Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Fabrizio Colombo 7teto & Sandra Rumolino: Siempre Paris

16/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Barrio Pobre
Adiós Nonino
Marioneta
Tristeza de un Doble A
Siempre Paris
Amarillo
Volver
Música para un cuento nocturno

Website Artiest:
Fabrizio Colombo
Xango Music

In 2023 verliet de Argentijn Fabrizio Colombo Buenos Aires om zich te vestigen in Parijs. Nu 2 jaren later heeft de bandonéon muzikant zich volledig geïntegreerd in de lichtstad. En dat niet alleen, hij staat nu aan het hoofd van een zevenkoppige band die de tango in bewierookt. Voor wie het niet wist: Parijs is de 2de grootste tango-stad na Buenos Aires.
Sandra Rumolino is een Argentijnse zangeres/actrice/danseres die reeds in 1983 in Parijs verzeilde en de geschikte persoon werd bevonden voor de poëtische songteksten. De groep werd aangevuld met 6 Franse topmuzikanten, et voilà!
Acht songs met traditionele tango songs die de gepassioneerde danser zal verheugen, zeker wanneer ze het Spaans machtig zijn. Diverse songs komen uit het oeuvre van grootmeester Astor Piazzolla en werden deskundig bewerkt door Fabrizio Colombo.
Opvallend, voor mij als tango leek, zijn de niet eenvoudige muzikale structuren die richting latino jazz gaan. Fabrizio speelt op een harmonica-achtig instrument, de bandoneon, dat warm en gevoelig overkomt. Ideaal voor een dansje (‘Barrio Pobre’). Voeg daar nog eens een ‘weeping’ viool aan toe (‘Adiós Nonino’) en je zakt achterover in de zetel om droefheid in je ziel toe te laten. Niet voor niets ligt de oorsprong van de tango in de armere volksbuurten.
‘Siempre Paris’ is een eerbetoon aan Parijs, vakkundig vertolkt en met sensualiteit gezongen door Sandra Rumolino.
Voel je je geroepen om je te verdiepen in de tango cultuur, dan is dit album zeker een aanrader.

Line-up:
Fabrizio Colombo (Bandonéon)
Emilie Aridon-Koeiolek (Piano)
Mathias Naon (Violon 1)
Anne Le Pape (Violon 2)
Cello (Verónica Votti)
Contrebasse (Lucas Frontini)
Adrien Merahi (Guitare)
Sandra Rumolino (Voix)

Marino Serdons

Afbeelding

Dance or dream on the sounds of the magic tango music

SPOOK: Human

14/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Help Me
The Last Train
Dance For Me Now
Straight To Hell
Human
Trail of 27
Movie Girl
Waitin’ For That Day
Dreamin’ Flow

Website Artiest:
Spook

Een eigenzinnig project van Marijn Ooijman uit Deventer, SPOOK is een band die 25 jaar geleden werd opgericht en het album Colors uitbracht. Nu een vierde eeuw later komt de opvolger Human met een mix van pop/rock en blues, klaar voor een theatertournee met verhalen en vooral meeslepende muziek.
Opener ‘Help Me’ neemt je al onmiddellijk mee in een emotionele rollercoaster van introspectie. De love ballad met een poppy sound krijgt naar het einde wel een rockstructuur met electric guitar. Een beetje verrassend volgt dan een bluessong pur sang, ‘The Last Train’, met mondharmonica en boogiepiano. Om dan in ‘Dance For Me Now’ weer de intiemere weg in te slaan. Het is zowat het handelsmerk van de band om te switchen tussen diverse muziekstijlen. Marijn Ooijman schrijft echter schitterende teksten die zowel verhalend als poëtisch zijn; een diepgang die respect afdwingt.
‘Trail of 27’ gaat over de nog steeds beroemde muzikanten die het leven lieten op hun 27ste levensjaar zoals Janis Joplin en Kurt Cobain. Hier in een mooi bluesrock kleedje gestoken met retro toetsen van Reinier Groenendijk en een stemmig koortje.
Eigenlijk is Marijn Ooijman een singer-songwriter die zich niet wil laten vastpinnen in één genre. Vrijheid in het creatief proces is primordiaal voor een goed resultaat. Wanneer het dan ook nog helemaal uit de buik en de ziel komt, dan ben je HUMAN.
Ondertussen zit de band SPOOK in de Nederlandse theaterzalen met eerlijke ontroerende én luchtige verhalen verweven in hun muzikale ambities.
Check zeker eens hun website voor de recente data. Daar kan je het HUMAN album, zowel op cd als vinyl, gesigneerd op de kop tikken.

