DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Ended Run
2. Amper
3. Devilation
4. Vibes
5. Midnight Bay
6. Encounter
7. Hypercharger
8. Tomorrow’s Call
9. We Stand Alone

Platenlabel
Metalgate Records

Labelnummer
MGR-24333

Distributie
Niet gekend

Promo-agent
Metal Promotions

Website Artiest
Liveevil

Liveevil is een driekoppige metalband uit Tsjechië. Ik denk niet dat ik al één Tsjechische band ken tot op vandaag dus Liveevil gaat daar nu verandering in brengen. Ze noemen hun muziek zelf cyber metal, ik hou het toch op gothic metal met een flinke scheut industrial. Luister maar eens naar het begin van ‘Ended Run’. Eerst krijg je een industriële intro door een drumcomputer en daarna gaat het langs een gothic keyboard naar gothic metal. Let ook op de subtiel mooie zang van gastzangeres Andrea Baslova. Zij gaat doorheen het album nog enkele keren passeren. Het geeft het album zeker iets extra. Door het accent van de zanger ga je wel snel vergelijkingen maken met bands als Rammstein en Oomph. En ook muzikaal zijn ze duidelijk beïnvloed door beide bands. Al hebben de heren van Liveevil de horizonten nog iets meer verruimt. Dat ‘Black Tracks’ is opgenomen in Finland heeft daar zeker bij geholpen. Zo hoor je in ‘Amper’ en ‘Devilation’ de invloed van bands als Nightwish. En dan bedoel ik vooral dat het melodische in de nummers van Liveevil heel erg belangrijk is. Op dit album staan verschillende nummers die zich na enkele luisterbeurten in je hoofd blijven nestelen. Het geheel is daarenboven heel erg dansbaar. ‘Midnight Bay’ is daar een uitstekend voorbeeld van. 
‘Hypercharger’ is een minder sterk nummer, iets te rommelig en vooral het blijft niet hangen. 
Ze trekken het wel snel recht met ‘Tomorrow’s Call’. Joy Division gemixt met metal en enkele versnellingen hoger gespeeld. Afsluiten doen ze rustig en in stijl met ‘We Stand Alone’. ‘Black Tracks’ is een goed album met enkele uischieters, maar ook wat mindere nummers. Het probleem gaat vooral zijn dat men Liveevil gaat blijven vergelijken met pakweg Rammstein en dat is zoiets als appelen met peren vergelijken. Ze liggen in dezelfde fruitmand maar smaken toch helemaal anders.

Tom Coppers (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Conductor And The Muse's Statue (Feat. Marc Hudson)
2. The Conductors Grief (Feat. Marc Hudson) 
3. The Haunting Of The Muse 
4. The Muse's Lament (Feat. Alissa White-Gluz)
5. The Villagers (Feat. Rowan Lee Hartsuiker) 
6. The Muse And The Conductor - Dissonance (Feat. Alissa White-Gluz & Marc Hudson)
7. Second Data Shards And Meeting The Siblings (Feat. Lisette Van Den Berg, Tony Kakko &  Elize Ryd) 
8. The Oceanfloors (Instrumental) 
9. The City And The Chase (Instrumental) 
10. Karmaflow Maintheme (Demo) 
11. Conductors World Slide (Demo - Unused) 
12. Meeting The Muse (Demo-Unused) (Feat. Lisette Van Den Berg) 
13. Original Indiegogo Teaser Music (Feat. Henning Basse) 

