Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Ty Causey: Cause & Effect

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Testify
It’s Gotta Be Love
Just Another Love Affair
If We Got Love
Don’t Rush The Flow
So Beautiful
Don’t Cha Judge Me
Missin You
This Is My Prayer
Leave The Drama

Platenlabel
Tyvonn Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
CD Baby

Website Artiest
Ty Causey

Het is al van in 2010 geleden dat ik hier nog de cd ‘Down II Earth’ van deze Afro-Amerikaanse zanger recenseerde. Deze bejubelde soulzanger begon zoals zovelen zijn zangcarrière in het kerkkoor. Gospel stond daarbij uiteraard op de eerste plaats, maar zijn aspiraties gingen verder dan dat. Hij werd dan ook beïnvloed door soul, R&B en jazz. Na zijn periode bij de zanggroep Collaboration, die in het voorprogramma stond van Glenn Jones, Silk en Howard Hewett, ging Ty solo. In zijn thuisstad Fort Wayne werd hij al gauw bekend, en verder in Indiana ook. Saxofonist Najee nodigde hem ook op zijn cd ‘Morning Tenderness’, waarvoor Ty nummers schreef en ze ook inzong. Optredens met Pieces Of A Dream en Norman Brown brachten meer bekendheid met zich mee. Ty bracht enkele EP’s uit, en in 2004 zag zijn debuut ‘N-TYSING’ het levenslicht. Het jaar daarop kwam ‘Love Notes’ eraan. Door het succes bracht hij zijn debuut opnieuw uit onder de naam ‘N-TYSING Rekindled’, aangevuld met bonustracks. In 2009 leerde ik hem kennen met het album ‘True Love in Motion’ en prompt voegde ik toe aan zijn schare fans. Het jaar daarop besprak ik dan ‘Down II Earth’. Maar ‘False Faces’ uit 2012 miste ik echter. Nu is hij terug met een gloednieuw album, waarvoor hij alle nummers schreef, arrangeerde en produceerde. Opener ‘Testify’ laat je al meteen horen welk vlees je in de kuip hebt. Ty brengt een perfecte mengeling van smooth jazz en R&B. Op ‘It’s Gotta Be Love’ hoor je saxofonist Igor Gerzina, terwijl Ty een zachte slow jam brengt. De ballade ‘Just Another Love Affair’ swingt op een coole manier, terwijl op ‘If We Got Love’ opnieuw Igor Gerzina te horen is. ‘So Beautiful’ is lichtjes funky door de baslijn, en ‘Don’t Cha Judge Me’ swingt weer zo cool. Daarna is ‘Don’t Cha Judge Me’ een ietsje jazzy, en opnieuw kan je Igor Gerzina horen op ‘This Is My Prayer’. Ik heb het vroeger al gezegd, en blijf erbij: Ty verdient het om door te breken en door een breder publiek opgemerkt te worden. Zeer aanbevolen!

Patrick Van de Wiele (4)

“Ty, your silky soul captured my heart the moment I heard it. You are one of the true soul men who combine soul with sensuality. Slow jams and Quiet storm as I like them! It was worth the wait. Glad to be among your fans!”

One The Juggler: Nearly A Sin

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Enjoy Yourself
Mr. Wolf
Passion Killer
(O, No) You're Not The Same
Sister Soul
Junkie For Love
Blind Old Senator
A Minor EFF
Barnaby
Damage Is Done
Django's Coming
Patience Of A Saint
Are You The One?
Damage Reprise
Bonus Tracks:
Nearly A Sin
Lovit Go
Freaks
Rip The Cat
Secret Of Love
Everyday
Body And Soul
Diamonds You Meet
It Hurts

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD472

Distributie
Proper Music Records

Website Artiest
One The Juggler

Om u een idee te geven wie deze band is moeten we naar het zuiden van Londen afzakken waar enkele vrienden de idee mopperden om een rockband te starten. In 1983 werd One The Juggler een feit. Die vrienden waren Rokko Lee (Sham Morris – lead vocals, gitaar), Lushi (bass), Lin Minchim (gitaar), Steve Nicol (drums) en Ian Trimmer (sax). Wie deze cd aanschaft via Angel Air heeft het album in handen dat nooit tevoren via een zilveren schijfje op de markt kwam.
Wat me meteen opviel is dat zij op sommige nummers ook dat fantastisch klinkenke Cockney dialect durven te gebruiken en dat doet ons natuurlijk weer een beetje afdwalen naar de beginjaren zeventig toen bands als Mott The Hoople en natuurlijk de schitterende Cockney Rebel de kop opstaken. Neen, ik noem het bewust geen Glam, maar sommige critici zullen dat wel doen want in 1983 was die bewuste Glamperiode al geschiedenis.
Op dit schijfje krijgen we maar liefst 23 songs te verwerken, waarvan 9 extra tracks zijn, en we vinden ook hun hitnotering ‘Pain Killer’ terug. Als ik hun muziek moet catalogeren dan creëer ik graag een eigen label voor hen want hun muziek grenst aan ettelijke genres maar zonder ze nooit echt te penetreren. Misschien zou een betere omschrijving van hun genre een vage Mott The Hoople gemengd met wat David Bowie ingrediënten zijn.
Ik trok even door hun memory lane en ik constateerde dat ‘A Minor Goes EFF’, het met knappe gitaarriedeltjes beginnende ‘Damage Is Done’, ‘Damage Reprise’, en ook hun cd titel ‘Nearly A Sin’ voor mij het leukst overkwamen want ik blijf erbij dat het merendeel van de muziek uit de jaren tachtig de minst interessante periode in de hedendaagse rockperiode is gebleken. Ieder zijn gedacht daarover uiteraard.
Afgesloten wordt er in de traditie van Mott The Hoople met het knappe ‘It Hurts’.
‘Nearly A Sin’ is het ontdekken waard en dan vooral omdat hun muziek eigenlijk niet in één kastje kan gestoken worden. In 1985 maakten ze een tweede album ‘Some Strange Fashion’ geproducet door de helaas betreurde meestergitarist Mick Ronson (1946-1993 – hij was ook een tijdje lid van deze band) die ook nog bij Ian Hunter’s Mott The Hoople en de begeleidingsband van David Bowie zat. In november 1985 speelde One The Juggler zijn laatste live concert maar volgens hun Facebook pagina zijn de mannen terug bezig met optredens. Dus uitkijken naar een gig is de boodschap.

Alfons Maes (3)

Mrs. R&B And The Soulshakers: Boppin’ With The Blues (EP)

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Boppin’ With The Blues
The Closer To The Bone
Cadillac Baby
Get Down Get With It

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Mrs. R&B And The Soulshakers

Tijdens het recente Moulin Blues festival in Ospel, kreeg ik aan de backstagetoog een ep in handen van deze Mrs. R&B And The Soulshakers. Jan Cuijpers, die mij het schijfje overhandigde was beroepshalve in Ospel, maar tevens ook lid van bovengenoemde band. Zou ik het uitstralen dat ik een boon heb voor swingende old school rhythm & blues? Is het aan mij te zien dat ik wel oren heb naar de blazers die onlosmakelijk met dit genre verbonden zijn? Ik weet het niet… wat ik wel nog weet is dat ik mijn oren niet kon geloven toen ik, na bekomen te zijn van het tweedaagse festival, het schijfje in de speler stak. Dit is een band met klasse! We kennen allemaal wel Ray Collins Hot Club en onze eigen Slick Nick And The Casino Special, en deze band van onze Noorderburen kan naadloos aansluiten bij Collins en Slick Nick. Alleen hebben deze sympathieke Nederlanders een frontvrouw in plaats van een frontman. Openen doen ze met de stomende, swingende titeltrack, waarbij Mrs. R&B dadelijk laat merken dat zij geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken, die vocaal de imposante en uiterst creatieve blazers makkelijk aankan. Verder gaat het met het van Louis Prima bekende ‘Closer To The Bone’. Weerom die opzwepende blazers die nu gezelschap krijgen van een knappe pianopartij en een geweldige smooth klinkende gitaarsolo. Stilzitten wordt nu wel verdomd moeilijk! Eenmaal de Soulshakerstrein vertrokken is, valt hij nog moeilijk te stoppen, want daar klinkt het superswingende , door pompende Hammond begeleidde ‘Cadillac Baby’ van Roy Brown reeds uit de speakers. Afsluiten doet de band met Bobby Marchans ‘Get Down Get With It’ wat velen ongetwijfeld zullen kennen in de rockversie van Slade.
Wat een band, wat een blazers, wat een stem, wat een ritmesectie en wat een Hammond! Ik kijk reikhalzend uit naar de eerste full cd van Mrs. R&B And The Soulshakers, want geloof me, dat wordt vuurwerk!

Lambert Smits (5)

Marius Tilly Band: Come Together

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Believe
Elevator Girl
Hold On
Hometones
Fly
Water Falls
Take Off
Headaches
Sliding
Skin’s Electric
Far Away

Platenlabel
String Commander

Labelnummer
MIG20142

Distributie
MIG Duitsland

Website Artiest
Marius Tilly Band

Marius Tilly komt oorspronkelijk uit het Duitse Unna, maar woont al een tijdje in Hannover. Daar studeerde hij aan de Hochschule voor musik, theater und medien. Samen met zijn band is hij diep geworteld in de bluesrock. Met zijn heavy gitaarriffs, bonkende beats en opvallend stembereik onderscheidt hij zich als geen ander in deze muziekwereld. Na zijn succesvol debuutalbum ‘Blue Colors Red Light’s’ is er nu de langverwachte opvolger ‘Come Together’. Naast Benjamin Opperman (bas) en Max Wastl op drums werpt Marius zich opnieuw op tot een hemelse gitaargod. De titeltrack mag de dans openen. En dat doet deze band in heuse bluesy rockstijl. Tilly katapulteer zijn bluesrock als het ware recht naar de eenentwintigste eeuw. Een mooie voorbeeld van onze uitspraak kan je makkelijk terugvinden in de moderne rocktunes van ‘Elevator Girl’ en ‘Take Off‘. De combinatie van zijn gedurfde ideeën en knappe retro gitaarriffs werken ook hier wonderwel. Het nummer ‘Hold On’ is begeesterd met beukende baslijnen die met een mysterieuze gitaarsolo naar een absoluut hoogtepunt is verdreven. Wie op zijn beurt dan weer gek is van klassiek geschoolde bluesrock houdt zijn aandacht best bij songs als ‘Hometones’, ‘Headaches’ en ‘Sliding’. Dat Marius ook de dobro meester kan bewijst hij nadrukkelijk in het meesterlijke ‘Fly’. Met een moderne touch vraagt ‘Water Falls’ meteen voor de nodige radio airplay. Het funky ‘Skin’s Electric’ heeft als outro heel merkwaardige arrangementen. De space beïnvloedde instrumentatie heeft dan ook een duidelijke verwijzing naar de titelsong. Het afsluitende ‘Far Away’ is een akoestisch meesterstukje waar Marius Tilly nogmaals zijn muzikale diversiteit bevestigt.

