Een nieuw logo, een nieuwe bezetting en een duidelijke koerswijziging zitten allemaal vervat in de titel ‘Zero Hour’, het uur voor een nieuw begin. Alex wil van het imago van grappenmaker af en dit album is duidelijk een grote stap in die richting. Er zullen altijd fans blijven die tijdens optredens tussen de nummers een grap verwachten, maar die verwachtingen moeten er volledig uit. Was ‘Follow The Deadlights’ bij momenten heerlijk donker, dan is er goed nieuws voor de fans, want dit nieuwe album gaat nog intenser de duistere kant op. ‘Animal’ laat meteen horen dat dit geen ‘happy’ muziek is. Een kritiek op het dierlijk gedrag van sommige mensen is al een eerste vingerwijzing dat alles aan de groep en dus ook de teksten volwassener geworden is. ‘Sing From The Gallows’ bevat een sterk refrein en een aanstekelijke rif. Gewoon rechtdoor rechtaan als bewijs van less is more. Het akoestisch nummer ’00:00’ staat symbool voor ‘Zero Hour’ en deelt de CD zowat in twee met ervoor de hardere tracks en erna de wat meer melodieuze songs. ‘Like Rats’, dat meer aansluit bij vroeger werk van de groep, ontpopt zich al vlug als één van de favorieten van het album. ‘Demonize’ neemt je zeven minuten mee naar mooie instrumentale momenten maar vooral ook naar prachtig gezongen melodieën. Alex klinkt anders en zingt ook af en toe een stuk hoger dan vroeger, wat een grote stap vooruit is. Blijkbaar heeft hij nu zijn eigen stem pas ontdekt. Vooral tijdens de laatste twee nummers, ‘The Future Will Do What It’s Told’ en ‘Summer Has Gone’, klinkt hij als een reïncarnatie van Peter Steele en zijn The Sisters Of Mercy niet ver weg. Dit is een grote stap richting erkenning in het buitenland en dat zou zeker niet onverdiend zijn.

​Line-up:
Alex Agnew: zang
Andries Beckers: gitaar
Tim Bekaert: gitaar
Jan Rammeloo: bas
Kris Martens: drums
 
Danny Focke (4)

