Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Wendy DeWitt With Kirk Harwood: Getaway

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Sonoma County
Treat a Woman
Sometimes I Wonder
Built to Last
29 Ways
Folks Like You
I Want to Believe You
Never Bo Too Much
Trouble
Everybody’s Crying for Something

Platenlabel
Wette Music

Labelnummer
Wette Music 5809

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Wendy DeWitt

Wendy DeWitt is vooral bekend van haar pianowerk bij ondermeer Hank Ballard en Steve Freund. Kirk Harwood daarentegen is een befaamde drummer die net dezelfde visie deelt als Wendy. Zet hierbij ook nog eens gitarist Steve Freund, Steve Evans (bas), Mike Rinta (trombone), Tom Poole (trompet) en tenor saxofonist Keith Crossan en je hebt meteen een formidabele ensemble band. Van de 12 nummers zijn er liefst acht bij elkaar gepend door Wendy. Bij Big Joe Turner haalden ze de track ‘29 Ways’ en het nummer ‘Feel So Bad’ is origineel van Chuck Willis. Steve Freund stond dan weer garant voor de tekst van ‘Folks Like You’. De openingstrack ‘Sonoma County’ is meteen voorzien van Wendy’s overheerlijk pianospel. De blazerssectie geeft het nummer een extra soultouch. Wendy DeWitt ontpopt zich verder tot bluesdiva in het Chicago overgoten ‘Treat a Woman’. Maar in ‘Sometimes I Wonder’ gaat het onverwijld in de richting van Louisiana, en is het net of we een dodenmars op een New Orleans funeral meemaken. Op naar de bluessleper ‘Built to Last’ en ‘Feel So Bad’, laat Steve Freund ons ongenaakbaar kennis maken met zijn opwindende gitaarriffs. Wendy mag haar vingers nog eens spreiden over het klavier in de nummers ‘29 Ways’ en de overheerlijke ballade ‘I Want to Believe You’. De song ‘Never Bo Too Much’ heeft een stevige drumintro die verder wordt ingekleurd door Freunds ingetogen gitaarriffs. In de boogiewoogie track ‘Trouble’ komt Wendy pas onder stoom nadat de blazerssectie de intro heeft ingeleid. In het weemoedige ‘Everybody’s Crying for Something’ komt de ware aard van Wendy sterk bovendrijven. En gelijk heeft ze!

Philip Verhaege (5)

The album 'Getaway' is a highly recommended release. Wendy is a top piano player who produced a great album with an excellent band.

The Turnback: Are We There Yet ?

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Faketown
Five Days A Week
Revolution Girl
Reveal
Unmotivated
July
A Place For Me
First Song Of Summer
Seconds
If I Were God
A Long Way Home
Tomorrow Never Knows

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
The Turnback

De eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik nog nooit van de band The Turnback had gehoord. De bandleden komen uit Brooklyn, Queens en White Plains, New York.
Singer-songwriter, gitarist en keyboardspeler Todd Giglio vindt zijn perfecte soulmates in Barry Nagel (vocals, drums, percussie) en Kenny Sherman (vocals gitaar, bas). Het album ‘Are We There Yet ?’ is de opvolger van het sterke debuutalbum ‘Drawn In Chalk’, dat eigenlijk de soundtrack was voor de gelijknamige Indie film. Het album ontving lovende kritieken en zelfs verschillende awards voor ‘Best Soundtrack’. Op het nieuwe album ‘Are We There Yet ?‘ staan er 12 tracks te blinken die bol staan van moderne en energieke power pop. Rammelende gitaren, smorende drums en vlotte zangpartijen vormen de basis voor het album. De leuke harmonielijnen doen je vrijwel meteen voetstampen, neuriën of hoofdbuigend toeslaan op de heavy arrangementen. De gitaarriffs slaan ons ook om de oren bij de enige cover die ze bij The Beatles haalden. Dus ook met de Lennon/McCartney song ‘Tomorrow Never Knows’ maken ze indruk. De band The Turnback houdt het vuur aangewakkerd, en met hun swingende groovy sound zijn we betoverd voor de rest van onze dagen. Het album ‘Are We There Yet?’ is een leuk geschenkje voor onder de kerstboom!

Philip Verhaege (4½)

The band The Turnback keeps fanned the fire. With this swinging groovy sound, we are bewitched for the rest of our days. The album ‘Are We There Yet?’ Is a nice treat for under the Christmas tree!

Mike Zito & The Wheel: Keep Coming Back

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Keep Coming Back
Chin Up
Get Busy Living
Early In The Morning
I Was Drunk
Lonely Heart
Girl From Liberty
Get Out Of Denver
Nothin’ But The Truth
Cross The Border
What’s On Your Mind
Bootleg

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
Ruf 1221

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Mike Zito

Na zijn opnames met de superband Royal Southern Brotherhood, zet Mike Zito met dit album ook zijn solocarrière weer op de sporen. Ondanks zijn schitterende prestaties met de Brotherhood, doet het toch ook weer deugd nieuw solomateriaal van hem te horen. ‘Keep Coming Back’ is het tweede album dat hij opneemt met zijn band The Wheel. En alhoewel hij als producer toch ook zijn verdiensten heeft, schakelde Mike voor dit album de 50 jarige producer Trina Shoemaker, bekend van haar werk met o.a. Queens Of The Stone Age, Emmylou Harris, Nancy Griffith en Sheryl Crow in. Soms is het goed om zelf een beetje minder betrokken te zijn bij de producerjob en iemand anders het beste in jou naar boven te laten halen. En daar hebben zowel Zito als Shoemaker hier de vruchten van geplukt. Nog iemand waarop Zito beroep deed, is Anders Osborne die meetekende voor drie van de 12 songs. Zito is altijd al een meester geweest in de bluesrock, maar dan wel van een bluesrock, die nog stevig in de blues geworteld is. Met titeltrack en opener trekt Mike onmiddellijk alle registers open. Vettige slide en de scheurende sax van Jimmy Carpenter rocken dat het een lieve lust is. ‘Chin Up’ drijft op een rifje, dat zich van in het begin tussen je oren nestelt, terwijl Mike zijn tekst in de microfoon slingert. Stevige songs zijn Zito’s handelsmerk, maar ook soulvol schittert hij in ‘Early In The Morning’, ‘What’s On Your Mind’ en in ‘Get Busy Living’ waar hij vocaal wordt bijgestaan door Suzie Simms. Nog zo een kippenvelmoment is de door akoestische gitaar ondersteunde en intens gezongen ballade ‘I Was Drunk’. Ietwat funky gaat het er aan toe op ‘Lonely Heart’, terwijl ‘Girl From Liberty’ knipoogt naar Springsteen. In het Chuck Berry getinte‘Get Out Of Denver’ toont Zito dan weer zijn ‘old school rock’ kant. Afsluiten doet hij met de Fogerty compositie ‘Bootleg’, waarin hij de ex-CCR kopman serieus naar de kroon steekt.
Vurig gitaarwerk, passionele vocalen, scheurende saxen en songs die bol staan van blues en rock zijn de fundamenten waarop ‘Keep Coming Back’ gebouwd is. Pure klasse!

Lambert Smits (5)

Fat guitars, passionate vocals, screaming saxophones and songs that are full of blues and rock, make ‘Keep Coming Back’ an absolute must!

Golden Void: Berkana

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Burbank’s Dream
Silent Season
Dervishing
Astral Plane
I’ve been down
The Beacon
Storm and feather

Platenlabel
Thrill Jockey Records

Labelnummer
Thrill 398

Distributie
Thrill Jockey Records

Website Artiest
Golden Void
Isaiah Mitchell

Ledigheid (=void) kan je zeker niet plakken op de recent verschenen LP ‘Berkana’ (roze vinyl) of cd (gewone grijze, jammer) van de Californische band Golden Void. De opnames gebeurden in Grass Valley, vlakbij het pittoreske Nevada City dat uitpuilt van overjaarse hippies.
De heren uit de baai van San Francisco verspreiden daar hun psychedelische rock via Thrill Jockey Records. En de uitgedroogde vrijheidsstrijders uit de lage (met verwelkte wijnranken bedekte) valleien gaan maar al te graag hun dorst lessen aan de muzikale bron van Isaiah Mitchell.
En toegegeven, na het beluisteren van dit kleinood zou ik zelf ook graag van de partij zijn bij één van hun concerten. De aanstekelijke muziek bulkt van Black Sabbath en Uriah Heep invloeden, hun illustere voorgangers.
Opener ‘Burbank’s Dream’ drijft op een ijzersterke rif en een strakke zang van Isaiah. ‘Silent Season’ komt van de hand van bass-player Aaron Morgan. Melodisch gezongen met virtuoos gitaarspel. ‘Dervishing’ werd naar voor geschoven als promo-track en is zeer representatief voor de hele cd. Toch verkies ik zelf een gevarieerd ‘Astral Plane’ of een progsong als ‘The Beacon’ waar vrouwtje Camilla met een summiere dwarsfluit en keyboard haar man Isaiah met veel gevoel assisteert. Ok, Isaiah Mitchell’s gitaarwerk overheerst in de composities maar verdringt echter nooit het groepsgeluid. En het is die balans wat de kracht uitmaakt van de hele cd. Golden Void is duidelijk één van de betere Amerikaanse psychedelische bands.
Opgelet: men durft Golden Void soms klasseren onder heavy metal. Absoluut onoordeelkundig. Dit is psychedelische rock van het hoogste niveau. Enkele malen beluisteren en je bent hopeloos verloren. Prachtig!

