ITV The Dibs

“Rhythm and blues is het breedste genre dat er ooit heeft bestaan en zal bestaan.”

Op 13 maart verscheen het album ‘Just For You’ van The Dibs. Zanger en componist Peter Jacobs antwoordde met plezier op enkele vragen van de Keys & Chords-redactie.
‘Just For You’ is een ideaal vaderdag- (19 maart voor Antwerpen en omstreken) of paashaascadeau voor de liefhebbers van de betere soul-blues.

Julian De Backer: “'Dibs' is Engels voor 'ik heb eerste keuze', 'I got dibs'. Is dat ook de betekenis van jullie groepsnaam?”

Peter Jacobs: “‘A dib’ als zelfstandig naamwoord bestaat in het algemeen Engels/Amerikaans eigenlijk niet. Het is slang, straattaal. ‘A dib’ is een voorwerp dat je gebruikt om iets te markeren of toe te eigenen. Als je bijvoorbeeld zone wil afbakenen zet je daar een ‘dib’, één of ander voorwerp neer. Het woord heeft eigenlijk alles te maken met opeisen of toe eigenen. Er bestaat inderdaad een uitdrukking in het Engels “I call dibs”. Dat wil zeggen, ik was eerst, ik heb het eerst gezien, ik neem me het recht om dit of dat op te eisen, ik heb zoals je zegt ‘eerste keuze’. Vooral jongeren, zoals wij, gebruiken die taal als ze bijvoorbeeld een knappe meid zien, dan roepen ze “I call dibs” om daarmee aan te geven dat ze haar eerst zagen en het recht hebben haar ‘op te eisen’ of laten we zeggen haar te mogen versieren. Wij vertaalden dat naar de naam van onze band The Dibs, wij eisen ons plekje op in de muziekscene. “We Call Dibs”!”

Julian: Hoe verschilt The Dibs van de bands waar je vroeger in speelde? Dwingt deze band je om je eigen spel of stijl na al die jaren opnieuw uit te vinden?

Peter: “Ik zong - want ik ben een zanger, en buiten wat percussie heb ik nooit een instrument bespeeld - al in verschillende bands. In 1988 stond ik mee aan de wieg van The Nightcrawlers, een band van Lanaken/Maasmechelen, later speelde ik in het vervolg daarvan Blues Jungle, daarna de Roermondse band Are & Be. Ondertussen deed ik nog backingvocals van Marc Tee’s The Healers, verder het Diepenbeekse Tollos, heel kort Extra Napkins en een trio dat Simmer Down heette en sinds 2019 timmer ik aan de weg met The Dibs. Maar om op je vraag te antwoorden, buiten The Healers was het allemaal maar vrij amateuristisch. Al moet ik zeggen dat we met The Nightcrawlers toch wel kwaliteit brachten en best wel wat aanhang hadden in de Benelux. Met The Dibs is dat toch anders. Het zijn de beste muzikanten waar ik ooit mee gespeeld heb en ondanks de pandemie, stemproblemen en vier bezettingswisselingen hebben we de lat toch vrij hoog kunnen leggen en houden. De concurrentie is moordend dezer dagen en de plaatsen om op te treden zijn geslonken. Dus je moet je wel aanpassen en bijschaven. Je kan niet teren op wat je als jeugdige knul ooit hebt geleerd. Het is een proces van voortdurend bijleren en beter worden. Stilstaan is achteruitgang. Als iedereen in een band dat begrijpt, werkt dat goed, anders is het verloren tijd. Opnieuw uitvinden is misschien een groot woord, maar als je zoals wij al zoveel jaren in het brede rhythm and blues-genre thuis bent, dan heb je genoeg ervaring opgedaan om niet alleen technisch goed te zijn, maar ook de juiste feeling en vooral timing te hebben. Ik ben in de loop der jaren zeker anders en beter gaan zingen. Het gaat er niet om dat je in elk nummer laat zien of horen wat je trucjes zijn en hoe goed dat je met je stem of instrument kan goochelen of toveren. Het gaat in ons genre om gevoel en emotie en het overbrengen van die zaken naar het publiek. En dat krijg je alleen maar door ervaring en maturiteit, mijns inziens.”

Julian: “Hoeveel van je eigen ei kan je hier kwijt? Is The Dibs een democratie?”

