Antimatter: The Judas Table

Desolate melancholie. Dat is wat Mick Moss ons al 15 jaar brengt met zijn antimatter en dat is op deze The Judas Table niet anders. Het album heeft meteen ook de meeste controversiële cover uit de collectie. Twee androgyne mensen in dwangbuizen die elkaar kussen: uit liefde of omdat ze geen andere keuze hebben? Wat het ook is, we weten meteen dat menselijke relaties opnieuw het hoofdthema van de plaat zullen zijn. Het werk is dan ook goed te vergelijken met het latere Anathema. Drie jaar na 'Fear Of A Unique Identity' is de nieuwe Antimatter er eindelijk. 'The Judas Table' klinkt echter wat meer ingetogen dan de voorgaande en misschien nog wat melancholischer. Dat wil echter niet zeggen dat de scherpere rock of metalkantjes van deze plaat zijn verdwenen. Het laatst deel van 'Stillborn Empires' en 'Killer' zijn hier een mooi voorbeeld van: direct en heavy. Hetzelfde geld voor de 'Can of Worms' met een dijk van een gitaarsolo. Naast de overheersende melancholie zijn de andere typische elementen voor een geslaagde Antimatter plaat aanwezig: Moss zingt nog steeds met de bekende weemoed en kwetsbaarheid, het geweldige gitaarwerk dat steeds de juiste snaar weet te raken en het is Rachel Brewster die met haar viool een extra cachet aan de muziek meegeeft. Het enige minpunt is dat Antimatter met deze zesde telg in haar catalogus niet echt iets nieuws doet. Elk nummer staat er (met 'Stillborn Empires' op eenzame hoogte) en heeft interessante details bij verschillende luisterbeurten, maar vernieuwen doet het niet. Komt het werk in de buurt van 'Planetary Confinement'? Dichtbij, maar in mijn ogen blijft dat de ultieme Antimatter plaat. Toch is deze een aanrader voor elke fan van de band, of mensen die nood hebben aan prachtige weemoedige muziek.


Nathan Mussche (4)

---

Prophecy Records I Antimatter