Beast In Black opperhoofd Anton Kabanen zal het misschien niet graag horen maar voor de bespreking van 'Berserker' kunnen we helaas ook niet om zijn vorige band Battle Beast heen. Toen die in Februari van vorig jaar hun vierde langspeler ‘Bringer Of Pain’ uitbrachten verbaasden ze daarmee vriend en vijand. Kabanen was immers de oprichter, bandleider en belangrijkste liedjesleverancier van deze band. Na het verschijnen van 'Unholy Savior' bleek het water tussen Kabanen en de overige Battle Beast leden zo immens diep geworden te zijn dat Anton droogweg uit zijn eigen band werd geflikkerd. Toontje (b)lijkt immers naast een geweldig groot muzikaal talent een haast even moeilijk karakter te hebben. Toen mijn goede vriend en collega Johan Kaethoven Battle Beast zangeres Noura Louhimo mocht interviewen bleek dat die tumultueuze periode nog steeds niet volledig verwerkt was en dat zij haast met de tranen in de ogen hierover vertelde. Er zijn altijd meerdere kanten aan elk verhaal natuurlijk en Kabanen kreeg misschien niet altijd de kans om zijn versie van de feiten te verwoorden. Feit is wel dat Anton na zijn onvrijwillig vertrek uit Battle Beast niet bij de pakken bleef zitten. Hij richtte onmiddellijk een nieuwe band op en benoemde die, alsof hij duidelijk wou maken wie eigenlijk de man was achter Battle Beast, doodleuk Beast In Black. Zelfs voor de sound van Beast In Black ging hij het niet ver zoeken, die blijkt in het verlengde te liggen van de eerste drie Battle Beast platen. Het grootste verschil zit 'em nu vooral in het feit dat hij nu niet opteerde voor een vrouwelijke stem maar in de getalenteerde Griek Yannis Papadopoulos een machtig klinkende mannenstem vond om zijn songs van vocalen te voorzien. Maar laat ons vooral eerlijk zijn, groot ego of niet, de sound van die eerste Battle Beast platen en nu dus ook die van deze 'Berserker' was en is toch ook groots en fantastisch. Kabanen slaagt er op meesterlijke wijze in om zijn power metal songs te laten balanceren op de rand van de popafgrond zonder ook maar ergens zijn ziel te verkopen of commercieel te gaan klinken. Misschien zouden er onder u zijn die het over dat laatste niet met mij eens zijn maar net als Anton gaan wij ons daar geen zier van aantrekken, 'Berserker' is een goede plaat geworden, punt. Het album knalt van begin tot einde. Neen, wacht, niet helemaal want het eindnummer is een ijzig mooie ballad, 'Ghost in the Rain', geworden, een song die het op zich al waard is om een paar keer herhaald te worden maar zeker ook uitnodigt om de repeat all knop in te drukken. Zoals reeds vermeld beschikt Yannis over een uniek stemgeluid, enorm krachtig en zuiver waarbij de ene keer op en top mannelijk, de ander keer haast vrouwelijk en nog een paar schakeringen daar tussen in klinkt. Muzikaal gezien bestaan de songs uit het aangename huwelijk van harde, scheurende gitaren en vrolijke, poppy synthesizer riffs. Zeurkousen zullen ... euhm ... zeuren dat het misschien allemaal net niet metal genoeg klinkt maar laat die zeurkousen vooral mijn sokken die ik een hele dag heb aangehad in mijn botinnen op een hete dag op de GMM wei maar opeten. Ik vind dit wel een goede metalplaat, ném, en geniet vooral van de stomende, dansbare tracks als 'Beast In Black', 'Blind and Frozen' en 'Crazy, Mad, Insane'. Zet deze band a.u.b. op een metal festival op het grote podium en huur gewoon een extra trailer bij voor dhr. Kabanen's ego.
 