Line-up:
Marijn Ooijman: Zang | Gitaar [tekstdichter - songwriter]
Jeffrey Hurkens: Gitaar | Zang
JeeWee Donkers: Gitaar | Zang
Pieter Wielaard: Basgitaar
Reinier Groenendijk: Toetsen
Armein Broer van Dijk: Percussie
Robbert Plette: Drums

Marino Serdons

Afbeelding

Dutch singer-songwriter with strong poetic lyrics and a diverse musical style.

Le Bal Jacquin: Au Bout du Bout

13/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Cale Sèche
Au Bout du Bout
Mis Abuealos
Fanm Tambour
La Toupe
La Mexicaine
Mélancol’Ile
Les Dindons
Raoult Cha-Cha-Cha
La Jacquinade

Website Artiest:
Le Bal Jacquin

De Joy de vivre in Frankrijk laat zich niet beknotten. Accordionist Éric Allard-Jacquin speelt daar heel mooi op in met het nieuwe album ‘Au bout du bout’. Hij haalt zijn inspiratie in het Zuid-Amerika bij de latino gemeenschap. Het debuut van zijn band Le Bal jacquin nodigt uit om hele nachten te dansen ondanks alle miserie die een mens kan tegenkomen.
De overwegend instrumentale nummers scheppen een exotisch beeld en laten een mix horen van afro latin ritmes en cinematic sounds. Of je er nu op danst of niet: het boeit!
Het bal start heel beweeglijk met een Caraïbisch tintje. Voor de title track werd zanger Camille Bazbaz ingeschakeld die zijn sporen verdiende met filmmuziek. Gaat je voorkeur uit naar wat reggae, dan is ‘Mis Abuelos ‘een mooie afgeleide. Vooral de metaalachtige gitaar van Matthis Pascaud brengt de zuiderse eilanden naar de huiskamer.
Eén van de highlights is toch wel het zeer ritmische ‘Fanm Tambour’ met zoete vocals van Oriane Lacaille met Creoolse (Réunion) roots.
Als componist weet Éric Allard-Jacquin het kwartet op originele wijze aan te sturen en buiten de strakke muzikale lijntjes te kleuren. Hij laat ons meegenieten van een mooiere wereld dan ze in werkelijkheid is of waartoe ze evolueert.

Au bout du bout (in onze kontreien soms figuurlijk gebruikt als uitdrukking voor Opstaan/Er Uit – in Frankrijk echter verwijzend naar Het einde/Het uiterste) is een perfect album voor talrijke dansevenementen: op een bal populaire van het dorp, op café of een guinguette (openlucht) of op je eigen feestje. Je vergeet alle zorgen!

Wil je dit live meemaken? Kijk en luister zeker even naar bijgevoegde video. En boek dan een optreden voor een optreden op 9 april 2026 in La Petite Halle te Parijs.
Ook de facebookpagina van de band is prachtig geïllustreerd met graphics.

Line-up:
Éric Allard-Jacquin (Accordion)
Mattis Pascaud (guitar)
François Lapeyssonnie (Bass)
Arthur Alard (Drums)

Guests:
Camille Bazbaz (Vocals on track 2)
Oriane Lacaille (Vocals on track 4)

Marino Serdons

Afbeelding

Melancholic and heart beating dance music to upgrade your party in Afro-Latino style

Mama Sissoko: Diamond Fingers

12/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Commisariat
Nakana
Douga
Silami djama
Massane cisse
Gniasso
Sembelou
Diamond fingers
Mari
Batou mande
Narena
Hommage aut bitton
Diabari