Peter: “Wel je probeert in een band natuurlijk toch rekening met elkaar te houden, maar laten we eerlijk zijn: te veel chauffeurs in de bus of te veel koks in de keuken, dat werkt gewoon niet. Er moet één iemand de kar trekken. Dat werkt gewoon het beste. Natuurlijk moet je ieders talenten benutten. De ene is goed in componeren, de andere goed in grafisch werk, een derde is goed in promotie op sociale media. Een vierde is misschien beter in boekingen, et cetera. Soms is dat maar één persoon of twee die dit allemaal doen. Maar ambitie en gedrevenheid moet op de eerste plaats komen. Of ik mijn eigen ei kwijt kan? Zeer zeker, dit is de eerste band waar ik mijn ding kan doen en dat is alle stijlen van het brede amalgaam rhythm and blues, een brede waaier aan stijlen die van blues, rhythm and blues over soul naar funk en rock and roll loopt met invloeden uit de country en de bluesrock. Dat is mijn vijver waarin ik me goed voel. Ik ben een zanger met aardig wat soul in mijn stem, en ik weet heel goed wat bij me past. Met the Dibs krijg ik de kans om goede songs te schrijven en eraan te werken dat we als band in functie van de songs spelen met genoeg ruimte voor solo-improvisatie. Geen egotripperij, maar mooie nummers schrijven die goed in het gehoor liggen en die in je hoofd blijven hangen, dat zijn nog altijd de beste songs. Dat heb ik niet uitgevonden, dat is al sinds het einde van de 19de eeuw zo.”

Julian: “Wat zijn jullie goals? Speelplezier, hits, artistieke voldoening?”

Peter: “Laten we eerlijk zijn, een hit scoren in het genre dat wij spelen is net zoals winnen met de loterij. Dat is puur geluk. Ik gok dan eerder op ‘klassiekers’ of ‘signature tunes’. Wij zijn een band waar het spelplezier vanaf druipt. Die feedback krijgen we vaak na een show. Het belangrijkste is om ons publiek en aanhang te plezieren. Maar dan wel met nummers waar we een artistieke voldoening uit krijgen. Onze set (als we twee uur spelen) bestaat nu uit meer dan de helft eigen werk en zal in de toekomst helemaal uit eigen werk bestaan. Dat is zeker een goal. Als muzikant wil je je eigen werk naar buiten brengen. Een cover is goed, maar die kan heel vaak niet tippen aan het origineel en daar krijg je ook minder een kick van. Als het publiek zich live laat horen en enthousiast wordt van je eigen werk is dat toch het summum van geluk!”

Julian: “Hoe combineer je een band met werk/gezin?”

Peter: “Het combineren van een band met een gezin is eigenlijk niet zo’n probleem. De kinderen zijn het huis al uit en ik werk momenteel 4/5de. Ik heb zelfs tijd om me nog bezig te houden met een moestuin, houtdraaien en een opleiding meubelmaker (lacht). Het probleem ligt vaak bij het feit dat je met vijf bandleden in een band zit en die allemaal hun eigen agenda hebben. Soms mijmer ik dan wel eens terug naar de tijd dat een band bestond uit vijf hechte vrienden die al hun tijd staken in één en dezelfde band en niet moesten schipperen tussen verschillende projecten en andere bands of boekingen. Toen kon je veel sneller iets unieks bereiken, maar ieder moet doen wat hij moet doen. Als de focus en de vastberadenheid er maar zijn.”

Photo Freddy Knippenberg

Julian: “Hoe schrijf jij nummers? Eerst tekst, dan muziek? Hoe deed je het vroeger?”