Line-up:

Isaiah Mitchell (gitaren, vocals)
Aaron Morgan (bass gitaar)
Justin Pinkerton (drums, percussie)
Camilla Saufley-Mitchell (keyboard, fluit, vocals)

Marino Serdons (4½)

Fandango Live: Kerkom Texas

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Kerkom
The Story Of A Man
Pretty Little Thing
I’m Coming Home
Dirty Lie
Magnolia
Masterplan
It’s Gonna Be All Right
Humdinger
This Rain Won’t Last Forever
Texas

Platenlabel
Fandango Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Fandango Music

Website Artiest
Fandango Music

Met ‘Kerkom Texas’, het vierde album van onze eigen Fandango Live, steekt zanger en gitarist Dirk Lekenne zijn bewondering voor Ry Cooder niet onder stoelen of banken. Dirk bewondert niet alleen Cooders enorm talent, maar ook het feit dat deze zich nooit heeft laten beperken en steeds zijn eigen ding deed in zo veel mogelijk verschillende muziekstijlen, spreken Lekenne aan. In navolging van zijn grote voorbeeld, is ook de frontman van Fandango Live niet bang om verschillende heterogene muziekstijlen tot een homogeen geheel om te vormen. Openen doen de heren met een instrumentaaltje, dat al meteen de invloed van Cooder laat horen. ‘The Story Of A Man’ met erg smakelijke mandolineklanken van Luk De Graaff en backing vocals van Filip Casteels, is een op veel mannen toepasselijk verhaal. Rootsrockend gaat het verder met ‘I’m Coming Home’ met een leuk pianoriedeltje van Pieter Akkermans. Het gaspedaal wordt eventjes, heel lichtjes weliswaar, gelost op het stevige, van donkere slide voorziene ‘Dirty Lie’. Naast Ry Cooder heeft Fandango Live ook steeds een zwak gehad voor de no-nonsense tulsa sound van JJ Cale. Met twee Cale covers, ‘Magnolia’ en ‘Humdinger’, geven ze JJ een meer dan volwaardig eerbetoon. Het was toch weer een tijdje geleden dat we, de enkele decennia geleden in de Vlaamse rock opererende drummer Stoy Stoffelen, aan het werk hoorden. Maar dat maakt hij goed in het rockende ‘Masterplan’ van de hand van de Graaff, dat ons op het einde een beetje aan Marc Bolan doet denken. Voor mij het mooiste nummer is het enkel door akoestische gitaar begeleidde en door Dirk relaxt gezongen ‘’It’s Gonna Be All Right’. Het album opende met het instrumentale ‘Kerkom’ en sluit ook instrumentaal af met ‘Texas’, waarmee de stelling dat ‘tegenpolen trekken mekaar aan’ voor eens en altijd bewezen is.

Lambert Smits (4)

The Belgian band Fandango Live doesn’t hide their admiration for Ry Cooder and JJ Cale. Solid songs carried by dark slide give a good picture of the group's abilities. Americana from Belgium!

JEFF LYNNE'S ELO: Alone In The Universe

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

When I Was a Boy
Love and Rain
Dirty to the Bone
When the Night Comes
The Sun Will Shine on You
Ain't It a Drag
All My Life
I'm Leaving You
One Step at a Time
Alone in the Universe

Platenlabel
Columbia Records
Big Trilby Records

Labelnummer
88875145112

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Jeff Lynne’s ELO

Als we even moeten zoeken naar de laatste officiële cd van deze Britse band, moeten we een goede veertien jaar terug in de tijd gaan. In 2001 verscheen ‘Zoom’, hun tot nu toe laatste studioproject.
ELO werd in 1970 opgestart nadat Roy Wood (The Move) en Jeff Lynne (Idle Race), die bij de Move Carl Wayne een tijdje verving, vonden dat ze andere horizonten moesten gaan verkennen wat uiteindelijk leidde tot de formatie ELO die sterke rocksongs met de mantel van klassieke instrumenten (violen, houtblazers enz…) bedekte.
Tijdens deze veertienjarige afwezigheid blijft hun muziek toch nieuwe doelgroepen vinden, zij het dan door live concerten, compilaties van hun vroegere werk maar ook dankzij de reclamewereld die enkele van hun nummers gebruikten bij diverse campagnes.
Nu 2015 laat Jeff Lynne weer van zich horen en hij bracht net ‘Alone In The Universe’ uit, een album dat net, zoals het recente van The Zombies, ook bol staat met ijzersterke composities. Lynne bleef op hetzelfde elan, waarmee ELO begonnen was, verder werken. Kennelijk is ook hij een diehard sciencefictionfan (maar dat geldt ook voor vorige albums van ELO) want met een titel als ‘Alone In The Universe’ lijkt het er wel op dat hij, net als vele andere sf-liefhebbers – waaronder ondergetekende-, het spijtig vindt dat we (misschien) maar alleen in dit immense universum aanwezig zijn. Alleen al de cover van dit nieuwe meesterwerkje indiceert waar Jeff Lynne zo achterstaat, zo ook hun nieuwe site.
We hebben al kunnen kennismaken met de schitterende single ‘When I Was A Boy’, dat een beetje handelt over zijn eigen jeugddroom, en meteen worden we ondergedompeld in een zee van verlangens.
Meer schitterende nummers met sterke verhaallijnen, zoals in het even prachtige ‘Love And Rain’, volgen elkaar op zonder dat de luisteraar enige aandacht verliest.
‘Dirty To The Bone’, is dan weer een meer uptempo nummer. Met zijn bloemrijke harpgeluiden en de ondersteunende drumgeroffel is dit een vrolijke popsong geworden met teksten die naar het kleingeestige overhellen en sommige bijna komische van aard zijn. Maar dat neemt de luisterpret zeker niet weg.
‘When The Night Comes’ is dan meteen weer een nummer dat ook op commerciël vlak de nodige dingen zal verrichten en verdient dan ook de vereiste airplay. Lynne is buiten componist ook een knap snarenridder, hij bewijst dit vooral met zijn solo-passages; korte doch krachtige uithalen en de bekrachtiging dat we niet steeds moeten overtuigd worden van iemands bekwaamheid door lange, weemoedige en eindeloze gitaarsolo’s.
‘One Step At A Time’ is het buitenbeentje hier. Niet meteen het nummer dat perfect aansluit bij de andere nummers maar het is duidelijk een bewijs van de diversiteit die Lynne hier aan de dag legt.
Met ‘Alone In The Universe’ krijgen we dan weer een meer zwaarmoedige, melancholische Lynne die gelukkig weet hoe hij met de muziek van deze song voor de nodige contrasten zorgt.
‘Alone In The Universe’ toont ons het werk van een briljant componist. Hij blijft voort borduren op de artefacten van het vroegere ELO zonder de essentiële entiteit van de band uit het oog te verliezen.
Met andere woorden: we hebben er lang op moeten wachten en om weer clichématig af te sluiten is dit net als de recente schijf van de Zombies een meersterwerkje geworden.
Nu Jeff Lynne’s ELO live op een podium graag, een event om toch naar uit te kijken. Helaas staan er momenteel geen Belgische data in zijn tourkalender.

Alfons Maes (5)

Band Of Gold: Band Of Gold

22/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

No Way Around
Wishes
Gush
Ready
But In The Movie Baby
The Parade
Surface Me
I Picture Movies
For You

Platenlabel
Jansen

Labelnummer
Jansen056

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
PrescriptionPR

Website Artiest
Band Of Gold

Band Of Gold is een muzikantencollectief rond de Oslose zangeres, componiste en multi-instrumentaliste Nina Elisabeth Mortvedt. Ooit was zij begonnen met homemade demo’s te maken. Nu heeft ze met de steun van muzikant en producer Nikolai Haenglse Eilertsen de songs verder uitgewerkt en gebundeld op het naar de band genoemde debuutalbum. Iedere song zit boordevol gepropt met te ontdekken muzikale details. Kenmerkend is het buitgewoon samengaan van akoestische en elektronische geluiden. De klassieke instrumenten in de pop- en rockmuziek worden hier aangevuld met synthesizer,fluit, moog Taurus, mini-moog, blazers en zelfs samples uit het werk van Prince. Onmiskenbaar zijn er vele uren vertoefd in de studio om tot dit resultaat te komen. Het experimenteren met geluiden en het zorgvuldig aanbrengen van de muzikale details moet een monnikenwerk zijn geweest. De warme, experimentele, maar vooral tot de verbeelding sprekende sound omarmt als het ware de esoterische stem van Nina. Nina schittert trouwens ook op tekstueel vlak. Met teksten over het omgaan met tragedies, jezelf ontdekken en naar de toekomst durven kijken is Nina uiterst actueel.
Op dit album valt moeilijk een etiket te plakken. De muziek van Band Of Gold is zo uniek, zo verheven, zo rijk aan details en bovenal zo tijdloos. Band Of Gold is dan ook warm aanbevolen voor liefhebbers die oren hebben naar veranderingen in het muzikale landschap. Voor hen is ‘popmuziek a la Mortvedt’ zeker een openbaring!

