DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Action
2. Fox on the Run
3. Girls on Top
4. Tear It Up
5. Love at First Bite
6. Head Over Heels
7. Up All Night
8. This Time
9. Don't Walk Away
10. Too Hot to Handle

Platenlabel
HNE Recordings

Labelnummer
HNECD070

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Girlschool

‘Take a Bite’ is de tweede heruitgave van een Girlschoolalbum afgelopen maand, deze keer van een werk dat oorspronkelijk is uitgegeven in 1988, twee jaar na ‘Nightmare at Maple Cross’. 
Het budget was ondertussen danig geslonken en daarom zou producer Michael Palin van Monty Python de opnames hebben verzorgd in het midden van de nacht, om zo de productiekosten zo laag mogelijk te houden. Uiteindelijk kon Girlschool ook met ‘Nightmare at Maple Cross’ niet opboksen tegen de indertijd immens populaire glammetalbands, maar dat betekent niet dat de songs van een (veel) minder allooi zijn.  Ook deze keer hoort een cover (‘Fox on the Run’) bij de uitschieters, terwijl de eigen songs stuk voor stuk bestaansrecht hebben. Luister maar naar ‘Tear It Up’, dat begint met een riff die ook niet zou misstaan hebben op een AC/DC-album, of naar ‘Love At First Bite’, dat begint met krakende deuren, onweer en onheilspellend lachen, waarna er een schaamteloos meezingbaar liedje volgt. Toch eens te beluisteren, dit ‘Take a Bite’.

​Dirk Vandereyken (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. All Day All Night
2. Play with Fire
3. Danger Sign
4. Never Too Late
5. Tiger Feet
6. Leader of the Gang
7. Back for More
8. Let’s Go Crazy
9. You Got Me (Under Your Spell)
10. Let’s Break Out
11. Turn It Up

Platenlabel
HNE Recordings

Labelnummer
HNECD069

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Girlschool

Girlschool zal altijd wel een speciale plaats in het hart van deze journalist behouden. De song ‘Please Don’t Touch’, dat deze meidengroep samen met Motörhead (als Headgirl) uitbracht, stond immers op de eerste grote metalcompilatie die ik kocht. 
De band is nog steeds actief, maar bestaat al sinds 1977, al waren er sindsdien ook de nodige bezettingswisselingen. Girlschool reed mee op de New Wave of British Heavy Metal die onder andere ook Iron Maiden voortbracht, maar heeft toch een iets hoger rockgehalte. Dat er hier en daar zware metalen verborgen zitten in de riffs, staat echter buiten kijf. De invloed op latere alternatieve ‘female-fronted’ rockbands is echter onmiskenbaar.
Zesde album ‘Nightmare at Maple Cross’ dateert van 1986, een jaar waarin Girlschool het steeds moeilijker begon te hebben om het succes van de twee debuutwerken te benaderen, laat staan te evenaren. Desondanks mocht sterproducer Vic Maile, die ook al voor superbands als Motörhead, Eric Clapton, Fleetwood Mac, Jimi Hendrix en Led Zeppelin had gewerkt of zou werken, weer achter de knoppen staan. Hij was een van de breinen achter het succes van de al genoemde eerste twee albums, maar ondanks een voor die periode erg gaaf geluid, dat toch nog de rauwere essentie van Girlschool wist weer te geven, wist ‘Nightmare at Maple Cross’ geen echte brokken te maken bij het grote publiek.
Dat ‘Nightmare at Maple Cross’ niet voldoende aansloeg, heeft niet veel te maken met de songs op zich: die klinken wat harder dan de nummers op het daaropvolgende ‘Take a Bite’, met een fantastische cover van ‘Tiger Feet’ (Mud) als uitschieter. Er wordt stevig afgetrapt met het ‘groovende’ ‘All Day or Night’, terwijl de vrij simpele, pompende baslijnen en korte solo op nummers als ‘Play with Fire’ verder goed accentueren waar Girlschool voor staat. ‘Never Too Late’ faalt ondanks een riff die het goed zou hebben gedaan bij een band als Van Halen dan weer tijdens het refrein, maar dat wordt ietsje later goedgemaakt met het interessanter opgebouwde ‘Let’s Go Crazy’. Na elf nummers kan je dan ook spreken over een geslaagde, inmiddels ietwat gedateerde, schijf die zeker niet misstaat in eender welke metalverzameling met heavy muziek uit de jaren tachtig.

