DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Invocation
2. Deliverance
3. Struggle
4. The Window
5. T.N.D.
6. Rise Above
7. Nexus
8. Lucid Dreaming
9. Till The End Of My Days

Platenlabel
Prog Sphere

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Sonus Corona

Als je het woord progmetal hoort, komt onmiddellijk een vergelijking met Dream Theater in je gedachten. Met deze Finse muzikanten gaat die vergelijking echter niet op. 
Het zijn ook allemaal stuk voor stuk uitstekende muzikanten, wellicht niet zo technisch als Petrucci of Rudess, maar moet dat? Het is hoopgevend dat iemand de progmetal een nieuwe injectie geeft. Sonus Corona, ontstaan in 2011 uit een project van de drummer en de gitarist, laat op zijn debuutalbum blijken dat ze bereid zijn om onbewandelde paden te betreden. Natuurlijk zit hun muziek vol cliché’s, maar er bestaan zoveel groepen dat iets totaal nieuw bijna onmogelijk is. 
Het is vooral de combinatie van het ritmische ‘hardrock’ gitaarwerk en de kalmere intermezzo’s, die vernieuwend klinken voor een progmetal groep. 
Na een totaal overbodige opener ‘Invocation’, barst het album los met ‘Deliverance’. Onmiddellijk wordt duidelijk dat dit geen ééndagsvlieg is. Ik heb een beetje moeite met de ‘wall of sound’, die gecreëerd wordt. De zang zit daarom volgens mij niet genoeg op de voorgrond, maar dat is hun keuze. Het werkt natuulijk mee aan hun ‘sound’.
‘Struggle’ is een briljante mix van ritmes om andere progmuzikanten jaloers te maken. In ‘The Window’ krijg je meer van hetzelfde met nog een fluitsolo bovenop. De stem komt hier ook wat meer naar voor, wat een gans andere dimensie geeft aan het nummer. Tijdens ‘T.N.D.’ ligt de focus bij de samenzang en enkele speedy tussenstukken. In ‘Rise Above’ zit een tussenstuk waar de zang volledig ingaat tegen het ritme. Het einde van het nummer is één van de hardste stukken van de CD. ‘Nexus’ brengt een melodieus tintje naar voor en bevat een schitterende gitaarsolo. ‘Lucid Dreaming’ laat ons wegdromen met een akoestische gitaar, ondersteund door zijn elektrische wederhelft. Een instrumentale ballad met een crescendo van zacht naar hevig. Tijdens ‘Till the end of my days’ komt alles nog eens samen in één nummer als apotheose van een krachtig debuutalbum, waarvan ik vooral onthoud dat deze progmetal muzikanten iets nieuws zoeken en niet proberen DT te evenaren. 

Line-up: 

• Ari Lempinen  - gitaar, backing vocals
• Harri Annala - gitaar
• Aki Niemi – bass
• Rasmus Raassina – drums
• Timo Mustonen – vocals

Danny Focke (4)

Detail Album

Tracks:

1. Paralyzed 
2. Mein Schwarzes Herz 
3. Who I Am 
4. Left For Dead
5. Crystal Skies
6. Walk Alone
7. The Ocean's Heart
8. Broken 
9. For We Are Forever
10. Inferno 
11. No Dream Without
12. Sacrifice 
13. Hurricane 

Platenlabel
Century Media Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Sony Music