Website Artiest:
Xango Music

Waarom muzikanten zich altijd jonger willen profileren op een album, blijft voor mij een raadsel. De Malinese gitarist Mama Sissoko werd geboren in 1949 en ziet er op zijn nieuwe album Diamond Fingers een jonge veertiger uit!? Het was zijn nonkel Djeli Baba Sossoko die hem in zijn jeugd percussie liet meespelen tijdens concerten. Later nam Mama leerde Mama zichzelf gitaar spelen en werd een geëngageerd muzikant die zelfs gevraagd werd door Santana. En jawel, zijn Afrikaanse aanpak heeft iets bezwerends, wat retro én hedendaags.
Met de opener ‘Commissariat’ klaagt Mama de Franse grenscontroles aan, die overwegend zwaarder zijn voor zwart dan wit. ‘Douga’is een medidatieve song in Bambara-blues stijl, of noem het psychedelisch. Terwijl o.a. ‘Silami Djama’ een herwerkte traditionele song is die naast de tekstherhaling een melodieuze gitaarsound meekregen.
De rijken moeten de armen helpen is het thema van ‘Massane Cisse’, een soort klaagsong en oproep tot mededogen met knap congaspel van Noumou Keita. Straffe percussie ook op een soort xylofoon in ‘Gniasso’; een song over een alcohol verkoopster. Title track ‘Diamond Fingers’ laat Mama Sissokos 7 minuten uitstekend vingerspel op elektrische gitaar horen waarbij de westerse invloeden duidelijk hoorbaar zijn.
Afro Cubaanse invloeden vind je dan weer terug in ‘Hommage au Bitton’ en ‘Diabari’, waarbij je zeker een dansje kan uitlokken bij één of andere schone.
Verschijnt 14 februari op One World Records

Line-up:
Mama Sissoko (Chant, Solo Guitare)
Mohamed Sissoko (Guitare Bass)
Noumou Keita (Congas)

Marino Serdons

Afbeelding

Mama Sissoko shows his skills with nimble guitar playing. So good, so melodic.

Mark Cameron: Blues Factory

11/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Wrong Thing
Too Hot To Boogie
Blues Factory
Drink On the Job
Sugar
Can’t Stand Still
Change Your Ways
Friends Like These
Ain’t No Way
Below The Bottom

Website Artiest:
Mark Cameron

Wat een jong stemtimbre heeft deze belegen bluesgitarist uit Minnesota. Al meer dan een halve eeuw draait hij mee, met folk en rock in de jeugdjaren, en de laatste decennia (sedert 2009) met een blues voorliefde. Met het nieuwe album Blues Factory, het negende trouwens, laat hij zijn creativiteit de vrije loop met enkele narratieve songs.
Fijn om rustig te starten met een blues shuffle en Mark op slide gitaar en Bill Keyes op harmonica. Leuker wordt het in de old school ‘Too Hot To Boogie’ waarin een live publiek werd gemixt. Boeiender is de title track ‘Blues Factory’ met partner Sheri Cameron op fluit, de resonantie van de slide gitaar en industrieel slagwerk. Muzikaal een absolute highlight. Verrassend komt Mark Cameron uit de hoek met een narratief ‘Drink On The Job’; doorleefde vocals parlando te horen en een arrangement dat ook in het oeuvre van de band Morphine zou passen. De perfecte intro ook voor de Memphis soul in ‘Sugar.’
De diversiteit volgt zich op met een rauwe barrelhouse blues ‘Can’t Stand Still’. Maar echt emotioneel pakt hij ons bij de strot in de slow ‘Change Your Ways’, over een man wiens woorden niet overeenstemmen met zijn daden (oei, over mij??). Schitterend met die strakke bass van Steve Hansen.
Een verslavende groove met dwarsfluit intro wijst je de weg in ‘Ain’t No Way’. Zo horen we Mark Cameron het liefste; in een mix van soul en bluesrock. Om dan een knap gevarieerd arrangement te ontvouwen in de afsluiter ‘Below The Bottom’.
Mark Cameron laat zijn jarenlange ervaring doorsijpelen in de composities en dat maakt ‘Blues Factory’ zou boeiend en niet in één beperkt vakje onder te brengen
Het album werd reeds in oktober 2025 uitgebracht op het Overton Music label en verbaasde mij toch wel in positieve zin.

Line-up:
Mark Cameron (Vocals, Guitar)
Sheri Cameron (Flute, Sax, Percussion)
Dan Schroeder (Drums)
Bill Keyes (Harmonica, Vocals)
…and guests on bass, upright bass, sax, trombone, piano, wurlitzer.

Marino Serdons

Afbeelding

Mark Cameron uses his multiple skills to compose not so familiar blues songs. Surprisingly good!