Dirk Vandereyken (3)

DETAIL ALBUM 

Tracks:

1. Excuse Me
2. That’s What We Do
3. Where Am I?
4. So So-So
5. Itchin For A Fight
6. I Wanna Be Loved
7. Monkey On My Back
8. I Made A Mess
9. I Get That A Lot
10. N-O Spells No
11. A Thing About You
12. Kiss This
13. Throw The Dog A Bone

Platenlabel
Hyperspace Records

Labelnummer
HSR 1023

Distributie
Rocker Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
The Last Ditches

Progressive Metal en Punkrock, twee muziekgenres die mijlenver uit elkaar liggen zou je denken. Bassist Randy Pratt dacht daar helemaal anders over. Hijzelf en drummer Bobby Rondinelli komen allebei uit de metalscene. Vooral Rondinelli is geen kleine jongen.  Hij speelde onder meer drums bij Black Sabbath, Rainbow, Axel Rudi Pell, Doro en Blue Öyster Cult. Samen met zanger/gitarist Walter Lure (ex-Johnny Thunders & The Heartbreakers) en gitarist Binky Phillips (ex-The Planets). Deze vier oudgedienden vormen samen The Last Ditches. Vooral het feit dat Walter Lure meespeelt in deze superband vind ik zelf erg interessant. Hij speelde namelijk mee op maar liefst vier albums van The Ramones (Uncredited weliswaar). En aangezien dat nog steeds de beste band ooit is, was ik erg benieuwd naar deze cd.
En ik moet zeggen The Last Ditches klinken heerlijk. Oldschool punkrock maar dan met een ritmesectie die een stuk beter is dan bij de meeste punkbands. 
‘Excuse Me’ is een melodieuze punkrocksong met een refrein dat vanaf de eerste beluistering al blijft hangen. Elvis Costello meets The Sex Pistols. Het spelplezier druipt er ook af en dat blijf je voelen tot de laatste noot van ‘Throw The Dog A Bone’. Is dit dan een punkrock album? Ja en nee. De punkrock zit er in elk nummer wel in, maar soms gooien ze er een flinke scheut funk (‘Itchin’ For A Fight’ en ‘A Thing About You’) tegenaan. En met ‘I Made A Mess’ staat er zelfs een (crooner)ballad op en een cover mocht uiteraard ook niet ontbreken. Voor die cover is Walter Lure het niet ver gaan zoeken. Van Johnny Thunders coveren The Last Ditches diens ‘I Wanna Be Loved’. Verdienstelijk, maar het origineel is toch nog een tikje beter. 
De vetaranen van The Last Ditches hebben met ‘Split Milk’ een topper afgeleverd. Het heeft 45 maanden geduurd voor ze deze 13 nummers af hadden, maar het resultaat mag er dan ook wel zijn. 
Goede songs en erg sterke muzikanten maken van ‘Split Milk’ een must-have.

Tom Coppers (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Calyx
2. Oracles Of War
3. Balearic Blue
4. Celestial Spheres
5. Nocturne
6. Pareidolia
7. Crown Of Ashes

Platenlabel
Inside Out Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Inside Out Music

Website artiest
Messenger

Op 22 april bracht de Britse band Messenger zijn nieuwe album uit, met als titel ‘Threnodies’. De band speelt prog rock die geïnspireerd is door de bands uit de jaren ‘70. Hierbij zijn het vooral de invloeden van Pink Floyd en Wishbone Ash die de boventoon voeren. Al hoor ik er ook hier en daar een beetje Black Sabbath, Rush en Deep Purple in, en af en toe zelfs een Iron Maiden-achtige melodie. De nummers hebben een stevige rock drive, maar kennen ook de nodige rustige momenten. Hierbij doet de muziek regelmatig denken aan het latere werk van Opeth, met name ten tijde van ‘Pale Communion’. Verder speelt Messenger op ‘Threnodies’ volop met invloeden uit jazz en blues en weten hiermee vaak lang uitgesponnen nummers te maken, die ondanks hun lengte toch interessant genoeg blijven. Uitschieters op het album zijn zonder twijfel ‘Oracles Of War’ en ‘Celestial Spheres’. Al moeten de andere nummers niet onderdoen qua niveau. Met ‘Threnodies’ mag Messenger zich bij het clubje van Wolfmother en Rival Sons voegen. Namelijk jonge bands die succes oogsten met rock die zo uit de jaren ‘70 zou kunnen komen. Met zeven nummers en een totale lengte duur van zesenveertig minuten duurt het album net lang genoeg. Over het algemeen is dit een zeer aangename release, die de fans van 70’s prog rock zeker zal kunnen bekoren. De tijd zal het moeten uitwijzen, maar ik denk dat Messenger het nog ver kan schoppen als ze albums als deze blijven uitbrengen.