Philip Verhaege (4)

Marius Tilly is a master of the bluesrock, but he keeps it fortunately extremely varied.

Dani Dorchin: One Man Band

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Build a Home
Conscious Too Long
Keep On Lying
To The Mountains
Sad Sad Girl
Show Me The Way
Take Your Time
This Far Behind
Blame

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Danny Dorchin

‘One Man Band’ is meteen het debuutalbum van deze Dani Dorchin en dus schuilt hier alle logica in dat we nog niet hebben gehoord van deze ‘one-man-band’ en wanneer we erbij vertellen dat zijn woonplaats ‘Nazareth’ is. Het wordt nog meer opmerkelijker want het is allerminst alledaags te noemen dat blues van uit die contreien naar ons komt overwaaien.
Blues vanuit Tel Aviv, Israël is inderdaad op zijn minst merkwaardig maar juichen we natuurlijk toe want blues is en moet universeel blijven ongeacht de huidskleur en/of het geloof en het is best aangename blues die we nu mogen beluisteren vanaf deze ‘lenteheuvel’. De opnames voor dit album gebeurden in de Anova Studio’s te Tel Aviv onder supervisie van Uri Mixmonster Wertheim en werden ‘live’ opgenomen zonder ‘overdubs’.
Dani Dorchin is een typische OMB en bespeelt naast de gitaar ook nog de bass en snare drum alsook de bluesharmonica. Dit debuutalbum telt 9 tracks en zijn alle negen geschreven door hem zelf geschreven. Het lijkt erop dat de ‘OMB’s’ na een klein dipje volop aan het herleven zijn want we kregen de laatste tijd verschillende nieuwe ontdekkingen te verwerken. De één al wat beter dan de andere maar met deze Dani Dorchin zitten we toch wel in de goede richting. Het is trouwens niet alleen in de blueswereld dat ‘one man band’s’ de podia bevolken maar zeker ook in het rootswereldje zijn ze gegeerd.
Zijn nummers zijn gekenmerkt door de swampy gitaarsound en de foot-driven drums samen met de gedreven vocals die eigen zijn aan dit soort artiesten. Bij het beluisteren van dit album leek het eerst op of er een nieuwe wind zat aan te komen uit het Midden-Oosten zeker bij het beluisteren van ‘Build A Home’ maar naargelang we verder luisteren bleek met nummers als ‘Keep On Lying’ en zeker met ‘Sad Sad Girl’ de ouwe getrouwe Delta sound terug de bovenhand te halen.
Toch is dit een best aangename kennismaking met deze eerste worp van Dani Dorchin zeker wanneer we opgezweept worden met nummers als ‘Take Your Time’ en ‘Blame’. Nu weten we zeker dat ginds ook wel de blues levendig wordt gehouden wat we alleen maar kunnen toejuichen.

Freddy Vandervelpen (4)

Basic and raw, that’s how a OMB must sound.

Canned Heat with John Lee Hooker: Carnegie Hall 1971

21/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Framed
Let’s Work Together
Hey Babe
Shake ’n’ Boogie
Back Door Man
Tease Me Baby

Platenlabel
Cleopatra Records

Labelnummer
CLP 2103

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Canned Heat

Onder de noemer van legendarische ontmoetingen op concerten zijn er steeds wel enkelen die achteraf als ‘legacy’ van de blues mogen worden aanzien, en eentje daarvan is zeker dit concert van Canned Heat waarop John Lee Hooker zijn opwachting komt maken in de al even iconische Carnegie Hall in de ‘Big Apple’.
Eén van de meest tot de verbeelding sprekende blues- en boogiewoogie-groepen uit ’60 en ’70 is zonder meer Canned Heat. Opgericht door Bob ‘The Bear’ Hite en Alan ‘Blind Owl’ Wilson kende deze band mede door het nog steeds tot de verbeelding sprekende originele Woodstock festival in die era een waanzinnig succes. Toen op 3 september 1970 door een overdosis Alan Wilson kwam te overlijden werd meteen de ‘soul’ uit deze groep weggerukt. Hun nummers als ‘Going Up The Country’, ‘On The Road Again’ en ‘Let’s Work Together’ mogen in de blues- en boogiewoogiewereld algemeen als internationaal erfgoed worden beschouwd.
Dit concert vond plaats in de Carnegie Hall in New York City en het speciale aan dit concert is dat dit gebeurde slechts enkele maanden na het overlijden van één van hun oprichters Alan Wilson. Het was meer dan opmerkelijk te noemen omdat sommigen al dachten dat het gedaan was met deze Canned Heat maar deze band hield vol en zelfs na het fatale overlijden van die andere oprichter Bob Hite in 1981 is deze band nog steeds ‘alive and kicking’ dankzij de inzet van drummer Fito de la Parra.
De kwaliteit is uiteraard niet uitmuntend te noemen want we spreken van opnames in de vroege zeventiger jaren maar dat zal voor de die hardfans geen euvel zijn om dit stukje erfgoed in hun verzameling op te nemen. Kenbaar zijn de scherpe gitaarriffs en de schurende stem van Bob Hite, wat ook meteen een signature werd voor deze Canned Heat. Na ‘Framed’ en ‘Let’s Work Together’ wordt hun ‘guest of honour’ erbij geroepen en dat is die avond niemand minder dan John Lee Hooker.
JLH, die zijn carrière in 1948 begon met de single ‘Boogie Chillen’, werd later één van de weinige bluesmuzikanten wiens naam ongetwijfeld doorheen de ganse geschiedenis van de moderne muziek zal blijven nazinderen. Met ‘Hey Baby’ brengt JLH een eigen nummer in zijn eigen typische zangstijl waarna hij op ‘Shake ‘n’ Boogie’ laat horen waarom ze hem de vader van de ‘boogie’ noemen. Verder hoor je nog Willie Dixon’s ‘Back Door Man’ en ‘Tease Me Baby’. Enkel zes nummers zijn er te horen waarbij uiteraard een bijna 20-minuten zinderende boogie met ‘Shake ’n Boogie’ en ook de lengte van zulke nummers was in deze era schering en inslag.
The Band:
Bob Hite (vocals)
Henry Vestine (lead guitar)
Fito de la Parra (drums)
Joel Scott Hill (vocals & guitar)
Antonio de la Barreda (bas)
Special guest: John Lee Hooker

Freddy Vandervelpen (4)

45 years ol’ recordings and still amazing.

Spin Doctors: Songs From The Road

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

What Time Is It ?
Traction Blues
Off My Line
Sweetest Portion
Litle Miss Can’t Be Wrong
Some Other Man Instead
If The River Was Whiskey
Jimmy Olsen’s Blues
About A Train
Two Princes
Lady Kerosine
Scotch & Water Blues
What My Love
Yo Mamas A Pajama

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
RUF 1212

Distributie
V2 Benelux Records

Website Artiest
Spin Doctors

De Spin Doctors is een Amerikaanse rockband die werd opgericht in New York. In de jaren ‘90 scoorden ze wereldhits met ‘Two Princes’ en ‘Little Miss Can Not Be Wrong’. Deze nummers prijkten destijds respectievelijk op nummer 7 en 17 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. De geschiedenis van de band kan worden teruggevoerd naar de late jaren ‘80 in NYC. Niet veel later ondertekenden ze een lucratief platencontract bij Epic Records/Sony Music en hadden meteen een succesvolle live debuut EP met ‘Up for Graps’ in 1991. In datzelfde jaar scoorden ze ook met een eerste studiorelease ‘Pocket Full of Kryptonite’. Drie jaar later waren ze dan weer succesvol met het album ‘Turn It Upside Down’. In 2013 was er met het blues getinte ‘If The River Was Whiskey’ voorlopig een laatste studioproject.
Nu hebben vocalist Chris Barron, Aaron Comess (drums), Eric Schekman (gitaar, vocals) en bassist Mark White een live release geproduceerd die werd opgenomen in zaal Harmonie in het Duitse Bonn op 17 oktober 2013. Onder de vorm het Ruf Records project ‘Songs From The Road’ werd 14 nummers opgenomen. De band klinkt nog steeds even hip en fris, net zoals in hun beste dagen. Gedreven rock-’n- roll en improviserende ballades zoals ‘Sweetest Portion’ zijn het hoofdaandeel van deze liveshow. Na de funky openingstunes van ‘What Time Is It ?‘ en ‘Traction Blues’ vervolgen de Spin Doctors hun concert met het onvermijdelijke ‘Off My Line’. Aandachtig, swingend en geboeid, luisterend, dansend en handklappend. Het publiek is door het dolle heen. Uiteraard staan ook hun twee wereldhit op de playlist. Net zoals de bluessongs ‘Some Other Man Instead’, de bluestrage ‘Scotch & Water Blues’ en het opwindende ’If The River Was Whiskey’ die allen uit het laaste album komen. Heel wat fans stelden zich aanvankelijk heel wat vragen bij het produceren van een bluesplaat, maar eigenlijk begonnen de Spin Doctors als een heuse bluesband, en schuimden ze destijds alle bluesclubs af in en rond New York. Na de heavy gitaarrifs van ‘About A Train’ komt de band aandraven met hun grootste hit ‘Two Princes’. De fans gaan door het dolle heen en het dak van de Harmonie gaat er onvermijdelijk af. Met de heavy en funky gitaarriffs van ‘Yo Mamas A Pajama’ eindigen ze het concert in stijl. Wie graag ook van dit concert geniet op DVD, krijgt hiertoe ook de kans, en dan nog wel gratis, want dit digitale schijfje is zomaar ingesloten bij de CD uitgave.

Philip Verhaege (4½)

The Spin Doctors, is really juvenile sentiment ..With great and powerful rock & roll the are seasoning their liveshow, just as in the best days ! Two for the price of one !

