DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Solomon Seed
2. Gabriel Is Rising
3. The Distorted Looking-Glass
4. Orients
5. Ignore The Pain
6. Scorpio
7. Chronicles Of Light
8. Lex Talions
9. December
10. The Last Eulogy

Platenlabel
Pitch Black Records

Labelnummer
PBR041

Distributie
Niet gekend

Promo-agent
AudaciousPR

Website Artiest
Arrayan Path

De Grieks Cypriotische band Arrayan Path keert terug met hun vijfde album ‘Chronicles of Light’ die het in 2013 uitgebrachte ‘IV Stigmata’ opvolgt. Hoewel de band zichzelf omschrijft als epic heavy/power metal leunt de plaat voor mij meer aan bij melodic metal. Zo trachten ze oudere metal elementen met nieuwe invloeden te vermengen om alzo tot een vernieuwende sound te komen maar het geheel is niet hecht en strak genoeg om echt vernieuwend te klinken. Ondanks dit alles is ‘Chronicles Of Light’ een stevig album waar boeiende elementen op terug te vinden zijn. Nicolas Leptos is een goed zanger die zeker bij de stijl past en ook in samenwerking met de achtergrondkoren klinkt dit goed. Ook het gitaargeweld van Socrates Leptos & Alexis Kleidaras klinkt best strak met  her en der enkele melodische elementen. Ook drummer Stefan Dittrich gaat gevarieerd te werk, geruggensteund door het baswerk van Paris Lambrou. Toch zijn er op dit album tal van gastmuzikanten te bespeuren die gitaarsolo’s of toetsenpartijen voor hun rekening nemen wat bij mij het vermoeden geeft dat het gitaarduo misschien niet erg sterk is in het solospel. Tekstueel blijven flarden van de lyrics hangen in je hoofd en zorgen voor een hoog meezinggehalte maar ik krijg soms het gevoel dat het iets teveel op de basistheorieën van songwriting blijft hangen. Men tracht met de tijd mee te gaan en dat is te horen aan tal van fratsen zoals de occasionele grunts en screams van zanger Nicolas (zonder enige meerwaarde voor het album). Doordat men zich concentreert op een vernieuwend geluid, gebaseerd op oude metal ingrediënten, klinkt dit album niet consistent genoeg. Ondanks de dynamiek en expressie dat ‘Chronicles Of Light’ vertoont had dit album beter gekund gezien de vaardigheden van de bandleden zelf.
‘Chronicles Of Light’ werd opgenomen in de Maranis Studio te Duitsland en Play on Ten Studios te Nicosia. Het werd geproduced door Arrayan Path en Vagalis Maranis die ook verantwoordelijk was voor de mix en mastering. De cover werd verzorgd door Caio Caldes. Het werd uitgebracht door Pitch Black Records op CD en digitale download en is verkrijgbaar vanaf 5 februari.

Johan Kaethoven (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Nero
2. By Your Own Hand
3. The Divine
4. Hell Bent
5. Siren
6. Violent Colors
7. All We Know
8. Reflections
9. Driven
10. Arise In Chaos