Hans Goossenaerts (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc One: Nightheat

1. Don't Stop Believing
2. Ready For Love
3. Wall Of Silence
4. Nobody Loves You The Way I Do
5. Far From Home
6. Eleanor Rigby
7. Don't Look Back
8. Waiting For The Heartache
9. When A Man Loves A Woman
10. Any Day Now
11. Clearwater Highway

Bonus Tracks:

1. Sympathy
2. Come Back To Me

Disc Two: One Over The Eight

1. Walking In The Shadow Of The Blues
2. Eleanor Rigby
3. Ain't No Sunshine
4. Can't Get Enough
5. Better By You Better Than Me
6. Stone Cold
7. Every Little Bit Hurts
8. Angel
9. Harlem Shuffle
10. Soldier Of Love

Bonus Track:

1. River Of Dreams

Platenlabel
JLB Media

Labelnummer
JLBM001CD

Distributie
Cherry Red Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
John Lawton

Gunhill was een band uit de jaren ’90 waarin we o.m. John Lawton (ex-Uriah Heep), Chris Jones (drums), Brian Bennett (gitaar) en Neil Kavanagh (bass) terugvonden. Ze maakten in 1995 ‘One Over The Eight’ en in 1997 volgde het even sterke album ‘Nightheat’ en als je hier nog een vinylexemplaar van vindt in uitstekende kwaliteit, dan mag je jezelf als gelukkige vinder beschouwen. Maar gelukkig is voor sommige onder ons de zoektocht over want we krijgen nu de beide langspelers, inclusief enkele bonustraks, aangeboden op digitale drager.
Wat meteen opviel, als je het albums niet kent, is dat ze bol staan met covers maar nu trekken velen ons ons een scheve neus omdat het woord ‘covers’ valt. Inderdaad, veel covers maar wel in zeer aanvaardbare uitvoering.
Als opener krijgen we een origineel nummer, nl. ‘Don’t Stop Believing’ waarbij met de intro mijn gedachten teruggingen naar de Moody Blues’ ‘On The Threshold Of A Dream’ maar snel gaan we een swingende richting uit. Een betere versie dan die van Bad Company gaan we nooit vinden van ‘Ready For Love’ maar Gunhill deed zijn best. Zelf de Fab Fours ontmoeten we nu met ‘Eleanor Rigby’ dat ook terug te vinden was op ‘One Over The Eight’. Van Melissa Etheridge werd ‘Like The Way I Do’ van onder het stof gehaald en Gunhill koos voor een extentie van de titel en dit werd dus ‘Nobody Loves You The Way I Do’, leuke versie maar wat te oppervlakkig gehouden. Het gitaaruitstapje van gitaarridder Brian Bennett maakt veel goed.
Nog andere leuke covers waren zonder meer het door Percy Sledge vereeuwigde ‘When A Man Loves A Woman’ en het van Jimmy Barnes/Desmond Childs geleende ‘Waiting For The Heartache’, terug te vinden op zijn ‘Freight Train’.
Dat Lawton nog steeds veel leuke herinneringen heeft aan zijn periode bij Uriah Heep, maakt hij duidelijk met twee fantastische covers. De twee bonustracks zijn dus herhalingen uit de glansperiode van Heep, nl. ‘Sympathy’ (uit ‘Firefly’) en ‘Come Back To Me’ (uit ‘Fallen Angels’) dat opent met knappe gitaarlicks van Bennett. Dat ‘Nightheat’ een knap album is, oordeel zelf maar, staat als een paal boven water. Gewoonweg schitterend…