Platenlabel
Independent

Labelnummer
Gekend

Distributie
Bandcamp

Website Artiest
Karmaflow

Het Karmaflow team heeft besloten om de lang verwachtte extra nummers van het ‘Karmaflow – The Rock Opera’ album uit te geven als extra bandcamp album. De laatste tijd was hier veel vraag naar en daarom nam het team de beslissing ze als download aan te bieden.
Karmaflow startte als een afstudeerproject van componist en initiatiefnemer Ivo van Dijk en groeide in al die tijd uit tot het ?multidisciplinaire ‘Karmaflow’. Buiten het eigen team werkten ook een top van internationale rock- en metal artiesten mee, alsook het gerenommeerde Nederlandse Metropole Orkest. Ivo staat ook gekend van de Nederlandse band Xystus waarmee hij de rock-opera ‘Equilibrio’ opnam en muzikaal gezien met Karmaflow dus niet echt aan het proefstuk toe was. Het eerste album was er al eentje van hoog niveau en ook op dit album geldt dezelfde norm.
Er werd beroep gedaan op het Nederlands Metropole orkest om het orkestrale gedeelte op te nemen aangevuld met een cast van uitmuntende metal muzikanten. Muzikaal mag je je weerom verwachten aan symfonische en progressieve rock & metal met daarin videogame game thema’s die naadloos in elkaar overgaan. De karakters leven zich goed in hun rol in en leveren vocaal werk van de bovenste plank waarin de rustige passages mooi verweven zitten in de krachtige en energieke progressieve en diepe metal meesterwerken die voorzien van grunts en al. De composities zijn boeiend opgebouwd en gaan je na vele luisterbeurten nog niet vervelen. Hoe meer je naar dit album luistert hoe meer de details je gaan opvallen en des te meer kom je tot de ontdekking hoe goed alles is opgebouwd en een verhaal verteld waarin samenhorigheid en intriges verweven zitten. Ook op dit tweede album is gebruik gemaakt van gastvocalisten: Marc Hudson (Dragonforce) – Alissa White-Gluz (Arch Enemy) - Rowan Lee Hartsuiker - Lisette van den Berg (Scarlet Stories, Little Devil Allstars) – Tony Kakko (Sonata Arctica) – Elize Ryd (Amaranthe, Kamelot) - Henning Basse (Mayan, Rage, Metalium, Sons Of Seasons, Firewind, …)
Elke vocalist(e) leeft zich volledig in het personage in door middel van het eigen stemgeluid typerend voor het karakter dat ze vertolken - zodat je aan de zanglijnen het karakter van het individu al kan inschatten. De energie en inspanning die elk van de artiesten in dit project gestopt heeft druipen van de soundtrack af. Het album klinkt mijn inziens ook meer sferisch dan vorig album en is een aanvulling op het gehele Karmaflow project en de wereld waarin het videospel en het verhaal zich afspeelt. Je kan de sfeer reeds proeven bij opener ‘The Conductor and the Muse’s Statue’ met een knappe prestatie van  Marc Hudson. Ook bij ‘The Conductors Grief’ komen de vele capaciteiten van Hudson naar boven. ‘The Haunting of the Muse’ is een kort maar vocaal krachtig nummer dat een droomsfeer weet neer te zetten en die sfeer zet zich door in ‘The Muse’s Lament’ waarin Alissa White-Gluz zich van een gevoeligere kant toont. Rowan Lee Hartsuiker zijn keelzang komt dan weer goed van pas in het donker getinte ‘The Villagers’. Erg lang zijn laatst genoemde nummers niet maar wel onmisbaar om de sfeer weer te geven. Met ‘The Muse and The Conductor – Dissonance’ keert een gekend thema terug maar hier in andere versie en prachtig in duet vertolkt door Alissa White-Gluz en Marc Hudson. Na dit metal geweld weerom een sfeervolle passage in ‘Second Data Shards and Meeting the Siblings’ waarin Lisette van den Berg haar vocale capaciteiten mag meten met Tony Kakko en  Elize Ryd en dat doet ze met glans. Her en der merk ik ook toetsenwerk op dat me sterk aan Ayreon projecten doet denken. De daarop volgende nummers ‘The Oceanfloors’ en ‘The City and The Chase’ zijn elektronisch georiënteerde instrumentale nummers die het nodige sfeertapijt leggen voor het karmaflow verhaal. Ze zijn spannend van opbouw en weten zeker ook de progressieve rock/metal liefhebber te boeien. Ik denk hierbij ook aan een Erik Norlander of Arjen Luccassen als het op vergelijkingen aankomt. Het laatste ‘The City and The Chase’ sluit af in donkere metal sfeer. Verder staan er op dit album nog vier demo opnames die een goed beeld geven van de eerste opbouw van de nummers zoals het hoofdthema, de muziek voor de indiegogo teaser en twee niet gebruikte demo’s waarvan eentje met medewerking van Lissette van den Berg. Deze demo’s klinken minder representatief wat geluidkwaliteit betreft maar geven een goed idee van hoe zulk een project tot stand komt.
Het Special Edition Tracks album kan gedownload worden via bandcamp voor slechts 5 euro.
https://karmaflow.bandcamp.com/album/karmaflow-the-rock-opera-videogame-special-edition-tracks 