Scott Ellison: Elevator Man

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Holler For Help
Arlene
Behind That Smile
Fishsticks And Jelly
Elevator Man
Jesus Loves Me (Baby Why Don’t You?)
School Girl
Put You Down
Hit It, Get It And Go
Wear Out Your Welcome
I Trought I’D Be Gone
My Little Sheba
She’s On My Trial

Platenlabel
Red Parlor Records

Labelnummer
RDP-1502

Distributie
Niet Gekend

Promo Agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Scott Ellison

‘Elevator Man’ is het nieuwe album van de Tulsa gebaseerde bluesgitarist Scott Ellison. Deze bluesveteraan begeleide in het verleden heel wat grote artiesten en stond jarenlang in de backing van Clarence ‘Gatemouth’ Brown.
Nu vinden we dus welgeteld dertien originele songs op zijn nieuwste ‘Elevator Man‘. Wat ons meteen opvalt is het ruwe stemgeluid waarover deze singer-songwriter wel beschikt. Het schijfje opent met het slidegitaar begeerde ‘Holler Foor Help’.
Scott gaat zelfs nog een versnelling hoger in het opwindende ‘Arlene’. En daar is uiteraard Jimmy Markham’s bluesharp niet vreemd aan. Het nummer ‘Behind That Smile’ is een eerste bluestrage die gospelgevoelig is aangescherpt door backingvocalist Marcy Levy. Met ‘Fishsticks and Jelly’ gaat het onvermijdelijk naar de Delta monding. De titeltrack is dan weer hypermoderne blues dat met funky arrangementen is overgoten. De single ‘Jesus Loves Me’ (Baby Why Don’t You?) is gezapige bluesrock die met enkele knappe gitaarriffs is ingevuld. Maar wat dan gezegd van de rockin’ bluessound van het nummer ‘School Girl’ en ‘Hit It, Get It And Go’. Het simplistische ‘My Little Sheba’ is met enkele elektrische sampling geluiden opgesmukt. En net daarom is dit misschien wel de enige overbodige track op de release. Dan is ‘She’s On My Trail’ toch een mooier voorbeeld hoe degelijke bluesrock steeds zou moeten klinken. We vergeven Scott Ellison dit ene misstapje op een voor de rest meer dan degelijk album.

Philip Verhaege (4

Scott Ellison confirms on his new album, all the good things that we have heard before...

The Josh Garrett Band: Honey For My Queen

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks

Honey For My Queen
Back From Memphis in duel
Same Boat
Goodnight, Goodnight
Slide in ‘G’
Easy Chair
Whole Bottle Of Wine
Ain’t No Business
Dat’s Alright With Me
Moonshine & Cigarettes

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-cd

Diustributie
Niet Gekend

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Josh Garrett

“First I have to apologize to Josh Garrett, because sometimes I let myself be guided by the cover of the CD and even though I know you can not judge a book by its cover sometimes sh*t happens. So Sorry Josh and after seven days and seven nights it became time to listen to ‘Honey For My Queen’…” en deze verontschuldigingen zijn meer dan gemeend want het schaamrood haalt de bovenhand bij mij wanneer ik album aan het beluisteren ben.
Josh Garrett leerde als 12-jarige spelen op de gitaar van zijn vader en op 20-jarige leeftijd trad hij meermaals per week op. Zijn eerste album ‘Changed Man’ bracht hij uit op 24-jarige leeftijd en toen begonnen Josh en zijn band met het lokaal ondersteunen van hun album. In 2008 ruilde Josh zijn hometown in Louisiana voor Nashville TN waar hij een dubbel live-album opnam dat werd uitgebracht in 2009. In 2010 verhuisde Josh terug naar zijn oude vertrouwde Baton Rouge en na ‘Strings Of Problems’ in 2011 werd begin mei van dit jaar deze nieuwe ‘Honey For My Queen’ uitgebracht.
10 nieuwe nummers op dit album en een ganse lijst van medewerkers waar er toch een paar in de kijker lopen. Zo is er op de ‘fiddle’ Waylon Thibodeaux en op de bass Brook Sutton maar de opmerkelijkste naam is deze van James Johnson die in de zestiger jaren aan de zijde speelde van Slim Harpo maar na diens dood in 1970 hield James het voor bekeken om in het begin van de negentiger jaren teug te keren en nu hier op deze CD zowel op gitaar als vocaal is te horen.
Dit album is zowel over het verlaten en het thuiskomen want met ‘Back From Memphis’ laat Josh Garrett duidelijk horen dat hij terug is. Bij het horen van de titeltrack ‘Honey For My Bee’ voel je onmiddellijk dat de spirit van de swamps nooit is weg geweest hierbij ondersteund door Clay White op de bluesharp en met die typische ‘guitar sound’ die eigen is aan deze heerlijke New Orleans blues, een shuffle om meteen vrolijk bij te worden.
Op ‘Same Boat’ krijgt Josh Garrett dan de medewerking van de uit Baton Rouge afstammende James Johnson en het voelt heerlijk om deze man te horen spelen en zingen. Op ‘Goodnight, Goodnight’ is het lekker luisteren naar de klanken van de ‘dobro’ en op ‘Slide in ‘G’ komen zowel Clay White als CR Gruver op de B3 in duel wat een pracht van een instrumentaal nummer oplevert. ‘Easy Chair’ is een mooi slowbluesje en ook hier krijgen we een mooi intermezzo tussen gitaar en de onmisbare grooves van het Hammond orgel.
Opvallend is het uitstekende ‘fingerpickin’’ op ‘That’s Alright With Me’ een nummer dat met zijn opzwepend tempo toch een kleine knipoog geeft naar de “blues is alright” en dat het goed is staat wel degelijk buiten kijf. Afsluiter is ‘Moonshine & Cigarettes’ en hierbij werkt de vrolijke klank op de piano zo aanstekelijk dat we hemels gelukkig zijn dat we nog zo eens van een lekkere New Orleans blues hebben kunnen genieten.

Musicians on this album:

Vocals: Josh Garret, James Johnson, Matthew Chauvin & Clay White
Guitars: Josh Garrett & James Johnson
Bass: Corey Duplechin, Brook Sutton & Dave Foret
Drums: Joey Breland, Chad Braud & Terry Cheramie
Fiddle: Waylon Thibodeaux
Piano/B3: CR Gruver
Bluesharp: Clay White

Freddy Vandervelpen (5)

If you like Tab Benoit, Mike Zito or Eric Lindell, you’re sure gonna love this Josh Garrett!

Fabiana Passoni: Inner Bossa

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Day Dreaming
Remember My Name
True
Mouvance
Pele Ao Abraçcar

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
889211224159

Distributie
CD Baby

Website Artiest
Fabiana Passoni

Op zesjarige leeftijd begon de Braziliaanse Fabiana Passoni uit Poços de Caldas al te zingen. Haar vader componeerde liedjes en zittend op zijn schoot moedigde hij haar aan om mee te zingen. Zo zat componeren en zingen er al van jongsaf aan in, en Fabiana wou ook haar publiek bespelen. Op het einde van de jaren ’90 runde ze een muziekschool in haar thuisstad, vooraleer ze verhuisde naar de USA. In New York City zong ze bossa nova en jazz fusion. Daarbij werd ze beïnvloed door Ella Fitzgerald en Leny Andrade. Nadat ze in 2007 naar L.A. verkaste begon ze songs te componeren voor haar debuut ‘É Minha Vez’. Terwijl ze persoonlijke stijl ontwikkelde, voerde ze drie jaar lang strijd tegen borstkanker. In 2011 bracht ze ‘Naturalmente Brasil’ uit, met tracks die ze gecomponeerd tussen kanker, chemotherapie en zwangerschap. Het jaar daarop werd ze uitgekozen door de Brazilian International Press Awards als beste “Brazilian Female Singer living in the U.S.”. Ze begon aan het concept voor deze nieuwe EP met de muziek van het bossa nova ritme, dat herinnert aan de dagen van Tom Jobim en Stan Getz. Hij opent met een dromerige cover van Aretha Franklin’s ‘Day Dreaming’, terwijl ‘Remember My Name’ een nieuwe originele popballade geworden is. Daarna komt de dromerige Spandau Ballet cover ‘True’, gevolgd door ‘Mouvance’, één van de mooiste songs hier. De track wordt afwisselend in het Engels en het Portugees gezongen en heeft een zalig bossa nova ritme. Het originele ‘Pele Ao Abraçcar’ was de eerste song die ze hiervoor componeerde, en het is een romantische Braziliaanse track. Alles bij mekaar een aangename kennismaking met Fabiana. Sensueel, romantisch en sfeervol!

Patrick Van de Wiele (4)

Sensual, romantic and full of Brazilian atmosphere! A nice introduction to Fabiana!

Ernest Dawkins: Live - The Spirit Residency Big Band: Memory In The Center: An Afro Opera Homage to Nelson Mandela

20/5/2015

ETAIL ALBUM

Tracks:
Movement

Mandela, Mdiba, We Honor You!
Homage to the Man
Sap’s
Subterfuge

Movement 2

Mandela’s Blues
Savior of the Nation
Unjust into Right

Movement 3

Song Bird
Migration/Reprise

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Delmark

Website Artiest
Ernest Dawkins

Chicago saxofoonlegende en composer Ernest ‘Khabeer’ Dawkins’ was een buurjongen van Anthony Braxton. En dat gegeven was niet onbelangrijk voor de verdere levensduur in Dawkin’s muzikale voortzettingen. Braxton was een componist en pianist. Ernest Dawkins maakte eerst kennis met de bas en conga drums vooraleer hij in 1973 de overstap waagde naar de saxofoon. Tijdens het laatste decennium begon hij studies met de leden van de Association for the Advancement of Creative Musicians en werkte onder meer met Joseph Jarman en Chico Freeman. Voor hij zijn eigen New Horizons Ensemble oprichtte had Ernest ook nauwe banden met onder andere Ed Wilkerson, Don Moye, Edward Wilkerson, Ramsey Lewis, Jerry Butler, Douglas Ewart en de Ethnic Heritage Ensemble. Dawkins’ werd gefascineerd op negenjarige leeftijd door het geluid van Lester Young en begon op zijn 19e een muzikale carrière als saxofonist. ‘South Side Street Songs’ was zijn platendebuut in 1994 op het label Silkheart Records. Twee jaar geleden was ‘The Prairie Prophet’ zijn vijfde release op het gerenommeerde Chicago blues- en jazz label Delmark Records van Bob Koester.
Nu is er dus het project ‘Live The Spirit Residency Big Band: Memory In The Center: An Afro Opera’ Een ware ‘Homage to Nelson Mandela’. Dawkins werd betoverd door Zuid-Afrika en zijn bewoners toen hij voor het eerst door het land reisde in 1997. Dit project reflecteert de definiëring en de spirit die ordeloos rondzwermd in de vrijheidsbestrijding in Zuid-Afrika. Nelson Mandela had in die vrijheid en apartheid uiteraard een groot aandeel. Dawkins heeft nu heel wat topmuzikanten rond zich verzamelt voor dit geweldig project. De Amerikaanse jazz komt zowaar in een kruisbestuiving met de Afrikaanse muziek dito instrumentatie. Na de uitgesponnen innemende piano-intro van ‘The sacrement’ komt de Afrikaanse sfeer bovendrijven in ’Mandela, Madiba, We Honor You!’. Denk aan de sound van Paul Simon klassieke album ’Graceland’ en je komt aardig in de buurt hoe dit nummer klinkt.
‘Homage To The Man’ klinkt ongelooflijk jazzy maar de Afrikaanse inspraak maakt het geheel dan weer enorm dansbaar. De intro van het nummer ‘Sap’s’ is beïnvloed door het rijke klankenpalet van de tune ‘Summertime’ uit de opera Porgy and Bess, origineel uit 1935. Na deze exotische uitstap komt de free-jazz sterk bovendrijven in ‘Subterfuge’. De track ‘Mandela’s Blues’ klinkt dan op zijn beurt dan weer big bandachtig. In ‘Unjust into Right’ wordt pas duidelijk welk ongelooflijke stembereik Dee Alexander wel aanheft. Als afsluiter voorziet de hele blazerssectie, inclusief band, ons nog een laatste keer van enkele opwindende free-jazz arrangementen.

