Reissues zijn altijd wel aangenaam om bands te herontdekken en eventueel je collectie hiermee uit te breiden omdat de originele persing toch net dat iets te duur is. Ik heb het hier met deze Deense band vooral op het herontdekken. De hoes kwam mij ergens wel bekend voor en het kan gerust zijn dat ik de originele plaat ben kwijtgeraakt doorheen de jaren. Voor een lange tijd wist de verkoper van mijn vaste platenzaak al wat hij voor mij van de nieuwigheden mocht opzij houden. Power metal was een van deze genre's. Deze Deense heren hun eerste plaat 'Melancholy Beast' werd heruitgebracht via Inner Wound Recordings. Een aanrader voor de fans van power en prog metal om dit label zeker eens onder de loep te nemen. Opener 'Sleepy Hollow' gaat met de gekende power metal ingrediënten strak van start. Een dromige intro met vertelstem gevolgd met gitaar en drumwerk om dan ineens bombastiche keyboard, hoge vocalen en strakke ritmes op je los te laten! Strakke start van deze plaat maar eens met 'Forsaken Kingdom' is de progressieve kant van Pyramaze beter hoorbaar. Voor een goede portie metal is 'Melancholy Beast' hier een goed voorbeeld voor. Standvaste gitaarriffs zorgen ervoor dat je lichtjes en spontaan meeknikt met het ritme. Het is eens we aan 'Until We Fade Away' komen, dat alles even rustiger wordt. Soms zijn de meer ballad gerichte nummers toch overbodig voor mij. Veel mensen zullen dit natuurlijk wel smaken, maar ik totaal niet. Bij dergelijke nummers gaat mijn vinger na een minuut of twee direct naar de knop voor het volgend nummer. Na strakke ritmes en vette power metal wil ik natuurlijk meer en geen trager werk. Gelukkig bewijzen 'Legend' en 'Mighty Abyss' hier het tegendeel. Deze twee nummers die gemiddeld acht minuten duren, tonen hier de sterke kant van Pyramaze en dat is de goede mix en balans van power en prog metal die op hoog niveau gespeeld wordt. Met het trager nummer, dat bij mij niet zo in de smaak lag, heb ik het liever zoals bij 'The Nature Of Triumph': een soort van tussenpauze die als intro dient voor 'Power Of Imagination'. Voor mij de perfecte manier om even op adem te komen. Met 'Power Of Imagination' als laatste nummer sluit deze plaat in stijl af net zoals het eerste nummer en dat is met een goede gezonde en stevige portie power metal. Waar we nog mee getrakteerd worden op deze heruitgave, is met een bonusnummer genaamd 'The Wizard'. Voor collectors mooi meegegeven want dit nummer was destijds alleen maar beschikbaar op de Japanse persing.
 
 
Jason Proot ( 4)

Het Frontiers Festival in Milaan presenteert ieder jaar de beste groepen uit de AOR, classic en melodieuze rockwereld. Vorig jaar stond Tyketto op de affiche en als er één groep onder die noemer valt dan is het zeker deze New Yorkse formatie. Na een introductie met een kort overzicht van hun carrière en korte fragmentjes van hun bekendste nummers opende ‘Sail Away’ de integrale live versie van ‘Don’t Come Easy’ uit 1991. De CD werd van achter naar voren gespeeld, volgens een grappende zanger Danny Vaughn omdat anders iedereen naar huis zou gaan na ‘Forever Young’, maar het album bevat natuurlijk voldoende bekende songs om iedereen aan het lijntje te houden. Zoals meestal tijdens een Tyketto optreden was het vooral drummer Michael Clayton Arbeeny die de show stal. De man probeerde constant zijn drumstel aan diggelen te kloppen, maar deed dit met een zodanig ritme-gevoel en drive dat hij de meeste aandacht kreeg. Tien topnummers begeesterden één voor één de fans, met, te horen aan het meezinggehalte, een lichte voorkeur voor ‘Lay Your Body Down’ en Seasons en een oorverdovend, dak wegblazend enthousiasme voor ‘Forever Young’. Danny klaagde ook nog even dat hij een moeilijk stukje gitaar vergeten was, namelijk de inleiding van ‘Walk On Fire’, toen hij het ganse album beloofde, maar daarna speelde hij het foutloos op zijn akoestische gitaar. Je moet die oude rakkers niet leren hoe ze een publiek moeten bespelen. Hij merkte ook nog eens terecht op dat niet iedereen de show mocht volgen achter zijn mobiele telefoon. Met ‘Rescue Me’ uit ‘Strength By Numbers’ en ‘Reach’ uit hun nieuwste album werd een brok nostalgie afgesloten. Thanks Serafino!