Lambert Smits (4½)

The formidable mix of acoustic and electronic sounds, the esoteric voice of Nina Elisabeth Mortvedt and texts about the facets of life, make this album so unique that it cannot be classified under one genre. Let’s hope this will be the pop music of the future. To discover!

V.A.: 50 jaar de muze

21/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Ferre Grignard: Sexy Mary Brown / The Zoo
Wannes Van de Velde: Jan Broeder / Vertrek naar ‘t slagveld
Jan De Wilde: Ballade van de zeven vingers / In de zomer
Christiane Van De Wyngaert: Love is Killing Thing Darling / Yougal Harbour
The Balladeers: Twilight / Cannonball Blues
Endatteme: Miniblues / Stewball Jump.

Uitgeverij
Uitgeverij Vrijdags

Distributie
Uitgeverij Vrijdags

ISBN
978 94 6001 378 2

Website Uitgeverij
Uitgeverij vrijdag

Bij dit mooie boek (zie onze sectie Boekbesprekingen), hoort ook een fraaie cd die niet apart in de handel verkrijgbaar is, namelijk de heruitgave van de langspeler die De Muze in 1976 liet verschijnen bij Phillips. We mogen het zo formuleren, want op deze plaat krijg je werk te horen artiesten die er debuteerden en in de meeste gevallen ook naam maakten dankzij De Muze. Zeven artiesten komen met twee nummers elk aan bod. Deze vijf kennen we allemaal wel: Ferre Grignard, Wannes Van de Velde, Jan De Wilde, Endatteme (ja, de jugband), en Lode De Ceuster (de zingende dokwerker). Eén artieste sloeg een compleet andere weg in, want Christiane Van De Wyngaert is nu een topmagistraat. Van The Balladeers tenslotte, zijn we het spoor bijster. We bevinden ons in 1967 en we horen dus vroeg, vaak onbekend werk: Jan De Wilde is duidelijk op zoek naar een eigen idioom, terwijl The Balladeers duidelijk geïnspireerd zijn door Peter, Paul and Mary. We bevinden ons in 1967 en toen waren bepaalde genres, zoals folk en het luisterlied, op zich een statement. De term “tijdsdocument” is echt wel op zijn plaats. Opzetten terwijl u het boek leest of doorbladert.

Eddy Bonte (5)

Abstract: This various artists CD is included in the book reviewed here and is not for sale separately. Titled “De Muze” after the famous Antwerp pub, the LP was originally released by Phillips in 1967 and features fourteen tracks by seven artists (two tracks each) who were regulars at said pub. All artists are from the Lowlands and sing in English or Dutch. Some made in the Dutch-language territory (Jan De Wilde, Wannes Van de Velde), one rose to international fame (Ferre Grignard) and docker Lode De Ceuster carved a niche of his own as a protest singer of sorts. Some left the business, others have disappeared from sight. At any rate, this is the type of music that could be heard on an average night at De Muze and countless other ‘alternative’ pubs all over the country and, in fact, all over the Western world in turmoil in 1967. It was folk, chanson and blues, the new forms of the new era.

Trilok Gurtu: Crazy Nights – Live in Bremen 1993

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1

Chant d’oiseau
Baba
Tillana
Blessing in disguise
The Sequel-Living Magic

Disc 2

No discrimination
Goose Bump
Barcarolles nr8 & nr5
Danse des Lamantins
Pasha’s Love
Tac et Demi-Maracatu

Platenlabel
MIG

Labelnummer
MIG80322

Distributie
MIG

Website Artiest
Trilok Gurtu
Daniel Goyone
Chris Minh Doky

“We make bridges, not barriers” says Gurtu. “This is what the world requires.”
Niet overtuigd? Luister dan naar dit kleinood. Muziek verzacht niet alleen de zeden, ze creëert ook een verbondenheid en wederzijds begrip.
Trilok Gurtu, boreling van een middenklas Indisch gezin uit Mumbai, legde zich van kindsbeen toe op slagwerk en groeide uit tot een fenomeen in de jazz-wereld. Op 64-jarige leeftijd is hij nog steeds een veelgevraagde percussionist. Werkte samen met o.a. John McLaughlin, Jan Garbarek, Don Cherry en de familie Shankar. De jaren negentig was hij heel close met leeftijdsgenoot Daniel Goyone, een klassiek opgeleide pianist die zijn strepen o.a. verdiende bij Chick Corea.
Crazy Nights dateert al van 1993 maar klinkt nog altijd even modern en grensoverschrijdend als vorige eeuw. In een vorig jaar verschenen Duits gastronomisch blad verscheen volgende uitspraak:
“Ja, meine Mutter, Shobha Gurtu – sie war eine sehr bekannte und beliebte Sängerin in Indien –, sagte zu uns Kindern immer: „Wir machen Musik, um sie zu genießen und uns an ihr zu erfreuen.“ Und mit dem Essen ist es ganz genauso.”
Kunstig hoe Trilok Gurtu en Daniel Goyone een muzikaal brouwsel improviseren dat nu nog wordt beschouwd als baanbrekend. Indische cymbaaltjes, allerhande houten slagwerk, tablas en trucjes om hiermee dierengeluiden na te bootsen of te suggereren; elementen van wereldmuziek vermengd met klassiek pianospel. Voeg daar nog een indische touch aan toe, uitzonderlijk eens vocaal maar vooral instrumentaal, en je hebt het recept voor een gevarieerde interpretatie van World-Jazz.
Klassiek is nooit ver weg: met ‘Bacarolles n°8 & n°5’ word je even meesterlijk gewiegd met een gondellied. En een streepje jazz-rock is van de partij in ‘Pasha’s Love’, of hoor je daar ook een Zuid-amerikaans bossa-nova ritme? Soms weet je het niet meer. Of toch wanneer de Vietnamese bassist Chris Minh Doky bewijst dat het nog steeds jazz is. Afsluiter Tac et Demi evolueert eveneens naar een eclectisch geheel met dadaïstische vocalen, of zijn het gewoon geïmproviseerde zang-etudes?
Sommige nummers lijden misschien aan een te lange geïmproviseerde intro of solo, maar vergeet niet dat het een live-opname betreft en het beeld dus niet meer aanwezig is. Dit hoeft geen minpunt te zijn, want deze dubbel-cd brengt je tot rust tijdens het raadplegen van een naslagwerk (bv. Trilok Gurtu’s rijkelijke oeuvre). Maar zal je regelmatig verrassend laten opkijken door haar virtuositeit.
Daverend applaus voor het getalenteerde trio.

Line-up:

Trilok Gurtu (percussion)
Daniel Goyone (piano)
Chris Minh Doky (bass)

Marino Serdons (3½)

Trilok Gurtu is an open minded musician who embraces jazz, indian classical Music, abstract improvisation an Asian pop, a dazzling percussion virtuoso, an accessible entertainer.
Was bedeutet Ihr Name eigentlich?... Es ist nicht, wie viele denken, der Name eines dreifach gesicherten Fahrradschlosses. Wörtlich heißt es „Der König der drei Welten“, gemeint sind Körper, Geist und Seele. (Trilok Gurtu)

Scot Cowan: Built Around a Tree

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Giving Up
Instant Whip
Height of the Heavens
I Can’t Decide
Riding on a River
Step in My Shoes
Seas of Love
Built Around a Tree
Not the End

Tijdens zijn schooltijd stond de jukebox in de hoek van de garage, en zijn drumstel in de andere. Iedere dag na schooltijd oefende Scot daar, en niet lang daarna vervoegde hij zijn eerste band. Hij had zijn roeping gevonden. Daarna begon hij te focussen op gitaar en op zijn eigen songs. Hij keerde weer naar de jukebox en vestigde zijn aandacht op de klassiekers zoals Buddy Holly’s ‘That’ll Be the Day’ en Johnny Cash’s ‘Folsom Prison Blues’. Zijn oudere broers introduceerden hem tot andere muziek, en na enige tijd had Scot de songs voor zijn debuutalbum gepend. Die songs staan vol referenties naar de wereld rondom ons. ‘Giving Up’ is een aansporing om verder te gaan, waarna het snelle ‘Instant Whip’ over de rat race in de maatschappij van vandaag gaat. In ‘Height of the Heavens’ overdenkt hij de oneindigheid van het universum, gevolgd door een complexe relatie in ‘I Can’t Decide’. Iets verderop staat de titeltrack en die symboliseert tevens zijn nieuwe rol als vader van een zoon. De songs klinken vlot, en melodieus. Een nieuwe singer-songwriter is geboren!