Website artiest:
Caliban

De Duitsers van Caliban zijn natuurlijk al lang geen onbekenden meer in het genre. In hun bijna twintig jarige bestaan hebben ze de huidige metalcore scène voor een groot deel mee vorm gegeven. Nu staat de band er weer met hun tiende full album, getiteld ‘Gravity’. Na een korte intro begint het album furieus met ‘Paralyzed’. Het nummer ontvouwt zich echter als een standaard metalcore nummer. Dit geld trouwens voor de meeste nummers op het album. Kei harde riffs, donderende drums en hysterisch geschreeuw worden afgewisseld met de nodige melodieuze refreinen en de soms melige clean zang. Daarnaast ontbreken ook de verplichte breakdowns niet. Voor de liefhebber is dit natuurlijk alleen maar positief. Ook valt het op dat de band steeds meer melodie in de muziek weet te verwerken zonder aan kracht in te boeten. De zang koortjes die op de vorige twee platen ook al te horen waren zijn weer van de partij, en de band lijkt hier en daar te experimenteren met elektronica. Verder levert Arch Enemy zangeres Alissa White-Gluz een gastbijdrage bij het nummer ‘The Ocean’s Heart’. Deze elementen blijven echter redelijk beperkt, en zijn vooral op de achtergrond te horen. Voor de rest doen de heren van Caliban gewoon waar ze het beste in zijn: degelijke, maar standaard metalcore spelen. Nummers als ‘Mein Schwarzes Herz’ (wat in hun moedertaal is gezongen), ‘Left For Dead’ en ‘Walk Alone’ hakken er stevig op in, en doen dit zeer overtuigend. Met de semi-ballad ‘brOKen’ wordt er even wat gas terug genomen, en laat de band zich van een gevoelige kant zien. Op dit nummer is er ook een sterk Duits accent te horen in de zang. Met ‘For We Are Forever’ en ‘Inferno’ wordt het gaspedaal weer wat meer ingeduwd. Dit kan echter niet verhinderen dat het album een beetje lijkt in te zakken. De nummers lijken allemaal sterk op elkaar, en vooral de refreinen kunnen al eens op de zenuwen beginnen werken. Afzonderlijk van elkaar zijn ze zeker goed te verdragen. Maar om allemaal achter elkaar te horen, dat is toch een beetje teveel van het goede. En net wanneer ze mijn aandacht een beetje kwijt zijn is daar ineens ‘No Dream Without A Sacrifice’, wat je meteen weer bij de les brengt. Het is werkelijk een verademing om de band weer eens van begin tot eind te horen razen. Het album wordt afgesloten met ‘Hurricane’. Een nummer dat zijn naam zeker niet gestolen heeft. Als een orkaan van riffs raast het nummer voorbij. Alleen weer die refreinen die de kop op steken, maar dat blijft natuurlijk een geval van love it or hate it. Al bij al is het een waardige afsluiter van een prima cd. De fans kunnen dit album dus weer met een gerust hart aankopen, en ook voor nieuwelingen loont het zeker de moeite om Gravity eens een kans te geven. Verder wil ik er ook nog even bij vermelden dat Gravity voorzien is van een prima productie. Ondanks het feit dat die redelijk dicht getimmerd is, verzuipen de nummers niet in een zee van geluid.

Hans Goossenaerts (3½)

Tracks:

1. Autumn Changes
2. Tears Of December
3. Lay Me Down
4. Lost Prayer
5. Darkest Hour
6. The Levee
7. Eyes Of Burden
8. Forgotten Memory
9. Yesterday’s Tears
10. Harbors Of Pity
11. Sorrowed Regret
12. Useless Apologies
13. Sleeping Dogs
14. The King

Bonus Tracks (European CD Only)

1. Tears Of December
2. Lost Prayer

Platenlabel
Spinefarm Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Spinefarm Records

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest:
Zakk Wylde

Meester gitarist Zakk Wylde kennen we natuurlijk allemaal van zijn werk met Black Label Society en, tot 2009, met Ozzy Osbourne. Tussen de albums van BLS door, heeft Wylde nog eens tijd gevonden om aan een solo-album te werken, welke nu dus wordt uit gebracht. Wie echter vette festival metal verwacht, zoals hij die met zijn band maakt, komt bedrogen uit. ‘Book of Shadows II’ bevat namelijk veertien ingetogen, bijna melancholische, bluesrock nummers. Die nummers worden ondersteund door een orgel, wat het geheel met momenten zelfs een gospel gevoel mee geeft. Wylde laat horen dat hij, naast zijn verbluffende gitaarwerk, ook heel gevoelige nummers kan schrijven. Af en toe laat hij zijn vingers nog eens gaan met een wilde gitaarsolo, in zijn typische stijl. Al komt dit niet altijd even goed tot zijn recht. Zoals bijvoorbeeld in de nummers ‘Lost Prayer’, ‘Darkest Hour’ en ‘Lay me Down’, waar zijn, met momenten, super snelle gitaarspel niet echt lijkt te passen bij de rest van het nummer. Zo’n dingen bewaart de man misschien beter voor stevigere nummers. In de andere nummers valt dit gelukkig nog al mee. Over het algemeen is Book Of Shadows II een zeer aangenaam album om naar te luisteren. Zeker om na een lange dag hard werken rustig te ontspannen. Al moet ik toegeven dat ik soms de stevigere nummers wel een beetje mis. Veertien van die rustige nummers is toch wel een beetje te veel van het goede. Voor de rest is dit gewoon een degelijke plaat. De Europese uitgave wordt afgesloten met nog twee extra nummers. Het betreft piano versies van ‘Tears of December’ en ‘Lost Prayer’. Hoewel dit niet veel toevoegt aan het album, zijn het toch twee leuke nummers. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze beter zijn dan de versies die op de reguliere CD staan. Al met al heeft Zakk Wylde met ‘Book of Shadows II’ een waardig album toegevoegd aan zijn toch al indrukwekkende discografie.grafie.

