Seether: Poison The Parish

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Stoke The Fire
2. Betray And Degrade
3. Something Else
4. I'll Survive
5. Let You Down
6. Against The Wall
7. Let Me Heal
8. Saviours
9. Nothing Left
10. Count Me Out
11. Emotionless
12. Sell My Soul

Platenlabel
Spinefarm Records
 
Distributie
Niet Gekend
 
Labelnummer
Promo-cd
 
Promo-Agent
Frank Van Liempd (Petting Zoo)
 
Website Artiest
Seether

Een metalband uit Zuid-Afrika kom je zelden tegen. Seether geldt dan ook als de bekendste en meest succesvolle (metal)band uit dit Afrikaans land. Ze delen hun muziek met de wereld sinds 1999, toen nog onder de naam Saron Gas. Toen ze werden opgepikt in 2000 door platenlabel Wind-Up Records veranderden ze hun naam in Seether, naar een nummer van de band Veruca Salt. De doorbraak kwam er in 2002 met het album ‘’Disclaimer’, 'Fine Again' bereikte de Amerikaanse hitlijsten maar het meest succesvolle nummer 'Broken' werd niet eens uitgebracht als single. 'Broken' werd een aantal jaren later heruitgebracht in een vernieuwde versie samen met Amy Lee van de band Evanescence. De eerste nummer 1 single kwam er met ‘Remedy’ uit het album ‘Karma And Effect’ uit 2005. Hierna volgde nog het akoestische album ‘One Cold Night’ dat tot stand kwam door maagproblemen van zanger Morgan en hij het geplande optreden niet wou cancelen. Ze besloten dan maar om een akoestische set te brengen die bijzonder in de smaak viel. Na een aantal persoonlijke problemen van zanger Shaun Morgan, de relatiebreuk met Amy Lee, z'n alcoholverslaving en een aantal line-up wissels bracht de band nog drie albums uit voor deze nieuwe ‘Poison The Parish’ namelijk;  ‘Finding Beauty In Negative Spaces’, ‘Holding On To Strings Better Than Left To Fray’ en ‘Isolate And Medicate’. Dit nieuwe album bewijst direct dat Seether belange nog niet is uitgezongen en dat post-grunge nog wel degelijk bestaat. Ik was vroeger fan van Nirvana, Soundgarden, Screaming Trees en Pearl Jam en was dan ook direct fan van de post-grunge strekking toen ik meer naar metal begon te luisteren. Bands als Staind, Cold, Creed en deze Seether klonken toen meermaals door m'n stereo-installatie. Ik ben blij dat ik dit album kan reviewen want het is een feestje van begin to eind. Vanaf opener 'Stoke The Fire' zit ik op het puntje van m'n stoel en lijk ik wel tien jaar terug te keren in de tijd toen dit genre het merendeel van m'n platencollectie besloeg. Shaun Morgan heeft nog steeds die doordringende, schurende typische grunge stem en samen met de razende gitaar die hij zelf voor z'n rekening neemt stuwt hij deze track de hoogte in. Natuurlijk mogen we ook de lekkere bastonen van Dale Stewart niet vergeten evenmin als de beukende drumpartijen van John Humphrey. Ook al bestaat de band slechts uit drie leden op 'Betray And Degrade' merk je daar niks van. Dit lekker swingende grunge nummer knalt alsof er minstens vijf bandleden hun passie in loslaten. Terug van nooit weggeweest, dat gevoel krijg ik wanneer ik het album beluister. Ik zal de oudere albums nog eens vanonder het stof moeten halen want nummers als deze 'Something Else' doen me denken aan hun vroegere werk waaronder ‘Fine Again’ onder andere. De akoestische intro brengt nog meer herinneringen naar boven, genieten van de nostalgische gevoelens die de overhand nemen. Dit zet de kwaliteit van deze 'I'll Survive' nog eens extra in de verf. O.k. het is misschien niet allemaal vernieuwend maar waarom zou je afwijken van een stijl die je als gegoten ligt. Nummer na nummer bewijst Seether op dit album dat dit nog steeds zo is. Luister maar naar de energie en passie die afspat van 'Let You Down', mijn favoriet van het album. De gevoelige snaren worden aangeslaan op het geweldige 'Against The Wall', de stem van Shaun die door merg en been weet de snijden met z'n schurende, schreeuwende geluid. De superlatieven blijven zich opstapelen bij het doorlopen van dit album want ook 'Let Me Heal' is een nummer van de bovenste plank met die lekkere bas intro. Nog meer van dat lekkere baswerk op 'Saviours', de woofers krijgen het zwaar te verduren. Gegarandeerde daverende dansvloeren waar deze band live de revue zal passeren. Laat ons hopen dat ze in de nabije toekomst ook België aandoen. Dat ook de gitaar en drums meedoen en niet alleen de basnoten hier de toon zetten krijgen we te horen op 'Nothing Left', geweldige gitaarriff met de twinkelende cymbalen op de achtergrond waarna het nummer ontploft in een blast van razende screams, drums en gitaar. Metal ten top want dit is zoveel meer dan gewoon maar post-grunge. Het einde van het album nadert langzaam maar zeker, gelukkig hebben we nog een aantal nummers om te genieten en alle remmen los te gooien. 'Count Me Out' geldt totaal niet voor deze band want met zulke nummers bewijs je dat je nog steeds je plaats verdiend op de mainstage van de grootste metalfestivals.  Een rustige track met wat zweverige effecten, voelt allemaal wat science fiction aan, is het eerste wat opvalt aan 'Emotionless'. Ze beperken deze effecten enkel tot de chorussen want tijdens de refreinen horen we de band knallen zoals op de rest van het album, vol overgave. Het laatste nummer is nogmaals een iets rustiger nummer maar weet op z'n eigen manier toch weer te knallen. Een waardige afsluiter is deze 'Sell My Soul' van misschien wel hun beste album tot nu toe.
 
Peter Smet (4½)

Not enough superlatives to descibe how good this album is, what a blast I had listening to this.