Philip Verhaege (4½)

Ernest Dawkins is one of Chicago’s premier jazz saxophone players whose music reflects his extraordinary talent not just as a musical, but a composer as well. And that’s what he is doing on this incredibly and exciting release…

Donna Ulisse: The Songwriter In Me – The Demo Recordings

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

He's Still a Believer
The Walls Cry
Gone
If I Were
Papa’s Garden
Holy Waters
I Got a Home in Glory Land
Let It Rain
Hand Me Down Home
Shady Glen
Safe
The Man That I Am
Banks of Roane River
An Easy Climb
Showin' my Roots
The Sacrifice
The Trouble With You
I Am a Child of God
To My Soul I Do
Let the World Wait for a Little While
Come to Jesus Moment
We're Gonna Find a Preacher
Wild and Free
I'm in for a Long Ride

Platenlabel
Hadley Music Group

Labelnummer
HMG1014

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Donna Ulisse

Toen Donna Ulisse haar boek ‘The Songwriter In Me: Snapshots of My Creative Process’ via de Hadley Music Group uitbracht benaderde ze Kathy Anderson van HMG en vroeg haar of er mogelijkheid bestond om een cd in het boek te steken zodat de lezers van het boek ook meteen haar muziek konden beluisteren. Zo gezegd, zo gedaan en ja de cd kwam er maar wij hebben alleen het schijfje ontvangen.
Het gaat om een 24-tal wondermooie akoestische nummers die, zoals Donna ze oorspronkelijk schreef, in hun originele vorm werden opgenomen. Met een select gezelschap waaronder Bryan Sutton (gitaar), Kenny Smith (gitaar), Glen Duncan (gitaar, viool) en Tony King (gitaar) werd dit meesterswerkje ingeblikt. Rick Stanley, Donna’s echtgenoot, zorgt hier voor de vocale background. Alle nummers werden, op één uitzondering na van een viool en mandoline, met de akoestische gitaar ingespeeld. We krijgen loepzuivere gitaarsprokkels en de stem van Donna is zo fragiel dat je haast het volume van de versterker niet durft verhogen.
De nummers die onze nieuwsgierigheid serieus aanwakkerden waren enkele van Donna’s meest populaire songs zoals ‘Showin’ My Roots’, ‘Let It Rain’ en ‘I Am A Child Of God’. Maar de overige nummers zoals bv. ‘Shady Glen’, ‘To My Soul I Do’ en ‘Let The World Wait For A Little While’ klinken even aangenaam als de reeds genoemde meer populaire dingen.
‘The Man That I Am’ is het enige nummer dat Donna zelf niet zingt, het komt iets realistischer over dat haar man Stanley de vocalen voor zijn rekening nam gezien de naam van de song.
Donna bewijst dat ze een sterke singer-songwriter is doordat al haar songs een speciaal, soms ietwat te religieus verhaal hebben. Of het nu Christelijk of Katholiek of een ander geloof is, hetgene dat telt is de overtuigingskracht waarmee Ulisse ons om de oren slaat.
Het mooie aan dit schijfje is dat je het boek niet echt nodig hebt om hier tenvolle van te kunnen genieten. Maar na het beluisteren van dit fragiel muziekstukje zul je ongetwijfeld benieuwd zijn wat er in het boek allemaal te lezen valt. Je kan het boek natuurlijk nog via de Hadley Music Group aanschaffen.

Alfons Maes (4)

Charley Pride: Songs Of Pride…..Charley That Is / In Person / The Sensational Charley Pride / Just Plain Charley

20/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks
Disc 1
Songs Of Pride…. Charley That Is

Someday You Will
She Made Me Go
The Right To Do Wrong
The Easy Part’s Over
The Day You Stop Loving Me
I Could Have Saved You The Time
One Of These Days
All The Time
My Heart Is A House
Let Me Help You Work It Out
Both Of Us Love You
The Top Of The World

In Person

Intro
The Last Thing On My Mind
Just Between You And Me
I Know One
Dialogue
Lovesick Blues
The Image Of Me
Kaw-Liga
Shutters And Boards
Six Days On The Road
Streets Of Baltimore
Got Leavin’ On Her Mind
Crystal Chandeliers
Cotton Fields

Disc 2
The Sensational Charley Pride

Louisiana Man
Let The Chips Fall
Come On Home And Sing The Blues To Daddy
Never More Than I
Let Me Live Again
Take Care Of The Little Things
Even After Everything She’s Done
(It’s Just A Matter Of) Making Up My Mind
It’s The Little Things
Billy Bayou
We Had All The Good Things Going

Just Plain Charley

Me And Bobby McGee
A Good Chance O Tear-Fall Tonight
One Time
(I’m So) Afraid Of Losing You Again
A Brand New Bed Of Roses
That’s Why I Love You So Much
If You Had Only Taken The Time
Gone, Gone, Gone
Happy Street
I’m A Lonesome Fugitive
It’s All Right

Platenlabel
BGO Records

Labelnummer
BGOCD1181

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Charley Pride

Vorige maand viel de release van het Morello label, met 2 albums van deze grootmeester in de country bij ons in de bus. De cd bevatte de albums ‘She’s Just An Old Love Turned Memory’ uit 1977 en ‘Somenone Loves You Honey’ uit 1978. De bespreking van deze cd kan je trouwens lezen op de reviews van april op deze site. En nu komt BGO Records met een bundeling van vier albums op twee cd’s. BGO Records gaat trouwens ook verder terug in de tijd dan Morello. ‘Songs Of Pride… Charley That Is’ stamt uit 1968, het live album ‘In Person’ en ‘The Sensational Charley Pride’ komen beiden uit 1969 en tot slot is er het in 1970 uitgebrachte ‘Just Plain Charley’.
Het eerste album ‘Songs Of Pride… Charley That Is’ werd geproduceerd door niemand minder dan Chet Atkins, samen met ‘Cowboy’ Jack Clement en Felton Jarvis. Charley is in een good mood en de mix van ballades en ‘hurting songs’ is ronduit schitterend. Ook wordt er op dit album intensief gebruik maakt van fiddle en steelguitar, wat het countrygevoel nog een extra boost geeft. Bovendien bevat het Charleys hit ‘The Easy Part’s Over’.
‘In Person’ is Prides zeldzame live album dat kwalitatief zeker niet moet onderdoen voor zijn studiowerk. Het werd opgenomen in de Panther Hall in Fort Worth. In tegenstelling tot vele live registraties heeft ‘In Person’ een verbazingwekkende goede sound. Het geluid is onberispelijk en het album legt een geniale Pride vast voor het nageslacht. Het repertoire bevat naast zijn charttopper ‘Just Between You And Me’, ‘Lovesick Blues’ en ‘Kaw-Liga’ beiden covers van Hank Williams. Van Conway Twitty is er ‘The Image Of Me’ en van Dave Dudley het overbekende ‘Six Days On The Road’. Afsluiten doet Pride met een buitengewone versie van de klassieker ‘Cotton Fields’. Prides stem en gejodel is andermaal fantastisch en ook muzikaal klopt het plaatje. Dat Charley een gevoel voor humor heeft, ontdek je op ‘Dialogue’. Ook hier weer een prominent aanwezige en smaakvolle steelguitar. Formidabel album!
De tweede cd start met nummer drie in het rijtje ‘The Sensational Charley Pride’ en bewijst meteen waarom Pride sensationeel is. Op zijn lijf geschreven songs, zijn warme, indringende stem en een band die precies weet hoe men Prides prestaties nog kan opkrikken. Jack Clement, was niet alleen een producer die de gave bezat om het beste uit de artiesten te halen, maar was ook een fenomenale songschrijver. ‘She’s Still Got A Hold On You’en ‘Let The Chips Fall’ geven je zin om een paar cowboyboots aan te trekken, de Stetson van de kapstok te nemen en je pick-up richting rodeo te sturen, waar het dansbare ‘Come On Home And Sing The Blues To Daddy’ gegarandeerd voor een overvolle dansvloer zal zorgen.
Op het laatste album ‘Just Plain Charly’, dat start met een voortreffelijk ‘Me And Bobby McGee’, toont Pride dat hij naast zijn nummer 1 (I’m So) Afraid Of Losing You Again’, en pakkende hartverscheurende ballades, ook een neus heeft voor het betere croonerwerk. ‘A Good Chance Of Tear-Fall Tonight’ en ‘Gone, Gone, Gone’ zijn schoolvoorbeelden van hoe je als countryman je kredietwaardigheid niet in de weegschaal hoeft te leggen, wanneer je dat beetje crooner in jou naar de oppervlakte laat komen.
Deze cd met vier formidabele albums van Charly Pride is zonder meer een aanrader voor zowel de beginnende countryfan als de reeds meer in het genre gesettelde liefhebber. Samen met de eerder genoemde uitgave op Morello, haal je met deze compilatie een deel van de beste opnames van deze tot de top behorende countryzanger in huis.

Lambert Smits (5)

The Temptations: Yield To Temptation!