Hans Goossenaerts (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Sikly Nerves
2. In Th Mirror
3. Crazy Horse
4. Insane To The Bone
5. A Good Pennyworth
6. Coke On A Jetplane
7. A(n) Garde
8. Heid
9. Don’t You Know Him
10. River Of Gold
11. Keep Your Trippin Wild

Platenlabel
Long Branch Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
SPV

Promo-agent
Long Branch Records

Website Artiest
White Miles

White Miles is terug en klaar om te rocken!
White Miles is een stoner blues rock duo afkomstig uit Oostenrijk. Medina en Lofi ontmoete elkaar in  2005. Na 4 live video’s de wereld in te schieten besloten ze te stoppen met werken en hun droom na te jagen. Ze concentreerden zich volledig op het maken van muziek en maakten van de wereld hun speelgrond. Sinds het begin speelden ze een aantal optredens in Oostenrijk en een aantal buurlanden zoals Zwitserland, Duitsland, Italië,… Laterkwam ook de rest van Europaaan de beurt met verpletterende optredens als support act van onder andere Eagles Of Death Metal, The Answer, Blues Pills, Courtney Love en John Garcia. 
2014 werd echter het jaar voor White Miles waarin de band een vliegende start maakte naar de roem. White Miles werd uitgenodigd om support te fungeren voor de Zweedse band Truckfighters en de Amerikaanse band: Valley Of The Sun op hun  Pan-European tour. Nu is het duo terug met hun tweede album ‘The Duel’ dat geproduceerd werd door Micko Larkin (Courtney Love, Hole). Voor een 2 koppige band klinkt het geheel zeker niet slecht en kent een volle sound. Het album zit goed in elkaar en hoewel het niet meteen die ijzersterke nummers zijn die je wakker schudden en je oren aan de speakers gekluisterd houden mogen de composities op zich er wel zijn. Het lijkt gewoon of alles in het totaalplaatje ook klopt. De stoere rockbasis vormt de fundering voor de zanglijnen die perfect passen in het geheel. Het timbre van Medina’s stem past bij het rauwe van de sound maar ook op momenten dat dit duo in duet treedt zoals bvb in “Coke An A Jetplane” vloeit alles mooi in elkaar. Het enige minpuntje dat ik zou willen aanhalen is dat Medina’s stem na een tijdje ietwat gaat vervelen en eentonig overkomt wat mijn mening over dit album toch wat beïnvloed. Meer variatie in de vocalen had dit album zeker ten goede gekomen.

Line Up:

• Medina Rekic: Gitaar/zang
• Hansjörg Loferer/Lofi: Drums

Lars Kaethoven (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Jumalten Aika (12:43)
2. Ruttolehto incl. Päivättömän Päivän Kansa (15:21)
3. Suden Tunti (7:06)
4. Mimisbrunn (15:55)
5. Ihmisen Aika (Kumarrus Pimeyteen) (16:00)

Platenlabel
Century Media Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Sony Music