Riccardo Tesi & Paolo Zampini: Camerock

10/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Stevia
Blusotto
Living In The Past
Presente Remoto
Valzer Libero
Estasi
Pacificio
Ademy
Nuovo Cinema Paradiso
Formiche
Primo Sole

Website Artiest:
Riccardo Tesi
Paolo Zampini

Een a-typsich folkalbum met een pianist die nog bij de Brusselse avant-garde band Tuxedomoon en Steven Brown heeft getokkeld. Toch verrassend.
Kan een instrumentaal album met een Italiaanse organetto boeiend zijn? Een wat? Een draagbaar orgel dat stamt uit de 13de eeuw, en een voorloper is van onze accordeon.
Natuurlijk, want hier samen in een kwartet met dwarsfluit, piano en cello. Daarnaast heeft het duo nog wat gastmuzikanten uitgenodigd waardoor het geheel een toch wel zeer hedendaagse indruk wekt.
En neen, het is dus geen puur klassiek album. Hoewel allemaal klassiek geschoold, zijn ze toch wel mee met hun tijd en kennen ze hun moderne klassiekers. Hoe verklaar je anders hun versie van Ian Andersons ‘Living In The Past’ (Jethro Tull) en Ennio Morricones ‘Nuovo Cinema Paradiso’, beide nummers excellent uitgevoerd op dwarsfluit door Paolo Zampini.
Weliswaar in een aangepast arrangement. Natuurlijk zitten er ook folk elementen verscholen in de nummers.
Hier de verklaring. Accordionist Riccardo Tesi is een gewaardeerd folk muzikant uit Toscane met meer dan 15 albums op zijn naam. En fluitist Paolo Zampini speelde van kindsaf aan met Ennio Morricone. Vandaar ook dat je ook wel een cinematic sound ontdekt.
Het album Camerock probeert dan ook grensverleggend te verbazen. Onlangs verschenen op het Visage Music label .

Line-up:
Riccardo Tesi (Organetto)
Paolo Zampini (Dwarsfluit)
Daniele Biagini (Pianoforte)
Enrico Guerzoni (Violoncello)
… and guest musicians

Marino Serdons

Afbeelding

Groundbreaking folk album with classical instruments.

Mike Bourne Band: Kansas City O’Clock

9/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Can’t Be Anybody But Myself
Beer in the Morning
Too Old to Be Young
Caffeine Blues
Kansas City O’Clock
Kick’n a Deuce Yolo
Three Blind Mice
Really Nice Girl
Dive Bar Romance [Neon Moon]
Fore Day Rider [Jay McShann]
Truth Dressed Up Like a Lie
Rather Be Happy than Normal
People Not Politics

Website Artiest:
Mike Bourne Band

Vergeet de deep-south blues want we emigreren naar Kansas City. Het is de stad waar de blues werd opgesmukt met rock ’n roll, jazz en bigbands. Mike Bourne laat je 14 songs swingen tot je tong over de grond sleept. Met de buffetpiano en jazzy sax sleurt hij je mee naar de ‘fifties’.
Mike Bourne is een laatbloeier: nam zijn eerste gitaar vast toen hij 22 jaar was en begon met zijn jump blues in 1998. Inspiratie vond ie bij Louis Jordan en T-Bone Walker. Ook deelde de selfmade man het podium met Otis Rush en Barrelhouse Chuck. Nu, dan weet je waar hij de skills haalde al die jaren. Achter de piano vinden we Jim Beisman die het hele album bijeen tokkelt. Terwijl Dougan Smith zich over de sax bekommert. Het zwaardere snaarwerk is voor Patrick Recobs double bass. Voor dit album scharrelde Mike nog wat maten bij elkaar ter aanvulling met trompet en slagwerk.
Opener ‘Can’t Be Anybody But Myself’ creëert onmiddellijk de leuke saloon sfeer met snel piano getokkel en een furieuze jazzy sax die de songs body geven. En met wat kan je beter je dag beginnen dan met ‘Beer In The Morning’. Introspectie? Als tegenhanger schakelt de band even later over naar ‘Cafeïne blues’, in New Orleans stijl. Title track Kansas City O’Clock laat dan weer het levendige Kansas City horen in de hit van Wilbert Harrisson uit 1952; rock ’n roll never dies. Mike Bourne zet in het instrumentale ‘Kick’n A Deuce’ een vettige swampy gitaarsound neer en schreeuwt op het einde voor een toilet? Er zit een podiumbeest in hem. Op een lager pitje brandt de liefde in ‘Really Nice Girl’. Vrouwen zijn belangrijk in het leven. Dat wist John Hahn al met zijn ‘Dive Bar Romance’.
Slechts 2 covers op het album, de rest allemaal eigen boeiende arrangementen en knappe lyrics. Mikes zangstijl is uit de duizenden te herkennen; een tenor met ‘trembling’ vertragend stemtimbre. De drijvende muzikale kracht in de band is echter pianist Jim Beisman. En niet te vergeten de double bass van Patrick Recob, die we echter weinig furore weten maken.
Dit Kansas City O’Clock album blijft bewust in het verleden hangen. Mike Bourne heeft duidelijk meer talent dan zijn stage lijf met vlinderdasje doet vermoeden.

