Space Elevator: II

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Take The Pain
2. Talk Talk
3. World Of Possibilities
4. The One That Got Away
5. Crazies (Take Me Home)
6. We Can Fly (ARO Mix)
7. All This Time
8. Far Away Boy
9. Lucky Girl
10. Keep Waiting
11. W.Y.T.A.T.
12. Queen For A Day

 
Website Artiest
Space Elevator
Facebook

​Space Elevator is opgericht door gitarist David Young en de extravagante Zangeres The Duchess. Met hun debuutalbum ‘Space Elevator’ uit 2014 heeft deze Engelse band een krachtig en overtuigend rock album neergezet waarvan we bij Keys & Chords omver geblazen werden toen via een hernieuwde Europese deal het album ons in 2016 bereikte. Het scoorde toen een vier en we beschreven hen als getalenteerd en dat zijn deze muzikanten ook zonder twijfel. De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor de opvolger ‘II’. Intussen heeft Space Elevator een vaste bezetting met daarin bassist Chas Maguire en drummer Brian Greene die de band voordien al live compleet maakte. Space Elevator klinkt dynamisch, weelderig vocale harmonieën met pakkende melodieën. Een records deal met Inside Out records moet voor de band de deuren openen naar een groter succes. Toch moest dit album een tijd bij me rijpen en wist ik even niet of we dit wel moesten opnemen in de Hardrock & Heavy CD sectie. Dit album klinkt in tegenstelling tot het debuut een stuk funkier en rustiger en het rockgehalte maakt vaak plaats voor een funky groove en ballads. Dat The Dutchess een prachtige stem heeft lijdt geen twijfel , en ook David Young is een zeer getalenteerd gitarist. Toch mis ik het rock gehalte dat op het eerste album wel aanwezig was. De nummers klinken commerciëler en zijn hiermee ook radio-waardig. U begrijpt meteen waarom het de nodige vragen oproept om dit album in deze sectie te bespreken. Daar waar er toch van rock gehalte kan gesproken worden mogen we een lichte vergelijking maken met Pat Benatar al loert er steeds wat funky om de hoek. Dat is zo bij ‘Take The Pain’ - ‘Talk Talk’ - ‘Crazies’ - Far Away Boys’ en ook ‘W.Y.T.A.T.’ (What You Think About That) bezit nog enig rock gehalte vermengt met funk terwijl ‘Keep Waiting’ richting AOR gaat klinken. De overige nummers bezitten een vrij hoge funk feel of zijn ballads. Nu is er op zich weinig mis met een ballad maar deze plaat mist toch ballen die ik bij deze opvolger wel verwacht had. ‘World Of Possibilities’ - The One That Got Away’ - ‘All This Time’ komen wat clichematig over en maken van dit album een zwakkere schijf. ‘Lucky Girl’ is dan gelukkig een iets beter ballad die nog weet te overtuigen. Jammer van deze commerciële inslag ergens, ik had Space Elevator liever zien evolueren naar wat het debuut beloofde. Nog een leuk weetje… De video voor ‘We Can Fly’ werd opgenomen op werelds grootste schotelantenne die eigendom is van het Canadese Throth Technologie die ook ontwerper is van de eerste 20 kilometer Space lift en zo een link vormt met de band.
 
Johan Kaethoven (3)

After a rock-solid debut, space elevator delivers a moderate and very funk inspired album that is disappointing for the real rock fan