Promo-agent
Century Media Records

Website Artiest
Moonsorrow

De Finse ‘pagan metal’ meesters komen na 5 jaar weer boven water met een nieuw album. ‘Jumalten Aika’ (‘The Age of Gods’) is minder duister dan hun vorig werk. Er zijn wat meer folkinvloeden aanwezig en het voelt ook soms aan als een soundtrack van een fantasy film. Meteen in het eerste nummer krijg je die folkinvloeden in het begin te horen. Als ik het nummer beluister, zie ik voor mij een scene met priesters die een ritueel uitvoeren rond een soort Stonehenge monument. 
Behalve die folkinvloeden blijven ze zichzelf. Het album bestaat uit lange nummers met een duistere klank die soms lange tijd minimale wijzigingen ondergaat. De teksten zijn volgens Moonsorrow-traditie opnieuw in hun moedertaal en worden gebracht met een geschreeuw dat volledig past met de ‘pagan’ sfeer. Bijna allemaal argumenten die voor een niet-kenner van de groep volstaan om de muziek links te laten liggen. En toch komt Moonsorrow hier uitstekend mee weg. Na enkele beluisteringen ben je volledig gevangen in de sfeer van hun muziek.
Het tweede nummer waarvan ik jullie de titel ga besparen (zie onder de bespreking) is nog meer folky. Volgens de titel bevat het nummer een song in de  song en dat krijg je te horen na 7 minuten. Het bevat een Noorse folklore melodie die gezongen wordt in koor. Maar even later barst de echte sound van Moonsorrow weer los. Moonsorrow kippenvel!
‘Suden Tunti’ is, met zijn 7 minuten, naar hun normen erg kort. Het is het meest up-tempo nummer en ook het hevigste van de CD. Wow, een Moonsorrow nummer met een opzwepende drive, wie had dat ooit verwacht.
En de verrassingen zijn nog niet opgebruikt, want ‘Mimisbrunn’ opent met een akoestische gitaar en heel sfeervolle synthklanken. Maar geen zorgen, na die twee minuten intro, resten nog 13 minuten voor de metalklanken die zelfs naar het progressieve neigen tijdens dit nummer.
Met ‘Ihmisen Aika (Kumarrus Pimeyteen)’ krijg je nog 16 minuten van hetzelfde, maar het verveelt geen seconde.
Op de bonus CD van de ‘limited edition’ staan nog twee covers nl. ‘Soulless’ (Grave) en ‘Non Serviam’ (Rotting Christ).
Hoewel Moonsorrow al heel lang weet waar ze mee bezig zijn, klinken ze op dit album nog compacter dan vroeger en hebben ze de groepssound nog unieker gemaakt dan voorheen. Ze blijven verrassen.

Line-Up: 

• Ville Sorvali – bas, vocals
• Henri Sorvali - gitaar, keyboard, vocals
• Mitja Harvilahti – gitaar, vocals
• Markus Eurén – keyboard
• Marko Tarvonen – drums, vocals
• Janne Perttilä – gitaar, vocals

Danny Focke (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The House Of Shame
2. Broken Things
3. Delirium
4. Blood, Tears, Dust
5. Downfall
6. Take Me Home
7. You Love Me ‘Cause I Hate You
8. Ghost In The Mist
9. My Demons
10. Claustrophobia
11. Ultima Ratio 

Platenlabel
Century Media Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Sony Music

Promo-agent
Century Media Records

Website Artiest
Lacuna Coil

Lacuna Coil is een Italiaanse metal band. Lacuna Coil bestaat uit Cristina Scabbia (zang), Andrea Ferro (zang), Marco Coti-Zelati (gitaar, bass, keyboard en synths) en Ryan Blake (drum). Dit is hun achtste studio album. 
Normaal ben ik niet zo een grote fan van dit genre maar Lacuna Coil heeft mij op veel vlakken enorm verrast. Het album is heel aangenaam om te beluisteren. Van sound tot lyrics vind ik het heel goed in elkaar zitten. Het album klinkt ook anders dan hun voorgaande albums. Er is veel variatie op veel vlakken in de sound. Zachte, harde en soms wel een technische sound wisselen zich af waardoor het album je niet snel gaat vervelen. De lyrics vind ik ook goed. Ze handelen over het thema problemen uit het dagelijkse leven waar mensen een genezing voor zoeken. Met ‘The House of Shame’ als hele goede keuze als opener. Het begint rustig maar eens de gitaren beginnen, weet u wel wat u te wachten staat. Een album vol verassingen.  De albumtitel, ‘Delirium’ is eerder een zachter nummer maar een heel krachtig nummer ook. Dit album verdiend een welverdiende 4.