Dat mag ook gezegd worden van ‘One Over The Eight’, het tweede album hier in deze nieuwe release, want meteen worden we overrompeld met de Whitesnake klassieker ‘Walking In The Shadow Of The Blues’.
Op deze langspeler heeft Brian Bennett plaats gemaakt voor Riki Robyns en zijn gitaarspel klinkt overigens helemaal anders dan dat van zijn voorganger. Dit klinkt meer penetranter en gaat reeds een échte metalrichting uit. Ook Chris Jones werd vervangen door Lloyd Coates en Mike Raxworthy kwam de band versterken op de keyboards. Bill Whithers schreef ooit het wondermooie ‘Ain’t No Sunshine’ en Gunhill maakt er nu een nog meer intimistische versie van.
Ook hier plaats voor enkele originele nummers. ‘Can’t Get Enough’, en niet te verwarren met het Bad Company-nummer, krijgt de eer als eerste original maar verzinkt zowat in de mooie covers die we tot hiertoe al gehoord hebben. Vreemd, neen niet echt, als je het werk van de veel te vroeg overleden Joe Cocker er op naslaat. Zelfs ‘Angel’ van hun hand kan het hoofd niet boven water houden maar weet zich wel te beredderen door de leuke close harmony vocalen.
Van Rainbow werd ‘Stone Cold’ geleend maar ook het nummer waarmee de Spencer Davis groep (onder de honderden anderen die dat ooit coverden) zich een beetje op de muzikale wereldkaart plaatste, ‘Every Little Bit Hurts’ kreeg een plaatsje op dit album. Zeer knappe versie en meteen een van de betere die ik gehoord heb. Zelfs van Spooky Tooth’s ‘Better By You, Better Than Me’ horen we een aangename versie maar ook dit origineel Tooth-nummer werd al door velen gecoverd maar helaas komen ze nooit dicht in de buurt van het origineel. Je kent het nog wel ongetwijfeld, ‘Harlem Shuffle’ van Bob en Earl, het dansnummer bij uitstek en dat ook de Stones op hun ‘Dirty Work’ plaatsten is een echt een versie om je te laten gaan in alle vormen. Kennelijk hadden de heren er erg veel in zin om dit te doen.
De bonustrack is ‘River Of Dreams’, geschreven door Richard Wagner, Dave White en Graham Hulme maar dat door Uriah Heep op plaat werd gezet. Om af te sluiten krijgen we dus deze prachtige ‘River Of Dreams’.
Gunhill was een sterke band maar blijkbaar klonk het meredeel van hun covers meer overtuigender dat hun eigen werk. Het waren vooral de echt melodieuze lijnen die de band een bepaald karakter meegeven en natuurlijk ook de wondermooie stem van Lawton. In 2013 verscheen nog zijn album ‘My Kind Of Lovin’’ met o.m. Simon Phillips (Toto) aan de drums.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. First Day
2. Numbers
3. Towerblock
4. Signs
5. Lights Out
6. Heartstrings
7. Closer To The Sun
8. The Raging Against The Dying Of The Light Blues In 7/8
9. Nice Day For It…
10. Hypoventilate
11. Last Day