Patrick Van de Wiele (3½)

The songs on this debut sound melodic. A new singer-songwriter is born!

Sarah Clanton: Sarah Clanton - EP

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Hot to Touch
Tequila
12th and Murder
Sweet Carolina
Last Destination

Platenlabel
Hope Tree Entertainment

Labelnummer
700261426686

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Michael J. Media

Website Artiest
Sarah Clanton

Popmuziek gaat normaliter niet samen met cello. Maar deze singer-songwriter uit Nashville doet precies dat. Ze hoopt dat klassiek instrument te vermengen met een moderne aanpak van rock -‘n-roll. Nadat ze in 2007 afgestudeerd was aan de Furman universiteit, heeft ze samengewerkt met The David Mayfield Parade, Edwin McCain, en in het voorprogramma gestaan van Richard Leigh, Ben Sollee, Samantha Crain, Mindy Smith enz. Ook produceerde ze het Music in the Woods festival in Paris Mountain State Park in Greenville, South Carolina. Daarnaast geeft ze les in cello, en heeft ze een nieuwe EP uit, met daarop 5 songs. Je kan ze in het rijtje plaatsen van Rickie Lee Jones, Norah Jones, Regina Spektor, Frank Zappa en Lady Gaga. Sarah zingt dus samen met haar cello, en wordt bijgestaan door een elektrische gitarist. Het klinkt inderdaad totaal niet klassiek, eerder als zachte pop. De vervormde gitaar op ‘12th and Murder’ ondersteunt ze met haar cello bijna als percussie-instrument. Een originele aanpak, dat is het wel!

Patrick Van de Wiele (3½)

The songs on this EP don’t sound classical at all, but Sarah uses her cello as a percussion instrument. Original, that’s what it is!

Guy Valarino: Oceans - EP

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Oceans
Nargis
Woolfe’s Beach
Out There
Remember Me

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
VALACD002

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Guy Valarino

Overmorgen komt de tweede EP uit van deze artiest Guy Valarino, die in Londen woont en net terug is van het hoofdpodium in het Gibraltar Music Festival, van waar hij afkomstig is. Naast hem op dat podium traden aan Rae Morris, James Bay, Tom Odell en Duran Duran. Op deze EP staan 5 tracks, en de titeltrack is meteen de single eruit. Daarop hoor je Guy akoestisch bezig met gitaar en mondharmonica in een folksetting. Het wordt echter dynamischer op ‘Nargis’ en op ‘Woolfe’s Beach’, maar blijft akoestische pop/rock. Guy vond inspiratie voor zijn materiaal tijdens de tournee doorheen de UK, Duitsland, Oostenrijk, Italië, Frankrijk en de USA. Die optredens werden georganiseerd via berichten op Twitter en Facebook om zoveel mogelijk volk te bereiken. Niet onaardig.

Patrick Van de Wiele (3½)

The second EP from this singer-songwriter from Gibraltar, who now lives in London. Indie folksongs.

Gatos Bizcos: Eurovegas

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

All I Can Say
A Girl Like Him
Too Far To Miss
Something Else
The Break
Eurovegas
Too Late
This Is Not My First Love Song
From Pink To Grey
The Way You Walk

Bonus Tracks:

This Is Not My First Love Song (Horns VS.)
El Gato

Platenlabel
Sweet Records

Labelnummer
SRCD 004

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Gatos Bizcos

Het Spaanse collectief Gatos Bizcos zag het levenslicht in 2010 toen de band de backing verzorgde voor de Europese tournee van Chicago blueslegende Eddie C. Campbell. De Madrilenen Quique Gomez (vocals/harmonica) en gitarist Pablo “Sanpa” vormen samen met Héctor Rojo (bas) en drummer Miguel Benito de basis voor de band. Twee jaar later werd dan het album ‘I Can’t Believe My Eys’ boven de doopvond gehouden. Vorig jaar werd in de Estudios FunkAmeba in Madrid de tweede langspeler ingeblikt. De release ‘Eurovegas’ is tien nieuwe en originele tracks rijk en is een smeltkroes van diverse muzikale stijlen. Het album opent in stijl met de jazzy licks van ‘All I Can Say’. De heren huurden voor de gelegenheid ook een heuse blazerssectie in en deze is meteen van de partij in het rock-’n-roll begeesterde ‘A Girl Like Him’. Het stilzitten valt ons zwaar en we gooien samen met onze dichtstbijzijnde partner de benen los in het croonerachtige ‘Too Far To Miss’. Tijd om het swingende ‘Something Else’ op de luisteraars los te laten. Quique’s bluesharp vormt samen met Pablo’s gitaarriffs, het strakke drumwerk en heerlijke blaasinstrumentatie de basis voor onze improviserende danspasjes. Tijd om wat stoom af te blazen in het toepasselijke nummer ‘The Break’. Hier vloeien Quique’s en Miren Iza stem samen met de toepasselijke phonofiddle, een instrument dat meesterlijk wordt beoefend door Marina Sorin. Na deze vooroorlogse sound gaat Gomez’ bluesharp in de titeltrack, dat tevens de eerste single is, hand in hand met een overheerlijk rumbasound. In de track ‘Too Late’ gaan we even richting Chicago, en dat is natuurlijk een kolfje naar de harp van de doorwinterde bluesartiest Quiqe Gomez. De synthesizer tunes van Miguel Rodriguez vormen de basis voor het opwindende nummer. En Miguel blijft nog even voor zijn klavier zitten voor ‘This Is Not My First Love Song’. Hier komt ook Jairo Zavala’s lap steel in de spotlights en de band beoogd zo de gevarieerde ritmiek en heerlijke tempowisselingen. In het moderne ‘From Pink To Grey’ vormen Luca Frasca hammondorgel arrangementen en Francisco Simon gitaarakkoorden de basis voor het nummer. Quique blaast nog eens de wangen vol in de bluesy standaard
‘The Way You Walk’. Samen met de zware gitaar grooves doen de muzikale arrangementen mij ongewild terugdenken aan Ray Charles ‘I Got A Woman’.
Op onze release staan ook twee bonustracks. Het leuke ‘This Is Not My First Love Song’ komt nog eens terug maar nu inclusief de blazerssectie. En het rumba gevoel wordt nog eens aangescherpt in het afsluitende ‘El Gato’. De variatie van het katten miauw vormt samen met andere geluidjes meteen ook een leuk luisterspel. Het album ‘Eurovegas’ is een aanrader voor ieder rechtgeaarde bluesliefhebber.

Philip Verhaege (5)

The album 'Eurovegas' is a must for every right-minded blues fan. Great stuff!

Berne: Conversation - EP

20/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Scène
Espresso-oh
Lights
In the Woods

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Berne

Van op het zonnige eiland Malta bereikt mij deze EP, van een artieste die mij totaal onbekend is. In 2012 verscheen haar debuutsingle ‘India’ daar, en werd door The Sunday Times of Malta bekroond als beste single van dat jaar. Ook stond ze aan het hoofd van de indieband Bletchley Park, en stipt ze Jamie Cullum aan als haar favoriet. Op 16/10 jl. verscheen haar nieuwe single ‘In the Woods’, die op deze nieuwe EP staat. Opener ‘The Scene’ begint nogal treurig, maar verbetert daarna. ‘Espresso-oh’ is daarentegen meer up-tempo en bevat duidelijk meer energie. ‘Lights’ gaat nog sneller, maar halverwege vertraagt het refrein, waarna de song weer op toeren komt. Doet me denken aan een musical. De single ‘In the Woods’ grijpt terug naar de opener. Dezelfde treurigheid in het begin, waarna het verbetert. Eigenaardig als je ’t mij vraagt.

Patrick Van de Wiele (3½)

The debut EP of this Maltese singer-songwriter contains 4 songs. Strange with sadness.