Johan Kaethoven (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

1. Re-Resurrection
2. Christinsanity 
3. Born To Burn 
4. JesuSatan 
5. Undead Screaming Sins 
6. The Burning Of The Son 
7. Sinister 
8. Evil? 
9. Antichristian Song #37 
10. Black Night (Deep Purple cover) 
11. Burn Me (Without The Grace Of God) 
12. Dead Earth 
13. Tracks 1 - 10: "JesuSatan" album (1999)
14. Tracks 11 - 12: "Demo 1993"

CD 2

1. Rebirth 
2. The Desecration Of Christ 
3. Infest The Dead 
4. The New Empire 
5. Mercenary, Merciless 
6. Born. Nailed. 
7. The Plot To Kill Jesus 
8. Blaspheme The Abbess 
9. Polterchrist 
10. Sacrifice The Saviour
11. Hellfuck 
12. Darkness Complete 
13. Haunting The Holy 
14. Heaven Denied 
15. Salvation Incomplete 
16. Bewitch The Virgin 
17. Angeldemon
18. World Inverted 
19. Son Of The Darkside 
20. Hellborn 
21. Satanic 
22. Amen 
23. Bestial Genocide 
24. The Rising 
25. I'll Be Black 
26. In The Spell Of Satan 
27. Save Me From The Hands Of Christ 
28. Fucked By Satan 
29. Burn Me (Without The Grace Of God) 1994 remix 
30. Tracks 1 - 23: ‘Hellfuck’ album (1997)
31. Tracks 24 - 29: ‘Killing Christ’ MCD (1996)

Platenlabel
Century Media

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Dan Swano

Dit is een verzamelalbum van alle songs die Infestdead hebben uit gebracht. 
Het duo bestaat uit Dan Swanö en Dread. Infestdead is in 1993 ontstaan. Dan Swanö heeft alle songs ge-remastered en 1 groot album van gemaakt. Dit album bevat zowat de hele discografie van deze band doorheen de jaren. 
Het is altijd riskant als metal bands heruitgaven maken van oude albums maar Dan heeft dit zeer goed gedaan. Zeker nu de band ondertussen een goed 17 jaar heeft stil gelegen. Het is zeker een album dat met de deur in huis valt. Dit is echt een top album als u meer van hevigere muziek houd.  Felle, hevige en krachtige sound met killer lyrics zorgen voor een geweldig album. De 2CD’s bevatten muziek die wel al een dik uur en een half kunnen vullen en dit albums gaat u zeker niet vervelen. Over de hele lijn is dit album echt brutaal. Elk nummer is kort en krachtig en straight to the point. Ikzelf was niet bekend met Infestdead maar dit was zeker een geslaagde kennismaking.
Dit albums bevat niet alleen hun eerdere albums maar ook songs van een demo uit 1993. Dit is echt een toffe CD die u bij uw verzameling kan toevoegen. Zoals u kan zien telt dit album een goede 41 nummers wat dus zeker de moeite is. Dit album bevat volgende albums: ‘JesuSatan’ (1999), ‘Demo 1993’, ‘Hellfuck’ (1997) en ‘Killing Christ MCD’ (1996).

Silke Goethals (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Red Eye
2. Paranoia Strikes
3. I Need You Now
4. The Knowledge
5. Lightning Man
6. Back To School 
7. Jolly Roger 
8. Head Of The Nail
9. Hold Me
10. 200 M.P.H.
11. Bonus Tracks:
12. Living Out Of Touch
13. 200 M.P.H. (Reprise)