​Platenlabel
EMP Label Group

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
SPV

Promo-agent
Rock 'n' Growl Promotion

Website Artiest
Arise In Chaos

Opgericht in de lente van 2011 in Denver, Colorado. Arise In Chaos doorstond verscheidene line-up wissels die de band brengen tot waar ze nu zijn. Het is een gedreven metalband die hun ambitie niet onder stoelen of banken steekt. Ze deelden het podium met onder andere All That Remains, Soulfly, Within The Ruins en Motionless in White. Ze brachten hun debuut uit eind 2012 en zijn nu terug in 2016 met opvolger ‘Terminal Cognition’. The fucking mess they've made.
De plaat wordt afgetrapt door 'Nero' een hevige metaltrack die direct de toon zet voor de rest van het album. Van de eerste noten weet ik het direct, dit wordt leuk om te beluisteren. De stem van zanger Justin Gibroski doet me bij momenten denken aan die van Lamb Of God en dat is gerust een compliment te noemen. Ook de stijl van de band heeft veel weg van laatstgenoemde. Meer van dat goeds op 'By Your Own Hand', een gedreven combo van gitaren, drums, bas en de zang. Gitaarsolo's die soms wat rommelig aanhoren maar dit stoort niet en past zelfs gek genoeg perfect in het plaatje. 'The Divine' is nog een topper op dit album, de gitaren klinken geweldig op dit album. Van deze track werd inmiddels ook een video gereleased. De band neemt amper gas terug op 'Hell Bent', wat mij vooral aanstond bij deze track was de inbreng van de gesproken stukken die toch even het agressieve gebrul doorbraken. Niet dat ik geen fan van ben van het gebrul hoor maar heb graag wat meer variatie. 'Siren' snoeit weer lekker door en dat doet ook 'Violent Colors' hoewel de intro van de laatste je anders doet vermoeden. Wat me vooral opvalt bij deze plaat is de kwaliteit van de productie en mix wat meestal toch eens lijkt tegen te vallen bij minder gekende bands. Bij deze dus allerminst, 'All We Know' bewijst dit wederom. Een steengoede metaltrack net als 'Reflections'. Bijna aan het einde van dit album gekomen met 'Driven', en gedreven zijn de jongens. Dit is een band waar we (hopelijk) het laatste nog niet van gehoord hebben. Afsluiten doen we met 'Arise In Chaos', alle remmen los en laat horen waar jullie bandnaam voor staat.
Terminal Cognition kwam uit op 20 mei 2016 via EMP Label Group.

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Elevator
2. We Are Losers
3. I Will Find You
4. Ordinary Day
5. Little White Lies
6. Loneliness Of Love
7. More Than Enough
8. Really Don’t Care
9. Oils And Bubbles
10. We Can Fly
11. Move On

Platenlabel
Cargo Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Rock ‘n’ Growl

Website Artiest
Space Elevator

De eerste helft van dit jaar kende al enkele opmerkelijke en uitzonderlijke releases en dan wordt het moeilijk voor een band om dit nog te overtreffen. Toch blijkt 2016 een vruchtbaar jaar en word je als reviewer al eens verrast door een volgend schijfje dat je oren te beurt valt. Dat is ook het geval voor Space Elevator die met de gelijknamige schijf hun debuut maken. Deze plaat kwam in feite in 2014 reeds uit in Engeland maar door een vernieuwde Europese deal komt hij nu in de aandacht en eigenlijk verdient Space Elevator nog meer, in de vorm van een wereldwijde deal waarin ook Amerika zit. Dit schijfje had hen al lang naar rock stardom moeten verheven maar hopelijk gebeurt dit nu.