V.A.: Cruising: The Original Motion Picture Soundtrack

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Heat Of The Moment - Willy Deville
Loneliness - The Cripples
Spy Boy - John Hiatt
When I Close My Eyes I See Blood - Madelynn Von Ritz
Lump - Mutiny
Shakedown - Rough Trade
Pullin' My String - Willy Deville
Lions Share - Germs
Hypnotize - The Cripples
It'S So Easy - Willy Deville

Platenlabel
Audio Fidelity

Labelnummer
AFZ 222

Distributie
Audio Fidelity

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Willy DeVille
John Hiatt
Rough Trade

Even een korte inleiding tot de film: In heel New York duiken er lijken of lichaamsdelen van dode personen op. Er is een seriemoordenaar aan het werk, maar de politie heeft geen flauw idee wie het is. Alle slachtoffers hebben wel enkele gelijkenissen. Zo hebben ze steeds zwart haar, donkere ogen en banden met het homomilieu.
Steve Burns (Al Pacino) krijgt bij de politie van kapitein Edelson (Paul Sorvino) de opdracht om undercover te gaan. Als Steve de opdracht tot een goede einde brengt, wordt hij gepromoveerd tot detective. Steve vertelt zijn vriendin Nancy (Karen Allen) dat hij undercover moet gaan, maar niet dat hij op zoek moet gaan naar de homododer. Vervolgens gebruikt hij "John Forbes" als schuilnaam en zoekt hij een kamer in de buurt van de nachtclubs waar homo’s zich ophouden. Alle slachtoffers van de seriemoordenaar doen bovendien ook aan S&M, waardoor Steve vaak dingen ziet die hij liever niet ziet.
Speciale film gemaakt door een bijzonder regisseur William Friedkin (‘The Exorcist’) maar de man had wel oog voor een goede soundtrack waarvoor hij Jack Nitzsche de productie liet doen.
Met drie nummers was Willy DeVille de meest in ’t oogspringende muzikant o.m. ‘Heat of The Moment’, ‘Pulling My String’, twee nummers die in 1980 als single werden uitgebracht. En met ‘It’s So Easy’ maar dit nummer is op geen enkel ‘officieel’ album van hem terug te vinden.
Ook John Hiatt mocht een song aanleveren en van hem krijgen we het meer relaxe ‘Spy Boy’.
Uiteraard staan er nog meer songs op maar om nog een naam van betekenis te vinden, kunnen we misschien de bijdragen van The Cripples vernoemen. Zij mochten twee nummers aanleveren nl. het met stevige beat voorziene ‘Loneliness’ en het meer uptempo ‘Hypnotize’.
Ook de Canadese New Wave Rough Tade is het vermelden waard met een toch sterk ‘Shakedown’.

SACD is de afkorting voor super audio cd. Deze 'super audio' compact disc is een optische alleen-lezen-schijf voor de digitale opslag van geluid ontwikkeld door Philips en Sony en moest de opvolger worden van de cd. De eerste sacd-speler werd in 1999 geïntroduceerd. De wijze waarop de audiosignalen worden gecodeerd noemt men direct stream digital, een 1 bits-audioformaat met een bemonsteringsfrequentie van 2,8224 MHz.
De gegevens worden op discs van 4,7 GB geschreven, hetzelfde type schijf dat voor dvd-video wordt gebruikt. SACD heeft geen grote impact gemaakt en er is vandaag de dag nog een kleine markt overgebleven, gericht op de audiofiele gemeenschap.

Alfons Maes (3½)

Rob Tardik: Moments

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Sip and Salsa
Rite of Passage
Moments in Time
Eros
Hang Time
Serendipity
Stop!
Reflections
A New Life
Voyageur
Moments in Time (instr.)
Rite of Passage (radio version)

Platenlabel
Guitardik Music

Labelnummer
RT2015

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Great Scott PR

Website Artiest
Rob Tardik

Tijdens de carrière die al 2 decennia omvat, heeft de Canadese muzikant Rob Tardik zichzelf opgeworpen als een Award winnende gitarist, leraar en ondernemer. Hij heeft in Noord-Amerika al opgetreden, en ik ken hem al jaren via www.smoothjazz.eu. Dit is de 4de cd die ik van hem onder ogen en oren krijg, na ‘The Right Time’ (2009), ‘B.E.L.L.’ (2011) en ‘Limitless’ (2013). In 2010 won Rob overigens de prestigieuze Canadian Smooth Jazz Guitarist of the Year Award. Op zijn 5de album exploreert hij jazz, Latin, R&B en pop/rock. Rob spreidt positieve energie uit in de tracks die hij samen met Steve Oliver, Nate Harasim en Gabriel Mark Hasselbach schreef en produceerde. “Reflecting on the key moments that define us, you’ve got to be in the moment in order to catch those moments of unexpected happiness. Life moves so fast and its hectic thus we get caught up and lost in it. These days, so many people are distracted by modern technology that we miss what’s happening right in front of us,” zei hij. “I want my music to uplift people’s spirits. There’s a lot of negativity out there on a daily basis; my intention is only to bring positivity to people’s lives.” Opener ‘Sip and Salsa’ is een flamenconummer met een hoog energiegehalte. Op ‘Rite of Passage’ kan je saxman Will Donato horen, en de soulvolle ballade ‘Moments in Time’ wordt gezongen door Aiden Castillo. Daarna gaat ‘Eros’ over passie, seks en intimiteit. En ‘Hang Time’ is een “feel good” song, up-tempo en vrolijk. ‘Serendipity’ is weerom een duet met Will Donato op sax, waarna op het funky ‘Stop!’ de Canadese saxofonist Walle Larsson ondersteuning geeft. ‘Reflections’ is een meditatief moment, gevolgd door de flamenco van ‘A New Life’. Op ‘Voyageur’ lijkt Rob’s gitaar wel een locomotief, waarna de instrumentale versie van ‘Moments in Time’ afsluit, gevolgd door de radioversie van ‘Rite of Passage’. Opnieuw een interessant album van deze positief ingestelde gitarist Rob Tardik!

Patrick Van de Wiele (4)

Again an interesting album by this positive guitarist Rob Tardik!

Nat “King” Cole: The Christmas Song

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Christmas Song
Deck The Hall
Adeste Fideles
O Tannenbaum
O, Little Town of Bethlehem
I Saw Three Ships
O Holy Night
Hark, The Herald Angels Sing
A Cradle in Bethlehem
Away In a Manger
Joy to the World
The First Noel
Caroling, Caroling
Silent Night

Platenlabel
Audio Fidelity

Labelnummer
AFZ 225

Distributie
Audio Fidelity

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Geen website

De man is al jaartjes geleden van ons heengegaan maar zijn songs blijven eeuwig in ons onderbewustzijn ronddwalen.
Nathaniel Adams Coles zag het levenslicht op 17 maar 1919 en overleed helaas reeds op 15 februari 1965. Dankzij zijn vader, slager van beroep maar ook diaken in de True Light Baptist kerk in Montgomery, Alabama, begon de muziekmicrobe hem te pakken te krijgen en het was via zijn moeder, die het kerkorgel aldaar bediende, dat Nat in haar voetsporen trad. Hij was pas 12 toen hij voor het eerst het kerkorgel bespeelde. Maar later bleek dat zijn interesse voor gospel maar van korte duur was, hij liet zich meer en meer in met jazzmuziek, een feit dat zijn ouders hem nooit goedkeurden. Waarom, omdat jazzmuziek destijds alleen maar in nachtclubs werd gespeeld.
In 1944, toen hij naar Los Angeles verkaste, bracht hij met zijn King Cole Trio een eerste album uit. En met deze release zat hij meteen in de lift. Nog even vermelden dat hij de éérste zwarte was die een huis kocht in de blanke buurt van Hancock Park, LA. Tijdens de jaren 1956-1957 was hij ook de éérste zwarte muzikant die een eigen radioprogramma had.
We zullen hem nog lang blijven herinneren als de man die ons die prachtige, onvergetelijke ballads presenteerde. Denk hierbij maar aan ‘Unforgettable’, ‘When I Fall In Love’ en natuurlijk ook het schitterende ‘Those Lazy-hazy-crazy-days Of Summer’, songs die gewoonweg een deel van onze culturele erfenis uitmaken.
Via Audio Fidelity, het kwaliteitslabel in de USA en die de SACD-cd’s uitbrengen, krijgen we nu zijn album ‘The Christmas Song’ en deze komt eigenlijk niets te vroeg gezien we volgende maand weer Kerstmis mogen/kunnen vieren.
Dus allemaal liedjes badend in de kerstmissfeer en we halen er enkele leuke voor u uit.
‘The Christmas Song’, waarmee geopend wordt, werd door Cole in 1946 geïntroduceerd en blijft een van de grote favorieten onder de kerstmisdeuntjes. Mel Tormé en Roberts Wells componeerden deze song.
‘O Tannenbaum’, of bij ons beter gekend als ‘Oh Dennenboom’, klinkt in Cole’s Duitse versie zeer sterk. Dit is nog steeds Duitsland’s meest geliefde Carolsong.
Nog meer leuke kerstmisnummers volgen: ‘I Saw Three Ships’, ‘O Holy Night’, een van oorsprong Franse tune (‘Cantique de Noel’) en ‘Hank, The Herald Angels Sing’ dat origineel van de hand kwam van Mendelssohn.
Een kerstmisalbum zou niet compleet zijn indien ‘Joy To The World’, ‘The First Noel’ en ‘Silent Night’ zouden ontbreken.
De tekst van ‘Joy To The World’ werd gebaseerd op Handel’s ‘Messiah’.
Over ‘The First Noel’ is er nog steeds geen sluitend bewijs of het nu origineel van Duitsland of Frankrijk kwam. Maar over een ding kunnen we het wel eens zijn, Nat “King” Cole maakt er een onvergetelijke a Capella Carolsong van.
‘Silent Night’ werd gecomponeerd door een Oostenrijkse priester en zijn kerkorgelist en ondertussen is deze song een standard geworden. Toch wel het allermooiste kerstmisliedje dat we kennen, niet? En telkens wanneer we dit nummer horen zouden we eigenlijk een wens moeten doen: de wens dat we ooit een wereld tegemoet gaan waarin geweld, oorlog, en pesterijen tot het verleden behoort en waar we allemaal, ongeacht ons geloof, onze huidskleur, en politieke overtuiging in vrede naast elkaar kunnen leven. Hierbij moeten we denken aan John Lennon’s ‘Imagine’. Dat is dan meteen mijn kerstmiswens voor 2015!
Indien u nog op zoek bent naar een leuk kerstmiscadeautje, zoek dan niet verder en schaf deze prachtige cd aan.