19/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Oh Mother Of Mine: The Temptations
Mr. Bus Driver: David Ruffin
Orphan Boy: Ty Hunter & The Voice Masters
Come On: The Distants
Answer Me: Richard Street & The Distants
Your Wonderful Love: The Temptations
Knock You Out (With Love): David Ruffin
Hope And Pray: The Voice Masters
Romance Without Finance: The Temptations
Action Speaks Louder Than Words: David Ruffin
Needed: The Voice Masters
Mind Over Matter (I’m Gonna Make You Mine): The Pirates
Every Time: Ty Hunter & The Voice Masters
One Of These Days: David Ruffin
Save Me From This Misery: Richard Street & The Distants
Open Your Heart: The Distants
Free: Ty Hunter & The Voice Masters
I’ll Love You Till I Die: The Pirates
Always: The Distants
You Can Get What I Got: David Ruffin
Everything About You: Ty Hunter & The Voice Masters
Oops I’m Sorry: The Voice Masters
I’m In Love: David Ruffin
Check Yourself: The Temptations

Platenlabel
El Toro Records

Labelnummer
R&B124

Distributie
El Toro Records

Website Artiest
The Temptations

Toen The Temptations bij Motown hits aan de lopende band maakte, hadden de leden allen reeds een verdienstelijke muzikale carrière achter de rug. Een carrière die bepalend was voor de sound van de in 1961 opgerichte The Temptations, die oorspronkelijk onder de naam The Elgins opereerde. Eddie Kendricks en Paul Williams kwamen uit de in 1955 in Detroit opgerichte The Primes. De in 1958 opgerichte The Distants leverde dan weer Otis Williams, Melvin Franklin en Elbridge Bryant. Sinds hun oprichting hebben The Temptations diverse personeelswisselingen ondergaan. Zo werd Bryant vervangen door David Ruffin, die deel had uitgemaakt van Ty Hunter & The Voice Masters, waar ook Franklin nog de baspartijen had gezongen. In de jaren 70 werd Richard Street, ook komende uit The Distants ingelijfd ter vervanging van de om gezondheidsredenen de groep verlatende Paul Williams. Later zouden er nog meerdere wisselingen plaatsvinden, maar die zijn niet zo van belang voor deze ‘Yield To Temptation’. Deze schijf biedt immers een fantastisch inzicht in de talenten van de oorspronkelijke Temptations, vooraleer ze hits als ‘My Girl’, ‘Don’t Look Back’ en ‘Get Ready’ scoorden, alsook opnames die ze maakten met hun vorige vocale groepen en David Ruffins solo-opnames. Gedurende een korte tijd veranderde The Temptations hun naam in The Pirates en ook onder die naam zijn zij op dit schijfje terug te vinden. Bij het beluisteren is het succes van The Temptations eigenlijk vanzelfsprekend. Hun stemmen waren reeds zodanig ontwikkeld toen The Temptations opgericht werden, zodat enkel nog hitgevoelige songs nodig waren, om één van de paradepaardjes te worden van Gordy’s Motown label. ‘Yield To Temptation’ is een formidabele mix van doowop, swingende rhythm & blues, early soul en gospel. De samenzang is van een zodanig hoog niveau dat de songs ook vandaag nog imponeren. In de 25 hier gepresenteerde tracks hoor je tevens waaruit de zo herkenbare Motownsound geboetseerd werd. Als klap op de vuurpijl krijg je, via het inlegboekje nog een pak informatie over het ontstaan van deze tot de meest succesvolle vocale groepen behorende band.

Lambert Smits (5)

Smokey Joe: Sun’s First Boogie-Woogie Country Man!

19/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Start All Over Again: Smokey Joe
Perfect Girl: Smokey Joe
Hula Bop: Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
She’s A Woman: Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
The Signifying Monkey: Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
Listen To Me Baby: Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
The Midnight Ride Of Paul Revere: Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
Hula Bop (alternative take): Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
She’s A Woman (alternative take): Smokey Joe With The Clyde Leoppard Band
Split Personality: Bill Taylor & Smokey Joe With Clyde Leoppard’s Snearly Ranch Boys
Lonesome Sweetheart: Bill Taylor With Clyde Leoppard’s Snearly Ranch Boys
I’d Rather Be Safe Than Sorry: Warren Smith
Rock ‘N’ Roll Baby: Warren Smith
Chilly Willy: Mary Edwards With The Saxons
No Matter Who’s To Blame: Barbara Pittman
Charcoal Suit: Brad Suggs With The Swingsters
Patience Baby: Eddie Collins
I Need A Man: Barbara Pittman
Ubangi Stomp: Warren Smith
Nothing On My Mind: Jimmy Pritchett
Voice Of A Fool: Barbara Pittman
Bop, Baby, Bop: Brad Suggs With The Swingsters
Sentimental Fool: Barbara Pittman
Oh! Oh! Mama: Mary Edwards With The Saxons
Rock ‘N’ Roll Ruby: Warren Smith
That’s The Way I Feel: Jimmy Pritchett
Tell ‘Em Off: Onie Wheeler
Who Took My Baby: Warren Smith
I’d Rather Be Safe Than Sorry (alternative take): Warren Smith
Jump Right Out Of This Jukebox: Onie Wheeler

Platenlabel
El Toro Records

Labelnummer
ETCD1071

Distributie
El Toro Records

Website Artiest
Geen

Toen in het najaar van 1956, tussen al de gitaarspelende Elvis wannabees, Jerry Lee Lewis bij Sam Phillips in de Sun studio opdook, werd hij met veel poeha ontvangen. Jerry Lee kreeg al vlug het etiket van rockin’ and rollin’, booze drinkin’, boogie woogie country man opgeplakt maar eigenlijk behoorde die eer toe aan de in 1932 geboren Joseph ‘Smokey Joe’ Baugh. Baugh leerde zichzelf piano spelen toen hij 11 jaar was. School boeide hem niet en hij verliet al vroeg de schoolbanken. Toen hij 14 jaar oud was, had hij al min of meer een professionele carrière. Al vlug viel Joe’s talent als barrelhouse blues en boogie woogie pianist op. Bovendien klonk de schorre stem van Smokey erg zwart, wat in die tijd een pluspunt was om het te maken in muziekbusiness. In 1952 trad Joe toe tot de Shelby Follin Band, waarin de jonge Paul Burlison gitarist was. Samen met Burlison, die later de leadgitarist van Johnny Burnette zou worden, begeleidde hij zelfs gedurende een drietal maanden niemand minder dan Howlin’ Wolf bij diens radio-optredens. Van de Shelby Follin Band stapte Joe over naar Clyde Leoppard’s Snearly Ranch Boys, waarmee hij diverse opnames maakte. Sam zag wel iets in de schorre stem van Joe, en in de zomer van 1955 werd met Joe als frontman en Clyde Leoppard’s Snearly Ranch Boys de klassieker ‘Signifying Monkey’ ingeblikt. De verkoopcijfers waren erg goed. Tot maar liefst 60.000 exemplaren gingen van de single over de toonbank. Dit succes was de aanzet voor Sam Phillips om met dezelfde bezetting ‘She’s A Woman’ (wat erg veel gelijkenis vertoont met Presleys ‘Heartbreak Hotel’) en de talking bluessong ‘The Midnight Ride Of Paul Revere’ op te nemen. Smokey Joe, die ondertussen omwille van zijn verslaving aan drank en drugs onbetrouwbaar was en zich als kampioen in het opbouwen van schulden profileerde, maakte het Sam niet gemakkelijk. Zo moest Joe al vlug met lede ogen aanzien dat zijn plaats op de pianokruk, zowel bij Sun als bij Clyde Leoppard ingenomen werd door niemand minder dan Jerry Lee Lewis. Joe werd dan als pianist teruggedrongen in de functie van sessiemuzikant. Ondanks zijn woelig leven speelde Joe nog schitterende pianopartijen op een groot aantal rock & roll en rockabilly klassiekers. Zo is hij onder andere te horen op ‘Rock ‘N’ Roll Baby’ en ‘Ubangi Stomp’ van Warren Smith, op Barbara Pittmans ‘I Need A Man’ en ‘Voice Of A Fool’, en op Onie Wheelers ‘Tell ‘Em Off’ en ‘Jump Right Out Of The Jukebox’. Op Clyde Leoppards eigen label Fonovox bracht Joe nog ‘Perfect Girl’ en ‘Start All Over Again’ uit. Tot ieders verbazing bracht Phillips in mei 1964 de single ‘Signifying Monkey’/’Listen To Me Baby’ opnieuw uit. De reden is waarschijnlijk te zoeken in het feit dat Sam The Sham, bekend van ‘Wooly Bully’, zijn versie van ‘Signafyin’ Monkey’ (let op de schrijfwijze) uitbracht. Joe kreeg hier uiteraard royalties voor, maar ondertussen was het kalf, en ook Smokey Joe reeds verdronken. De enorme berg schulden die hij meetorste en zijn onaflatende verslaving, deed hem rondzwerven, om uiteindelijk terug bij zijn moeder te belanden. Op 19 november 1999 gaf Joe, na een turbulent leven, de geest in Monterey California.
Dit door El Toro uitgebracht album, laat duidelijk merken dat Smokey Joe een schitterende carrière had kunnen uitbouwen moest hij meer discipline hebben gehad. Er bestaan zelfs foto’s van Joe samen met het Million Dollar Quartet in Sams studio. Niet dat Smokey Joe aan de opnames deelnam. Waarschijnlijk was hij er uit nieuwsgierigheid of erger nog om Sam om een job te vragen. Smokeys stem, die doet denken aan die van dj Wolfman Jack en zijn pompend pianospel waren enorme opstekers voor een muzikale carrière. Al de hiervoor genoemde songs, zowel onder Joe’s naam, samen met de Clyde Leoppard’s Snearly Ranch Boys, als zijn samenwerking met kleppers als Barbara Pittman, Warren Smith, Jimmy Prittchet, en nog een boel anderen, zijn terug te vinden op deze unieke verzameling. Deze schijf is een must have voor de fans van good old rock & roll en rockabilly!

