dinsdag 23 september 2025
Cultuurcentrum, Hasselt​
​
Report: Marino Serdons 
Foto's: Stefan Meekers ©

​Met dank aan: Cultuurcentrum, Hasselt
​De artiestennaam van de Limburgse singer-songwriter verwijst naar de strijdlustigheid van de legendarische Jeanne d’Arc.  En inderdaad, onversaagd timmert Emmy d’Arc aan haar carrière met tal van uitverkochte optredens in de grote concertzalen van ons land waaronder de AB en de Roma.  Zonder angsten en zelfverzekerd liep ze in Hasselt het podium op om voor een volle zaal haar mooiste en nieuwste creaties voor te stellen.
Op het podium 11 Emmy-silhouetten vooruit marcherend met gitaar in de hand.  Symbolischer kon haar carrièreweg niet uitgebeeld worden. En om het publiek gerust te stellen startte ze met ‘I’m Alright’.  Wat onbedwongen oproepen aan de fans creërden een gemoedelijke sfeer waarbij iedereen mocht participeren in haar tekst of met clapping op het ritme.  Nochtans waren het de meer intieme songs die het niveau optilden. Lyrics met diepgang, summier begeleidt door akoestische gitaar of piano, beklijfden …en niet alleen bij haarzelf.
Met krachtige uithalen en intieme ontboezemingen in ‘Hit Me’ liet Emmy d’Arc in haar hart kijken: “…there is something about you and me”.  En ook de fans projecteerden die gedachten op henzelf.  Even later kwam aan de piano de realiteit bovendrijven: het dopje van haar plastic drinkbusje zorgde voor een grappige noot; “altijd vast en nu opeens los, wat moet ik daarmee?”. Heel naturel ving ze dit akkefietje op en zong ‘Reveal’, een oudere song van haar eerste EP.
Naast een viertal gitaren waaruit ze kon kiezen, was er ook een loopstation; een paar maten spelen op gitaar en het apparaat herhaalt dat tot in den treure.  Niet altijd even eenvoudig om de juiste timing te vinden. Zo kreeg het introspectieve ‘Frontline’ wel een strakker ritme.
En toen kwam opnieuw wat realiteit tevoorschijn. Voor een cover van John Prine, vorige week voor de eerste maal gespeeld op een trouwfeest, pikte ze een verkeerd gestemde gitaar uit. Geen nood. De gitaar verdween achter de coulissen voor een upgrade. Emmy besliste om dan maar eerst ‘The Day’ te brengen op piano.  Een schitterende song over het welbekende uitstelgedrag in ons dagelijks leven.
De verdoemde gitaar verscheen terug op het podium en Emmy kon eindelijk John Prine’s ‘Angel from Montgomery’ brengen.  Sterk gezongen, alsof het haar eigen song was, doch we misten de originele fingerpicking gitaar van John.   
Emmy d’Arc heeft van jongs af een voorliefde voor country en adoreerde Sinead O’Connor. Het verwondert dan ook niet dat haar zangstijl sterk in de lijn ligt van de legendarische getormenteerde zangeres.  Met dezelfde intensiteit, tempo-en stemwisselingen, zonder echter te imiteren, levert Emmy d’Arc prachtig werk.  Niet onterecht kreeg ze uitzinnig mooie reacties op ‘November’, ook gespeeld voor het programma Ik vraag het aan bij Tijs Vanneste.
Krachtiger zijn echter haar eigen composities op piano. Nieuw was ‘The Consequence’ met veel variatie in stemtimbre en slechts een paar toetsen en akkoorden. Met ‘Back to You’, op piano én mondharmonica, beëindigde ze haar concert Braving Fears in stijl.
Het publiek vroeg en kreeg wel nog enkele bisnummers.  Haar nieuwe song ’Matter Of Time’, akoestisch op gitaar, bracht echter geen muzikale verrassing, wel enthousiaste fans. Sterker was het à la Sinead gezongen ‘Angels’: een fijne compositie, zang-technisch indrukwekkend en snedig gebracht.  Het leverde haar een staande ovatie op waardoor ze niet anders kon dan ook haar lijflied (ze zingt het al vanaf haar 11de levensjaar) te brengen.  Alle schakeringen in stem, toon, timing én mood zaten perfect voor een indringende vertolking van Sinead O’connor’s ‘Troy’.  Een mooier einde konden we ons niet indenken. 
​
​