SACD is de afkorting voor super audio cd. Deze 'super audio' compact disc is een optische alleen-lezen-schijf voor de digitale opslag van geluid ontwikkeld door Philips en Sony en moest de opvolger worden van de cd. De eerste sacd-speler werd in 1999 geïntroduceerd. De wijze waarop de audiosignalen worden gecodeerd noemt men direct stream digital, een 1 bits-audioformaat met een bemonsteringsfrequentie van 2,8224 MHz.
De gegevens worden op discs van 4,7 GB geschreven, hetzelfde type schijf dat voor dvd-video wordt gebruikt. SACD heeft geen grote impact gemaakt en er is vandaag de dag nog een kleine markt overgebleven, gericht op de audiofiele gemeenschap.

Alfons Maes (5)

'Silent Night' is surely the most beautiful Christmas song we all known. Every time when we hear this song we should make a wish: the wish that we ever going to live in a world without violence, war, and harassment and where we all can live in peace next to each other, whatever our religion, our ethnicity and political persuasion may be… Think John Lennon’s ‘Imagine’.
This is my Christmas wish for 2015!
If you're still looking for a nice Christmas gift, then look no further and buy this wonderful CD.

Mojo Man: Mojo Man

18/11/2015

DETAIL ALBUMS

Tracks:

Scarecrow
The Ship Is Sinking
I’m A man
Is It A Crime
On The Floor
Hip Shakin’ Mama
Wild Flower
Get Over You
Searching Man

Platenlabel
Continental Record Service

Labelnummer
CECD 61

Distributie
V2 Records Benelux / Bertus

Promo-agent
Broere Promotion

Website Artiest
Mojo Man

Het debuutalbum van een band staat voor eeuwig en drie dagen in iemands geheugen gegrift. Het zet je als band onvoorwaardelijk op de muzikale wereldkaart.
Na meer dan anderhalf jaar toeren was de band Mojo Man wel toe aan een nieuwe uitdaging. En wat voor een! Het debuutalbum is negen tracks rijk en is een stevig, swingend en energiek geheel. De basis voor de groep werd gelegd in 2014 door tenorsaxofonist Reinier Zervaas en zanger/gitarist Marcel Duprix.
Voor deze opnamen, in de Basement studio in Den Haag, werd bewust gekozen om hun onberispelijke live sound zo goed mogelijk te benaderen. En de heren zijn hier wonderwel en met brio in geslaagd. Als je de ogen sluit waan je je zo in een stukje ongerept muzikale Amerikaanse Highland steppe. Op het hoesje prijkt namelijk een Indian Chief getooid met zijn War Bonnet. Hij lijkt ons de beginintro van de openingstrack ‘Scarecrow’ in te fluisteren. Deze introductie is een heerlijk stukje roffelende Native American Music tot de ware muzikale bluesrock hel losbarst. Marcel Duprix sublieme vocaliteit wordt hier meteen perfect ingewilligd door Theo van Niel Jr. gitaarriffs. En het partygevoel wordt verder aangescherpt in het swingende ‘The Ship Is Sinking’. “We gonna have a party tonight“… keilt Duprix door onze woofer en de blazerssectie van Reinier Zervaas (tenorsax), Henk Brüggemann (baritonsax), Robert van der Laarse (tenorsax), Robert Bogaart (trompet/flugelhorn) en trompettist Marco Muusz zijn een aangename invulling op Rick van der Vlist drumslagen en John Aponno strakke baslijnen. De nooit aflatende energieke sound laat zich verder meeslepen in de opwindende ritmiek van nummers als ‘I’m a Man’. De groove van het bluesrock getinte ‘Is It A Crime’ heeft een robuuste en broeierige ondertoon,maar met het rustige ‘On The Floor’ hebben we meteen ook een eerste emotioneel soulballade. Het funky ingeklede ‘Hip Shakin’ Mama’ is dan weer de voorloper voor het geweldige ‘Wild Flower’. Ongenaakbaar rijven de heavy gitaarriffs door ons beenmerg en pakken je hier alweer meteen bij je strot. En dat is uiteraard niet anders in de opwindende rocktunes van ‘Get Over You’. De akoestische arrangementen in de mooi uitgesponnen slotsong ‘Searching Man’ vormen de basis voor Duprix zwoele zangpartijen en enkele knappe elektrische gitaarriedels. De talrijke tempowisselingen sterven een langzame dood en vinden troosteloos hun weg naar wat indianengezang.
De heren van Mojo Man zorgen voor opwindende en dynamische bluesrock en staan garant voor een heuse party!

Philip Verhaege (5)

Mississippi Bigfoot: Population Unknown

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Burn That Woman Down
Mighty River
Wag The Dog
No Flesh In Outerspace
Who’s Gonna Run This Town
Clarksdale
You Did
The Hunter
Tree Knockin’

Platenlabel
Silver Tongue Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Silver Tongue Records

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Mississippi Bigfoot

Ondanks hun nog prille bestaan, Mississippi Bigfoot zag het levenslicht in het voorjaar van dit jaar, verrassen ze ons nog voor het jaar binnenkort ten einde loopt, met hun platendebuut. De band bestaat uit de uit Boston komende zangeres Christina Vierra, gitarist Ashley Bishop, tevens actief op de cigar box gitaar, Doug McMinn achter de drums en aan de mondharmonica en Cade Moore op bas. Allemaal zijn ze reeds geruime tijd actief in de muziek en Christina mocht zelfs haar stem lenen voor een op stapel staande film rond Janis Joplin. Een film die op de markt zal gebracht worden door Sony Pictures. Bij de eerste tonen van opener ‘Burn That Woman Down’ waan je je al onmiddellijk in een juke joint in de Mississippi Delta, waar de ‘moonshine’ van hand tot hand gaat. Na de intro eigent Christina Vierra zich de song volledig toe. Wat een lekkere, ruige door het leven gekleurde stem heeft Christina. Nu wordt duidelijk waarom men haar vroeg om de stem van Joplin te doen. ‘Mighty River’ begint aanvankelijk als een lichtvoetige ukeleleblues, maar staat na de intro als een stevige blues met beide voeten op de grond. Dit is hedendaagse Mississippiblues om van te smullen. Rockabilly is één genre en blues is een ander, maar als je de twanggitaar mixt met nerveuze mondharmonicaklanken krijg je vuurwerk zoals in ‘Wag The Dog’. Zin in een funky bluesje? No problem, Ashley heeft zijn gitaar gestemd, trapt het wah-wah pedaal tot de bodem en vliegt er voor de volle 100 % in met ‘No Flesh In Outerspace’ met een vurige, bezetene Christina aan de microfoon. Wat een sound, wat een groove! Een vette, overstuurde gitaar is dan het weer het startsein voor ‘Who’s Gonna Run This Town’, een klasbak in de categorie ‘contemporary blues’, met een Christina die alle emotie met een zelden gehoorde gedrevenheid uit haar lijf perst. Johnny Holiday mag in de klassieke bluessong ‘Clarksdale’ eventjes aan de zijde van Vierra staan. Samen staan ze sterker om de duivel aan te kunnen. Maar Satan geeft zich niet zo vlug gewonnen en aast al meteen op revanche. Op een rustpunt is het wachten tot de pianoblues ‘You Did’, waar Christina ons een inkijk gunt in haar ietwat rustigere, maar daarom niet minder emotionele zijde. Enige cover is het van Booker T. Jones & the MG’s geleende ‘The Hunter’ hier in een dampende bluesrockversie. Holiday mag met een Wolfman Jack stem nog eens opdraven in afsluiter ‘Tree Knockin’. Wat een stem en wat een inlevingsvermogen heeft die Vierra toch en wat voor een band heeft die achter haar staan. Dit is gewoon té gek!
Foot stompin’ Deltablues, een bezoekje aan een gore juke-joint, een wandeling door Beale Street of je uitleven in een bluesclub in Chicago. Steek ‘Population Unknown’ in je afspeelapparaat en je hoeft de deur niet uit te komen. Dit is voor mij hét bluesdebuut van het jaar!