Line-up:
Bryan Herrman (Drums)
Stephen Dougherty (Drums)
Mike Bourne (Guitars, Vocals)
Johnny Burgin (Guitar)
Jim Beisman (Piano/Organ)
Dougan Smith (Tenor Sax)
Patrick Recob (Double Bass)
…and a lot of guests.

Marino Serdons (4)

Afbeelding

The album gives a vivid image of Bourne and Kansas City. Really a vibrant album!

Lily Sazz: What Just Happened

7/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Goodnight, Sweetheart
In A Hurry
This Train Is Rollin’
Knack For That
Future Me
Isn’t That So
Don’t Let It Show
Gaslight
Better Stop
I Can’t Jam

Website Artiest:
Lily Sazz

Laat je meedrijven op de indringende piano akkoorden van Lily Sazz. Eindelijk treedt de Canadese toetsenvrouw uit de schaduw van de Women’s Blues Revue Band met een solo album; na zovele jaren inzet voor andere bands een soloalbum om van te smullen.
In slow tempo opent Lily met het melancholische ‘Goodnight, Sweetheart’. Piano en slide gitaar brengen de juiste mood. Om in up-tempo, cow bell piano en trombone in aanslag een swingend ‘In A Hurry’ door de boxen te laten schallen. Er zitten heel wat musical of revue elementen in haar songs zoals een koortje en wat humor. ‘Knack For That’ dealt met zelf-sabotage (kennen we dat niet allemaal?) op een soulful ritme. Moet er ook nog een slow gekozen worden voor je huwelijk, dan is ‘Future Me’ een instant hit.
Ondanks haar moeilijke jaren met het overlijden van haar ouders en zelf te worstelen met borstkanker, klinkt het album verbazend positief. Een wake-up call ook om niets uit te stellen. Vandaar ook dit debuutalbum What Just Happened dat heel gevarieerd - het album bulkt van de emoties als liefde, boosheid, humor en ironie - ons met de neus op de feiten duwt. Vandaar dat de Alan Parson’s song ‘Don’t Let It Show’, solo gebracht door Lily op piano, zoveel respect afdwingt.
Waar zit nu de blues? Wel, zowel ‘Gaslight’ (Sue Foley cover) met harmonica als ‘I can’t Jam’ op een boogiewoogie ritme met gitaarsolo kunnen helemaal overtuigen.
Voorlopig alleen live te zien in Canada, hopelijk snel in Europa.
Het album verscheen in 2025 in eigen beheer, zonder de hulp van AI !!

Line-up:
Lily Sazz (Lead Vocals, Piano)

Colin Linden (Slide Guitar track 1)
Trombone Charotte (Trombone track 2)
Jack Pedler (Cowbell track 2
Harry Manx (Slide Guitar and Vocals track 3)
Boreal (Backing Vocals track 4)
Scotty Bakalar (Percussion track 4)
Darcy Hepner (Tenor Sax track 5)
Suzie vinnick (Guitar and vocals track 6)
Steve Marriner (Harmonica track 8)
Colina Phillips & Jill Zadeh (Backing Vocals track 9)
Mike Branton (Guitar track 10)

Marino Serdons

Afbeelding

Amazing songs that leave a good feeling. I love it Lily.
So give it a try, people!

Steve Howell & Fats Kaplin: Know You From Old

5/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Black Dog
San Francisco Bay Blues
Buffalo Skinners
Bugger Burns
Gospel Plow
Blue Ridge Mountain Blues
The Cuckoo
Cold Haily Windy Night
The Escape of Old John Webb
One Kind Favor
Shawneetown
But Not For Me
Mood Indigo

