John Wesley: A way You'll Never Be

DETAIL ALBUM
Tracks:

1. By The Light Of A Sun
2. A Way You’ll Never Be
3. To Outrun The Light
4. The Revolutionist
5. Nada
6. The Silence In Coffee
7. Unsafe Space
8. Sun.A.Rose
9. Epic
10. Pointless Endeavors

Platenlabel
Inside Out Music
 
Labelnummer
Niet gekend
 
Distributie
niet gekend
 
Promo-agent
Inside Out Music
 
Website Artiest
John Wesley

Wellicht klinkt de naam John Wesley velen niet zo bekend in de oren, maar hij heeft er toch al een lange carrière op zitten als gitarist en songwriter. Naast zijn vele solo-albums was hij actief bij o.a. Fish en Porcupine Tree. Zijn gitaarwerk wordt vaak vergeleken met grote namen als David Gilmour, Alex Lifeson en Jeff Beck. Zijn inspiratie haalt hij uit meerdere genres zoals de alternatieve rock, progressieve rock en classic rock. Op dit album ‘a way you'll never be’ (de kleine letters zijn zo bedoeld) combineert hij de seventies prog met de modernere sound van vandaag. Het is een perfecte mix van stevig gitaarwerk en het meer akoestische en intimistische werk, zelf vindt hij dit album zijn favoriet en het meest avontuurlijke, dat hij ooit gemaakt heeft. En daar zou hij wel eens kunnen gelijk in hebben, alhoewel uiteraard de fan daar zijn eigen oordeel zal over hebben. Geen idee of het werkelijk bedoeld is, maar je kan dit album netjes opdelen in twee stukken: de eerste helft is meestal stevig, voortgestuwd door krachtige gitaarriffs en een dito ritmesectie, de rest hoort meer in een ambient sfeertje. Je mag het geheel toch zonder problemen progressieve rock noemen, ook al ontbreken er keyboards, lange nummers en voortdurende ritmewisselingen. ‘by the light of a sun’ laat alvast horen waartoe John Wesley in staat is, loeiende metal-achtige gitaarriffs ondersteund door goede zang, waarbij ook de link naar Porcupine Tree nooit veraf is. De titelsong is ook een uitstekend nummer, uiteraard eist John de hoofdrol op maar hij wordt op onnavolgbare wijze geruggesteund door Sam Malone op bas en Mark Prator op drums. Doorheen het album loopt er steeds een dreigende ondertoon, een beetje in de stijl van Devin Townsend. De gitaarsolo’s zijn echter steeds melodieus, shredding is hier niet aan de orde. ‘The Revolutionist’ klinkt tegelijk bluesy en metal, een combinatie die Wesley vaker gebruikt in zijn muziek. ‘Nada’ geeft aan alle muzikanten ruimte voor een aantal solo’s, opnieuw ook vergezeld van schitterende riffs. Het tempo gaat vanaf dan gevoelig omlaag en de muziek krijgt een ambient tintje, de gitaarsolo’s worden ook melodieuzer en minimalistisch. ‘unsafe space’ is een bluesy instrumentaal nummer, waarin Wesley steengoede gitaarsolos’ uit zijn mouw schudt. In de volgende nummers hoor ik terug wat Porcupine Tree en een vleugje Jack Foster, de zang blijft op een goed niveau. Slepende gitaren op een traag ritme laat het album in ‘pointless endeavors’ rustig uitsterven, een beetje in tegenstelling tot het begin. Kortom, ik ben wel aangenaam verrast door dit werkstukje, bewonderenswaardig hoe je zonder keyboards zulke nummers kunt afleveren. Om zijn nieuwste werk voor te stellen aan het publiek zal John Wesley mee op tournee gaan met Marillion als support act en ook op de Amerikaanse tournee van Steven Wilson zal hij te horen zijn.
 
Claude Bosschem (4)

Modern progressive rock that combines heavy guitar riffs, an excellent rhythm section and ambient music.