​Dayseeker werd opgericht in 2012 in Orange, een klein plaatsje in de buurt van San Diego, Oregon. Na wat veranderingen binnen de band qua line-up, veranderde de band ook van label. Zo tekende de band bij het rijzende Sharptone Records, zowat hét label voor hardcore en metalcore bands.  Met hun post-hardcore zit de band hier dan ook perfect op hun plaats. Hun labeldebuut is inmiddels al hun derde album en laat toch al een volwassen bandgeluid horen. Na de korte intro, 'Dreaming Is Sinking' gaat het album pas echt van start met het snedige 'Vultures'. Wat me direct opvalt is de gelijkenis van zangstijl tussen Rory Rodriguez en Oli Sykes van Bring Me The Horizon. Beide beschikken ze over diezelfde sterke, hesere screams. Wat me ook niet mogen negeren zijn de sterke cleans, die het nummer wat toegankelijker maken maar zeker niet in kracht doen afnemen. Deze track knalt en dreunt en laat me het beste verhopen voor de rest van het album. De screams blijven het merendeel van de songs uitmaken en dat is maar goed ook. Geef mij maar binnen dit genre voldoende sterke screams bijgestaan door even sterke cleans zoals  deze band laat horen op  'Cold Dark Winter'. Een intens begin op 'Abandon', waar de wanhoop zo vanaf spat. Het nummer zakt dan een beetje weg naar een cleaner en wat meer emotionele sound en dat is spijtig. Ik had liever de gitaar van Shawn Yates wat harder willen horen doorknallen. Desondanks blijft het wel een uiterst sterk nummer mede door het bulderende slot. 'Sleep In The Sea Pt. II' start wat terughoudend met een melodie die uit een thriller lijkt te komen, maar ontploft dan met de knallende drums van Mike Karle. De stembanden van Rory blijven krachtig doorschreeuwen en meermaals stel ik me de vraag vanwaar zulke zangers deze kracht vandaan blijven halen. Ikzelf ben al hees na één refreintje mee te schreeuwen. Het tussenstuk zal deze verbazing nog extra stimuleren met fenomenale grunts die de screams weg lijken te blazen. Het drum -en gitaarwerk is tijdens dit tussenstuk trouwens ook ijzersterk. Heel even dacht ik een rustig nummer te krijgen toen 'Six Feet Under' begon, emotionele cleans zetten dit nummer in maar worden brutaal afgelost door de bulderende drums en scheurende gitaren. Rory bewijst in deze afwisselende track ook over wat een sterke cleans hij beschikt. Deze afwisselende track laat ons tevens ook horen welke sterke nummers deze band kan schrijven, het is niet allemaal dreunen en bulderen. Kenmerkend voor het genre is er ook voldoende plaats voor emotie, op welke manier dan ook. Het rustige nummer krijgen we dan toch met het ietwat experimentele 'Hanging By A Thread' waar het verdriet en wanhoop vanaf spat. Bijna naadloos gaat deze track, na een fenomenaal slot dat nog steeds nazindert, over naar 'Desolate'. Het zoveelste sterke nummer op dit album knalt door mijn speakers. Wat een geweldige intro op 'Carved From Stone' weet de band hier neer te zetten. Ok het is soft en een tikkeltje emo waar wat klinkt het bijzonder goed. Ik kan de hevigere fans geruststellen, het nummer neemt hier en daar in tempo toe zodat het wel degelijk een metalcore track blijft.  De band weet op 'Come Hell Or High Water' perfect een rustige intro waar zelfs piano in te horen is brutaal te laten overgaan in een alles verpletterde golf van gitaren en drums. Geweldig gewoon. Terwijl de vocals eerst nog terughoudend beginnen zullen ze al snel de speakers doen trillen van genot. Mike Karle krijgt met zijn drums de hoofdrol op 'Counterpart', waar we voor de rest enkel de cleane, rustige vocals van Rory krijgen te horen en bijna semiakoestisch klinkende gitaren van Shawn Yates en Gino Sgambelluri. Een rustig nummer om dan op het laatste nog eens alles uit de kast te halen?  Zo lijkt het wel want het laatste nummer 'Waking Is Rising' start alweer herkenbaar met de sterke gitaren en de schreeuwende vocalen. Deze track lijkt wel een aan elkaar knoping van breakdowns. Telkens dat het nummer even in lijkt te houden slaat het dubbel zo hard terug. Een knap slot van een al even knap album.
 
Peter Smet (4)

Het Amerikaanse MindMaze werd in 2012 opgericht door gitarist Jeff Teets en zangeres Sarah Teets, broer en zus. Zij brengen power metal met grote invloeden van progressieve rock, heavy metal en melodieuze hard rock. Denk dus niet in termen van de klassieke female fronted metal, de muziek is complexer, gelaagder en met veel tempowisselingen, zoals je eerder van progressieve metal mag verwachten. Met ‘Resolve’ brengen ze hun derde album uit,  tegelijk ook hun eerste conceptalbum. Het thema is nu niet bepaald indrukwekkend te noemen, zoals vaak gaat het om innerlijke strijd en emotionele toestanden. De opener ‘Reverie’ start heel rustig met klassieke gitaar en zet je aldus op het verkeerde been. Maar al vlug barst het nummer los en vliegen de melodieuze gitaarriffs je om de oren in uitstekende instrumentale progressieve metal. De keyboards spelen hier duidelijk een belangrijke rol en zorgen ervoor dat dit schijfje zich onderscheidt van de klassieke power metal. In ‘Fight The Future’ horen we dan het ietwat nasale rauwe stemgeluid van Sarah, alhoewel er betere zangeressen in het circuit aanwezig zijn, kan haar bijdrage toch gesmaakt worden. Alle nummers vloeien naadloos in elkaar, soms door het gebruik van korte instrumentale symfonische passages. De synthesizers in ‘Drown on me’ zijn verrassend maar passen perfect in het plaatje, Mindmaze wil zich duidelijk profileren in het complexe en gevarieerde segment van het genre. De schitterende gitaarsolo’s worden dan ook afgewisseld door rustige passages, de ritmesectie vormt een onopvallende maar degelijke ondersteuning. Met vijfenzeventig minuten muziek krijg je natuurlijk een heleboel voor de kiezen, daar wringt misschien het schoentje want het blijft moeilijk om de ganse tijd de aandacht vast te houden. In de afsluitende epic ‘The Path to Perseverance’ halen ze nog eens alles uit de kast, referenties aan Symphony X en Dream Theater zijn nooit uit de lucht, de bijkomende factor is uiteraard de vrouwelijke zang. ‘Resolve’ is dus wel zeker een uitstekend werkstuk, maar misschien had men wat meer selectief moeten zijn. Toch is dit een groep om te volgen, alvast geen dertien in een dozijn!
 