Lambert Smits (5)

Jimmy LaFave: The Night Tribe

19/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Beauty Of You
Maybe
Journey Through The Past
It’s Not On Me
Trying To Get Back To You
Talk To An Angel
Queen Jane Approximately
Island
The Night Tribe
Never Came Back To Memphis
Smile
Dust Bowl Okies
The Roads Of The Earth

Platenlabel
Music Road Records

Labelnummer
MRR CD 023

Distributie
V2 Benelux Records

Website Artiest
Jimmy Lafave

Voor zijn inmiddels reeds 13de album koos de uit Austin komende singer/songwriter Jimmy LaFave een wel erg opvallende maar bovenal originele invalshoek. Als artiest die na zijn show, moederziel alleen in de wagen, in het holst van de nacht naar huis keert, voelt hij als het ware een broederschap met o.a. dj’s van de nachtradio, taxichauffeurs met nachtdienst en diensters die 24u op 24u de nachtrestaurants open houden. Kortom ‘The Night Tribe’, wat tevens de naam is van zijn begeleidingsband. Het merendeel van zijn songs worden bovendien geboren wanneer Jimmy ’s nachts op de baan is, en het leek hem dan ook vanzelfsprekend om een album te maken, met songs geïnspireerd op het leven in een periode van de dag, waarop de meesten onder ons van de wereld zijn. En hierin is hij met vlag en wimpel geslaagd. Via diverse vormen van Amerikaanse rootsmuziek, gaande van folk, country, blues tot early rock & roll, verwent hij ons andermaal met 13 voortreffelijke songs. Opener in midtempo ‘The Beauty Of You’ is al meteen en ode aan de duisternis. Het intieme ‘Talk To An Angel’ krijgt door de piano en strijkers een echte hemelse feel, terwijl ‘Trying To Get Back To You’ en ‘Dust Bowl Okies’ knappe early rock & roll shuffles zijn. Ook aan Dylan heeft Jimmy weer gedacht met een voortreffelijk ‘Queen Jane Approximately. ‘Journey Through The Past’ is dan weer Jimmy’s sublieme hommage aan collega Neil Young.
Jimmy laat zich ook nu weer begeleiden door fantastische muzikanten, waarbij de schitterende prestaties op orgel en piano van Radoslav Lorkovic de kers op de spreekwoordelijke taart zijn. LaFave is een songsmid die een gevoel perfect kan weergeven door een uitmuntende combinatie van woord en muziek. Dat de nacht vaak synoniem is voor angst, gevaar, passie, al of niet nagekomen beloftes is een feit, maar hoe Jimmy de duisternis zijn muze laat zijn voor het scheppen van een immense schoonheid verdrijft alle angsten en gevaren. Hij is een enorme bewonderaar van Woody Guthrie en tijdens een tribute opgedragen aan zijn idool, kreeg hij uit de handen van Woodys dochter Nora een setje van 19 teksten van Guthrie overhandigd, met de vraag ze in zijn songs te verwerken. Het voor Jimmy sacrale karakter van dit geschenk, maakt dat dit project nog steeds in wording is. Ondertussen laven wij ons met volle teugen aan ‘The Night Tribe’!

Lambert Smits (5)

Jackie DeShannon: All the Love – The lost Atlantic recordings

19/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

When I'm Gone
Drift Away
All The Love That's In You
Speak Out To Me
Hydra
Your Old Lady's Leaving
Grand Canyon Blues
Sweet Soul Singer
Good Old Song
Easy Evil
If You Like My Music
Free The People
Spare Me A Little of Your Love
Don't Think Twice, It's Alright
Sweet Sixteen
Flamingos Fly
Santa Fe
The Wonder Of You

Platenlabel
Real Gone Music/Atlantic

Labelnummer
RGM-0361

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Jackie DeShannon

In 1972 tekende singer-songwriter Jackie DeShannon bij Atlantic Records onder de vleugels van de bekende producer Jerry Wexler. Daar nam ze een eerste album op (‘Jackie’) plus in 1973 sessies voor een tweede album o.l.v. producer Tom Dowd. Er kwam echter van één van de 14 tracks uit op single, en dat was ‘Speak Out To Me’. De overige 13 bleven in de kluis liggen tot 2003, wanneer 7 van de tracks bijgevoegd werden als bonustracks op een beperkte release bij Rhino Handmade van het ‘Jackie’ album. Nog in 1973 nam Jackie tevens 4 tracks op die ze schreef samen met Van Morrison. Daarvan kwam enkel ‘Sweet Sixteen’ uit op single. Deze nieuwe heruitgave brengt voor de eerste maal haar materiaal uit 1973 samen, met 7 onuitgebrachte tracks, waaronder haar versie van Dobie Gray’s ‘Drift Away’, die moest uitkomen als single voor eerdergenoemde. De elpee was destijds Jackie’s equivalent voor Dusty Springfield’s ‘Dusty in Memphis’. Jackie brengt een mengeling van country en folk, met uitstapjes naar blue-eyed soul, pop en gospel. ‘Hydra’ gaat over een klein eilandje in de Egeïsche zee in Griekenland, terwijl ‘Grand Canyon Blues’ over dat bekende natuurfenomeen in de USA gaat. ‘Sweet Soul Singer’ is vlotter en ietsje funky. ‘Easy Evil’ is een cover van Alan O’Day. En Bob Dylan’s ‘Don't Think Twice, It’s Alright’ uit haar debuut uit 1963 wordt hier heropgevist. De vier composities met Van Morrison zijn opgewekter en feestelijker. Jackie leverde uitspraken voor de “liner notes” en is blij dat deze heruitgave na 40 jaar!

Patrick Van de Wiele (4½)

After 40 years comes the reissue of a lost album from 1973, plus 4 bonus tracks with Van Morrison.

The Blue Eyed Bandits: Live At Durango Sessions

19/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

John Hardy
Mon Pistolet
Bazooka
Shady Grove
Reach For The Sky
Pearls On A String
See You In The Morning
Rollin’ My Sweet Baby’s Arms
High On A Mountain
8 Days & 8 Banjo’s
Wagon Wheel

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
The Blue Eyed Bandits

Met één of meerdere vrienden tussen pot en pint beginnen plannen smeden krijgt altijd wel een gevolg waarvan je op voorhand niet weet waar het gaat eindigen en daar kan ik zonder twijfel van meespreken. Zo ook bij Bart Robeyns en Kurt De Bont want door hun liefde voor dezelfde soort muziek kregen hun plannen ook al vlug vorm en samen met Michel Cypers zagen ‘The Blue Eyed Bandits’ het daglicht. Ik weet nog steeds niet of Kurt blauwe ogen heeft want al komen we elkaar met regelmaat tegen ergens aan de toog toch heb ik nog niet zo diep in zijn ogen gekeken.
Feit is dat wat later Jo Leinders op akoestische gitaar en Geert Craenen op accordeon dit trio kwam te vervoegen en sindsdien zijn ze een bende rootsrockers die door hun liefde voor ol’time country en Hillbilly music het wel onder de knie hebben om een gezellig feestje te bouwen op het podium. Vanuit hun ‘Appalachengebergte’ uit de ‘Gijmel’ bereikte me het bericht dat nu ook zij die feestjes hebben vastgelegd voor het nageslacht door een album op de markt te brengen dat luistert naar de naam ‘Live At Durango Sessions’.
De ‘Durango Sessions’ van radio Benelux heb ik in een vorig leven meermalen kunnen meemaken en op 10 februari van dit jaar waren ook deze ‘Blue Eyed Bandits’ er te gast. De opnamen bleken van zo een goede kwaliteit te zijn dat een CD niet kon uitblijven en dus kan je nu dit kleinood na hun optredens mee naar huis nemen om van hun gekende ambiance thuis in huis of tuin verder te genieten. Deze ‘Live At Durango Sessions’ telt 11 nummers en is een perfecte weerspiegeling van hun concerten in die mate dat het overtollige lawaai van overvolle kroegen en festivals er niet bij is want ook al weten we dat dit album in 1 take is opgenomen toch kan je er bijna vanuit gaan dat het een studioalbum is geworden.
Opener is het nummer ‘John Hardy’ dat tot de traditionals mag worden gerekend in het Amerikaanse Folk song genre en al zijn er bij deze ‘Blue Eyed Bandits’ geen spoorwegarbeiders voor handen dan nog brengen ze dit vrolijke instrumentaaltje alsof ze de ongeëvenaarde ‘The Blue Grass Boys’ zijn. Nummers als het in zesde versnelling gebracht cajunke ‘Mon Pistolet’ en het opzwepende ‘Bazooka’ met veel ‘celtic feeling’ brengen niet dadelijk een boodschap maar zijn uitmuntende ambiancemakers om het dak eraf te halen.
Nog een traditional brengen ze met ‘Shady Grove’ en al dateert dit nummer al uit de 18de eeuw toch brengen ze dit in alle ernst en krijgen we hier bluegrass van de bovenste plank ‘straight from’ het Hageland. Nummers als ‘Reach For The Sky’ mag je uiteraard niet vergelijken met dit van de in ‘Orange County’ based punk formatie ‘Social Distortion’ van Mike Ness maar door de inbreng van de doordringende accordeon sound is dit folkmuziek pure sang, net als het daar opvolgende ‘Pearls On a String’.
‘Rollin’ My Sweet Baby’s Arms’ doet mijn voorhoofd eventjes fronsen want deze traditional in een arrangement van Lester Flatt en Earl Scruggs is toch de perfect uitsmijter en behoort tot het beste dat bluesgrass heeft voortgebracht. The Blue Eyed Bandits zijn dus onverschrokken en met nummer 8 van deze CD zullen bij e Days, en feestje de resterende stoelen aan de kant gaan. Nog zo een perfect ambiance vol met Celtic invloeden is het voorlaatste ‘8 Days 8 Banjo’s’ is het gewoon verstand op nul, de tap open en let’s have some fun, hell yeah!
Om toch eventjes te kunnen acclimatiseren sluiten ze hier af met ‘Wagon Wheel’ en daarmee is het feestje zowat ten einde. Ooit zei er iemand dat deze ‘The Blue Eyed Bandits’ je de sfeer en het gevoel brengen van een hilbilly fanfare waarop we volmondig besluiten…brachten alle fanfares maar een sfeer als deze!
_
The Band:

Jo Leinders (gitaar & vocals)
Michel Cypers (mandoline & vocals)
Kurt De Bont (percussie & vocals)
Bart Robeyns (upright bass)
Geert Craenen (accordeon & vocals)

Booking Rootstown Kurt De Bont +32 495 53 53 08

Freddy Vandervelpen (4)

The Blue Eyed Bandist, are never bored even after eight days and with eight banjo’s….