Platenlabel
Inside Out Music

Labelnummer
IOMSECD 450

Distributie
Inside Out Music

Website Artiest
Frost*

​Frost* is een Britse progressieve rockgroep rond producer Jem Godfrey, bekend van zijn betrokkenheid bij hitwonders als Atomic Kitten en Ronan Keating. Het was dan ook een verrassing toen de groep in 2006 het debuutalbum ‘Milliontown’ uitbracht, samen met bekende namen uit de progwereld, John Mitchell en Jon Jowitt, kregen we zeer toegankelijke neoprog voorgeschoteld. De echte progfans hebben wellicht nog steeds vragen rond de geloofwaardigheid in het wereldje, maar net de symbiose van prog met pop en rock maakt deze groep zo vernieuwend. Na ‘Experiments in mass appeal’ (2008) was het lang wachten op de opvolger, die is er uiteindelijk gekomen met deze ‘Falling satellites’. En ook nu weer wordt het genre opnieuw geherdefinieerd, dit album zal zeker nieuwe impulsen geven, alle krediet overigens ook aan John Mitchell, die toch als één van de vooraanstaande muzikanten binnen de neoprog mag worden beschouwd. Met Kino en It Bites was hij al nieuwe wegen ingeslagen in vergelijking met Arena, maar nu zet hij weer een nieuwe stap.
Godfrey blijft natuurlijk de spilfiguur en verrast ook nu weer met zijn diversiteit aan stijlen, de luisteraar wordt dan ook aangeraden om heel aandachtig te zijn, want er gebeurt heel veel op dit schijfje. Na een ambient intro met vervormde stemmen komt het up-tempo en catchy ‘Numbers’, de keyboards zijn hier prominent aanwezig naast de harmonieuze vocalen. ‘Towerblock’ is een eerste grote verrassing, na een kalme Peter Gabriel-achtige intro breekt de hel los in een portie elektronische dubstep, laat je echter niet afschrikken want dit is echt wel top, zeker wanneer zang en keyboards terug overnemen en Godfrey ons laat genieten van prachtige synthesizer-solo’s en een getormenteerd slot. ‘Signs’ start vrij rustig, nou ja rustig, met de betere neoprog om halfweg dan over te gaan in heavy riffs zowel op gitaar als keyboards, Porcupine Tree en zelfs Muse zijn niet veraf. De zang op het album is ook weer van een erg hoog niveau, zoals trouwens ook in de ballad ‘Lights out’ met gastzangeres Tori Beaumont. Alhoewel het hier niet echt gaat om een conceptalbum staat ‘existentialisme’ en in het bijzonder de nietigheid van de mens centraal , een thema dat vaak binnen de progressieve rock als kapstok wordt gebruikt. De laatste zes nummers zijn dan wel afzonderlijk op het album te vinden maar vormen wel een suite, nl. ‘Sunlight’. ‘Heartstrings’ was reeds terug te vinden op de dvd ‘Rockfield files’ (2013), heavy keyboards geven dit erg toegankelijk nummer de nodige dynamiek als intro voor nog een highlight op het album. ‘Closer To The Sun’ heeft dezelfde sfeer en schitterende zang als ‘Too Close to The Sun’ van Alan Parsons Project, een heel poppy aanloop met etherische synthesizerloops slaat over in een prachtige gitaarsolo van virtuoos Joe Satriani, gevolgd door al even schitterend werk op keyboards van Jem himself. Wanneer dit nummer wat ingekort en bewerkt wordt, dan zit er mogelijk zelfs airplay op de reguliere radiozenders aan te komen, of is dit wishful thinking? ‘Raging Against The Dying Of The Light – Blues in 7/8’ komt alvast een stuk steviger uit de hoek en met kanjers als Nathan King (Level 42) op bas en Craig Blundell (Steven Wilson) op drums is dit weer genieten geblazen, je kan hier gerust van een supergroep spreken. Het zo goed als instrumentale ‘Nice Day For It’ ligt wat in het vaarwater van groepen als Spock’s Beard en Transatlantic en refereert tevens aan Tony Banks, alle muzikanten krijgen hier de kans om te schitteren, wederom een hoogtepunt. De toetsen en elektronica in ‘Hypoventilate’ komen als een pletwals over je heen om uit te monden in het kalme ‘Last Day’, het ultieme rustpunt in het album. 
Zoveel is duidelijk, met ‘Falling satellites’ heeft Frost* een juweeltje geproduceerd, de samenwerking tussen Godfrey en Mitchell was nooit beter, deze muziek laat het beste verhopen voor de toekomst van de progressieve rock en moet het spookbeeld van de dinosaurussen van de prog voorgoed verdrijven. Een absolute aanrader!

Claude Bosschem (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Spotlight Kid
2. Love's No Friend
3. I Surrender
4. Man On The Silver Mountain
5. Catch The Rainbow
6. Can't Happen Here
7. Lost In Hollywood
8. Difficult To Cure
9. Long Live Rock'n'Roll
10. Smoke On The Water

