’, ‘Light My Fire’ en ‘The End’ werden hier zo lang uitgesponnen dat het niet meer mooi klinkt. ‘The End’ werd ook gebruikt als anti-oorloglied in Coppola’s ‘Apocalypse Now’.
Wie ooit, en dat zullen er echt niet al te veel zijn, een Doorsconcert (nog met Jim Morrison bedoel ik) hebben bijgewoond weten wat ze daar voorgeschoteld kregen. En dat was niet al te leuk, zeker niet wanneer je toetsenman er ook nog de vocalen moet bijnemen toen hun zanger te stomdronken was om maar één noot over zijn lippen te krijgen. En wanneer hij zich dan ook nog openbaar staat te masturberen op een podium… Geef mij dan maar de muziek van een boerenkermis.
• Eric Clapton: Some Day Blues – Live in Montreux - feat. Otis Rush
Als laatste cd een ware verademing. Eric Clapton met Otis Rush. ‘Same Old Blues – feat. Otis Rush – Live In Montreux’.
Op deze cd werden de muzikanten van dit concert vernoemd en die willen we u niet onthouden.
Buiten Clapton en Rush vinden we Prof. Eddie Lask (keyboards), Eddie Turner (drums), Anthony Parker (gitaar) en Fred Burns (bas) terug.
Meteen van bij de eerste noten horen we dat het hier om kwaliteit gaat, kwaliteit die we zo –live- gewend zijn van ene Clapton. Sterke opener van ongeveer acht minuten zet het geheel in. ‘Double Trouble’, een nummer van Rush, en destijds bij John Mayall Bluesbreakers gespeeld door zowat driekwart van Fleetwoord Mac, krijgt hier dus een nieuwe solo van Clapton. Deze werd destijds ingevuld door Peter Green die op een nogal slinkse manier de job van Clapton inpikte bij de Bluesbreakers. Eric haalt hier zijn mooiste solo boven en wuift hiermee de solo van Green weg.
‘All You Love’ is meteen weer een knap voorbeeld van hoe deze twee gitaarvirtuozen zich lieten gelden.
Moet hier nog vermeld worden dat we hier, gezien het toch gaat om een registratie van pakweg 25 jaar geleden, knappe toch lang uitgesponnen gitaartwangels van zowel Clapton als Rush krijgen. Maar die zijn een streling voor onze oren. Duidelijk dat deze mannen zeker niet dronken op het podium stonden. Nog andere knappe nummers zijn natuurlijk ‘Crossroads’, ‘Same Old Blues’, ‘White Room’, enz… Van dit laatste nummer had ik wel wat meer verwacht maar Clapton is nooit een begenadigd zanger geweest maar zijn gitaarwerk maakt dan weer alles goed.
Voor wie nog nooit van Clapton heeft gehoord meld ik even dat hij ooit naam kreeg bij The Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Delaney Bonnie & Friends, Derek & The Dominoes… Of dit nog niet genoeg referentiepunten…
Deze live-registratie heeft de tand des tijds goed doorstaan want deze muziek kun je nog iedere dag op de een of andere progressieve radiozender horen. En dat wij, de ouwe hippies van vroeger, hier steeds aan herinnerd worden is een feit dat alleen maar positieve vibraties losweekt.
JANIS JOPLIN – Cry Baby (5)
Nr.: WT 5120
Label: Woodstock Tapes
JIM CROCE – Lover’s Cross (5)
Nr.: WT 5118
Label: Woodstock Tapes
JIM MORRISON – Five To One – feat. Albert King (2)
Nr.: WT 5117
Label: Woodstock Tapes
ERIC CLAPTON – Same Old Blues – Live in Montreux – feat. Otis Rush (5)
Nr.: WT 5119
Label: Woodstock Tapes
Met dank aan
www.codaex.com
www.janisjoplin.net
www.ericclapton.com
www.otisrush.net
www.jimmorrison.nl
www.cascadeblues.org/History/AlbertKing.htm
www.jimcroce.com
http://rateyourmusic.com/label/woodstock_tapes
Alfons Maes