Jan Guisset (4)

Toen ik de hoes van dit laatste werk van Extremities zag, moest ik direct denken aan de band Textures die waarschijnlijk een grote invloed geweest is op het artwork van de band . De stijl blijkt ook grotendeels vergelijkbaar te zijn, want deze band speelt ook progressieve metal met een groot groove gehalte in. Denk hierbij ook aan oa. Gojira en sommige oudere werk van Opeth. Ontstaan in 2015 en al een jaar later brachtten ze een EP genaamd ‘Rakshasa’ uit. En raar maar waar, maar bij sommige bands komt alles rapper in een stroomversnelling terecht dan bij andere. Zo kon Extrimities al direct een plaats op het podium reserveren van het legendarische Dynamo Fest. Veel bands die nog niet lang bestaan kunnen er enkel maar van dromen. Na vele positieve reacties volgden natuurlijk de opnames voor hun debuutalbum ‘Gaia’. Na de opnames heeft de band dan eerst nog meegetourd met de afscheidstournee van Textures en releasen ze dit jaar pas hun debuut. De band bewijst hierdoor ook sterk in zijn genre te zijn. Met als eerste nummer 'Colossus' opent de plaat zeer sterk en groots. Met een grote knipoog naar Meshuggah, heeft dit nummer hoofdbrekende gitaarriffs samen met standvaste grunts te bieden . Maar vlug verandert het ritme met 'Circular Motions' waarbij zanger Thimo bewijst dat hij ook cleane vocals aankan. Eenmaal de snellere partijen voorbij zijn, komt het groove gedeelte van de band naar boven en deze passen wel degelijk binnen het album. Dit mag zo verder gaan voor mij zonder die onnodige tragere partijen. En dit gebeurt dan ook zo met 'Emissary' een zeer aanstekelijk nummer met een hoge herbeluisteringsfactor. ‘Hydrosphere' is voor mij overbodig, want dit trage acht minuten durende nummer had ik dan ook maar rap doorgespoeld naar het volgende nummer in de rij 'War'. Hier bewijst de band dat de clean vocals en de agressieve groove mooi samengaan. Wat dan ook een positief punt is, is het gebruik van de electronica op deze plaat en bij 'War' komen deze geluiden dan ook centraal te staan. Zo gaat dit ook verder met het meer mid tempo georiënteerde nummer 'Reanimate'. Het was misschien omdat ik al wat verder in het verloop van de plaat gevorderd was, dat het rustigere 'Through The Dreamscape' zeer positief op mij afkwam, waarschijnlijk door de sterke gitaarloops en het verschillende tokkelwerk van de gitaren. En als afsluiter hebben we 'The Inward Eye' dat een achtien minuten durend epos is. Er zit namelijk veel in dit nummer verwekt, waaronder een saxofoon, waarbij ik niet door had dat dit nummer zo lang duurde. Van een meesterwerk gesproken en dan wel van een band die je zelf moet gaan ontdekken.
Deze debuutplaat kan mij dan ook meer dan bekoren. Natuurlijk moet je platen als deze echt wel meermaals beluisteren want door zijn hoog prog gehalte ontdek je telkens weer iets nieuw en dat kan ik alleen maar beamen.
 
Jason Proot (4 ½ )