Website Artiest:
Steve Howell

Dertien oude folk blues songs om de akoestische roots nooit te vergeten. Steve Howell was al op dertien jaar geïntrigeerd door Mississippi John Hurt’s fingerpicking country blues. Samen met violist/banjo player Fats Kaplin bladeren ze nu door de oude Americana history in een mix van folk, blues, jazz en country songs.
Moeilijk om er enkele highlights uit te pikken, want “alle 13 goed” is hier op haar plaats. Elke song zit diepgeworteld en dringt door tot elke vezels van je zijn. Zelfs als Europeaan moet je toegeven dat dit ook voor ons een stukje terugkeren is naar onze roots.
Het album opent met een fantastische tune van Bayless Rose uit 1930, ‘Black Dog’. Naast de belegen voice van Steve Howell, imponeert het banjo spel van Fats Kaplin in deze Kentucky rag. In ‘Buffalo Skinners’ haalt diezelfde Fats Kaplin zijn weemoedige viool boven terwijl het verhaal over de buffalo jacht in 1873 wordt naverteld. De song werd de eerste maal vertolkt door Woody Guthrie, enkele jaren ook door Pete Seeger. Heel pakkende song.
‘Gospel Plow’ is een traditionele African American spiritual geschreven in 1917 en volgens Cecil Sharp collection voor het eerst opgenomen in 1930. Schitterend melodieuze vioolpartij. En ook in het oud-Engelse ‘The Cuckoo’, weet Fats Kaplin een mysterieuze soundscape te creëren. Steve Howell begeleidt zichzelf ondertussen op gitaar.
En wanneer je luistert naar Steve’s versie van ‘Blue ridge Mountain Blues’ (1924) dan lijkt ie wel een Johnny Cash song te vertolken. En nu we toch bekendere namen oproepen, dan mogen we zeker Martin Carthy en Steeleye Span niet vergeten die eveneens ‘Cold Haily Windy Night’ hebben vertolkt. Steve’s vertolking is echter veel soberder.
Het album Know You From Old schept een schitterend beeld van de oude Amerikaanse muziekgeschiedenis, sterk gezongen door Steve Howell en virtuoos omkadert met banjo en viool door Fats Kaplin.

Line-up:
Steve Howell (Vocals, Acoustic Guitar)
Fats Kaplin (Fiddle, Mandolin, Banjo, Bouzouki)

Marino Serdons

Afbeelding

A necessary album to remind us of the great musical traditions in southern America

Cole Chaney: In the Shadow Of The Mountain

4/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

Intro
The Shadow Of The Mountain
Grind
Spirit
The Unsatisfied
Charlene
Let The Love Die
Feels Like Rain
Alone?

Website Artiest:
Cole Chaney

Thirthy Tigers

Lovely fingerpicking guitar intro van country muzikant Cole Chaney. Veel heeft de man nog niet uitgebracht, intens toeren ging hem beter af dan studiowerk. In 2021 verscheen het debuut Mercy, gesmaakt want gedrenkt in de soil van Kentucky. In 2022 volgde nog een EP Our Vinyl Sessions met 4 nieuwe songs, maar nadien lonkte het podium. Tot nu! Een schitterende opvolger , ‘In The Shadow of The Mountain’, met enkele prachtige nummers die reeds in 2025 werden gelost via social media.
Het eerste was het country grunge ‘Alone?’, afsluiter op het album, doch een mindopener. De fiddle van Ella Webster verhoogt de verscheurende emotie over een geliefde.
‘The Unsatisfied’ roept kampvuur en/of schuur met stro op: een typische countrysong waar fiddle en banjo uitnodigen tot line-dancing. Het was een tweede geloste single, dat het doelpubliek overtuigde.
Zelf vind ik ‘Let The Love Die’ veel sterker. Het ligt meer in de lijn van bekende bands als Mumford & Sons of The Carolina Chocolate Drops. De grunge voice van Cole Chaney geeft dan nog dat extra laagje diepgang. Niet verwonderlijk dat title track ‘The Shadow of the Mountain’ niet mag ontbreken in jmijn playlist.
Het album verscheen reeds midden 2025 op het Thirty Tigers label (waartoe ook Jason Isbell en Lucinda Williams behoren ); een garantie op kwaliteit dus!

Line-up:
Cole Chaney (Lead Vocals, Acoustic Guitar, Mandolin)
James Gooding (Drums, Percussion)
Joel Murtaugh (Upright Bass)
Ella Webster (Fiddle)
Kyle Kleinman (Mandolin)
Zachary Hamilton (Nashville Acoustic Guitar, Piano, Organ, wurlitzer)
Aaron Bibelhauser (Banjo, Dobro)

Marino Serdons

Afbeelding

The grunge voice of Cole Chaney can be considered as pretty unique in the country scene. Strong album and recommended!