Line up :
Sarah Teets : Vocal
Jeff Teets : Guitars, Keyboards, Backing Vocals
Mark Bennett : Drums
Rich Pasqualone : Bass, Backing Vocals

Claude Bosschem (4)                                                                               

Verandering van spijs doet eten en hoewel ondergetekende recensent eigenlijk zonder enige problemen een levenslang metaldieet zou kunnen verteren, luistert hij dus ook naar andere genres. Vanzelfsprekend worden weinig artistieke, anorganische genres als house en heel wat dancemuziek daarbij links gelaten, maar AOR, prog-rock, klassiek, musical, jazz en blues wordt graag gedegusteerd. Dat een dynamische prog-rockband als Spock’s Beard bij de favorieten hoort, hoeft niet te verbazen, maar ook een album als ‘The Garden’ van het Australische Unitopia vond al behoorlijk veel speeltijd ten huize Vandereyken. Helaas: Unitopia bestaat al sinds 2014 niet meer, al zijn de voormalige bandleden nog actief binnen formaties als U.N.I.T. dB, United Progressive Fraternity en Southern Empire. De band ontstond echter uit de hechte vriendschap tussen zanger Mark Trueack (enkele jaren lang een hoge pief bij toonaangevende platenmaatschappij EMI die ooit nog zijn eigen Genesis tribuutband had) en snarenplukker/ingenieur/componist/producer Sean Timms. ‘More Than a Dream’ was het eerste studioalbum dat hun Unitopia uitbracht. Dat was in 2005, maar omdat er sinds coveralbum ‘Covered Mirror Vol. 1: Smooth as Silk’ en livealbum ‘One Night In Europe’ – beide uit 2012 – niets meer is uitgebracht van Unitopia, vonden de diverse bandleden het tijd om de fans nog een geschikt officieel afscheid te gunnen. Dat werd dus de driedelige box-set ‘More Than a Dream – The Dream Complete’, waarop de geremasterde CD wordt aangevuld met remixes, songs die het oorspronkelijke album niet haalden en meer. Er staat zelfs een nieuw nummer op, dat bewijst dat Unitopia zeker niet uit elkaar is gegaan omwille van een droogte aan ideeën (al worden wel de traditionele ‘onoverbrugbare muzikale meningsverschillen’ geciteerd). ‘More Than a Dream heeft inderdaad een beter geluid meegekregen dan de oorspronkelijke opname had. De heel afwisselende nummers klinken beter dan ooit: elk instrument komt uitstekend uit de verf en zit erg mooi op zijn plaats in de mix. Overigens moet dat geen sinecure geweest zijn voor de producers, want de vaste bandleden tref je op sommige nummers ook nog extra (achtergrond)zangers, gitaristen, trompettisten, een hoorn, een bugel, een volledig orkest en meer aan. ‘Common Goal’ is een van de stevigste songs en begint met militante drums en enkele powerchords voor de keyboards inzetten en de sfeer helpen scheppen. Alles klopt gewoon in deze song: de blazers, de heavy riff en de geweldige zanglijnen, waarvan enkele waar computereffecten op zijn geplaatst. ‘Fate’ is wat lichter, maar kent aanstekelijke baslijnen en een uitstekend refrein (dat ook wel doet denken aan een paar nummers van Spock’s Beard), waarna ‘Justify’ voor een jazzy ‘vibe’ gaat, op gepaste momenten aangevuld met overstuurde gitaren die de dynamiek versterken, terwijl ook de cello en de jonge sopraan (Marks dochter, Holly) naar het einde toe een mooie bijdrage leveren. ‘Take Good Care’ gaat dan weer de symfonische weg op en doet terugdenken aan de betere Hollywoodfilms uit de jaren vijftig. ‘Ride’ klinkt als een ‘fuzzy’ kruising tussen een song van Phil Collins (toen hij de drumstokken bij Genesis al had verruild voor de microfoon). Hét meesterwerkje op het album is echter zonder twijfel het fantastische titelnummer. Dat begint met mooie toetsen en een erg goede zanglijn, waarbij ook de knappe tekst erg centraal staat. Unitopia schuwt thema’s als de milieuproblematiek en politieke vraagstukken niet, maar ‘More Than a Dream’ klinkt op alle vlakken ronduit geïnspireerd.