Line-Up:
Danny Vaughn: zang
Michael Clayton Arbeeny: drums
Chris Green: gitaar
Ged Rylands: keyboards
Chris Childs: bas
 ​
 
Danny Focke (4)

Het is niet omdat men al meer dan twintig jaar meedraait aan de top van de harde rock wereld en een (semi)rijke rocker is dat het leven daarom gegarandeerd over rozen zou lopen. Bekende muzikanten krijgen immers met dezelfde shit te maken als wij, ordinaire stervelingen en bij hen wordt de miserie dan ook vaak nog eens publiekelijk tentoongesteld. Zo verging het ook zeker onze metalcore vrienden uit Alaska (USA). Na hun vorige album, 'Time and Trauma' uit 2015, dat er kwam na een aantal bezettingswijzigingen en een switch van platenlabel, leek het succes hen weer vrolijk toe te lachen. Maar dan, zoals frontman Brock Lindow het uitdrukt: "Life got in the way".  Op 'Time and Trauma' verwerkte Lindow het overlijden van zijn moeder (die in 2012 stierf, ten gevolge van kanker), na het verschijnen ervan liep zijn huwelijk spaak. Zoals artiesten dat vaak doen, verwerkt ook Brock zijn emoties en gevoelens in zijn kunst. Dat schrijfproces verliep in het begin, naar zijn eigen zeggen, behoorlijk moeizaam totdat hij zich begon te realiseren dat het leven niet noodzakelijk uit kommer en kwel bestaat maar dat er ook genoeg mooie dingen rondom ons zijn in het dagelijkse leven. Lichtpuntjes als het ware, of ook wel lantaarns zo je wil. Vandaar de albumtitel 'Lanterns' dus. En voor de romantische zieltjes onder ons, jawel, Brock heeft intussen ook een nieuwe vriendin en is sinds kort ook de trotse papa van een dochtertje. Oohhh .... Echter, terug naar de muziek nu. 36 Crazyfists werd reeds onder verschillende metalgenres geklasseerd (Nu-metal, hardcore, metalcore, ...) vaak dus eigenlijk gewoon onder wat op dat moment het snoepje van de maand was. Het geluid van 36 Crazyfists laat zich echter niet zo gemakkelijk onder één naam klasseren. Akkoord, er zit altijd wel iets van de reeds genoemde genres maar er zit ook zo veel meer in. Niet altijd gemakkelijk te omschrijven. Als ik zelf een bescheiden poging mag doen houd ik het bij Dark Groove Metal. 'Lanterns' gaat van start met 'Death Eater', het muzikale equivalent van een karatetrap op je muil door JC Van Damme. Terwijl de moordende groove nog nagalmt in je oren sta jij je nog af te vragen WTF juist gebeurde en te checken hoeveel kiezen er juist los staan. 'Wars to Walk Away From' zijn natuurlijk de beste qua keuze om ergens van weg te lopen maar dat geldt zeker niet voor deze track. Het gebeuk is iets zwaarder en de bas rammelt er op los terwijl de harmonieuze vocals mooie herinneringen oproepen aan Alice In Chains. Lindow weet een soort van getormenteerd gevoel in zijn zang te leggen waardoor hij het gewone -core geschreeuw overstijgt en automatisch al een meer melodische toets in de nummers legt. 'Damaged Sun' drijft op genadeloos gebeuk van drummer Kyle Baltus. Het korstige gitaargeluid van Steve Holt is minstens even bepalend voor de 36 Crazyfists sound en opent heel vaak de tracks, soms ook rustig, zoals op 'Sea and Smoke'. 'Where Revenge Ends' is semi-akoestisch en zelfs de gitaar klinkt hier getormenteerd. Wie er door in slaap gewiegd werd krijgt middels 'Sleepsick' weer een wake-up call van jewelste. Groove met een grote 'G'.  Ook afsluiter 'Dark Corners' is zo'n heerlijke track die begint met fijn uitgedokterd gitaargetokkel en je als luisteraar met een enorm fijn gevoel achterlaat. Neen, het leven geeft ons regelmatig wel eens stevige klappen maar met 'Lanterns' toont 36 Crazyfists aan zich zeker niet zomaar zonder slag of stoot te laten uittellen. Deze band kan er nog vele jaren tegen en gaat ons in de toekomst nog meer van zulke fijne plaatjes afleveren, daarvan ben ik overtuigd. 
 