James Brown: Rocks

3/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

That Dood It
I Feel That Old Feeling Coming On
And I Do Just What I Want
Tell Me What I Did Wrong
Shout And Shimmy
This Old Heart
You Don’t Have To Go
Chonnie-On-Chon
There Must Be A Reason
Come Over Here
I’ll Go Crazy
Love Don’t Love Nobody
Good Good Lovin’
I’ll Never, Never Let You Go
Signed, Sealed And Delivered
No, No, No, No
Three Hearts In A Tangle
Can’t Be The Same
Think
Hold It
Just You And Me, Darling
Night Flying
Don’t Let It Happen To Me
Dancin’ Little Thing
Let’s Make It
Choo-Choo
Baby Cries Over The Ocean
Mashed Potatoes U.S.A.
I Got You (I Feel Good)
Papa’s Got A Brand New Bag

Als de ‘Godfather of Soul’ werd James Brown wereldwijd een gevestigde waarde. Zijn samenvoegen van soul en funk zorgde voor een nieuwe strekking in de muziek. Lang vooraleer hij die status bereikte, was James reeds een enorme bedrijvige artiest. De basis voor zijn latere dynamische en opzwepende performances legde hij reeds in de jaren vijftig en begin zestiger jaren. Zijn, toen reeds explosieve opnames zorgden voor een omwenteling in het muzikale landschap. Hiervan krijg je op deze compilatie een subliem beeld. De 30 tracks bundelen Browns opnames die hij maakte voor Federal en King.
Vanaf het eerst nummer, de op volle kracht voortstuwende rhythm & blues ‘That Dood It’ wordt duidelijk dat James zijn eigen weg zocht binnen de rock-‘n-roll, rhythm & blues, soul en gospel. Niet alleen was hij toen al een uitermate eigenzinnige en innemende performer, maar ook was hij een songschrijver die perfect wist welke nummers bij hem pasten. Daar getuigen een groot deel van de tracks van. Blazers vormden steeds een belangrijk bestanddeel van Browns opnames en dat was reeds lang vooraleer hij wereldbekendheid verwierf.
Een mooi voorbeeld dat laat horen hoe James zijn weg begon te vinden zijn ‘And I Do Just What I Want’ en ‘Shout And Shimmy’ en……. dat deed hij rauw, energiek maar vooral perfect. Bovendien omringde hij zich steeds met muzikanten die aanvoelden welke richting hij wou uitgaan en die samen zijn Famous Flames vormden. Zelfs grootmeester gitarist Kenny Burrell is terug te vinden op ‘Tell Me What I Did Wrong’ en ‘There Must Be A Reason’.
Een tof nummer is zeker het hoofdzakelijk instrumentale ‘Hold It’, waarin James met zijn kreten zijn band aanvuurt en ze schitterend in de spots plaatst. Instrumentaal is ook ‘Night Flying’ met fantastische prestaties van gitaristen Leslie Buie en Bobby Roach. Het tevens instrumentale ‘Choo-Choo’ focust dan eerder op James op het orgel.
Het album sluit met twee inmiddels klassiek geworden nummers, namelijk ‘I Got You (I Feel Good)’ en ‘Papa’s Got A Brand New Bag’.
Daarnaast gaat Bill Dahl in het 39 pagina’s tellende en fraai uitgevoerde booklet dieper in op de rhythm & blues en rock-‘n-roll in de jaren vijftig. Genres die de jonge James Brown naar zijn eigen smaak zou kruiden, met als resultaat rauwe, energieke en super krachtige opnames, waarbij soul en funk de hoofdingrediënten zouden worden.
‘James Brown Rocks’ biedt een fantastisch inzicht van de naar een eigen stijl zoekende James Brown. Dit zoeken ervaar je in de 30 tracks formidabele, krachtige en no-nonsense opnames van deze compilatie. Een aanrader!