De band werd gevormd in 2014 door gitarist David Young en de mysterieus klinkende naam The Dutchess die de vocalen voor haar rekening neemt. Young was al aan het werk als  gitarist voor de Queen musical ‘We Will Rock You’ in London en het is daar dat hij in contact kwam met bassist Neil Murray (Whitesnake, Gary Moore, Black Sabbath) die in dezelfde musical de baspartijen voor zijn rekening nam. Musical director Elliot Ware stapte mee aan boord van dit gezelschap en neemt de toetsen voor zijn rekening. Samen met Young’s trouwe drummer Brian Greene gingen ze aan de slag. Na de opnames van het debuut scheurde Murray af en werd vervangen door Chas Maguire die de moeilijke taak krijgt om de baspartijen voor zijn rekening te nemen. Nu, als je zijn kunnen aanschouwt op de Thin Lizzy cover die de band opnam ter nagedachtenis van het overlijden van Phill Lynott en te vinden is op hun facebook pagina mag dit geen probleem zijn. Het album staat bol van opgepoetste moderne classic rock nummers en menig muziekliefhebber zal dit album aanbidden om de wijze waarop het in elkaar steekt. Het album kan aanzien worden als een geheel van songs die één verhaal vertellen meer dan dat het afzonderlijke singles zijn. Ze worden in de muziekpers wel eens vergeleken met bands als Queen, Kate Bush en Fleetwood Mac en daar zijn ze best wel fier op. De band is erg getalenteerd en gezegend met sterke componeer capaciteiten. Na de science-fiction achtige intro van ‘Elevator’ word ik meteen van mijn stoel geblazen. Het rock getinte nummer heeft een pop groove met een funky gitaartje onder dat zelfs aan de zeventiger disco jaren doet denken. De melodie werkt aanstekelijk en blijft in je hoofd hangen. Dan is het tijd voor een ballad met de titel ‘We Are The Losers’ en qua arrangement kan dit wel tippen aan Queen meets female vocals, echt indrukwekkend! Ook ‘I Will Find You’ start als emotionele ballad op akoestische gitaar maar ontpopt zich als popsong met hitcapaciteiten en heeft alles in zich om dagen in je hoofd te blijven hangen. Die pop vibe komt ook weer voor in ‘Ordinary Day’ en zoekt zijn evenwicht tussen ballad en popsong met een AOR tint. Dat AOR gevoel neemt de band ook mee naar het volgende ‘Little White Lies’ waar het vermengt wordt met 70’s rock. ‘Loneliness Of Love’ is nog zo’n mengelmoes van zeventiger jaren pop en vroege tachtiger AOR rock. Het gas gaat iets terug met ‘More Than Enough’ dat zich ontpopt als AOR ballad waarbij ik ook aan Heart moet denken. ‘Really don’t Care’ kent een groove die pop en rock met elkaar mengt terwijl de basis van het nummer duidelijk ergens in de blues rocksfeer ronddoolt. Bij ‘Oils And Bubbles’ gingen mijn mondhoeken even licht omhoog want de tekst is best wel grappig maar dit terzijde gelaten. Het is een swingend pop nummer met een pakkende melodie dat vraagt om als single uit te komen. Een jazz getinte ballad vinden we onder de naam van ‘We Can Fly’ maar wentelt zich om te ontpoppen tot een mix van Queen en Kate Bush. Het laatste ‘Move On’ is een bombastische ballad met een pakkende coole groove en laat je met honger achter. De band is moeilijk in een hokje te duwen al kan je er classic rock toch als gemeenschappelijke noemer opkleven. Toch vind je zowat alle stijlen terug op deze release; rock, pop, AOR, jazz, hardrock en zelfs een vleugje 70’s disco. Zei ik trouwens al dat The Dutchess een stem heeft waar je van achterover gaat? Haar bereik is enorm groot en klinkt zowel helder als warm. Volgens mij is er niets wat ze niet aankan en haar veelzijdigheid laat de band de ruimte om met verschillende muziekstijlen te dollen. De ene moment klinkt ze als Sharleen Spiteri (Texas) en de andere moment als Carol Decker (T’Pau) maar ook de Ann Wilson (Heart) herken je er met tijden in terug alsook Christine Mc Vie & Stevie Nicks (beiden Fleetwood Mac). The Dutchees is mogelijk één van de meest fenomenale vrouwelijke rockstemmen die ik tot nu toe hoorde. Muzikaal druipt het talent van dit album af en zijn de prestaties van hoog niveau. Er zijn slechts weinig bands die zulk een debuut op hun palmares kunnen schrijven en hopelijk krijgt Space Elevator met dit debuut de kans om even te domineren in het genre!