Platenlabel
Steamhammer

Labelnummer
SPV269642CD

Distributie
SPV

Website Artiest
Vardis

Vardis is ontstaan in de seventies in het noorden van Engeland en kent invloeden uit de glam rock, punk, heavy metal maar ook uit de blues en Rock -n’-roll uit de jaren ‘50 en ’60. De band stak veel op van hardrock bands uit de seventies en voegde er elementen van de new wave of heavy metal aan toe samen met de energie die ze vonden bij een Metallica of Megadeth. Toch verloren ze nooit de melodie en boogie elementen van hun eerste invloeden uit het oog, hun stijl gaat dan ook gekenmerkt onder een unieke heavy groove met veel blues elementen. Steve Zodiac werd in een periode van muzikale ontwikkelingen geboren en vormde Qua Vardis als vijfkoppige rock -n’-roll band in 1973. Doorheen de tijd liet de band het Quo deel vallen en ging verder als trio onder de naam Vardis verder en toerde zo in het noordengelse club circuit. Ze brachten de zelf bekostigde EP ‘100 M.P.H.’ uit bij Redball in 1979 en dat bracht hen in de aandacht van grote labels waarna ze tekenden bij Logo Records.
Vanwege hun energieke optredens besloten ze om een volledig live album op te nemen (zonder overdubs) met dezelfde titel ‘100 M.P.H.’ en een gelijknamige toer volgde. Na een succesvolle toer met Hawkwind bereikte de band een groter publiek die hen in de heavy metal charts bracht. Een volgend album ‘The World’s Insane’ volgde en ze kregen de kans om het podium te delen met o.a. Motörhead, Ozzy Osbourne, Frank Marino’s Mahogany Rush, Triumph en Riot. Logo Records bracht vervolgens het compilatie album met singles en B-sides uit die ‘Metal Power’ noemde. Anno 1982 negeerde Vardis de raad van het platenlabel om meer als Van Halen te gaan klinken en experimenteerde op het derde album ‘Quo Vardis’ met saxofoons, doedelzakken en mandolines. De pers was uit het lood geslagen en dit leidde tot reviews met gemengde kritieken maar ging ook de aandacht trekken van John Peel die hen inleidde bij de BBC’s Radio 1. Ondanks de release van hun eerste best of compilatie album ‘The Lion Share’ (1983)  en hun niet te manipuleren stijl komt de band in de nodige problemen. Selway verlaat de band en word vervangen door Terry Horbury (Dirty Tricks, Ozzy Osbourne, Mc Kitty) en neemt ‘Vigilante’ op; dat een aanklacht vormt tegen de muziekindustrie en misbruik van artiesten. Gary Pearson verlaat Vardis na de opnames en wordt voor enkele shows vervangen door Steve Kingley (Rogue Male). Totaal gedesillusioneerd door de muziekindustrie stopt ook Zodiac ermee en zo wordt het zo’n dertig jaar stil rond de band, enkel de twee compilaties ‘The Best Of Vardis’ (1997) en de dubbel CD ‘The World's Gone Mad: The Best of Vardis’ (2002) verschijnen nog. Als Zodiac in 2014 start met de remastering van ‘Vigilante’ start Vardis opnieuw met in de bezetting Zodiac/Horbury/Pearson. Ze mogen headlinen op het Brofest II en doen ook enkele andere festivals aan met als einde een show in de Unity Hall te Wakefield waar alles voor de band begon. Het warme onthaal dat hen wachtte was voor Zodiac en Horbury reden te meer om verder te gaan en samen met drummer Joe Clancy een EP op te nemen met de titel ‘200 M.P.H.’. Vandaag de dag staat Vardis onder contract bij SPV/Steamhammer en brengt daar het nieuwe album ‘Red Eye ‘uit.
Op dit album toont Vardis dat hun motor nog soepel draait en blaast er naast de tien nummers ook nog twee bonussen bovenop. De blues georiënteerde rock kent ook een knipoog naar Motorhead. Steve Zodiac zijn stem weet van ouderdom maar dat mag de pret niet bederven. Met een strakke ritmesectie en scheurende riffs weten ze moeiteloos interessante momenten neer te poten. Door de moderne technologie klinkt alles nu veel warmer en kristalhelder met een diepe baslijn die voldoende plaats laat om alles mooi in de mix te leggen. Met opener ‘Red Eye’ leveren ze meteen een mid-tempo groove met een rauwe riff waarbij ook Zodiac’s geluid toch wat aan ZZ Top’s Billy Gibbons doet denken. Die vibe wordt ook verder gezet in ‘Paranoia Strikes’ en tekstueel mag dit dan niet het sterkste nummer zijn maar muzikaal zit het wel snor. Indrukwekkend is de gitaarsound van ‘I Need You Now’ die me qua geluid doet denken aan ‘Rocker’ van Thin Lizzy. ‘The Knowledge’ was reeds te vinden op de ‘200 M.P.H.’ EP maar klinkt hier rauwer door de pompende ritmesectie waarop Steve zowel zijn stem als gitaarsolo moet doordrukken. Het nummer kon zo uit de late seventies of eighties komen. Straight to the point rock krijgen we met ‘Lightning Man’ en ook hier gaat Steve in de hogere regionen met zijn stem. Het nummer sluit af met een gierende gitaarsolo. Het daarop volgende ‘Back To School’ heeft het tekstueel over de heropstart van de band, hoewel de leden al lang geen groentjes meer zijn. Het is een vrolijk en rauw rock-‘n-roll nummer met een Chuck Berry achtige solo. Op Jolly Roger’ horen we een triomferende Zodiac als hij de woorden "Life’s  a bitch, and then you cry, life's a bitch and then you die" op demonische wijze door de micro spuwt om even later met een al even demonische lach te eindigen na de woorden "And so am I". In het nummer zitten twee solo’s waarvan één uitgesponnen solo op het einde. Een trage boogie vinden we bij ‘Head Of The Nail’ en doet country en western aan maar de schreeuwende gitaarriff houdt het nummer in het rock territorium. Dan is het de beurt aan de slide gitaar fans die met ‘Hold Me’ op zijn wenken bediend wordt. Steve Zodiac tovert bij deze indrukwekkende bluesy slide gitaar uit de hoed. ‘200 M.P.H.’ is het meest heavy nummer op dit album en werd bewaard tot laatst. Zeven minuten gitaargeweld op een klokvast uptempo ritme waarin ik zowel Thin Lizzy als Motorhead terugvind. Ook dit had zo uit de jaren tachtig kunnen komen. In het middenstuk neemt Vardis vaart terug en hoor ik zelfs oude Black Sabbath invloeden (denk aan ‘War Pigs’ of ‘Iron Man’) met een beefy gitaartoon om naar het einde toe weer voluit te gaan. De twee bonustracks zijn ‘Living Out Of Touch’ dat altijd een live favoriet was en voor eerst op het ‘100 M.P.H.’ live album stond. Hier klinkt het nummer net iets trager in opgepoetste versie. Afsluiten doet Vardis met een herhaling van ‘200 M.P.H.’ dat in een wah-wah versie gedrenkt wordt waarbij Steve Zodiac zijn wah-wah pedal in vol effect zet.
‘Red Eye’ is een goed voorbeeld van hoe een veteraan rock trio dat alle bullshit achterwege laat
moet klinken.