Na zo’n hoogtepunt is het natuurlijk moeilijk om een album niet te laten inzakken, iets wat toch een beetje gebeurt met het iets minder goede ‘Slow Down’, dat te lang nodig heeft om op gang te komen. Met ‘Lives Go ‘Round’ en ‘Still Here’ wordt er nog degelijk afgesloten, maar het niveau van  de eerste tracks wordt niet meer gehaald. Op het eerste album vinden we twee bonusnummers. ‘Unitopoa’ laat horen dat de verschillende bandleden nog steeds zouden kunnen samenwerken als ze echt zouden willen, maar klinkt wel een heel klein beetje gezapig, met misschien te weinig elektriciteit in de gitaren en net iets té veel nadruk op de (heel degelijke) blazers. De mooie ballad ‘There’s a Place’ is een knap duet tussen Neusa Georgiou en Mark Trueack. Jammer dat de jongens niet vaker een zangeres naast hun frontman hebben laten plaatsnemen, want dit werkt wel erg goed. Op het eerste bonusalbum zijn zowel ‘Common Goal’ als ‘Fate’, ‘Justify’, ‘Ride’ en ‘Still Here’ door gitarist/zanger/banjospeler van een nieuwe mix voorzien. Die valt veel meer heavy uit dan de oorspronkelijke, want de muziek nog meer dynamiek geeft, maar helaas klinkt de productie ook iets minder vol. Dit hadden we graag gehoord met een rijker geluid.  Van ‘Take Good Care’ krijgen we nog de demo en van ‘Ride’ een goede, langere mix. Sean heeft dan weer ‘More Than a Dream’, ‘Slow Down’, ‘Lives Go Down’ en nog eens ‘Still Here’ van nieuwe mixen voorzien. Die zijn overigens minder goed dan de originele versies, voornamelijk omdat Timms iets te hard lijkt geprobeerd te hebben om een aantal muziekflanderen meer dansbaar te maken. De koude percussie en lege synthesizers devalueren het eindproduct echter enigszins. Het tweede bonusalbum is heel wat interessanter. Niet onlogisch, want het begint met het sterke (twaalf minuten durende) ‘The Outsider’, dat oorspronkelijk werd uitgebracht op ‘The Stories of H.P. Lovecraft’. Als Lovecraft fan en scenarist van de audiopilot voor ‘Achtung! Cthulhu’, schrijver van het filmscenario van ‘Achtung! Cthulhu’ en speler van het ‘Call of Cthulhu’-rollenspel kan deze journalist natuurlijk enkel erg happy worden van dit soort geniale, sfeervolle songs, met ook nog eens knappe blazers (die echter niet té lang blijven doorspelen) en een aantal memorabele solo’s. Ook het twintig minuten durende ‘Decameron Day 6 Tale 9’ werd al eerder uitgebracht op een album dat niet van Unitopia zelf was, namelijk ‘Decameron (Ten Days in 100 Novellas)’, een project van Colussus en Marco Bernard. Op dat album zijn tientallen progressieve rockbands te horen wier nummers samen het verhaal uit de veertiende eeuw vertellen waarin tien mensen zich na het uitbreken van de pest in Florence twee weken terugtrekken en elkaar elke dag (buiten op rustdagen vrijdag en zaterdag – vandaar ‘100 novelles’ en geen ‘140’) onderhouden met een verhaal. Het was de laatste song die Unitopia had gepend voor het bijltje erbij neer te gooien, maar meteen ook een van de indrukwekkendste. De opbouw en sfeer doet wat denken aan het superieure ‘Leonardo: The Absolute Man’ van Peter Moticelli en Trent Gardner (met Dream Theater-frontman James LaBrie in de hoofdrol), maar hoort zelf bij het beste wat Unitopia ooit heeft geschreven. De vele sfeerwisselingen, de renaissance-achtige interventies, de dynamiek en de goede zanglijnen zorgen voor een geweldig nummer dat niemand ooit had mogen missen. Super, dus, dat het nu in deze box-set terug te vinden is. Ook knap: het tot nu toe onuitgegeven ‘Haunted Storm’, een bijna religieus aandoend, spookachtig nummer dat samen met ‘The Outsider’ een van de donkerste songs in deze verzameling vormt. Jammer genoeg is er ook een grote, onbegrijpelijke smet op dit derde album en die wordt gevormd door de danceremixes van ‘Ride’, ‘There’s a Place’, ‘Common Goal’ en ‘Face’. We zijn de band echter wel dankbaar, want dankzij die vier gedrochten hebben we ons nogmaals herinnerd waarom we dancemuziek zo’n kutbagger vinden – al is het spijtig dat er daar vier liedjes voor moesten verkracht worden. Bah. Ook nog op het derde album: twee hiervoor onuitgegeven demo’s (van ‘This Life’ en van ‘Time for Change’ en ‘The Dream Complete’, een nieuwe song die speciaal voor deze box werd geschreven en opgenomen en die duidelijk laat horen dat de bandleden samen nog geweldige nummers zouden kunnen schrijven, als ze zouden willen. Spijtig genoeg laten de teksten niets aan de verbeelding over: de droom is volledig, er is een nieuw begin bereikt en de muzikanten zijn op een nieuwe reis. Doodjammer.
​
Dirk Vandereyken (4)