Silke Goethals (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. I Want You To Want Me
2. Panama
3. Photograph
4. The Ocean
5. Doctor, Doctor
6. Electric Eye
7. Free For All
8. No Surprize
9. Lay Your Hands On Me

Platenlabel
Cleopatra Records

Labelnummer
CLP2335

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Jani Lane

Op de cover van deze cd wijst Jani naar zijn hoofd en misschien verwijst hij wel naar het gezegde, “Je moet wel goed zot zijn om het werk van grootheden aan te pakken…”. Dat is een uitdrukking die wij hier veel gebruiken en maar eigenlijk was het idée van Jani nog niet zo zot om dat in de realiteit om te zetten.
Lane was de charismatische zanger van Warrant want op 11 augustus 2011 verwisselde Lane het tijdelijke voor het eeuwige.
Om zijn naam in ere te houden verscheen vorig jaar nog een leuke cd waarop hij sommige nummers van gewaardeerde collega’s inpakt op zijn manier.
9 nummers, waaronder liedjes van Led Zeppelin, Judas Priest, Van Halen, Aerosmith maar ook de bekende hit van Cheap Trick krijgen hier allemaal een nieuwe smeerbeurt.
Het schijfje opent met een aanvaardbare versie dus van Cheap Trick’s ‘I Want You To Want Me’ en meteen wordt dit op de hielen gezeten door Van Halen’s ‘Panama’ met George Lynch (gitaar), Tony Franklin (bass) en Gregg Bissonette (drums).
Nog meer leuke covers vinden we o.m. in de vorm van ‘Electric Eye’ van Judas Priest, Ted Nugent komt hier ook even binnenwippen met ‘Free For All’ en afsluiten doen we met de Bon Jovi klassieker ‘Lay Your Hands On Me’.
Of dit schijfje nu eigenlijk een hommage was aan Lane zelf of aan zijn compatriotten uit een vluchtig verleden, ik weet het niet.

Alfons Maes (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Disassembled
2. Mass Darkness
3. My Heart Is Of The North
4. South Winds
5. In The Vaults
6. Until I Too Dissolve
7. Pressure
8. Frail
9. Crooked Red Line
10. Celestial Violence
11. Til Tor Ulven

Bonus Track: 

1. Søppelsolen

Platenlabel
Candlelight

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Spinefarm Records

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest
Ihsahn

‘Arktis’ is het zesde solo album van Ihsahn. Het album bevat tien nummers en is het meest inspirerende tot u toe. Op dit album zijn ook bijdragen van enkele van zijn bevriende muzikanten te horen waaroonder Einar Solberg (Leprous), Matt Heafy (Trivium), Jorgen Munkeby (Shining), Tobias Ornes Andersen (Shining, ex-Leprous) alsook de uit Noorwegen afkomstige auteur Hans Herbjornsrud. De 40 jarige getalenteerde muzikale solo extremist, want zo mag Ihsahn wel genoemd worden, moet ofwel ongelooflijk veel inspiratie hebben of kracht putten uit de lovende commentaren die hij krijgt want bij elke plaat die hij uitbrengt legt hij voor zichzelf de lat steeds hoger wat resulteert in verrassende composities met een uiterst heavy karakter. Ook op ‘Arktis’ is dit niet anders en komt hij op de proppen met een mix van extreme metal, progressieve rock die toch makkelijk te verteren zijn voor zijn trouwe fans. Ihsahn slaagt er in om tien bijzondere en unieke nummers bij elkaar te schrijven die je even versteld doen staan. Ik ben niet echt een black metal fanaat en haalde bij aanvang even de neus op bij het idee deze schijf te moeten bespreken maar al snel stond ik verstompt toen ik het complexe van de songstructuren hoorde. Het heeft iets unieks… het is zwaar, donker, krachtig en toch vind je er melodieuze onderdelen in terug met de nodige progressie. Dit houdt het geheel boeiend om naar te luisteren. De nummers bevatten weliswaar de typische songstructuren maar hij weet dit alles een eigen identiteit te geven door middel van een terugkerende melodie, koorzang, de eigen sound die hij aan het geheel geeft of gewoon een goede stevige gitaarriff. Er wordt een sfeer van twijfel, onmacht en frustratie gecreëerd die ondanks de donkere elementen toch nieuwsgierigheid aanwakkert. In zekere zin zijn de nummers of de stijl ook niet met andere in het genre te vergelijken en dat maakt deze schijf ook enig in zijn soort. Het lijkt of Ihsahn heeft black metal opnieuw uitgevonden en er wat nieuws aan toegevoegd waardoor het genre toegankelijker wordt voor anderen. De metal scene in Noorwegen mag trots zijn om zo een muzikale extremist in het midden te hebben. In de tien jaar dat hij als solo artiest te werk gaat heeft Ihsahn zich weten te ontplooien tot een onverschrokken, wild en eigenzinnig muzikant die telkens weer met iets nieuws weet te komen.
‘Arktis’ werd opgenomen in Ihsahn’s eigen studio te Notodden in Noorwegen en gemixt door meesterbrein Jens Bogren (Opeth, Katatonia). Het grafische werk van dit nieuwe album werd opnieuw gedaan door de bekroonde spaanse ontwerper Ritxi Ostariz. Het is verkrijgbaar als standaard CD, deluxe CD met extra materiaal, en in vinyl. (bonus tracks enkel verkrijgbaar op de deluxe CD en vinyl editie).