Johan Kaethoven (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Radiation Sickness
2. Age Of Stone
3. Bullet
4. Mantis
5. Black Friday
6. Wendigo
7. At The Gates
8. Torture
9. Shapeshifter

Platenlabel
Napalm Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
PIAS/Rough Trade

Website Artiest
Mortillery

Mortillery is een Canadese thrash-metalband heden bestaande uit: bassiste Miranda Wolfe, ritme gitarist Alex Guttierez, drummer Kevin Gaudet en lead gitarist Kent Quinlan. De vocals worden verzorgd door de verrassende Cara McCutchen want dit is inderdaad een female-fronted band. Met ‘Shapeshifter’ zijn ze inmiddels toe aan hun derde full-album.
Het album start veelbelovend met 'Radiaton Sickness', dit zal komen door de militair aandoende intro.  Helaas blijf ik geen fan van hun geluid door de krijsende vrouwelijke vocals. Qua sound zit deze band wel binnen m'n voorkeuren. Misschien kunnen ze me toch nog overhalen met 'Age of Stone', wederom pure thrash-metal die door de speakers knalt maar ja die stem hé, als ze wat lager gaat klinkt het echter bangelijk. Helaas zullen de hoge noten me heel dit album dwarszitten, ik heb het liever allemaal wat lager. Maar niet alle vrouwen kunnen dit nu eenmaal. 'Bullet' klinkt al bij al iets beter omdat er hier ook wel eens een lichte grunt te horen is. Ik moet eerlijk bekennen, dit album begint meer en meer in me te groeien. Het nummer 'Mantis' is een topper, als een sprinkhaan op speed voor degene die de link begrijpen. De swingende intro's en de kickende pedals van de drums brengen 'Black Friday' tot ontploffen en ook 'Wendigo' is zo'n kraker die mede door de scheurende gitaren lekker blijft hangen. Hoe langer ik naar dit album luister denk ik hoe dit album zou klinken met een lagere, desnoods mannenstem. Maar dan heb ik zo iets van fuck it, deze stem past hier gewoon bij de supersnelle, punkdoorspekte thrash-metal ook al ben ik er dan geen voorstander van. 'At The Gates', 'Torture' en titeltrack 'Shapeshifter' sluiten dit album af.
‘Shapeshifter’ kwam uit op 27 mei via Napalm Records

Peter Smet (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Prologue: Providence, Winter, 1934
2. Federal Hill
3. The Calling
4. The Church
5. The Stranger Things I've Learned
6. Haunter Of The Dark
7. Fear
8. All That We See
9. 2:12 Am
10. Epilogue: Providence, Summer, 1935