Peter: “Ik heb altijd een klein keyboardje waar ik wat kan op pingelen. Soms komen teksten of woorden eerst, soms komen melodieën in je hoofd op die je neuriet en opneemt of waarvan je de basistonen vastlegt. Maar het leukste vind ik de interactie met een andere muzikant bij het schrijven. Liefst in duo, want dat werkt het best. Zo is het altijd bij mij gegaan sinds ik begon met muziek. Schrijven of componeren moet natuurlijk komen. Als je er teveel moeite voor moet doen dan wordt het meestal niks. Ik moet wel in een ‘schrijversmood’ zitten, want de ideeën die je hebt zijn niet altijd goed. Maar als ik me voorneem om een dag uit te trekken om te schrijven, dan komt er meestal wel iets goeds uit. Met deze band is het niet anders. Soms komt gitarist Stanley met een groove of een hook waar keyboardspeler Bart Billekens en ik of met z’n drieën dan een gestructureerd en gearrangeerd nummer van maken. Vaker komen Bart en ik samen en heeft hij een idee of een kant-en-klaar nummer waar ik dan tekst en melodie op schrijf. Vaak heb ik een melodie en zing ik het voor en dan weet Bart gelijk waar ik naartoe wil. Ik heb met Bart een goede schrijversklik. Soms heb ik op mijn keyboardje thuis wat akkoordjes gespeeld en zoek ik daar wat op. Meestal is het Bart die met lekkere akkoorden komt en dan werken we dat samen uit bij hem in de repetitiekelder. Wat die klik betreft, dat is echt wel speciaal. Laatst waren we aan een nummer bezig, maar we zochten nog naar een bridge. We werkten er thuis apart aan en ik stuurde Bart een melodie met tekst waarvan ik dacht dat het een mooie bridge zou zijn. Nog geen minuut later belde hij me op en speelde voor waaraan hij aan het werken was en dat paste precies onder mijn zang. We hadden dus eigenlijk precies hetzelfde gecomponeerd zonder het van elkaar te weten. Ook een beetje magie!”

Photo Freddy Knippenberg

Julian: “George Moroder zei ooit: 'Once you free your mind about the concept of music and of harmony being correct, you can do whatever you want. Nobody told me what to do, and there was no preconception of what to do'. Ga je akkoord met Moroders stelling?”

Peter: “Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Moroder gebruikte in de jaren 1970 de Moog modular om de zogenaamde ‘sound of the future’ te creëren. Hij wist toen niet precies hoe dat moest en deed maar wat, als een kind met een onbekend speeltje. Hij dacht door de regels los te laten en te experimenteren met een metronoom en bepaalde ritmes zo een nieuw geluid te creëren krijgen. Je moet hem krediet geven voor het feit dat hij aan de basis stond van de disco en de moderne elektronische muziek, dat is waar. Maar in feite baseerde hij zijn ‘futuristische muziek’ nog wel op de soulmuziek die toen enorm populair was. Hij maakte het allemaal simpeler (less is more) en daardoor kende zijn muziek enig succes door het repetitieve en trance-stimulerende gevoel dat hij ermee veroorzaakte. Kijk, als je alle vooroordelen loslaat en je niet meer baseert op de traditionele regels van muziek zoals notenleer, akkoordenschema’s en hamonieleer, dan krijg je chaos. Het is niet voor niks dat extreme metal, punk of free jazz niche genres zijn. Ons brein verlangt naar herkenbare repetitieve en melodisch in het gehoor liggende muziek. Je kan daar enigszins vanaf te wijken van de geijkte paden en zoals bij funk, disco, rap en house iets nieuws maken. Maar ook die genres zijn gebaseerd op de blues. Alle genres zijn ontstaan uit de akkoordenschema’s die de blues en jazz aan het einde van de 19de, begin 20ste eeuw ons leerden toen de volksmuziek en de klassieke muziek in populariteit langzaam werden overmeesterd door deze nieuwe genres. Alle muziek die we tegenwoordig kunnen beluisteren vindt daar zijn oorsprong. Moroder heeft gelijk als hij zegt dat je dingen moet kunnen loslaten en buiten de platgetreden paden moet wandelen. Want dan ontstaan de mooiste dingen, zo ging blues over in rhythm and blues door blues, gospel en country te vermengen. Zo ging rhythm and blues over in rock and roll door het ritme en complexiteit te vereenvoudigen. Zo ging rhythm and blues ook over in soul door terug te grijpen naar gospel, country en een vleug rock and roll. En door meer melodie en andere lyrische thema’s toe te voegen. Zo ging soul over in funk en later disco door de vraag naar mee dansbaarheid en vereenvoudiging. En ga zo maar door.
Wij met The Dibs maken muziek die aan de basis ligt van alle moderne muziek en daar ben ik best trots op want rhythm and blues is het breedste genre dat er ooit heeft bestaan en zal bestaan.

INTERVIEW WITH...​

INTERVIEW WITH...