Johan Kaethoven (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Mother E  
2. Nothing In My Hands  
3. Pride Flag
4. The City Of Blinding Riots  
5. Take Me To Heaven
6. Welcome To The Suck  
7. Head Of Fire
8. Tremors
9. Kid Blue From The Short Bus 
10. Your Bullets
11. Under The Tongue
12. (Can't She See) Head Of Fire Pt. 2 

Platenlabel
Spinefarm Records

Labelnummer
Promo-cd
 
Distributie:
Spinefarm Records

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest
Filter

'Crazy Eyes' is alweer het zevende studio album van de Amerikaanse industrial metal band Filter.
Kort gezegd klinkt deze band als een mix van Korn en Marilyn Manson, twee namen waarmee je bij mij (bijna) niets verkeerd kunt doen. In de praktijk vertaald dit zich in een emotionele wervelstorm op muziek gezet. Denk aan rustige, ingetogen stukken, die zonder waarschuwing uitbarsten in agressieve riffs en hysterisch geschreeuw. Zanger Richard Patrick klinkt bij wijlen alsof hij in een isoleercel van een psychiatrie zit. De freaky keyboard geluiden zorgen voor een extra dimensie in de muziek. Ook de, met momenten, bizarre gitaar effecten dragen hieraan bij. Het album opent meteen sterk met ‘Mother E’. “I’ve got my reasons, and my reasons are sound” zingt Richard keer op keer, waarna het nummer op volle sterkte los barst. En meteen kreeg ik zin om recht te springen en wild headbangend en luchtgitaar spelend door de kamer te lopen. De nummers op de eerste helft van het album zijn de beste. Ze kennen veel variatie, en klinken fris en vol overtuiging. Vanaf de tweede helft lijkt het album wat in te zakken. Niet dat de nummers slecht zijn, absoluut niet. Maar het is een beetje teveel van hetzelfde. Daarnaast heeft Richard een redelijk monotone zangstem, en een redelijk beperkt stemgeluid als hij clean zingt. De hysterische uithalen van het eerste deel worden beperkt tot een minimum, en ingeruild voor een meer recht toe - rechtaan geluid. Dit zorgt er voor dat de latere nummers op het album de aandacht niet echt kunnen vast houden. En dat is best wel jammer, zeker gezien het sterke eerste deel. Dit zijn, samen met de nogal vlakke productie, echter de enige minpunten van een voor de rest zeer goede CD. Het is knap dat een band die al meer dan 20 jaar mee draait, en zes albums heeft uitgebracht, nog zo sterk uit de hoek kan komen. Zeker ook met de nieuwe bezetting. Want op Richard Patrick na is iedereen die op ‘The Sun Comes Out Tonight’ mee speelde vervangen. Gezien de vele leden die in filter hebben gezeten, zijn er dus wel meer vergelijkingen tussen deze band en die van Marilyn Manson dan alleen maar muzikale. Fans van Filter kunnen dit album met een gerust hart in huis halen. Mensen die deze band niet kennen raad ik aan om ze zeker eens een kans te geven, want het loont echt de moeite.