Platenlabel
Sensory Records

Labelnummer
SR3077

Distributie
Bertus

Promo-agent
Hardlife Promotions

Website Artiest
Infinite Spectrum

Infinite Spectrum is een progressieve metal band die als thuisbasis New York heeft. De band ontstond toen bassist Alex Repetti en gitarist Alex Raykin elkaar ontmoetten op college. Hun gedeelde passie voor progressieve metal en muzikale verkenning leidde tot jaren componeren en schrijven hetwelk na toevoeging van singer-songwriter Will Severin uiteindelijk resulteerde in het debuut album  ‘Misguided’ dat ze opnamen met Grammy award winner audio engineer Chris Theis. Drummer Greg Schwab vervoegde de band toen deze in voorbereiding was van het volgende album en met toetsenist Katie Pachos was de bezetting compleet.
Met ‘Haunter Of The Dark’ mogen ze de pioniers van een nieuw sub-genre genoemd worden dat bestempeld kan worden als Prog-drama. Ze laten een nieuwe wind waaien doorheen het  progressieve metal wereldje en het totale concept album gegeven dat eclectisch en experimenteel tegelijk is. Door de unieke samenvoeging van theatrale en horror elementen en daarbij de kunst om een heel verhaal in muziek te verwoorden zijn ze hun invloeden zoals Dream Theater, Symphony X, Neal Morse en anderen ver vooruit. ‘Haunter Of The Dark’ is een concept album gebaseerd op een korte verhaal van meester horror schrijver H.P. Lovecraft. Dit verhaal brengen ze tot leven met hun ambitieuze composities en dynamische virtuoze stijl die zowel krachtig alsook melodieus is. Het eigen geluid klinkt zowel dramatisch als cineastisch en ze vermengen vele muzikale stijlen tot erg ambitieuze composities met een overvloed aan dynamisch, virtuoos spel en krachtige melodieuze zang. De nummers klinken in het eerste opzicht misschien vrij toegankelijk maar eens je meer gefocust luistert merk je de virtuositeit van dit geniale album al snel op. De songs klinken soms hard en krachtig en op andere momenten sfeervol. Er zijn weinig albums die je heden ten dage zo weten te raken als dit progressieve pareltje dat bol staat van muzikale intelligentie en gevoel. Je wordt als het ware meegezogen op een opmerkelijke muzikale reis die innoverend en experimenteel is. Het was weerom Chris Theis die dit album mocht inblikken. ‘Haunter Of The Dark’ is zeker een aanrader voor fans van Pink Floyd, Lovecraft, Dream Theater en Symphony X maar evenzeer voor de Yes en Rush liefhebbers zullen dit album smaken.

Johan Kaethoven (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Testimony Of Truth
2. Bad Deeds
3. My Night Sky
4. This Deception
5. Above It All
6. Daybreak
7. Trust No One
8. Feeling Ungodly
9. Retribution
10. For What It's Worth

Platenlabel
Napalm Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
PIAS/Rough Trade

Website Artiest
Devildriver

Heeft deze klepper eigenlijk nog een inleiding nodig? Devildriver werd in 2002 opgericht door Dez Fafara, het inmiddels enige overgebleven originele bandlid. De bandnaam komt van de bel die wiccans gebruiken om slechte geesten weg te jagen. Dez en z'n vrouw zijn zelf ook wiccans.
Het nieuwe album, ‘Trust No One’ start geweldig met 'Testimony of Truth'. Gitaren die me aan Machine Head doen denken en das altijd goed, dan volgt er die lekker krakende stem van Dez. Bijgestaan door geweldige muzikanten met op gitaar Mark Spencer en Neal Tiemann en op drums Austin D'Amond krijgen we een oorgasme met 'Bad Deeds'.  Dit is wat ik wil horen van een band als Devildriver. En onze oren blijven verwend worden op 'My Night Sky', alleen die intro al, damn. 'This Deception' zet de gezette toon perfect verder, met elk nummer lijkt dit album enkel maar beter te worden. Muzikaal en instrumentaal, alles vloeit perfect ineen en dat hoor je op het geweldige 'Above It All'. 'Daybreaker' laat ons opnieuw genieten van wat deze mannen in hun mars hebben, snijdende gitaren, kloppende drums en die beestachtige vocals. Titeltrack 'Trust No One' is er weer een om duimen en vingers bij af te likken, dit is wat een metalhead wil horen. Waar zelf een kaalkop van gaat headbangen alsof hij de langste haren van het publiek heeft. 'Feeling Ungodly' is een beest dat op je wordt losgelaten net als je denkt dat er een schaap aankomt, voor één seconde, komt daar een wolf die je bij de keel grijpt en verscheurd. Ik weet het wat bloedig uitgelegd misschien maar ja, zal door de cover komen zeker. 'Retribution' en 'For What It's Worth' brengen ons helaas tot het einde van dit, misschien wel hun beste album tot dusver.
‘Trust No One’ kwam uit op 13 mei onder Napalm Records