Lambert Smits (5)

Foot stompin’ Delta blues, a visit to a nasty juke-joint, walking through Beale Street or taking a break in a blues club in Chicago? Buy this album and you’ll get it all, even the new Janis Joplin in the person of Christina Vierra. My blues debut of the year!

The Mickey Finn: Garden of My Mind – The Complete Recordings 1964-1967

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Pills
I Still Want You
Garden of My Mind
Night Comes Down
Hush Your Mouth
Time to Start Loving You
Ain’t Necessarily so
If I Had You Baby
The Sporting Life
Because I Love You
Reelin’ & A’Rockin’
Stagger Lee
Poverty
Miss Jane
God Bless the Child
Tom Hark
Please Love Me

Platenlabel
RPM Records

Labelnummer
Retro 972

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Niet Gekend

De Britse gitarist Mickey Waller werd geboren op 3/3/1947, en overleed op 1/2/2013. Hij was beter bekend onder zijn artiestennaam Mickey Finn. Hij begon met de instrumentale band The Strangers in de zomer van 1961 en adopteerde 2 jaar later de naam Finn. Samen met John "Fluff" Cooke (keyboards), John Burkett (bas), Alan Marks (zang) en Richard Brand (drums) vormde hij de groep Mickey Finn & The Blue Men, die in 1964 hun debuutsingle op het ska label Blue Beat uitbracht. Met de hulp van gitarist Jimmy Page, gingen ze nog datzelfde jaar over naar Oriole, waar ze meer naar een R&B/beat sound gingen overhellen. Verder singles gedurende de volgende 2 jaren waren ‘The Sporting Life’ en ‘I Do Love You’, (soulvolle ballades) overigens allemaal terug te vinden op deze nieuwe anthologie. Op het einde van 1965 werd Burkett eerst vervangen door Mick Stannard, daarna door Rod Clark, en de band ging zich in 1966 The Mickey Finn noemen. Het jaar daarop brachten ze hun grootste hit uit op het Direction label, een pareltje van Britse psychedelica, nl. de titeltrack van deze cd. Dit album is de eerste compilatie van de band, en bevat alle tracks (de A en B-zijdes) tussen 1964 en 1967, plus de retrospectieve 7 inch ‘God Bless the Child’, en 3 voorheen onuitgebrachte demo’s. Soms doen ze me aan The Animals denken. Brian Neavyn (Ugly Things) heeft in het cd-boekje de bandleden geïnterviewd om hun definitief verhaal te vertellen. ‘Stagger Lee’ is bovendien een cover van Lloyd Price, en ‘God Bless the Child’ uiteraard van Billie Holiday. Een band die tot nu toe in een waas van mysterie gehuld bleef. Sixties pop!

Patrick Van de Wiele (3½)

A band that has been shrouded in mystery, until now. Sixties pop! Nice album!!

Martha Bean: When Shadows Return To The Sea

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

When The Fear Comes
Catching Stars
Song Of The Sea
The Conversation
Who Changed The Clocks?
Spit It Out
To Make The Whole World Happy
Forever Long (piano version)
Bad Blood
I Still Remember

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Martha Bean

Martha Bean komt uit het Verenigd Koninkrijk en levert met dit album haar eerste full album af. Ze speelt reeds piano vanaf haar derde en stamt uit een muzikale familie. Zowel haar vader als haar moeder zijn klassiek geschoolde muzikanten. Vader John speelt trouwens ook cello op dit album en zus Miriam ontwierp de hoes. Een min of meer familiale aangelegenheid dus. Alhoewel de piano Martha’s hoofdinstrument is, speelt ze hier ook gitaar en staande bas. Martha heeft een lieflijke stem wat meteen opvalt in het poppy ‘When The Fear Comes’. Dat ze niet enkel en alleen door de klassieke muziek van haar ouders beïnvloed werd, merk je op ‘Catching Stars’ dat een beetje aan Nick Drake doet denken. Maar ook folk heeft zij met volle teugen geabsorbeerd. Alle 10 songs zijn van haar hand en of dat nog niet voldoende is, schreef Martha ook alle arrangementen uit. Naast de mooie melodieën, laten ook haar teksten je niet onberoerd. Eén van de mooiste teksten is ‘The Conversation’, waarin zij op zoek gaat naar de ergens diep verstopte antwoorden van de liefde. Op haar in 2011 verschenen EP ‘State Of The Art’ stond ‘Forever Long’, dat zij hier herneemt met enkel pianobegeleiding.
Als eerste full album kan ‘When Shadows Return To The Sea’ tellen. Er zit zeker nog groeipotentieel in Martha Bean, maar dat ze op goede weg is, dat staat als een paal boven water.

Lambert Smits (3½)

Laura Berman: Everything In Between

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Mend
Voices
Everything That I Am
Lift Off
Revealed
Know What You’re Here For
I Realize

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Laura Berman

‘Everything In Between’ verscheen reeds in 2013 maar bereikte ons nu pas. Portland, Orgeon is de thuisbasis van singer-songwriter en pianiste Laura Berman en dit album is haar vierde release. Laura heeft een lichte, ietwat hese stem en haar nummers situeren zich in de folk. Haar songs beginnen meestal op een rustige, intieme manier maar gaan naar een hoogtepunt wanneer gitaar, bas en percussie haar vervoegen. En dat is nu net een minpunt. Door de steeds wederkerende opbouw van de songs, lijken ze allemaal op elkaar en kan het album niet echt boeien. Bovendien zorgt Bermans zweverige stem ervoor dat je na enkele nummers het wel hebt gehad. Komt daar nog bij dat de bezieling ook niet steeds voor de volle 100% aanwezig is. De reden hiervoor is misschien dat Laura een beetje te zeer vasthoudt aan haar songs. Er zullen evenwel liefhebbers zijn voor haar werk, maar ik kan me niet van de mening ontdoen dat er toch te weinig slagkracht van dit album uitgaat.

Lambert Smits (3)

With her fourth album in the folk genre Laura Berman cannot really convince. All tracks are built the same way, so they is not much difference in the sound.

The Boom Band: The Moon Goes Boom Live In London

18/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Diamonds in the Rust
Under the Skin
Junko Partner
Red Eye of the Devil
Moonshine
Monty’s Theme
Waste My Time
When You Come Home
Can’t Find My Way Home
I’m a Ram
Rooster Blues
Don’t You Just Knwo It
We Can Work Together

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
BBLCD0215

Distributie
Sonic RendezVous

Promo-agent
Broere Promotie

Website Artiest
The Boom Band

Op 4 september 2015 werd in zaal The Half Moon, Putney in Londen een stukje muzikale geschiedenis geschreven. Vocalist/gitarist Jon Amor heeft naast zijn solowerk ook heel wat bekendheid verworven bij de befaamde bluesrockband The Hoax. Nu heeft hij voor dit nieuwe project een geweldige cast rond zich weten te verzamelen. Naast Mark Butcher zijn ook Marcus Bonfanti (Ten Years After), Matt Taylor (Snowy White/The Motives) en keyboardvirtuoos Paddy Milner (Tom Jones/Jack Bruce) present op de bühne. De dertien nummers werden live geregistreerd en als ‘special guest’ waren ook Jon Noyce (Gary Moore/Jetrhro Tull) en Evan Jenkins (Matt Scofield) uitgenodigd. Jon Amor mag de show meteen gestalte geven met het machtige ‘Diamonds in the Rust’ en de moderne rocksong ‘Under the Skin’. Mark Butcher, een voormalige Engelse topcricketspeler, toont zijn muzikale virtuositeit en zingt zelfs meer dan voortreffelijk op het nummer ‘Junko Partner’.
Dan is het de beurt aan Paddy Milner die in het nummer ‘Red Eye of the Devil’. Amor laat enkele hemelse gitaarsolo’s horen. Tijd voor een eerste ballade met ‘Moonshine’, maar al even snel volgt de lekker swingende en gitaarriffs begeesterde instrumentale bluesjam van ‘Monty’s Theme’. Het mythische ’Waste My Time’ is hier de voorloper voor het akoestische tweeluik ’When You Come Home’ en ‘Can’t Find My Way Home’. Jon Amor wil nog wel wat meer uit de kast halen en zet gezapig de intro in voor de moderne touche van ’I’m a Ram’. Bij Lightnin’ Slim haalde de band het nummer ‘Rooster Blues’, en in het piano gekluisterde en luid meegekeilde ‘Don’t You Just Know It’ reppen we ons richting New Orleans en Huey ‘Piano’ Smith. Als afsluiter speelt The Boom Band de openingsong van hun zelftitelend debuutalbum ‘We Can Work Together’.
De muzikale diversiteit viert hoogtij op dit live album. ‘The Moon Goes Boom’, Live In London is een aanrader van formaat.