Jan Guisset (4)

Wanneer ik het label Spinefarm Records zie staan komt er eigenlijk al spontaan een glimlach op mijn gezicht. Dit label staat namelijk garant voor stevige metalcore en hardcore. In dit genre bevindt ook de band Toothgrinder zich. Deze mannen zijn met ‘Phantom Armour’ inmiddels aan hun tweede langspeler toegekomen na hun debuut uit 2016, Nocturnal Masquerade.
De band verrast me direct met opener 'HVY'. In tegenstelling tot de stevige metalcore die ik verwachtte klinkt de opener erg progressief en behoorlijk rustig. Het doet ook een beetje electro aan en de zweverige vocals versterken dit nog. 'The Shadow' is alvast een pak steviger, een lekkere bas-intro en harde vocalen openen de track. Tijdens de chorus horen we terug de zweverige cleane die een perfect evenwicht weten te scheppen met het ruwere werk in de refreinen. Het swingende 'Let It Ride' is de volgende track die door de speakers klinkt. Redelijk soft maar daardoor zeker niet slecht, Justin Matthews beschikt over een geweldige cleane stem. In de gitaarpartijen van Jason Goss en Johnuel Hasney zit er een overschot aan effecten waardoor het label progressive nog steviger gaat plakken. Titeltrack 'Phantom Armour' klinkt deels als een ballad meer bevat ook hardere vocals en zelfs rap. Van veelzijdigheid gesproken. Heel warm wordt ik er vooralsnog nog niet van, 'Red' bevat tot nu toe al het meeste harde vocalen maar helaas komen ze niet echt over. Het slot van het nummer is nog het beste en al een stap in de goeie richting. Helaas blijft het allemaal wat poppy klinken en mis ik die knal die me achterover blaast. Ook 'Adenium' kan me vooralsnog niet overtuigen. Als een band gelabeled staat als metalcore verwacht ik dan ook die stevige, ruwe sound te horen. 'Jubilee' is zelfs een akoestisch nummer dat ik eerder achteraan op het album zou zetten, de akoestische tonen klinken verder in de intro van 'Paris'. De track neemt wel aan stevigheid toe en kan wel een glimlach op mijn gezicht krijgen maar toch blijft die niet kleven. Het is teveel net niet. Het duurt tot deze 'Pietà' dat ik krijg te horen waar ik al heel de tijd op aan het wachten was. Klonk het album maar heel de tijd zo, het zou het merendeel van de metalcore fans tevreden stellen. Spijtig alweer van korte duur want met 'Snow' gaat de band alweer de rustigere toer op. Met 'Vagabond' krijgen we dan terug een lichte opflakkering. Ook 'Futile' kun je wel in diezelfde opflakkering plaatsen. Met 'Facing East From A Western Shore' is er een einde gekomen aan een album dat me toch wat op mijn honger liet zitten.
 
Peter Smet (3)

Introductie is hier compleet overbodig, want de naam Cavalera klinkt bij elke metalfan wel als muziek in de oren. De naam Cavalera zal wel altijd verbonden blijven bij de bands Sepultura en Soulfly en ook sinds enkele jaren met Cavalera Conspiracy. De band die de twee broers terug bij elkaar bracht en nu hun vierde full-album op ons loslaat.  Laat me direct met de deur in huis vallen, dit album is fenomenaal. Opener 'Insane' lijkt je terug in de tijd te laten reizen met een furieuze sound die doet terugdenken aan het allerbeste van Sepultura. Max Cavalera lijkt niet te verouderen en blijft zijn jeugd herwinnen in zijn muziek, het is zoals de titel van deze track geschift! Waar hij die energie blijft vandaan halen? Dat de twee broers elkaar perfect aanvoelen en vervolledigen laten ze horen in het geweldige 'Terror Tactics'. Beukende drums, scheurende gitaren en die bulderende vocals dit is Thrashmetal met hoofdletter “T”. 'Impalement Execution' doet zowat elk haartje op mijn lichaam recht overeind staan, hier wordt toch elke metalfan wild van. De melodie, de emotie, de agressie alles volgt perfect in deze track. De geweldige tracks blijven elkaar in sneltempo opvolgen, 'Spectral War' is de volgende in dit rijtje. Telkens wanneer je dan denkt dat het niet beter kan krijg je de volgende klepper rond je oren gegooid. Hoe vet klinkt 'Crom' wel niet? Een geweldige intro die een duistere, spookachtige sfeer weet te creëren, scheurende gitaarsalvo's, bulderende vocalen en dreunende drums die merkbaar zijn op de schaal van richter. Op 'Hellfire' kan de luisteraar genieten van het experimentele werk waar we Max ondertussen wel van kennen. Hij lijkt wel een tribal krijgslied uit zijn stembanden te laten rollen waarbij ook Igor laat horen waarom hij bij 's werelds beste drummers mag gerekend worden. Het gaspedaal wordt nog eens stevig ingedrukt op 'Judas Pariah' . Ik had onlangs het genoegen om beide heren aan het werk te zien en te fotograferen tijdens de Headbangers Ball Tour waarin ze onder de vlag “Max And Igor Return To Roots” speelden maar ik hoop ze zeker met dit album ook te kunnen beleven. Want een belevenis zal dit zeker zijn, titelnummer 'Psychosis' brengt een instrumentaal intermezzo op het album waarna slotnummer 'Excruciating' nog eens alle registers opentrekt. Max en Igor hebben het weer voor elkaar gekregen.
 
Peter Smet (4 ½)