Peter Smet (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Awakening
2. Take To The Skies
3. Right Of The Bat
4. Young, Lust, Free
5. Hunter
6. Bad Girl
7. Master Of Destiny
8. Knightrider
9. Only The Brave
10. Her Eyes
11. Vengeful Spirit
12. Eternal Flame

Platenlabel
Pitch Black Records

Labelnummer
PBR047

Distributie
Pitch Black Records

Promo-agent
Audacious PR

Website Artiest
Crimson Fire

Het Griekse Crimson Fire werd in 2004 opgericht door Jason Al Becker, ST Turin en Johnny B. Nadat de beztting compleet was dook de band datzelfde jaar nog de studio in om de eerste demo op te nemen. Met deze demo in handen konden ze in het voorprogramma van zowel nationale als internationale acts optreden. Hoogtepunten daarin waren shows met Uli John Roth en Anvil alsook hun aantreden op het Power Of The Night Festival en Noise Festival in 2010 en 2011. In 2010 nam de band ook het debuut ‘Metal Is Back’ op bij Iron Records gevolgd door een vier nummers tellende EP ‘Fire In The Sky’ in 2013. Al die tijd is Crimson Fire trouw gebleven aan de typische 80’s heavy metal sound met bijhorende licks en riffs en hoge vocalen en bol staat van krachtige maar ook melodische passages. Doorheen hun carrière kon Crimson Fire op een loyale fanbase rekenen die de band steunt in hun weg naar het grote succes.
Het nieuwe album ‘Fireborn’ gaat over jezelf opnieuw ontdekken waarin het circulaire proces van het leven wordt vertegenwoordigd door de mythische phoenix om alzo de verschillende aspecten van het leven te bekijken zoals de jeugd, liefde , wraak, de persoonlijke strijd, politiek, het nieuwe begin en het einde. Het symboliseert de kracht van de mens om tegen problemen op te kijken en te overwinnen om er nog sterker uit te komen. Die twaalf nummers die een totale speelduur van tweeënveertig minuten hebben staan bol van pakkende refreinen en herkenbare tunes die je terug brengen naar de metal van weleer en je naar je jeans en lederen vest doet grijpen om al headbangend van dit album te genieten. Na de gitaarsolo georiënteerde intro ‘Awakening’ gooien ze alle remmen los met een snelle riff die de basis vormt voor ‘Take To The Skies’ die meteen ook de ton zet voor de hoge vocalen voor John Bitsas hoge vocalen en voorzien van achtergrond groepsvocalen. Gitarist Stelios Koutelis plaatst ook meteen een gierende solo in dit nummer. ‘Right Off The Bat’ opent akoestisch maar dit duurt niet lang of de volgende riff en solo word je om de oren geslingerd. Ook hier weer de gekende metal elementen en het wordt duidelijk dat de band potentieel in zich heeft en strijdlustig is. Met ‘Young, Free, Lust’ zien we weer een iets andere sound die aantoont dat de band ook gevarieerd te werk gaat en verveling uit de weg wil gaan. Het klinkt weliswaar nog snel maar toch melodischer dan de voorgangers. Met een knallende solo in de bridge.  Het daarop volgende ‘Hunter’ neemt je bij de keel en mag tot één van mijn favorieten gerekend worden. Bij ‘Bad Girl’ zijn we halverwege het album en het wordt duidelijk dat Crimson Fire een geroutineerde band is met een strakke ritmesectie die ook snelheid niet uit de weg gaat en gaat full speed met een denderende knaller van formaat. ‘Master Your Destiny’ lijkt gas terug te nemen maar weet zich te ontpoppen tot een AOR gericht nummer dat ik zeker kan smaken en heeft een lekker meezing refrein. Hierna wordt er weer voluit gegaan in hoge snelheid met ‘Knightrider’ waarna het op bas gedreven ‘Only The Brave’ weer een andere kant van de band laat horen waarin de baslijnen we wel eens aan Steve Harris (Iron Maiden) doen denken. Een ballad krijgen we in de vorm van ‘Her Eyes’ die met zijn titel ook geschikt is om gas terug te nemen. De akoestische gitaar wordt ondersteund door keyboards en ok hier toont Crimson Fire dat ze het talent hebben om ballads te schrijven maar het nummer ontplooit zich later voor een tijd als een echte headbanger en neemt op het laatst weer in snelheid af met een gevoelige gitaarsolo. ‘Vengeful Spirit’ vraagt om snelheid en dat krijgen we ook. Dit schijfje gaat echt niet vervelen en kent de vele aspecten van wat metal groot maakte doorheen de tijd. Ook ‘Eternal Flame’ knalt er op los en weet zo het album in al zijn glorie af te sluiten. Deze Griekse metallers weten me in elk geval te verrassen en ik ben dan ook overtuigd dat ze met dit album nog meer deuren naar het succes kunnen openen. 