Het gebeurt niet vaak dat ik een band ga fotograferen die ik niet ken. Dit was echter wel het geval bij het Russische Arkona die enkele weken geleden in het voorprogramma van Korpiklaani speelden. Ik was van hun optreden danig onder de indruk, reden genoeg om hun recentste langspeler eens onder de loep te nemen. De band speelt pagan metal en laat zijn teksten inspireren door Russische en Slavische folklore. Op ‘Khram’, de titel van hun recentste album, zijn deze invloeden overduidelijk alsook de paganistische natuur gerelateerde invloeden. Getuige daarvan is de opener 'Mantra'. De titel laat er geen twijfel over bestaan hoe deze intro klinkt, een mantra waardoor de haren overeind komen te staan met dank aan de stem van Maria “Scream” Arichipova. Na deze intro is het tijd voor het heftigere werk met klepper 'Shtorm' dat als een orkaan door de speakers blaast. Maria wisselt haar bulderende screams af met meer folk-gerichte cleans terwijl haar mede bandleden de begeleiding verzorgen. Ook zij beschikken over een bijnaam, zo hebben we gitarist Sergej “Lazar”, bassist Roeslan “Knjaz”, drummer Vlad “Artist” en Vladimir “Volk” die de houten blaasinstrumenten bespeelt. Van een Russische pagan metalband kan je wel aparte songtitels verwachtten en dat is hier duidelijk te merken. Ik kan enkel hopen dat ik hier niet teveel schrijffouten neerpen. 'Tseluya Zhizn'' wat zoveel betekent als 'Kissing Life' (dank u Youtube) is de volgende bijna duivelse track. Zoals vele pagan -en folkmetal bands zijn de death metal invloeden nooit veraf. Het geeft het allemaal dat lekker extraatje. Ik ben over het algemeen niet echt een death metal liefhebber maar gooi er een folksausje over en ik kan het best pruimen. Gedurende de ruim zeventien minuten durende track kunnen we genieten van beide stijlen, death metal met die fenomenale vocals en folk met de traditionele invloeden zoals de fluiten en doedelzak. Een andere band die deze stijlen perfect weet te combineren is Eluveitie en die behoort zeker tot één van mijn favoriete bands. En deze Arkona mag zich er dankzij nummers als 'Rebionok Bez Imeni' ('Nameless Child') gerust bijvoegen. Niet zo lang als de voorgaande track maar toch ruim over de tien minuten zonder eveneens een seconde te vervelen. Integendeel, gedurende de gehele track weten ze je aandacht stevig vast te houden, je steeds afvragend wat er gaat volgen. Bulderende death metal vocals of toch de ingetogen folk ? Titeltrack 'Khram' ('The Temple') laat nog maar eens horen wat deze Russen in hun mars hebben, duister en dreigend just the way I like it om het met een engelse term te zeggen. Van de track 'V Pogonie Za Beloj Ten'yu' wat zoveel betekent als 'In Pursuit Of The White Shadow' kun je op youtube een geanimeerde video bewonderen. Ook de uitleg (in het Engels) over de song is de moeite waart om eens te lezen. En natuurlijk is opnieuw deze track zeker het beluisteren waart, een track die zeker de dynamiek van de band weergeeft. 'V Ladonyah Bogov' waarvan ik de vertaling helaas moet schuldig blijven begint rustig met semiakoestische gitaren maar barst dan in alle hevigheid los,  best verrassend zijn de synthesizer bridges die zijn opgenomen in de track. Het versterkt enkel maar het “speciale” gevoel rond deze band. 'Volchitsa' ('Wolvin') brengt ons stilaan naar het einde van dit begeesterende album en daar zal deze track zeker nog tot bijdragen met de epische gezangen die je zo jaren terug in de tijd lijken te slepen. Het slotakkoord is voorbehouden voor het tweede deel van de 'Mantra' die het album opende en nu als outro het album kan afsluiten. Het zal zeker niet de enige keer zijn dat ik dit album door de speakers jaag.
 
Peter Smet (4)

Psychedelische progmuziek wekt altijd mijn interesse wel op. Zo heb ik het Zweede Agusa ontdekt door hun zeer mooie hoezen die de natuur op een hallucinerende manier afbeeld.  Agusa brengt nu via Laser's Edge hun derde langspeler uit. De band onstond in 2013 toen Tobias Petterson en Mikael Ödesjö enkele andere leden, namelijk Dag Strömqvist en Jonas Berge rekruteerden voor een progressief rock project. Dag Strömqvist werd voor drum vervangen door Tim Wallander. Er waren doorheen de tijd ook enkele line up wisseling voor organist. Binnen de progrock blijft de orgel nog steeds een belangrijk instrument en deze mag voor mij zeker niet ontbreken. Orgelist Jonas Berge had de band verlaten omdat de druk door het vele touren even te hoog werd de en zo werd de Deense Jeppe Juul in de band aangenomen. Jeppe Juul woont ondertussen ook in Zweden, maar in het diepe zuiden in de bossen, waar hij het moderne leven voor een groot deel achter zich heeft gelaten. Op de plaat staan er vijf nummers, die ongeveer elk tien minuten duren, die de luisteraar in een parallel universum terecht brengt. Zo begint 'Landet Längesen' zeer sprookjesachtig waarbij je direct de psychedelische sferen aanvoelt. De fluit, bespeelt door Jenny Puertas levert mooie klanken op in samenhang met de orgelgeluiden van Jonas. Bij de overgang naar 'SorgenFri' hoor je de orgel de bovenhand nemen. Ik kan goed verstaan dat deze band hun inspiratie uit de natuur en de verbeelding haalt door in het bosrijke Zweden te wonen. De mix van rock, folk en psychedelische rock maken hier een uitstekend instrumentaal verhaal op alle nummers, waarbij de zang niet echt ontbreekt. Naar het einde van het album toe vond ik het jammer dat deze psychedelische reis op zijn einde kwam. Een ontdekking van formaat in het genre en dit smaakt zeker naar meer. Even vermelden dat Agusa al op het legendarische roadburn festival heeft mogen spelen en als ze nog eens in de buurt zijn zal ik zeker aanwezig zijn!
 
Kim De Geeter (4 ½ )