Platenlabel
Purple Pyramid Records

Labelnummer
CLO 0047

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Rainbow

Als je de live albums van Rainbow tijdens de laatste 10 jaar telt, kom je aan meer dan 10. Kan een show van 35 jaar geleden dan nog iemand boeien? Het voordeel van dit live album is dat het één van de weinige is met Joe Lynn Turner. De meeste uitgegeven shows zijn met Graham Bonnet of Ronnie James Dio (R.I.P). Ook Don Airey vertoefde niet heel lang bij de groep en Bobby Rondinelli had pas Cozy Powell vervangen. 
Het geluid is heel goed voor een show van 35 jaar geleden. De instrumenten zitten goed in de mix en zijn apart heel goed hoorbaar, waarbij Richie Blackmore’s vooral uit de linkerbox scheurt.
‘Spotlight Kid’ is een prima opener, waar je al onmiddellijk prachtige duels tussen Richie en Don Airey aangeboden krijgt.
‘I Surrender’ opent met een klavecimbel stukje van Don Airey en daarna valt Richie meesterlijk in. Turner bewijst dat hij heel goed bij stem is en boort de kritieken van de pers dat hij de groep te Amerikaans laat klinken, meteen de grond in.
Het bekende ‘Man On The Silver Mountain’ blijft een prachtsong, hoewel Turner natuurlijk geen Dio is, maar hij doet het uitstekend.
Daarna kan je 14 minuten genieten van ‘Catch The Rainbow’. De eerste helft is de bekende ballad en daarna krijg je een aaneenschakeling van solo’s en heviger stukken. Food for progrock fans?
De hoofdrol in ‘Lost In Hollywood’ is initieel weggelegd voor Don Airey met een klassiek klinkende intro, maar Blackmore neemt over met een gitaarsolo met meer feedback dan muziek, maar dat was in die tijd nog ‘in’.
‘Ode An Die Freude’ van Beethoven opent ‘Difficult To Cure’ dat geïnspireerd is op de negende symfonie van dezelfde meester en volledig instrumentaal blijft met op het einde nog een drumsolo van Rondinelli.
Na een spetterend ‘Long Live Rock’n’Roll’ begint Blackmore even met ‘Lazy’ en daarna ook nog een stukje van ‘Woman From Tokyo’ om uiteindelijk ‘Smoke On The Water’ te spelen. Dit klinkt als de echte Purple vooral met Blackmore en Glover en Don Airey die klinkt als Jon Lord. 
Als je nog geen live albums hebt van Rainbow dan is dit één van de betere, vooral als je een show wilt met Joe Lynn Turner. Een beetje jammer dat de bindteksten tussen de nummers weggelaten zijn om alles op één CD te krijgen maar voor de rest krijg je een prachtige show die uitstekend gemixt is. 

​Danny Focke (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Invention of Knowledge
2. I. Invention
3. II. We Are Truth
4. III. Knowledge
5. Knowing 
6. IV. Knowing
7. V. Chase and Harmony
8. Everybody Heals
9. VI. Everybody Heals
10. VII. Better by Far
11. VIII. Golden Light
12. Know