Lambert Smits

Afbeelding

As the ‘Godfather of Soul’, James Brown became a global household name. His fusion of soul and funk sparked a new direction in music. Long before achieving that status, James was already a prolific artist. He laid the foundation for his later dynamic and exhilarating performances in the 1950s and early 1960s. His explosive recordings, even then, revolutionized the musical landscape. This compilation offers a sublime glimpse of this. The 30 tracks bring together Brown's recordings for Federal and King.
From the very first track, the full-throttle rhythm & blues ‘That Dood It’, it becomes clear that James was forging his own path within rock 'n' roll, rhythm & blues, soul, and gospel. Not only was he already an exceptionally idiosyncratic and engaging performer, but he was also a songwriter who knew perfectly which songs suited him. Many of the tracks attest to this. Horns were always a key component of Brown's recordings, even long before he achieved international fame.
A prime example of how James began to find his way is ‘And I Do Just What I Want’ and ‘Shout And Shimmy’, and... he did it raw, energetic, but above all, perfect. Moreover, he always surrounded himself with musicians who sensed the direction he wanted to take and who, together formed his Famous Flames. Even grandmaster guitarist Kenny Burrell can be found on ‘Tell Me What I Did Wrong’ and ‘There Must Be A Reason’.
A great track is certainly the primarily instrumental ‘Hold It’, in which James fires up his band with his screams and brilliantly puts them in the spotlight. Also instrumental is ‘Night Flying’, with fantastic performances by guitarists Leslie Buie and Bobby Roach. The also instrumental ‘Choo-Choo’ focuses more on James on the organ. The album closes with two now-classic tracks, ‘I Got You (I Feel Good)’ and ‘Papa's Got A Brand New Bag’.
Bill Dahl also delves deeper into the rhythm & blues and rock 'n' roll of the 1950s in the beautifully produced 39-page booklet. These are genres that the young James Brown would personalize, resulting in raw, energetic, and incredibly powerful recordings, with soul and funk as key ingredients.
‘James Brown Rocks’ offers a fantastic insight into James Brown's search for his own style. This search is evident in the 30 tracks of formidable, powerful, and no-nonsense recordings on this compilation. Highly recommended!

Ana Popovic: Dance To The Rythm

2/2/2026

Afbeelding

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Dance To The Rhythm
2. Worked Up
3. 50 Ways To Leave Your Lover
4. California Chase
5. Hurt So Good
6. Sho’ Nuf
7. Dwell On The Feeling
8. Soulution
9. Hottest Ticket In Town
10. Sisters And Brothers

Website Artiest:
Ana Popovic

Al jaren schuimt deze femme fatale met haar elektrische gitaar de kroegen en zaaltjes af met ritmische funky R&B. Haar recente album Dance To The Rythm, haar twaalfde ondertussen, bulkt weer van de energie. Borstkanker kreeg haar niet klein en muziek maakt haar groot, groter, grootst. Met vernieuwde kracht stormt ze door de 10 songs, zelf geschreven en gecomponeerd. De soul invloeden zijn echter nog sterker aanwezig. Iedereen evolueert, niet?
Title track ‘Dance To The Rythm ‘en het funky ‘Worked Up’ zijn sterke openers. Bizar dat ze dan toch een eigen versie brengt van Paul Simons 50 Ways To Leave Your Lover. Het begint met een latino intro en eindigt met een hevige gitaarsolo en funky blazers. Ja, Ana Popovic doet gewoon haar ding! Ook in ‘California Chase’ zijn alle elementen aanwezig voor een indrukwekkende muzikaliteit. De R&B kondigt zich wel al aan en gaat full in ‘Hurt So Good’. En zelfs de disco sound is haar niet vreemd in ‘Sho Nuff’. Waar is de tijd?
Ana Popovic springt op dit album van de ene stijlvorm in de andere blijkbaar. ‘Dwell On The Feeling’ is een prachtige ballad, gevoelig gezongen en met knap gitaarwerk op de achtergrond. Ook hier weer vrouwelijke backing vocals. En dan komt nog even de Santana style op de proppen in ‘Soulution’. Het album eindigt in funky en R&B stijl.
Ana Popovic evolueert dus heel sterk richting R&B maar blijft imponeren door uiterlijk én innerlijke kracht. Schitterende zang, complexe arrangementen en subliem gitaarspel zullen haar fans zeker waarderen.

Line-up:
Ana Popovic – lead vocal and all guitars,
Buthel Burns – bass, producer
Keyboard – Michele Papadia and Jeremy Thomas
Drums – Chris Coleman and Donnel Spencer
Horn section – Claudio Giovagnoli (sax), Davide Ghidoni (trumpet), Jordan Carr (trumpet), Evan Knight (sax), and Brett Lamel (trombone).
Percussion – Karl Vandenbosche and Frank Moc
Background vocals – Colonia Calhoun Burns, Traci Nelson, Sklar Gordon, J Sabin, and Jordana Kelly.

Marino Serdons

Afbeelding

Ana Popovic is always convincing: if not with her appearance, then with her voice and guitar.