Toothgrinder: Phantom Armour

DETAIL ALBUM

Track:

1. HVY
2. The Shadow
3. Let It Ride
4. Phantom Armour
5. Red
6. Adenium
7. Jubilee
8. Paris
9. Pietà
10. Snow
11. Vagabond
12. Futile
13. Facing East From A Western Shore

 
Platenlabel
Spinefarm Records
 
Distributie
Niet Gekend
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Frank Van Liempd (Petting Zoo)
 
Website Artiest
Toothgrinder
​

Wanneer ik het label Spinefarm Records zie staan komt er eigenlijk al spontaan een glimlach op mijn gezicht. Dit label staat namelijk garant voor stevige metalcore en hardcore. In dit genre bevindt ook de band Toothgrinder zich. Deze mannen zijn met ‘Phantom Armour’ inmiddels aan hun tweede langspeler toegekomen na hun debuut uit 2016, Nocturnal Masquerade.
De band verrast me direct met opener 'HVY'. In tegenstelling tot de stevige metalcore die ik verwachtte klinkt de opener erg progressief en behoorlijk rustig. Het doet ook een beetje electro aan en de zweverige vocals versterken dit nog. 'The Shadow' is alvast een pak steviger, een lekkere bas-intro en harde vocalen openen de track. Tijdens de chorus horen we terug de zweverige cleane die een perfect evenwicht weten te scheppen met het ruwere werk in de refreinen. Het swingende 'Let It Ride' is de volgende track die door de speakers klinkt. Redelijk soft maar daardoor zeker niet slecht, Justin Matthews beschikt over een geweldige cleane stem. In de gitaarpartijen van Jason Goss en Johnuel Hasney zit er een overschot aan effecten waardoor het label progressive nog steviger gaat plakken. Titeltrack 'Phantom Armour' klinkt deels als een ballad meer bevat ook hardere vocals en zelfs rap. Van veelzijdigheid gesproken. Heel warm wordt ik er vooralsnog nog niet van, 'Red' bevat tot nu toe al het meeste harde vocalen maar helaas komen ze niet echt over. Het slot van het nummer is nog het beste en al een stap in de goeie richting. Helaas blijft het allemaal wat poppy klinken en mis ik die knal die me achterover blaast. Ook 'Adenium' kan me vooralsnog niet overtuigen. Als een band gelabeled staat als metalcore verwacht ik dan ook die stevige, ruwe sound te horen. 'Jubilee' is zelfs een akoestisch nummer dat ik eerder achteraan op het album zou zetten, de akoestische tonen klinken verder in de intro van 'Paris'. De track neemt wel aan stevigheid toe en kan wel een glimlach op mijn gezicht krijgen maar toch blijft die niet kleven. Het is teveel net niet. Het duurt tot deze 'Pietà' dat ik krijg te horen waar ik al heel de tijd op aan het wachten was. Klonk het album maar heel de tijd zo, het zou het merendeel van de metalcore fans tevreden stellen. Spijtig alweer van korte duur want met 'Snow' gaat de band alweer de rustigere toer op. Met 'Vagabond' krijgen we dan terug een lichte opflakkering. Ook 'Futile' kun je wel in diezelfde opflakkering plaatsen. Met 'Facing East From A Western Shore' is er een einde gekomen aan een album dat me toch wat op mijn honger liet zitten.
 
Peter Smet (3)

Missing the songs that could blow the listener away.