The Rusty Wright Band: Wonder man

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Wonder Man
Ain’t That The Blues
Black That Boogie
You Know I Know
Love’s Gonna Treat You Right
Gonna Come A Day
Corvette Sunday
Arms Of Another
Whiskey Drinkin’ Woman
Chinfoot Ball

Platenlabel
Sadson Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Rusty Wright Band

Deze ‘Wonder Man’ van The Rusty Wright Band is reeds het vijfde album van deze band bij Sadson Music om maar aan te tonen dat we nog lang niet zijn uitgeput wanneer de bookingen betreft voor onze blues clubs en festivalweiden.
Met de looks van een Leon Russell brengt deze Rusty Wright een frisse blik op de hedendaagse blues. In zijn nummers is Southern Rock nooit niet ver af want luister dan maar eens naar ‘Love’s Gonna Treat You Right’. Het is trouwens ook een familiale aangelegenheid ten huize van deze Rusty Wright want ook zijn echtgenote Laurie LaCross weet met haar gitaarwerk haar ‘mannetje’ te staan, zeker wanneer er ook soms bluesrock invloeden hoorbaar zijn.
Deze ‘Wonder Man’ bestaat uit 10 nummers die in de grijze zone die we soms in de blues aantreffen als vernieuwend mag worden beschouwd, maar soms grijpt deze Rusty Wright Band ook terug naar de meer traditionele blues zoals bij ‘Gonna Coma A Day’ een nummer met wat invloeden van een G. Moore. Zoek ook geen covers om een houvast bij te hebben want alle nummers zijn geschreven door deze Rusty Wright en zelfs als producer kon hij zijn mannetje te staan.
Ook een nummer als ‘Arms Of Another’ herbergt invloeden van groten als een Robert Cray en met nummers als de ‘Black Hat Boogie’ en ‘Chinfoot Ball’ gaan we terug naar de revival van de ’60s. Op deze ‘Wonder Man’ doet Rusty Wright dit album alle eer aan door zijn flamboyante stijl van spelen.
Neem de invloeden van Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers en voeg er een beetje Fabulous Thunderbirds aan toe en je hebt de basis van wat de draagstenen moeten zijn van de blues hoe deze Rusty Wright het ziet. Van vlijmscherpe gitaarriffs to duetten met zijn Laurie die dan weer genoeg soul in huis heeft.
Deze Rusty Wright band zet de deur wagenwijd open voor het aantrekken van vers bloed onder de bluesfanaten en dit dankzij zijn innoverende manier van onze favoriete muziek, de blues.

The Band:

Rusty Wright (guitar, keys & vocals)
Laurie LaCross-Wright (guitar & vocals)
Dennis Bellinger (bass & vocals)
Robert John Manzitti (keys)
Marc Freidman (drums)

Freddy Vandervelpen (4)

Chris James And The Showdowns: Somewhere Out In California

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Make Believe
Beautiful Life
Somewhere Out In California
Not Like This
Cold Black
Legends
Deepest Rivers
Can’t Stop
Better Days
Nightingale Road

Platenlabel
MilkJug Music

Labelnummer
0040

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Chris James And The Showdowns

Chris James, niet te verwarren met zijn naamgenoot die aan de zijde van Patrick Rynn opereert, is een gitarist/songwriter uit de Bay Area in San Francisco. ‘Somewhere Out In California’ is de opvolger van de in 2012 verschenen ‘Lucky Breaks’ en zijn zesde in het rijtje. Samen met zijn Showdowns probeert James de waakvlam van rootsrock en Americana brandend te houden. Gedeeltelijk lukt hem dat, al heeft het vlammetje vaak de neiging om te doven. Naast Chris die zang, akoestische en elektrische gitaren bespeelt, voegen The Showdowns drums, percussie, bas, leadgitaar, piano, Wurlitzer, Hammond en orgel toe. En daar begint het muzikale schoentje al te nijpen. Overdaad schaadt ! Met een minder en meer uitgesproken instrumentarium had het alvast beter geklonken. Nu houden alle instrumenten zich wat op de vlakte, en zowel gitaren als toetsen durven zich amper te profileren. Met andere woorden, er zit te weinig pit in, het klinkt allemaal wat te beschaafd en te braaf. Bovendien zijn de songs ook niet zodanig sterk dat zij verrassen. Ze kabbelen rustig voort en bij het beluisteren van het album heb je vaak het idee, dat Chris James And The Showdowns wel weten wat ze willen, maar het momenteel nog niet kunnen overbrengen. Soms lijkt het wel of Chris James en zijn kompanen de goedkopere versie van The Eagles of Tom Petty And The Heartbreakers zijn. Misschien moeten de heren zich eens bezinnen en afvragen welke paden ze in de toekomst willen inslaan, want ik ben bang dat de weg die zij nu bewandelen dood loopt.

Lambert Smits (3)

Buddy Rich: Birdland

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Mexicali Nose
Birdland
Milestones
Just Friends
CTA
God Bless The Child
Moments Notice
I Hear A Rhapsody
Three Day Suckers
Parthenia
Keep The Customer Satisfied

Platenlabel
Lightyear/Lobitos Creek Ranch

Labelnummer
5365646223

Distributie
Wienerworld

Promo-agent
Wienerworld

Website Artiest
Buddy Rich

Wie de grootste jazzdrummer aller tijden is hangt natuurlijk af van de interpretatie, een feit is wel dat deze Buddy Rich tot de meest invloedrijke drummers mag worden beschouwd in de jazzgeschiedenis.
Buddy Rich (1917-1987) werd geboren in Brooklyn en was een Amerikaanse jazzdrummer en bandleider die in de analen van de geschiedenis wordt aangekondigd als ‘The World’s Greatest Drummer’ die voornamelijk gekend was voor zijn techniek en snelheid. Buddy Rich trad op met vele artiesten Dizzy Gillespie, Louis Armstrong en Gene Krupa om er maar enkele uit een lange lijst te noemen. Met hulp van Frank Sinatra richtte hij in 1946 zijn eigen band op en bleef de bigband leiden tot aan zijn dood in 1987 toen Buddy Rich overleed na hartfalen bij een operatie.
Op 25 mei wordt ter ere van Buddy Rich deze ‘Birdland’ uitgebracht en dit is een collectors item want dit album werd nog nooit eerder uitgegeven. De digitale versie van dit album kon je al downloaden sinds 24 februari in verband met de ‘Oscars’ en is intussen het meest gedownloade Buddy Rich album in de geschiedenis van de jazz. Van deze ‘Birdland’ wordt er tegen 22 juni ook een vinyl exemplaar uitgebracht. Een deel van dit album kon je ook visueel bekijken in de film ‘Whiplash’, een film over de harde realiteit en de leerschool van een jazzdrummer met Miles Teller en JK Simmons.
Deze CD bevat 11 tracks en geven de energieke stijl van Buddy Rich realistisch weer. Nummers als ‘Mexicali Nose’, ‘Milestones’ en ‘Just Friends’ kan je hierop terugvinden alsook het meer ingetogener ‘God Bless The Child’. ‘Birdland’ zelf is een instrumentaal jazz-fusion nummer dat werd geschreven door Joe Zawinul en is een award-winning nummer dat sinds zijn ontstaan al snel een standaard is geworden.
De stijl van Buddy Rich is als uniek gekend bij de jazzdrummers en is zeer moeilijk na te bootsen; hij drumde zowel op de traditionele manier als op de bovenhandse ‘matched grip’. Door tegenstrijdige technieken te gebruiken wilde hij voorkomen dat zijn drumsolo’s eentonig zouden worden en één van zijn bekendste technieken is de ‘stick–trick’. Door het beluisteren van deze ‘Birdland’ word je meegezogen in een energieke, explosieve drumstijl die zo eigen was aan deze grootmeester.

Freddy Vandervelpen (4½)

Steven Davis: What Happened To Romance

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Love Comes Right On Time
You’re Gonna Fall In Love With Me
What Happened To Romance
This Time
Perfectly Perfect
I Found Love
Let’s Keep It A Secret
Day In, Day Out
If You Were Mine
Close Your Eyes
If I Could Give You More
All By Myself
Sometime Soon
Young Love

Platenlabel
First Second Records

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Great Scott Promotion

Website Artiest
Steven Davis

Eerlijk gezegd deed de naam Steven Davis bij ons geen belletje rinkelen. Na een bezoekje aan Stevens website waren we echter voldoende op de hoogte van zijn ambities. Deze in Nashville residerende artiest is een fan van lovesongs in de traditie van de grote Amerikaanse zangers. Begonnen als zovelen in het plaatselijk kerkkoor viel hij op latere leeftijd voor de romantische liefdesliedjes. En op ‘What Happened To Romance’, zijn eerste album met een heuse bigband wil hij ons overtuigen van zijn kunnen. Al dadelijk dringt een vergelijking met klasbakken als Frank Sinatra, Tony Bennett, Dean Martin en Rosemary Clooney zich op. Steven heeft een stem die zonder meer geschikt is voor dit genre. Bij het componeren diende The Great American Songbook duidelijk als sjabloon. En dat is een goede zaak. De songs die hij samen met Josh Charles en Alissa Moreno schreef passen dan ook echt in het rijtje van het repertoire van eerder genoemde grootmeesters in het genre. Swingend en soms smooth klinkend jazzy zijn hiervoor de passende omschrijvingen. De bigband die Davis ondersteunt bevat bovendien enkele originele leden van de Count Basie en Duke Ellington Orchestra en dat zijn mannen die de klappen van de zweep kennen. Gedurende 14 tracks, waaronder twee covers, nl. ‘All By Myself’ van Irving Berlin en ‘Day In, Day Out’ van Johnny ‘Moon River’ Mercer, weet Davis ons in ieder geval moeiteloos te overtuigen. Alleen stelt zich de vraag of er in de huidige tijd, waar romantiek vaak een misplaatst woord is, nog een markt bestaat voor dit genre. En, of de liefhebbers van ‘good old time bigbandmusic’ zich niet liever beperken tot kleppers als Sinatra, Bennett of Martin. Anderzijds zou het zeker positief zijn, moest deze muziek opnieuw een beetje in de schijnwerpers komen, want geef toe dat dit, van glans en glamour voorziene genre, toch een heuse opkikker kan zijn tegen het alom woekerende spook van pessimisme.