Eerder dit jaar had ik het genoegen om deze band al eens onder de loep te nemen. Toen voor de release van de EP ‘Brotherhood’. Ik schreef toen over deze EP : “If the next full album is half as good as the two songs on this EP, then we all gonna be blown away.” Het nieuwe full-album is inmiddels gearriveerd en ik ben uitermate benieuwd of ze mijn hoge verwachtingen kunnen inlossen. Het album start met de inmiddels al gekende stijl, electro tonen en furieuze doch melodieuze death-metal. 'Death's Sting' is alleszins al een aangenaam begin met de battle tussen de ruwe stem van Richard Sjunnesson en de fantastische cleans van Jonathan Thorpenberg. Jonathan bevestigd alleszins wat ik over hem schreef in de review van de EP. Het album vervolgd zijn weg met het fantastische 'The Heartbleed Bug', één van mijn favorieten op deze langspeler. De effecten die ze gebruiken in Jonathans' stem waren misschien wel overbodig maar geven toch dat kleine extraatje. Dat Jonathan ook een fantastisch gitarist is bewijst hij hier tevens met een lekkere solo. Met een titel als 'Legendary' verwacht je een nummer dat past bij deze titel, legendarisch is misschien wel wat hoog gegrepen maar zeker en vast een geweldige track. Zeker live zal deze track voor genoeg animo zorgen, mede door de meezingbaarheid van het refrein en toch genoeg furie om voldoende sprongpartijen te lanceren. Maar het beste moet nog komen, 'Dark Metamorphosis'  is een geniale track en het allerbeste wat ik van deze band reeds heb gehoord. De track raast en buldert maar wordt tevens ook getemperd door alweer die knappe cleans.  Het tussenstuk met de fluisterende stem van Richard deed de haren op mijn armen kaarsrecht omhoog rijzen. Met 'A Link To The Past' zetten ze misschien wel de duidelijkste verwijzing neer naar Richard's vroegere band Sonic Syndicate. Het is mogelijk dat deze link naar het verleden puur toeval is maar ik hoor toch duidelijk de melodieën waar ik destijds al fan van was. Terug wat up-tempo met 'Manipulate Fear' waar hier ook de elektronische elementen een duidelijke plaats hebben ingenomen. Het lijkt me ook dat hoe verder dit album vordert, hoe beter de kracht tussen Richard en Jonathan gaat klinken. Luister maar eens naar het samenspel op 'Anchor Stone (Of The World)’ waarop we zeker ook het werk van de andere muzikanten niet links mogen laten liggen. Roger Sjunnesson, Richards' broer, levert geweldig werk met de Electronics en de rhythm gitaar en  ook bassist Henric Liljesand en drummer Richard Schill wijden zich perfect van hun taak. Track na track geniet ik van de luisterbeurten van dit album. De emotionele vocals  van Jonathan op deze 'Force Of Nature' klinken als de zachte kant van de natuur terwijl de harde vocals van Richard de ware kracht van de natuur doen weerklinken. Met het ietwat episch beginnende 'King's Fall' zijn we helaas al aan het einde gekomen van deze geweldige release. Maar terwijl ik deze review afsluit met de allerlaatste punt gaat deze nog eens op repeat.
 