Platenlabel
InsideOut

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Jon Anderson
Roine Stolt

Roine Stolt heeft nooit zijn bewondering voor Yes onder stoelen of banken gestoken. Dat bewijzen de meeste albums van The Flower Kings en vooral het eerste ‘ The Flower King’ (toen nog een soloplaat van Roine) was een duidelijke tribute voor Jon Anderson. En meer dan 20 jaar later, 22 om precies te zijn, kan hij een album uitbrengen met zijn idool. Maar ondertussen is Roine Stolt ook gegroeid tot een gigant in de progressieve muziek. Dus deze samenkomst moet vuurwerk opleveren. En dat doet het ook. Niet echt vuurwerk als in hevige muziek maar wel als in virtuoze, ongelooflijk sterke progressieve muziek.
Geholpen door perfect gekozen muzikanten, vooral opgediept uit de rijke Flower Kings voorraad, zoals Jonas Reingold op bas. Roine’s broer Michael mag eveneens een nummer (‘Everybody Heals’) bassen en ook de huidige drummer van TFK, Felix Lehrman, mag zijn trukkendoos openen. En om de sound nog wat meer Yes te laten klinken, wordt Tom Brislin achter de keyboards geplaatst. (hij deed al mee met Yes toen ze op toer gingen met een symfonisch orkest in de tijd van ‘Magnification’) ondanks het feit dat Lala Larsson al de toetsen beroert en zelfs Jon en Roine ook hun deel daaraan bijdragen. Dan vergeet ik nog het achtergrondkoor met Daniel Gildenlow van Pain of Salvation en Nad Sylvan van Agents of Mercy en ook nog drie klassiek geschoolde zangeressen.
Maar vooral de twee hoofdrolspelers zijn in topvorm. Jon Anderson is bijzonder goed bij stem, ondanks alle geruchten. En Roine is duidelijk geïnspireerd door de aanwezigheid van Jon. Hij klonk altijd al een beetje als Steve Howe, maar hier doet hij er nog een schepje bovenop en brengt solo’s die uitstijgen boven wat hij al ooit gebracht heeft. Luister maar eens naar het eindstuk van ‘The Truth’ en de solo in het midden van ‘Know’. 
Probeer er geen tijdperk op te hangen, want het album bevat zoveel verschillende progressieve hoogstandjes die uit alle mogelijke Yes en Flower Kings en andere periodes komen. Zoveel cliché’s dat het toch weer nieuw en anders klinkt.
Het album bevat vier lange nummers, die nog eens in kleinere stukken ingedeeld zijn naar goeie, oude progressieve rock gewoonte. (cfr Yes, Genesis), die ik niet apart ga beschrijven. Beluisteren is de enige mogelijkheid om te weten te komen hoe goed dit klinkt.
Yes heeft altijd verder gewerkt, met telkens aanpassingen aan de bezetting, maar dit niveau hebben ze al een tijdje niet meer gehaald. En hoewel ze beiden bezig zijn met tal van andere projecten, moet deze muziek ooit een podium halen. Hoe kunnen we ze anders een staande ovatie geven? 
 
Danny Focke (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Getaway
2. Reconnect
3. Rewind
4. Trauma
5. Lines
6. Presence
7. Momentum
8. Plans
9. Flux

Platenlabel
InsideOut Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Niet Gekend

Website Artiest
Long Distance Calling

Long Distance Calling uit Duitsland heeft een carriëre met wat rare twists onderweg. Ze zijn begonnen als instrumentale post alternative rockband. Daarna bleef de muziek instrumentaal met af en toe een gezongen nummer en nu hebben ze een zanger toegevoegd aan de line-up die ongeveer de helft van de nummers voor zijn rekening neemt.
Na vier studio albums en enkele EP’s hebben ze getekend bij InsideOut Music, wat ook een enorme stap vooruit betekent.
Het openingsnummer ‘Getaway’ is totaal niet representatief voor de rest van het album, maar is een mooie opener met heel veel synth, dat klinkt als een instrumentale (als je het zinnetje met vocoder niet meetelt) ‘Girls on Film’ van Duran Duran of een song van Human League.
De groep gooit het over een totaal andere boeg voor ‘Reconnect’, een rocknummer met veel gitaar en zang. ‘Rewind’ maakt nog zo’n stijlsprong met een kalme piano intro voor een ballad met alleen de stem van Petter. Na anderhalve minuut krijgt hij steun van de andere muzikanten, maar het blijft een mooie ballad, aangevuld met een psychedelische soundscape in het middenstuk. Drie nummers ver en vier stijlen, wat een diversiteit. ‘Trauma’ is een hevig instrumentaal rocknummer met een mooie gitaarmelodie.
‘Lines’ is de eerste single van ‘Trips’ met een heel catchy refrein. Een up tempo nummer met een koeplet-refrein structuur die indruist tegen de post rock stijl van de groep,  met opnieuw een mooie soundscape in het midden. Een prachtsingle met heel veel hitpotentieel indien het nummer wat airplay zou krijgen op de radio. ‘Momentum’ is nog zo’n up tempo nummer met een geweldige drive, maar instrumentaal, deze keer.
In tegenstelling tot ‘Lines’, gebruikt ‘Plans’ niet de klassieke koeplet refrein structuur en bewijst de groep dat het uitstekend kan zonder. Het nummer start kalm en groeit gedurende bijna zeven minuten naar een climax. Van een dunne haag naar een dikke wall of sound, beklijvend van begin tot eind!
‘Flux’ geeft tenslotte gedurende twaalf minuten een soort overzicht van alle gebruikte stijlen op het album. Pychedelisch, eighties, hevige gitaarrock, soundscapes, ..., alles passeert de revue.
Een album met heel veel stijlen dat toch een mooi geheel vormt. Vooral de toevoeging van zang geeft een enorme push voorwaarts voor de groep. 