Lambert Smits (4)

Emmylou Harris & Rodney Crowell: The Traveling Kind

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Traveling Kind
No Memories Hanging Round
Bring It On Home To Memphis
You Can’t Say We Didn’t Try
The Weight Of The World
Higher Mountains
I Just Wanted To See You So Bad
Just Pleasing You
If You Lived Here You Be Home Now
Her Hair Was red
Le Danse De La Joie

Platenlabel
Nonesuch Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Warner Music

Website Artiest
Emmylou Harris
Rodney Crowell

Enkele weken geleden kregen we de info dat Emmylou Harris samen met Rodney Crowell één van de headliners zou zijn op de editie 2015 van Blues Peer. Beiden zijn voorname artiesten wanneer het Amerikaanse rootsmuziek betreft en hebben meer dan hun strepen verdient in dit genre. Alhoewel er in de zeventiger jaren al een kleine samenwerking was toen Rodney Crowell nog gitarist was in de ’Hot Band’ van Emmylou Harris en ze uit dezelfde era afstammen duurde het tot 2013 bij het maken van ‘Old Yellow Moon’ dat er een hechte samenwerking tot stand kwam, een samenwerking die meteen hoog scoorde en tal van prijzen wist in de wacht te slepen.
Een succes als voorgaande kon natuurlijk niet zonder navolging blijven en dus doken Emmylou en Rodney terug de studio in voor het maken van deze ‘The Traveling Kind’. Als producer kozen ze voor Joe Henry die ook al werkte voor Elvis Costello en deze ‘The Traveling Kind’ leverde een resultaat op van 11 nummers waarvan er 6 zijn geschreven door dit duo al dan niet met co-writing van anderen zoals Will Jenings. Het album is nog maar pas uit en scoort al hoog in de Billboard Country lijst.
Willie Nelson citeerde ooit dat hij niets liever doet dan muziek maken onder vrienden waarop Emmylou Harris repliceerde dat er voor haar geen betere vriendschap bestaat dan het componeren samen met Rodney Crowell. Net als ikzelf zullen er wel enkele de bedenkingen gemaakt hebben dat Blues Peer een beetje de ver weg van mijn bedshow zou zijn met deze country muziek tot ik het album kon beluisteren en het nummer ‘Bring It On Home To Memphis’ me toch enigszins van gedacht deed veranderen, trouwens een ‘fest’ bestaat heden ten dage niet alleen maar uit blues zelf.
Medewerkers in de studio waren o.a. Stuart Smith en Billy Payne en het resultaat is toch zonder meer bevredigend te noemen. Verwacht nu zeker geen blues maar de opwekkende country deuntjes zullen zeker en vast aanslaan in de tent op de weide van Peer. Opener van dit album is meteen de titeltrack en hierop is de samenzang van Emmylou en Rodney gewoonweg feilloos te noemen en dit was ook zonder meer hun bedoeling toen ze voor dit album begonnen nummers te schrijven. Niet alles is zeemzoet te noemen want in ‘The Weight Of The World’ is er een beetje rock meegemoeid al wordt de baslijn verzorgd door een staande bas en is er een Fender Rhodes op te horen.
Met ‘Just Pleasing You’ krijgen we zo een typische country ballade in driekwart maat, een nummer dat uiteraard over drinken gaat en waarop de lapsteel in perfecte harmonie is met de violen. Op ‘Higher Grounds’ krijgen we typische stijl van Emmylou Harris te horen al komt ze hierop wel een beetje melodramatisch over. Ook ‘Her Hair Was Red’ valt onder deze noemer, een nummer waarbij de credits gaan naar Amy Allison. Van die andere country diva Lucinda Williams neemt dit duo ‘ I Just Wanted To See You Bad’ onder handen en nummers als dit laten de tweestemmigheid van Emmylou Harris en Rodney Crowell naar een hoogtepunt drijven.
Afsluiten doen ze in één met ‘Le Danse De La Joie’ een slow cajun’tje dat deels in het Amerikaans en deels in het Frans wordt gezongen en ons toch met een goed gevoel doen besluiten want net als hun ‘Old Yellow Moon’ zal ook deze ‘The Traveling Kind’ dik in de prijzen vallen… en deze zomer op de hoogmis van de blues te Peer.

Volg de programmatie van Blues Peer 2015 hier op deze site

Meer info over Blues peer

Freddy Vandervelpen (4)

Collin Raye: Greatest Hits Live

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Opening
Little Red Rodeo
Little Rock
I Can Still Feel You
In This Life
I Think About You
Undefeated
I Get What I Need
That’s My Story
On The Verge
She’s With me (intro)
She’s With Me
Do It Again
My Kind Of Girl
The Gift
Love Remains
Love, Me
Rock And Roll Never Forgets

Platenlabel
Goldenlane Records

Labelnummer
CLP2154

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Collin Raye

Over deze Amerikaanse countryster heb ik al het al meermaals gehad. Niemand hier blijkt deze man te kennen maar in zijn homeland is hij toch een supergrote ster.
Met deze release, opgenomen tijdens een concert in Florida, krijgen we een knap overzicht van zijn grote hits maar nu dan in live-versies. En of je nu de studio- of deze live-uitvoeringen beluistert, ik merk echt geen verschil want een man als Collin Raye weet hoe hij zijn publiek moet bespelen en hoe hij zijn live-geluid moet brengen. Het mooiste dat een entertainer kan overkomen is wanneer bij een live optreden het publiek spontaan en positief weet te reageren en voor Raye was deze avond er eentje uit de duizenden. Ze konden vanavond ook voor de allereerste keer een live-versie horen van ‘She’s With Me’, een ballade die hij schreef en opdroeg aan zijn in 2010 overleden kleindochter Haley.
Maar nog meer ontroerende momenten kwamen op de fans af met ‘In This Life’ uit ‘Love Songs’ uit 2000, en het schitterende ‘I Get What I Need’ uit zijn album ‘His Loves Remains’. Uiteraard mochten zijn blockbusters hits niet op het appél ontbreken en met ‘I Think About You’, uit het gelijknamige album, ‘Love, Me’ en ‘Little Rock’, geplukt uit zijn schijfje ‘Extremes’ uit 1994, voldeed Collin aan datgene waarvoor zijn fans waren afgezakt. Met de sterke countryrock ‘Rock And Roll Never Forgets’ kwam er een einde aan deze prachtige avond waar leuke hedendaagse country en crossover popsongs naadloos in elkaar verweven zaten.
De muzikanten die Raye begeleidden waren Brent Radar (keys, vocals), Dave Fowler (bass), Jack Gavin (drums) en Tom Woolsey (lead gitaar). Jack Gavin was nog een tijdje de drummer bij de Charlie Daniels Band en besloeg ook de vellen bij Tanya Tucker. Dave Fowler is momenteel de tour manager van niemand minder dan Dr. John.
Of je deze Collin Raye nu live of via het zilveren schijfje hoort, het is een man die steeds blijft verbazen… ongeacht welk tempo zijn songs hebben.
Wie Collin Raye nog niet kent raad ik aan om eens enkele van zijn cd’s aan te schaffen zoals bv. ‘Can’t Back Down’, ‘The Walls Come Down’ maar ook zijn hommage aan die andere grote countryster Glen Campbell ‘The Songs Of Glen Campbell’. Raye weet je steeds met de grootste diversiteit te verbazen en wees gerust, na het beluisteren van deze langspelers zul je merken wat ik eigenlijk bedoel. Kopen die cd’s.

Alfons Maes (4½)

For people who don't know Collin Raye yet, I recommend to buy some of his CDs, such as. ‘Can't Back Down,’ ‘The Walls Come Down’ but also his homage to another big country star Glen Campbell 'The Songs Of Glen Campbell’. Raye always manages to convince you as listener with his great diversity and believe me, after listening to this great music you'll see what I meant. Buy those CDs. He is a superbe musical entertainer.

Barbara Dickson: Sweet Oasis

15/5/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Fallen Angel
Sweet Oasis
Jesus Train
Light As A Feather
City To City
Magic Man
Second Sight
Benny Gee
Talk To You
St. Joan

Bonus tracks:

In Search Of A Smile
Second Sight (Japanse single versie)

Platenlabel
7’s

Labelnummer
GlamCD155

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Barbara Dickson

Voor velen zal deze Schotse Barbara Dickson misschien wel een grote nobele onbekende zijn maar al sinds haar kinderjaren was zij intens met muziek bezig. Nu staat ze bij het grote publiek bekend als een succesvolle muzikante want in 1968 maakte ze van haar hobby haar beroep. Dankzij een vriend uit de folkscene uit de Merseyside, Willy Russell, kreeg ze als zangeres/pianiste een rol in zijn muzikale toneelstuk gebaseerd op het leven van de Beatles, ‘John Paul George Ringo… & Bert’.
Ze heeft een groot aantal langspelers uitgebracht en ik noem er graag enkele: ‘Thro’ The Recent Years (with Archie Fisher)’, ‘Do Right Woman’, ‘Answer Me’, ‘Sweet Oasis,’ en meer recent ‘Word Unspoken’, ‘To Each And Everyone – The Songs Of Gerry Rafferty’ en vorig jaar werden we nog verrast met haar nieuwste worp ‘Winter’.
Dankzij Cherry Red Records krijgen we nu voor het eerst op cd haar album uit 1978 ‘Sweet Oasis’. Op dit werkje werd ze bijgestaan door enkele sterke en interesante muzikanten: Ian Lynn (piano, Fender Rhodes, elektrische piano, orgel, e.a.), Jeff Allen (drums, percussie), Tim May (akoestische en elektrische gitaar), Martin Jenner (elektrische gitaar), David Parlota (bass), Pete Zorn (altosax, fluit), Ray Cooper (congas, tamboerijn, percussie) en Paulinho DaCosta (congas, bongos, percussie).
Barbara Dickson zelf bespeelt de akoestische piano en de akoestische gitaar. Het album werd opgenomen in de Filmways/Heider Recording Studio in Hollywood, Californië in augustus 1978.
Op het originele album vonden we tien leuke en zachte popsongs, nummers geschreven door o.m. Barbara Dickson, Gerry Raffery en Peter Filleul. De sfeer van de nummers kunnen ze zoeken eind jaren zeventig toen de filmmusical ‘Grease’ de kop opstap. En de openingstrack ‘Fallen Angel’ laat mij hier ongewild aan herinneren. ‘Sweet Oasis’ laat dan weer schitterend gitaarwerk horen maar zit op iets een lager tempo dan de opener en met ‘Jesus Train’ is het Barbara Dickson die op de wit-zwarte ivoren toetsen tokkelt. ‘City To City’ was het tweede soloalbum van de in 2011 overleden Gerry Rafferty. Barbara herneemt zijn ‘City To City’ op een uitstekende manier maar is natuurlijk niet vergelijkbaar met het origineel. Met zwabberende Hammondtonen start het indrukwekkende ‘Second Sight’ en wordt meteen toch een van de hoogtepunten hier. ‘Talk To You’ is dan weer en lekker opgewekt nummer waarin de gitaar weer centraal staat. Als bonus tracks krijgen we ‘In Search Of A Smile’ niet meteen een nummer waar we op zaten te wachten en als afsluiter krijgen we de Japanse single versie van het prachtige ‘Second Sight’. Neen, ze zingt het niet in het Japans maar toch is dat een geweldig nummer om zeker tot rust te komen na een zware en harde dagtaak. Luister ook goed naar de harmonische backing vocals en de zomers saxgeluiden die het geheel toch wondermooi opfrissen.
Verwacht met ‘Sweet Oasis’, geen hitgevoelige plaat maar meer zal zorgen voor een rustpunt in je dagelijkse bekommernissen, een plaat die vol mooie melodietjes staat en die je keer op keer kan beluisteren. Popsongs zoals ze nu de dag van vandaag niet meer gemaakt worden.

Alfons Maes (3½)

'Sweet Oasis' is not a record that will climb to number one in the hitparades. This album will provides a respite in your daily worries, an album full of beautiful, enchanting melodies, which you can listen to again and again. Pop songs as we no longer hear today.