Peter Smet (4 ½)

The Sad Flowers is een studioproject van de twee Antwerpse multi instrumentalisten Jan Ooms & Jany Claeskens. Beide heren hebben een “do it yourself” mentaliteit waarbij ze niet enkel alle muziek en teksten bij elkaar schreven maar ook de volledige productie, mix en mastering voor eigen rekening namen in de Compound studio van Jan Ooms. The Sad Flowers werd opgericht in 2013 nadat het duo en nummer in elkaar stak voor een personeelsfeest op het werk en besloot om als project verder te gaan. Na enkele donker herwerkte coverversies van o.a. ‘Sweet Dreams’ en ‘Vienna’ begon men te werken aan eigen singles ‘Schmetterling’ (2014), ‘Never Mind’ (2015) en ‘The Legend’ (2016) die allen ook op dit album te vinden zijn. Wat krijg je als je twee gedreven muzikanten samenbrengt met elk hun eigen muzikale uit diverse stromingen uit de rock, metal, new wave en meer? Een samensmelting van melodieus gitaarwerk, atmosferische passages, een vleugje progressie, cold wave, electro en nog veel meer. The Sad Flowers is dus zeker niet in een vakje onder te brengen en past niet meteen in de collectie van de doorwinterde metal liefhebber maar wat maakt dit schijfje dan zo interessant om hieronder gecategoriseerd te worden? Vooreerst is er de noemer rock en de progressieve elementen met een atmosferisch geheel. De donkere zwaar beladen riffs en de diep doorrookte vocals in de stijl van Danzig of Life Of Agony. Her en der ontdek ik ook wel wat Saturnus invloeden (denk in de richting van Veronica Decides To Die). Dat er een donker sfeertje doorheen het album hangt mag wel duidelijk wezen dus. Dit wordt nog versterkt door de sterk maatschappij kritische teksten die thema’s aanhalen over liegen en bedrog, de verzieking van moderne technologieën die ons doet vervreemden van de werkelijkheid en milieuproblematiek. Dit komt zeer sterk tot uiting in nummers als ‘Hate’ - ‘Thin Air’ - ‘Liar’ - ‘Feeling Strange’. Al deze thema’s komen trouwens schitterend terug in ‘Thin Air’ waar dit duo in zes minuten deze hele problematiek weet te verwoorden. Schitterend bij elkaar geschreven heren! Elk nummer op zich beschrijven zou me misschien in herhaling doen vallen maar laat ons onthouden dat we vooral met een donker sferisch album te maken hebben dat niet zou misstaan in een donkere keet vol rook en donker geklede individuen. Dit klinkt misschien allemaal erg depressief en ik wil de lezer zeker niet ontmoedigen dit album een kans te geven want door de sferische elementen op het album wordt de donkere noot toch nog opgefleurd als een bloem die open bloeit te midden van vervuilende industrie. Nummers als ‘Never Mind’ - ‘Walk The Line’ klinken minder donker maar behouden toch de thematiek van het album. Door de verscheidenheid aan sferen, de melodieuze elementen en een tikje progressie is er afwisseling genoeg waar eenieder zijn gading in kan vinden. De dertien nummers met een totale speelduur van tweeënzeventig minuten vormen zo een voortreffelijk debuut dat de huidige tijdsgeest muzikaal weergeeft. Om dit kracht bij te zetten werd in samenspraak met de band een hoes ontworpen door Mieke Janssens dat de duistere mijmeringen van dit album illustreert. De digisleeve bevat een zestien pagina’s tellend boekje met de teksten. Melancholische zielen met een onbestemd verlangen moeten dit schijfje zeker checken! Het album verscheen op 1 november 2017 en is via de website te bestellen.
 