Hans Goossenaerts (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. By The Dividing Stream
2. From Afar
3. Heathen Horde
4. One More Magic Potion
5. In My Sword I Trust
6. Token Of Time (Album Version)
7. Dragonheads (Album Version)
8. Twilight Tavern
9. Burning Leaves
10. Treacherous Gods (Album Version)
11. Lai Lai Hei (Album Version)
12. Two Of Spades
13. Iron (Album Version)
14. Victory Song

Platenlabel
Spinefarm Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Spinefarm Records

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest
Enisferum

Ensiferum’s stampende epische metal hymnen hebben de Finse folk metal strijders geen windeieren gelegd. Van start af als jonge band in een Helsinki jeugdclub in 1996 werkten ze zich op tot headliners op heidense metal podia in alle uithoeken van de wereld.
​Doorheen de tijd was het de vastberadenheid die de band motiveerde om ondanks persoonlijke veranderingen, gezondheidsproblemen, bezettingswissels, ups en een opwaarts traject te volgen.
Al snel bekwamen ze na hun derde demo een deal met Spinefarm records bij wie het debuut ‘Enisferum’ uitkwam in 2001. Als vijf leden tellende band kwam in 2004 ookde opvolger ‘Iron’ uit die opgenomen werd onder begeleiding van Flemming Rasmussen (Metallica) in Copenhagen. Dt bracht hen zo’n groot succes dat de band op uitgebreide tournee kon. Dat succes kende ook negatieve gevolgen en drie van de vijf leden vertrokken waaronder zanger /gitarist Jari Mäenpää (vervoegde later Wintersun). Markus Toivonen blijft echter niet bij de pakken zit en vult de gaten in de bezetting op met bassist Sami Hinkka, drummer Janne Parviainen (ex- Waltari, ex-Barathrum) en zanger/gitarist Petri Lindroos (ex-Norther). Onder deze bezetting toeren ze uitgebreid in 2005 en brengen ze de mini EP ‘Dragonheads’ uit gevolg door een live DVD ‘10th Anniversary Live’ die hun tien jarig bestaan viert. De hoge verkoopcijfers van deze bewijzen ook dat Enisferum nog steeds staat als een huis met de nieuwe leden in hun ranken.
‘Victory Songs’ is dan ook een geslaagde titel voor het derde full album en een stap vooruit naar een meer volwassen sound waarbij ook gebruik gemaakt werd van traditionele folk instrumenten zoals de Fins Kantele, doedelzak, nyckelharpa en bodhrán. ‘Victory Songs’ was een evenwichtige mix van traditionele folk invloed vermengt met de kracht van de strijd anthems, vervolledigd met een delicaat evenwicht tussen Petri's grunts en Marcus en Sami's cleaner refreinen. Na een volledige Europese tournee geeft toetsenist Meiju Enho er echter de brui aan en deze wordt vervangen door Emmi Silvennoinen, wie tot op heden bij de band speelt. In 2007-2008 volgen nog drie Europese-, drie Noordamerikaanse tours en vele shows rondom de aardkloot met een totaal van 154 shows. In 2009 volgt dan ook ‘From Afar’ waarna Enisferum meer festivalsin Europa en Noord Amerika speelt. Steeds populairder wordt nu ook Australië, Zuid Afrika, China en Centraal Amerika verovert. In de herfst van 2012 ziet ‘Unsung Heroes’ dan het daglicht hetwelk weerom op lovende reviews kon rekenen waarbij het aantal fans nog stijgt. Bij de limited edition van ‘Unsung Heroes’ is ook een DVD die een verslag brengt van het gehele opname proces van het album.
Inmiddels heeft Enisferum in 2013 bij Metal Blade Records getekend en kwam bij hen ook ‘One Man Army’ uit. Er zijn echter nog contractuele verplichtingen met Spinefarm Records en die worden nu ingevuld met een verzamelaar ‘Two Decades Of Greatest Sword Hits’. Het is een album met zowat hun beste nummers uit de eerste vijf albums die allen bij Spinefarm Records werden uitgebracht. Het album vormt een mooi overzicht van Enisferum’s verleden en twee decennia epic viking folk metal die de band beroemd maakte. Je mag je verwachten aan een stevige dosis onvervalste Folk metal van de bovenste plank die stevig en strak wordt neergezet in een glasheldere productie. Het zijn natuurlijk geen nieuwe nummers en reeds gekend materiaal maar het vormt een mooie kennismaking voor wie nog niet vertrouwd is met Enisferum. 

Johan Kaethoven (4)