Album Line-up:

• The Duchess – Vocals 
• David Young – Guitar
• Elliott Ware – Keyboards
• Neil Murray – Bass (Whitesnake, Black Sabbath, Brian May Band) 
• Brian Greene – Drums 

Live line-up:

• The Duchess – Vocals 
• David Young – Guitar 
• Chas Maguire – Bass
• Brian Greene – Drums 

Johan Kaethoven (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Dive In
2. Texas Is Forever
3. The Divine Zero
4. Floral & Fading
5. Phantom Power And Ludicrous Speed
6. Circles
7. Today I Saw The Whole World
8. Gold Medal Ribbon
9. Bedless
10. Sambuka
11. Song For Isabelle

Platenlabel
Fearless Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest
Pierce The Veil

Pierce The Veil is een Amerikaanse post-hardcore uit San Diego, Californië. De band is opgericht in 2007 door de broers Vic Fuentes en Mike Fuentes nadat hun band Before Today uit elkaar ging. De andere twee bandleden zijn Jaime Preciado (basgitaar en achtergrondvocals) en Tony Perry (leadgitaar). Pierce the Veil heeft drie albums uitgebracht en is constant wereldwijd aan het toeren sinds de release van hun debuutalbum, ‘A Flair for the Dramatic’ in 2007. De band heeft in 2010 hun tweede album uitgebracht, genaamd ‘Selfish Machines’ en het derde ‘Collide With The Sky’ in 2012. Dat laatste album was het eerste album dat met het grote label Fearless Records is uitgebracht. Nu in 2016 is er dan eindelijk het vervolg met ‘Misadventures’.
De titel van opener 'Dive In' liegt er niet om, je duikt direct mee in dit album. Een opzwepende, herhalende gitaarriff die opent voor de wat zeurderige stem van Vic Fuentes. Ik ben niet zo te vinden voor die jong klinkende stemmen, ze mogen gerust wat ruwer zijn. Zoals hij klink wanneer hij schreeuwt mag het voor mij wat langer duren. 'Texas is Forever' was de eerste single van dit album en zit vol met hardcore invloeden en het snellere punk werk. Het mag me allemaal wat meer metal klinken op dit album, 'The Divine Zero' laat me hier weer wat op m'n honger zitten. Een elektronisch bewerkte stem opent 'Floral and Fading' een catchy poppy klinkende punk song. 'Phantom Power and Ludicrous Speed' geeft me totaal niet wat de titel me deed vermoeden, ik verwachtte een snelle, krachtige track maar helaas. Desondanks is het wel een goede punkrock track maar niks meer. Een rustige opener op 'Circles' die dan toch wat aan tempo wint als de gitaren invallen, 'Today' vult dit nummer goed aan en brengt ons bij een anders klinkende track. 'Gold Medal Ribbon' is een rustigere track, die hier en daar wat heviger wordt maar nooit hard. 'Bedless' is meer van hetzelfde en ook 'Sambuka' kan m'n hoop op beter niet echt inwilligen. Kan het laatste nummer dat dan wel? 'Song For Isabelle' is weer wat ik zou willen noemen een punkrock ballad. Ik begrijp dikwijls niet hoe ze aan bepaalde genre toewijzigingen komen. Post-Hardcore? Neen, niet wat ik er van dacht.
Misadventures kwam uit op 13 mei 2016 via Fearless Records

Peter Smet (2)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Cut The Cord
2. Toxic Terrorizer
3. Generation Victim
4. Hell In My Head
5. Creeper
6. Addicted To Skin
7. Brainslave
8. Dreamstate

Platenlabel
Independent

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Rock‘N‘Growl Promotion

Website Artiest
Narcotic Self

Narcotic Self, een driekoppige band uit Omaha, Verenigde Staten. Ze brengen een geweldige mix van old-school metal, thrash en progressieve rock en dat bewijzen ze met het onder eigen beheer uitgebrachte ‘Cut The Cord’. 
Het geluid van kruisende messen, daarmee begint het album om dan helemaal los te barsten. Opener en titeltrack 'Cut The Cord' heeft geen medelijden, dit is recht in het aangezicht. Je weet direct wat je voor je hebt en dat is geweldig. Dit is een track waarvoor je op repeat blijft duwen. Pure thrash knalt je omver op 'Toxic Terrorizer', je krijgt amper tijd om naar adem te happen en is dat niet net wat we willen op een metal album en bijpassend optreden?  Bijgestaan door een der grootsten uit de hedendaagse metal scene, Bjorn “Speed” Strid (Soilwork), zijn we aangekomen bij 'Generation Victim' en we horen stemmen die perfect bij elkaar passen. Dit is een dijk van een plaat. 'Hell In My Head' gaat snoeihard verder en laat me afvragen waarom deze band nog niet is opgepikt door een groot label. 'Creeper' verraste me enorm, na de snoeiharde thrash nummers hebben we met dit nummer een rustiger old-school metal nummer maar laat jullie niet misleiden, het is allerminst een zacht nummertje. Het doet me bij momenten wat denken aan Metallica meets Alice in Chains. En we blijven nog wat hangen op de old-school en progressieve stijl van nummers met 'Addicted To Skin'. Genoeg bekomen nu, alle remmen terug los. Duw die sofa aan de kant want je hebt plaats nodig om compleet los te gaan op 'Brainslave'. Waarom zijn die geweldige cd's toch altijd zo kort, hier hadden zeker twintig nummers op gemogen. Helaas zijn we al toegekomen aan het laatste nummer maar om het toch goed te maken, dit is het beste nummer. 'Dream State' wat een nummer, deze draai ik grijs in mijn wagen, laat me enkel hopen dat m'n luidsprekers dit overleven. Veel rust is ze niet gegund want de korte gesproken intermezzo's in het nummer komen loeiend hard terug in je gezicht geblazen. Zeker een band om in de gaten te houden en hopelijk weten ze België te vinden.
Cut The Cord wordt onder eigen beheer gereleased op 6 mei 2016

Peter Smet (4½)

​DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Question Of Divinity
2. World Of Sin
3. Freedom
4. My Pain
5. March Of The Dead
6. The Boatman
7. It's A Way Of Life
8. No Solutions
9. Worthless Soul
10. Supersonic Man

Platenlabel
Minotauro Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Matthias Steele

Matthias Steele is afkomstig van Rhode Island en is al reeds toe aan hun 31ste jaar in de muziekwereld, in deze tijd brachten ze twee demo cd’s en drie full length albums. De band bestaat uit: Tony Lang (bas en zang), Nino Found (drums) en Todd Glencarella (gitaar). In de beginjaren speelden ze enkele optredens op Rhode Island om de nodige ervaring op te doen om vervolgens in 1987 een self- titled demo uit te brengen. Het jaar nadien kwam hun eerste full-length album: ‘Haunting Tales of a Warrior’s Past’, Twintig jaar later kwamen ze met het tweede album: ‘Resurrection’ op de markt en in 2010 vierde ze het 25 jaar bestaan van de band met een optreden in hun thuisstad, Westerly. Dit bracht de band een enorme kracht en inspiratie om verder te gaan en nieuwe songs te schrijven die vandaag de dag het daglicht zien in de vorm van hun derde full- length album: ‘Question of Divinity’ bij het Italiaanse label van ‘Minotauro Records’. Shawn Allen was voor dit album de co-producer samen met de bandleden.
Bij het beluisteren van dit album liep ik eerst niet echt warm maar na een aantal keren het volledig album afgespeeld te hebben bleek toch dat dit album technisch goed in elkaar zit. Met een bangelijke instrumentale sound die in perfect samengaat met de vocalen van Tony Lang, het enige minpunt dat ik heb is dat de mix soms een beetje aan de wensen overlaat. Het is in mijn ogen raar dat een band zoals Matthias Steele niet zo bekend is geworden, ze hebben mij overtuigd dat ze een professionele band zijn en zeker een plaats verdient hebben in de metal wereld naast de al reeds zeer bekende bands zoals Metallica, Iron Maiden, Judas Priest, … 

Lars Kaethoven (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Civilizator
2. Singularity
3. Through The Walls Of Lies
4. Bat Bomb
5. My Fear (Litany)
6. Secret Friend
7. No Oil – No War
8. The Long Earth
9. Blossoming Sakura
10. Hawker Hurricane
11. Emptiness (The Void)
12. Stop The War

Platenlabel
Pitch Black Records

Labelnummer
PBR044

Distributie
Pitch Black Records

Promo-agent
Audasciouspr

Website Artiest
Holy Dragons

Holy Dragon uit Kazakhstan laat opnieuw van zich horen met hun inmiddels veertiende album. De band ontstond in 1992 en tot 1997 opereerde ze onder de naam Axcess vanuit Almaty, Kazakhstan. Toen al was hun stijl op de jaren ‘80 NWOBHM gebaseerd en deze invloed (in de breedste zin van het woord) is tot op heden nog steeds de basis voor hun nummers want je vindt er zowel speed, power, techno thrash en andere metal genres op terug. Onder de naam Holy Dragons kwam in 1998 hun debuut ‘Dragon Steel’uit. Sinds 2003 stond de band onder contract bij Metalism Records maar sommige albums werden uitgebracht in samenwerking met Soyuz Music, Metal Agen, Sund Age, etc… In 2009 kwam Holy Dragons dan met een gratis downloadbaar album ‘Iron Mind’ en ‘Dragon Inferno’ dateert van zo’n twee jaar geleden. Sinds kort is een samenwerking met Pitch Blck Records die het nieuwe ‘Civilizator uitbrengen. Dit album vormt een beeld van de evolutie die de band doorheen hun twintig jarig bestaan doormaakte. De plaat is doorspekt van pure old school heavy metal met invloeden uit de Britse metal scene. Dit is mede te wijten aan de toevoeging van Alexander Kuligin zang die op zich erg doet denken aan Rob Halford (Judas Priest). Buiten de Priest invloed is er ook een grote Maiden en Helloween invloed te horen op dit album. Gierende intense gitaarpartijen, krachtige en energieke drumpartijen en een bas die ietwat in de achtergrond zit maar toch van invloed is op de power van het geheel. Je merkt dat je met getalenteerde muzikanten te maken hebt die hun skills gedurende die twintig jaar goed wisten uit te bouwen. Doorheen het album zitten ook kleine tussenstukjes waarin de akoestische gitaar de hoofdrol inneemt en ook hier merk je dat Jurgen Thunderson en Chris Caine hun zessnarig instrument weten te hanteren. Je zou denken dat deze plaat alles heeft om een topper te zijn maar wat me zo enorm stoort aan ‘Civilizator’ is de nogal vreemde songstructuur en indeling. Wie voor het eerst luistert naar dit album zou de indruk krijgen dat de tracks foutief opgesplitst zijn, nummers stoppen plots om plaats te maken voor een intermezzo en gaan dan weer door of lijken te eindigen om dan met een ander ritme of riff weer van wal te steken. Het voelt allemaal wat vreemd en hierdoor mist te plaat zijn consistentie. Tekstgewijs is het nochtans een sterk album met betekenisvolle teksten en speltechnisch valt er ook niets op aan te merken. Jammer dus van de rare songstructuren. 