Line up:
Jan Ooms (Lead Vocals, Backing Vocals, Keyboards, Programming, Mixing)
Jany Claeskens (All Guitars, Bass, Keyboards, Programming, Backing vocals)
 
Johan Kaethoven ( 3 ½ )

In 2016 mocht ik vorige schijf van Beyond God bespreken, deze kan je hier nalezen. Ik was toen al onder de indruk van dit Nederlandse female fronted symfonische metal gezelschap. De elf nummers die dit album telt klinken matuur en doordacht. Hiervoor heeft Beyond God met dit schijfje de samenwerking binnen de band centraal gesteld om het songmateriaal bij elkaar te schrijven. Bedoeling hiervan was om te groeien in hun geluid en het een moderner en agressiever geluid mee te geven met dynamische ritmesectie. Missie geslaagd zou ik zeggen want je hoort duidelijk dat de band dat de band nu over een volgroeide sound beschikt, het algehele geluid is brutaler dan op voorganger maar de orkestrale elementen bleven ondanks dit toch behouden en maar goed ook want net dat is typerend voor de Beyond God sound. Meer kracht dus maar een variëteit aan sferen die gaan van dromerig tot diep donker met weerom memorabele vocalen van Meryl Foreman. Dat dromerig en donker kunnen samengaan in één enkel nummer bewijst ‘The Collector’ meteen dat losbarst na de intro ‘Continuum’. Mystieker gaat het er aan toe in de intro van ‘No Other Way’ dat een zeer gevarieerde opbouw kent. De nummers zijn allen interessant van opbouw met mooie orkestratie en koren in de achtergrond. Ook het akoestische element wordt zeker niet geschuwd en dat maakt dat je als luisteraar voortdurend geboeid blijft en de eenenvijftig minuten veel te snel voorbij zijn. Deze elementen vind je ook terug in ‘Helios’ en het iets donkerder ‘When Lightning Strikes’. Qua tijdsduur mag je vier à vijf minuten rekenen per nummer met uitzondering van het laatste ‘This Inner Fight’ dat over de acht minuten klokt. In ‘Shade And Light’ merk ik enkele Nightwish invloeden in de bas en extra orkestratie en leunen erg aan tegen de originele Nightwish lijnen misschien maar storen doet het in elk geval niet. ‘All In All’  is de ballad op het album en toont de band van hun gevoelige kant. ‘Stronger’ is dan weer donkerder dan sfeer en ‘Dying To Feel Alive’ is zo een lekker nummertje dat blijft hangen ondanks zijn verscheidenheid aan stijlen. Met ‘Tangled’ neemt Beyond God een aanloop naar het epische eindnummer en bouwt de spanning lekker op. Dit is zo een nummer dat regelrecht op een concept album kan staan en in dit geval dan liefst nog een dubbel album. Het meest indrukwekkend is afsluiter ‘Thuis Inner Fight’ die toont dat Beyond God klaar is voor het grote werk en zich echt wel kan wagen aan een full concept. Waar wachten ze eigenlijk op? Hier gaat Meryl op voortreffelijke wijze in duet met John Cuijpers wat het geheel nog meer dimensie geeft. Het resultaat van dit album overtrof echt mijn verwachting! Tot op heden kon ik de band nog niet live aanschouwen maar hoop dit kortelings te mogen meemaken. Ze zouden zeker niet misstaan op een Metal Female Voices Fest of in het voorprogramma van bvb Nightwish. Hopen alleen dat ze een waardige vervanger vinden voor gitarist Twan Smolders die kort na de opnames van het album de band verliet.
 