Line-Up: 

• David Jordan: gitaar
• Florian Füntmann: gitaar
• Janosch Rathmer: drums
• Jan Hoffmann: bass
• Petter Carlsen: zang
• Marsen Fischer: keyboards, piano

Danny Focke (4)

DETAIL ALBUM

Tracks: 
Disc One

1. Doctor
2. Blind Eye
3. Lorelei
4. Walking The Reeperbahn
5. Outward Bound
6. Persephone
7. Front Page News
8. Runaway
9. Baby The Angels Are Here
10. Warrior
11. Lifeline
12. Silver Shoes
13. Cosmic Jazz

Disc Two

1. Diamond Jack
2. Master Of Disguise
3. Say Goodbye
4. F.U.B.B.
5. Come In From The Rain
6. Living Proof
7. Blowin’ Free
8. Flesh And Steel
9. Standing In The Rain
10. Why Don’t We
11. Jail Bait

Platenlabel
Dirty Dog Discs

Labelnummer
DDD CD009

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Martin Turner

Vergis jullie niet! Vooreerst, deze dubbel-cd verscheen in 2007 reeds als volume 1 & 2.
En ten tweede, Andy Powell, mede-oprichter van het legendarische Wishbone Ash, is zeker niet van de partij. En dat merk je natuurlijk aan de tracks op deze aantrekkelijke re-release.
Al jaren strijden Martin Turner en Andy Powell voor de rechten op de naam Wishbone Ash, waarbij Martin blijkbaar toch in het zand moet bijten, gezien de titel waaronder hij nu opereert.
De fan daarentegen laat het niet aan zijn of haar hart komen en we laten het aan hen over om te oordelen over de live-performance van beide gitaristen.
‘New Live Dates’ wordt algemeen beschouwd als één van de betere live-opnames van het begin van deze eeuw. Je zal dan ook niet worden teleurgesteld wanneer je een uitstekende versie hoort van o.a. ‘Blind Eye’ (1970) of ‘Blowin’ Free’ (Argus 1972). Als zanger én basgitarist leunt Martin Turner’s live-versie natuurlijk sterk aan bij de oorspronkelijke Wishbone Ash. Dit ook dankzij de steun van de gitaristen Ted Turner (oorspronkelijk lid én boezemvriend van Andy Powell) en een onvolprezen Keith Buck. Vrijwel elke song kan bogen op wondermooie emotionele gitaarsolo’s, waarbij het dubbelspel en de harmonische vocals je meevoert naar hogere sferen (‘Persephone’). Vakmanschap waar je niet naast kan!
Ontbreekt op deze compilatie dan weer het bloedmooie ‘Errors Of My Way’. Laat dit nu een song zijn die WEL door Andy Powell gebracht wordt tijdens zijn Official Wishbone Ash-tour. En zo word je als fan toch een beetje gestraft door een zielige strijd (onlangs begraven) die beide muzikanten absoluut niet sierde. 
De opnames gebeurden tijdens diverse gigs zowel in openlucht als in kleinere clubs. Op de 2de cd spoelt de charme van de intimiteit door je lijf. In ‘Master of Disguise’ discussiëren electrische lead- , akoestische gitaar én zang met elkaar en springen uit hun vermomming ‘..in the cold cold night’. Mooi! En het wordt nog knapper wanneer oudgediende Ted Turner op het podium verschijnt met zijn lapsteel gitaar. Afsluiter ‘Jailbait’ , meestamper en meezinger, laat een laatste maal waardig de suprematie van de Turners horen.
De heruitgave van dit dubbel live album, zonder veel technische trucs, in sublieme kwaliteit en met rijkelijke sound, moet zowel jong als oud kunnen bekoren. Ook een verplichte aankoop voor elke rechtgeaarde gitarist!

Line-up:

• Martin Turner (Bass Guitar & Lead Vocals)
• Ray Hatfield (Lead & Acoustic Guitar, Harmony Vocals)
• Keith Buck (Lead Guitar & Harmony Vocals)
• Rob Hewins (Drums & Harmony Vocals)
• Ted Turner (Special guest appearance on lead & lap steel guitars)

Marino Serdons (4)