Line up:

• Alexander “Demoraivola” Kuligin – lead vocals
• Jurgen Thunderson – lead and acoustic guitars, synthesizers, backing vocals
• Chris “Thorheim” Caine – lead and acoustic guitars
• Ivan Manchenko – bass guitar
• Antonio “Deimos” Repablo – drums

Johan Kaethoven (3)

ETAIL ALBUM

Tracks:

1. Carry Your Own
2. Among The Wolves
3. Fortune Favours The Bold
4. Interlude I
5. The Blood Boiler
6. Hell Of A Ride
7. Interlude II
8. Raise The Black Flag
9. Interlude III
10. My Haven, Your Hell
11. No Fucks Given

Platenlabel
Spinefarm Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Spinefarm Records

Promo-agent
Petting Zoo

Website Artiest
Helhorse

Het Deense Helhorse brengt een geweldige mix van stoner rock, punk en metal. De band, opgericht in Kopenhagen in 2010 bestaat heden uit Mikkel Wad Larsen, Aske Kristiansen, Jakob Møgelcunt, Stephan C. Krabsen, Theis Thorgersen en Jesper Bergstedt. Eerder bracht de band in 2011 het debuut ‘For Wolves And Vultures’ uit en in 2013 ‘Oh Death’
Nu is er dus hun derde release Helhorse. Hij opent keisterk met het machtige 'Carry Your Own', dit is een geweldig nummer. De stoner rock dreunt door de speakers. Een gitaar met lekker veel distortion zet 'Among The Wolves' in, man dit album heeft me beet hopelijk houden ze dit vol. 'Fortune Favours The Bold' geeft ons een semi-akoestische intro om dan verder te gaan in een rockballad, hoewel ballad niet echt het woord is dat ik hier wil gebruiken. 'Interlude I' is een aanzet voor 'The Blood Boiler' wat hun diversiteit in de verf zet want deze track laat ons meer de classic-rock/metal kant laat horen van deze Deense toppers. Duw het gaspedaal gerust wat dieper want dit wordt een 'Hell Of A Ride', neen dit is geen superhard nummer maar de woordspeling pastte wel in deze zin. Weer over naar een intro voor een volgend nummer met 'Interlude II' voor 'Raise The Black Flag', dit is een van de betere nummers op  het album. Lekker hard en vettig. 'Interlude III', de laatste van deze op het album gaat naadloos over in 'My Haven, Your Hell' en helaas volgt hierna reeds het laatste nummer 'No Fucks Given'. Maar afsluiten doen de Denen met een knal. Het album heeft me mee gehad van begin tot einde, en dat kan ik alleen maar loven want dit is niet het genre waar ik de laatste jaren het meest naar luister.
‘Helhorse’ kwam uit via Spinefarm Records op 13 mei 2016

Peter Smet (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Mama Cocha
2. The Moon Hanger Grove
3. Borderland
4. Old Fashioned Country Canvas
5. Pink Flamingos
6. Rawbone
7. Bad Juju
8. Hogs N Heifers
9. Son Of The Sun
10. Lulu