Johan Kaethoven (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Invention of Knowledge
2. I. Invention
3. II. We Are Truth
4. III. Knowledge
5. Knowing 
6. IV. Knowing
7. V. Chase and Harmony
8. Everybody Heals
9. VI. Everybody Heals
10. VII. Better by Far
11. VIII. Golden Light
12. Know

Platenlabel
InsideOut

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Jon Anderson
Roine Stolt

Roine Stolt heeft nooit zijn bewondering voor Yes onder stoelen of banken gestoken. Dat bewijzen de meeste albums van The Flower Kings en vooral het eerste ‘ The Flower King’ (toen nog een soloplaat van Roine) was een duidelijke tribute voor Jon Anderson. En meer dan 20 jaar later, 22 om precies te zijn, kan hij een album uitbrengen met zijn idool. Maar ondertussen is Roine Stolt ook gegroeid tot een gigant in de progressieve muziek. Dus deze samenkomst moet vuurwerk opleveren. En dat doet het ook. Niet echt vuurwerk als in hevige muziek maar wel als in virtuoze, ongelooflijk sterke progressieve muziek.
Geholpen door perfect gekozen muzikanten, vooral opgediept uit de rijke Flower Kings voorraad, zoals Jonas Reingold op bas. Roine’s broer Michael mag eveneens een nummer (‘Everybody Heals’) bassen en ook de huidige drummer van TFK, Felix Lehrman, mag zijn trukkendoos openen. En om de sound nog wat meer Yes te laten klinken, wordt Tom Brislin achter de keyboards geplaatst. (hij deed al mee met Yes toen ze op toer gingen met een symfonisch orkest in de tijd van ‘Magnification’) ondanks het feit dat Lala Larsson al de toetsen beroert en zelfs Jon en Roine ook hun deel daaraan bijdragen. Dan vergeet ik nog het achtergrondkoor met Daniel Gildenlow van Pain of Salvation en Nad Sylvan van Agents of Mercy en ook nog drie klassiek geschoolde zangeressen.
Maar vooral de twee hoofdrolspelers zijn in topvorm. Jon Anderson is bijzonder goed bij stem, ondanks alle geruchten. En Roine is duidelijk geïnspireerd door de aanwezigheid van Jon. Hij klonk altijd al een beetje als Steve Howe, maar hier doet hij er nog een schepje bovenop en brengt solo’s die uitstijgen boven wat hij al ooit gebracht heeft. Luister maar eens naar het eindstuk van ‘The Truth’ en de solo in het midden van ‘Know’. 
Probeer er geen tijdperk op te hangen, want het album bevat zoveel verschillende progressieve hoogstandjes die uit alle mogelijke Yes en Flower Kings en andere periodes komen. Zoveel cliché’s dat het toch weer nieuw en anders klinkt.
Het album bevat vier lange nummers, die nog eens in kleinere stukken ingedeeld zijn naar goeie, oude progressieve rock gewoonte. (cfr Yes, Genesis), die ik niet apart ga beschrijven. Beluisteren is de enige mogelijkheid om te weten te komen hoe goed dit klinkt.
Yes heeft altijd verder gewerkt, met telkens aanpassingen aan de bezetting, maar dit niveau hebben ze al een tijdje niet meer gehaald. En hoewel ze beiden bezig zijn met tal van andere projecten, moet deze muziek ooit een podium halen. Hoe kunnen we ze anders een staande ovatie geven? 
 
Danny Focke (5)