Johan Kaethoven (4)

Als je ooit de vraagt krijgt wat AOR is, dan kan je met een gerust hart dit schijfje meegeven. Het is één van de beste AOR/melodieuze rock uitgaven van de laatste jaren. Twee jonge getalenteerde Italianen, Pierpaolo “Zorro” Monti (Charming Grace, Shining Line) en Davide Barbieri (Wheels of Fire, Charming Grace) werden door Frontiers samengebracht met zanger Michael Shotton (Von Groove) en nog enkele andere getalenteerde muzikanten. Het project is ontstaan uit de bewondering van de Italianen voor AOR groep The Storm met Journey ex-leden Gregg Rolie, Steve Valory en Steve Smith. Het resultaat is verbluffend. Je krijgt elf nummers voorgeschoteld die uiteenbarsten van de clichés en die door velen om die reden zullen weggewuifd worden maar je kunt onmogelijk naast de kwaliteit van de muzikanten kijken. De composities zijn allemaal melodieuze meezingers die je na enkele beluisteringen niet meer uit je hoofd krijgt. De gitaarsolo’s zijn al even beklijvend en memorabel. Zoals altijd met deze muziekstijl is het leeuwendeel van de composities mid-tempo. Rocksong ‘Don’t Ever Give Up’ haalt het gemiddelde wat omhoog, maar de ongelooflijk emotionele ballad ‘Swan’ haalt dat vakkundig weer naar beneden. Het instrumentale titelnummer is een emotioneel anthem met veel strings. Je kunt aan dit album de definitie van AOR koppelen door de prachtige melodieën, schitterende hooks, perfecte stemharmonieën, heerlijke gitaarriffs, vingervlugge indrukwekkende gitaarsolo’s en een gedreven ritmesectie. Kortom AOR zoals het hoort. Met ‘Swan’, ‘Empty Days’ en ‘I See The Light’ krijg je drie ballads, wat misschien één te veel is, maar dat is spijkers op laag water zoeken. Dit is de AOR plaat van het jaar en een natte droom voor fans van dit soort muziek.

​Line-Up:
Michael Shotton: zang
Iván González: gitaar
Sven Larsson: gitaar
Davide Barbieri: keyboards, achtergrondzang
Andrea Gipponi: bas
Pierpaolo Monti: drums, percussie

 
Danny Focke (4 ½ )