Platenlabel
Rodeostar

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
SPV

Website Artiest
Dust Bowl Jokies

Sölvesborg, Zweden 2011, Dust Bowl Jokies wordt opgericht. Alexx met de vocals en percussions, Tell op  lead/rhythm guitar, Nicke lead/rhythm guitar, Action drums, percussions en Freddan als bassist maakt Dust Bowl Jokies tot deze trashy glam hard-rock band. De band releaste hun debut "Cockaigne Vaudeville" in 2012 geproduceerd door Nick o DiMarino en Beau Hill (Alice Cooper, Twisted Sister, Europe, Gary Moore etc.). Het nummer dat de meeste aandacht genoot op deze debuutplaat was 'Boots On Rocks Off' en werd op vele radiostations gespeeld over de hele wereld (USA, Engeland, Duitsland, Italië en meer). Nu in 2016 is er het langverwachte vervolg, simpelweg getiteld Dust Bowl Jokies.
Opener 'Mama Cocha' laat direct horen wat we van dit album kunnen verwachten, een lekkere hard-rockplaat. Ze klinkt modern maar neemt me toch direct mee naar de hoogdagen van het genre, namelijk de 80's en dat is zeker niet slecht. Het brengt zowaar m'n jeugd terug naar boven toen ik gek was van een andere Zweedse hardrockband. Meekwelen mag op 'The Moon Hanger Grove', deze track nodigt je ervoor uit. Het wilde westen loert op de achtergrond op het derde nummer 'Borderlands' en trompetten schallen door de speakers op 'Old Fashioned Country Canvas'. Muzikaal weet deze band zeker hoe hun passie over te brengen, 'Pink Flamingos' is een track die dit bewijst. Alles zit juist al mag het soms nog met wat meer pit. Western gitaar en mondharmonica opent 'Rawbone', een rustig nummer dat perfect gaat met de stem van Alexx. 'Bad Juju' zou zo kunnen weggelopen zijn vanop een Aerosmith plaat en dat is een compliment. Drums aangevuld met een lekkere gitaarrif en de backing-vocals die de hoofdzang bijstaan. Nog meer goed klinkende gitaren op 'Hogs n Heifers'. 'Son Of The Son' is weer een echte hard-rock ballad zoals er wel meerdere bestaan, ook hier is het western gevoel aanwezig dat je ook hoort bij 'wanted dead or alive' van BonJovi. Afsluiten doet het album met eerste single 'Lulu', weer zo'n leuke meezinger. 
Dust Bowl Jokies kwam uit op 22 april 2016 via Rodeostar/SPV

Peter Smet (4)

Detail album

Tracks:

1. Misunderstood
2. Haus Mit Garten
3. Die So Soon
4. Ravens Calling
5. Eiskalt
6. Nothing
7. Before I Die
8. Falsche Tränen
9. Everything
10. My Love Within
11. Die Letzte Schlacht
12. Save Me

Platenlabel
Steamhammer

labelnummer
Promo-cd

distributie
SPV

website artiest
Crematory

Het Duitse Crematory bracht op 15 april zijn dertiende studio album uit, genaamd ‘Monument’.
Muzikaal zit de band in de gothic/industrial metal hoek. Vergelijkingen met bands als Rammstein, Deathstars, Fear Factory en Oomph! zijn dus nooit ver weg. Daarnaast kent de muziek veel death metal invloeden, en zouden sommige stukken niet misstaan op albums van onder andere The Cruxshadows en Blutengel. Het album opent met ‘Misunderstood’, welke al meteen de toon zet voor de rest van het album. Een stevige gitaarriff, ondersteund door pompende drums en een laagje electronica. De gitaarriff heeft soms wat weg van ‘Mein Land’ van Rammstein, dit even terzijde. In ‘Die So Soon’ worden de grunts van zanger Felix Stass afgewisseld met de clean zang van gitarist Tosse Basler. In de nummers ‘Ravens Calling’, ‘Nothing’ en ‘Everything’ komen de dark wave invloeden van Cruxshadows en Blutengel zeer stark naar boven. ‘Die Letzte Schlacht’ kent dan weer een sterke vergelijking met Rammstein. En zo kan ik nog wel even doorgaan met het opnoemen van bands die ik in de muziek van Crematory terug hoor. De band weet echter wel een eigen stijl te filteren uit al deze invloeden. De band combineert zijn industrial metal geluid met melodic death metal en dat levert soms interessante nummers op. Hier en daar weet lead gitarist  Rolf Munkes een mooie solo uit zijn mouw te schudden, en bezorgt hij de nummers de nodige melodie. Over het algemeen kan ik wel stellen dat Crematoriy een duistere, maar vooral mooie plaat heeft afgeleverd. Eén die fans van het betere gothic/industrial metal genre zeker zullen waarderen.

Hans Goossenaerts (4)