Wil je deze band live meemaken? Wel, dat kan bij onze Noorderburen op:
27 November in de Boerderij in Zoetermeer
28 November in Flirting’ With The Blues Festival, Amersfoort
29 November in de Bosuil in Weert

Philip Verhaege (5)

The diversity in the music
is amazing on this live album. 'The Moon Goes Boom - Live In London’ is a highly recommended release.

Tommy McCoy: 25 Year Retrospect – 2CD Edition

16/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD1:

The King Is Gone
I Got A Reason
The Change Is In
No Love Without Any Green
Tropical Depression
Ludella
Love N’ Money
They Killed That Man
Blues Thing
A Man Who Cried
Bitter Soul To Heal
Talkin’ To Myself
Ace In The Hole
Angels Serenade

CD2:

Spanish Moon
Poverty
Angel On My Shoulder, Devil On My Back
Black Eldorado Red
Lay My Demons Down
Late In The Lonely Night
Money
Broke, You’re A Joke
Sugar Cane
My Guitar Won’t Play Nothin’ Bit The Blues
Jive Dive
Cars, Bars And Guitars
Space Master
Hey Now
Blue Water Runs Deep

Platenlabel
Earwig Music

Labelnummer
Earwig CD 4971

Distributie
CPI Distribution

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Tommy McCoy

Misschien kan je zanger/gitarist Tommy McCoy het best vergelijken met Duke Robillard. Hij is eenzelfde soort muzikant. Hij speelt namelijk net als Duke ook heel wat verschillende stijlen. Maar daar houdt de vergelijking dan ook op. Tommy leerde gitaar spelen op z’n achtste en zijn professionele carrière start op veertien. Maar het duurt tot 1986 wanneer hij samen met Mark Hummel een debuutalbum opneemt. Hij brengt voornamelijk blues, maar loopt even vaak zijstraatjes in waar hij rock (‘The Change is in’, ‘Talkin’ to myself’), pop (‘Angels serenade’) of soul (‘I got a reason’, ‘A man who cried’, ‘Poverty’) speelt.
Een heel aangename stem heeft Tommy niet, maar hij kan er wel veel mee. Jazzy songs, rock, blues of soul, hij zingt het allemaal.
Zijn stem klinkt erg ‘blank’ en is vrij dun. Je moet van zijn zangstijl houden. Hij zingt namelijk nogal slepend en stretcht zijn woorden vaak erg lang. Daardoor heb je de indruk dat hij wat overdrijft en dat de songs te lang duren.
Tommy’s gitaarspel is sterk beïnvloed door Stevie Ray Vaughan (was een goede vriend van hem) en BB King. Voor deze laatste schreef hij op de tonen van ‘The thrill is gone’ een tribute en noemde het ‘The King is gone’. Wat mij betreft nogal saai en totaal overbodig. Een veel betere cover is de versie van Pink Floyds ‘Money’, waarop SRV’s double trouble meedoen, Tommy Shannon en Chris Layton. En ook de versie van Little Feats ‘Spanish moon’ met Levon Helm op drums is goed te pruimen. Shannon en Layton doen trouwens ook mee op de bluesrock shuffle ‘No love without any green’. Ook de swampy southern rock van ‘An angel on my shoulder, devil on my back’, is het beluisteren zeker waard.
Maar de hoogtepunten van deze 30 songs tellende dubbelcd zijn: ‘Ludella’ en ‘Lay my demons down’ met Lucky Peterson op Hammond B3 en de southern countryrock ‘Blue water runs deep’. Maar ook de akoestische blues ‘Sugar cane’, het Little feat-achtige ‘Ace in the hole’ met prachtig slidewerk van Jimmy Bennett en de funky blues ‘Language of love’ met de backingzangeressen Karen Caruthers en Karyn Denham zijn sterke songs en uitvoeringen.

Peter Jacobs (3½)

Timi Yuro: Something Bad On My Mind / The Unreleased & Rare Liberty Recordings

16/11/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
Something Bad On My Mind

Something Bad On My Mind
I Must Have Been Out Of My Mind
I’ll Never Fall In Love Again
It’ll Never Be Over For Me
Interlude
Hey Girl (Hey Boy)
Wrong
You Know You Don’t Want Me
When He Wants A Woman
As Long As There Is You
When You Were Mine
I Can’t Believe I’m Losing You

The Unreleased & Rare Liberty Recordings

Afraid Of Tomorrow
It’s Just A Matter Of Time
Till The End Of Time
Just When It Looked Like Forever
Wishing It Was You
I Still Love You
You’re Breaking My Heart
She’ll (He’ll) Be Coming Round The Mountain
Without You
Yesterday’s Memories
I Get Ideas
There’s A Way

Platenlabel
Morello Records

Labelnummer
MRLLX 50

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen site gevonden

Timi Yuro was ongetwijfeld de meest getalenteerde blanke soulzangeres uit de sixties. Yuro kon ook steeds op een enorme schare trouwe fans rekenen, al kent het grote publiek haar voornamelijk van haar hit ‘Hurt’ uit 1961. Liefhebbers van filmmuziek zullen haar dan weer herinneren van de soundtrack van ‘Interlude’. Haar grootste successen boekte zij bij Liberty Records, maar desondanks beëindigde ze in 1963 deze samenwerking waarna zij overstapte naar het Mercury label. De opnames die zij voor dit label maakte, kenden eigenlijk weinig succes. In de nadagen van 1967 wist zij Liberty er dan ook van te overtuigen om terug met haar in zee te gaan. Dat gebeurde met het album ‘Something Bad On My Mind’. De platenmaatschappij stuurde Timi naar Engeland waar zij een aantal songs voor dit album opnam. De arrangementen voor deze nummers waren van de hand van Les Reed en Ian Green. Daarna keerde zij terug naar Amerika, waar de overige nummers ingeblikt werden onder toezicht van Belford Hendricks. ‘Something Bad On My Mind’ bevat niet het genre van materiaal van Timi’s vroegere opnames, maar laat ook een andere Yuro horen. Men heeft duidelijk geprobeerd om haar een beetje te laten klinken zoals die andere grote dame, Dusty Springfield. Voor de eindmix gaf ze één van haar vrienden, Marshall Leith, carte blanche. Toen Timi het album voor de eerste maal hoorde, was ze erg ontgoocheld. Ze vond dat haar stem niet genoeg op het voorplan stond en toen ze ontdekte dat Marshall bepaalde songs geremixt had, was het hek helemaal van de dam. Fans van Yuro vonden ‘Something Bad On My Mind’ echter het beste van haar latere werk. Blijkbaar verzoende Timi zich later ook met het album, door te verklaren dat ‘I Must Have Been Out Of My Mind’ een ‘damn good song’ was. Maar wat is er nu eigenlijk allemaal waar van dit album? Wel, laat ons eerlijk zijn…. Soulvoller als dit kan je als blanke niet klinken! Yuro is verdomd goed bij stem en orkestraal zit het helemaal snor. Akkoord, in Engeland heeft men haar een beetje gemodelleerd naar Springfield, maar een echt probleem is dit niet. De meeste songs zijn ballades en handelen over alle facetten van de liefde. Timi’s grote idool was Dinah Washington en net als zij nam Yuro ook ‘It’ll Never Be Over For Me’ op. ‘I’ll Never Fall In Love Again’ is misschien meer gekend in de versie van Tom Jones, maar Yuro’s versie klinkt stukken overtuigender. Maar ook een uptemposong is een kolfje naar Timi’s hand, luister maar eens naar ‘As Long As There Is You’. Als bonus krijg je nog 12 ‘Unreleased & Rare Liberty Recordings’ die de periode dat Yuro bij Liberty zat overspannen. Hier is er een mooie verdeling tussen ballades en meer uptempo songs. Het swingende ‘Till The End Of Time’, het uptempo ‘I Still Love You’ en de gospel ‘She’ll (He’ll) Be Coming Round The Mountain’ zijn maar enkele van de hoogtepunten. Als blanke kan je niet soulvoller klinken dan Timi Yuro op dit album doet!

Lambert Smits (4½)

Timi Yuro was the most talented white soul singer in the sixties. The material and the sound of 'Something Bad On My Mind' is different from Yuro's earlier recordings. The reason for this is that a part of the recordings took place in England, where they wanted to sound her a little bit like Dusty Springfield. But this is not negative. As a bonus you also get 'The Rare & Unreleased Liberty Recordings' which give a good impression of Yuro's years at that label. And believe me, as a white singer you cannot sound more soulful than Timi Yuro does on this album!