Blog Archives - KEYS AND CHORDS

John Clifton: Nightlife

23/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Strange Land
Sad About It
Last Clean Shirt
Long As I Have You
Brand New Way To Walk
Swamp Dump
How About That
Still A Fool
Nightlife
Wild Ride
No Better Time Than Now
Every Now And Then

Platenlabel
Rip Cat Records

Labelnummer
RIC 1803

Distributie
Amazon
iTunes

Promo-Agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
John Clifton

Op het album ‘Nightlife’ brengt John Clifton, die trouwens afkomstig is uit Fresno, Californië, een mix van West Coast, Chicago Blues, jaren '40 classic R & B en Soul. Hij toerde wereldwijd en wij maakten kennis met John op zijn vele doortochten doorheen België. Hij was namelijk, samen met zijn broer Bill, de spilfiguur rond de band The Mofo Party Band. In 2015 verscheen zijn debuutalbum ‘Let Yourself Go’. Nu drie jaar later is er de release ‘Nightlife’. Met een hoogrenderende vintage rock-‘n-roll attitude trok hij naar de studio. Dit alles vertaalt zich in een dozijn nummers. Het nieuwe album werd geregistreerd met zijn live band, de jongens waarmee hij dus haast elke avond samenspeelt. Deze nummers maken dan ook al geruime tijd deel uit van zijn setlist en voelen uitermate heel natuurlijk aan. Samen met Scott Abeyta (gitaar), Matt Moulton (bas), Bartek Szopinski (Piano) en de drummers John Shafer en Roman Rivera opent John met het overweldigende ‘Strange Land’, een song van Charlie Musselwhite. De stemming wisselende track ‘Sad About It’ is dan weer pakkende soul. De heavy blues song ‘Last Clean Shirt’ is ingekleurd door Bartek Szopinski’s piano arrangementen. En dat volgt de Chicago slowblues ‘Long As I Can Have You’, origineel van Little Walter. Het rock en blues-spectrum ‘Brand New Way To Walk’, met gitarist Scott Abeyta in een hoofdrol, brandt van muzikaal verlangen. Net zoals het swampy en Louisiana instrumentaal spijkerende ‘Swamp Dump’, met zijn lokale krekels in de intro. In het nummer ‘How About That’ zit Clifton met zijn harp in een heerlijk West Coast mood. Muddy Water’s ‘Still A Fool’ is dan weer ‘the real deal’ Chicago blues. De titeltrack ‘Nightlife’ is een pure en onvervalste blues rocker. Net zoals ‘Wide Ride’ een opwindende pianoboogie is. Het funky ‘No Better Time Than Now’ is een volgende chapiter. De afsluitende ballade ‘Every Now And Then’ is alweer een kolfje naar de hand van harp virtuoos John Clifton. Het album ‘Nightlife’ is een dijk van een release!

Philip Verhaege (5)

On the album 'Nightlife' John Clifton brings a mix of West Coast, Chicago Blues, 40s classic R & B and Soul. He went
to the studio with a high-performance vintage rock and roll attitude.
The album 'Nightlife' is highly recommended!

David Gerald: N2U

23/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Don't Wanna Fall In Love
N2u
Hug You Squeeze You (Live)
Do It All Again
Willie The Wimp (Live)
Baddest Girl In Town
State Of Emergency
Things I Wanna Do
Need You Like Now
You Belong With Me

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
CD Baby
Amazon

Promo-Agent
Hemifran

Website Artiest
David Gerald

David Gerald is de zoon van Rural Mississippi. Hij groeide op in Detroit en werd al snel overdonderd door de R & B muziek die vaak door het huiselijke huis schalde. Hij is de jongste van elf kinderen, waarvan er zes opgroeiden in Mississippi. Omdat segregatie en rassendiscriminatie in die tijd zo slecht waren in Mississippi verhuisde zijn vader met met gezin naar het noorden en Detroit. David begon op 14-jarige leeftijd gitaar te spelen en werd beïnvloed door Prince en enkele rockgitaristen uit de jaren ‘80. Hij had het geluk om een buurman te hebben die gitarist was en die leerde hem de eerste knappen op de snaren. Omdat het moeilijk was om een band bij elkaar te houden leerde Gerald gitaar, bas, keys en drums spelen. Zijn debuut album ‘Hell And Back’ uit 2009 blijft consistente airplay ontvangen. Terwijl zijn aangrijpende liveoptredens op heel wat bijval kunnen rekenen. Onlangs bereikte Gerald de eerste stek op de Reverb Nation blues charts voor Michigan blues-artiesten. Het album ‘Hell And Back’ bereikte zelfs de nummer één positie in de Blues Chart van Roots Music Report. Nu is er dus het langverwachte ‘N2U’. Gerald opent met de fijnbesnaarde heavy song ‘Don’t Wanna Fall I Love’. Na deze opwindende blues rocker komt de funky titeltrack ‘N2U’ ons onthalen, om al even snel even naar Texas door te reizen voor de Stevie Ray Vaughan rocker ‘Hugh You Squeeze You’. De slow blues ‘Do It All Again’ is een volgende chapiter, maar het gaspedaal wordt al snel weer ingedrukt met de heavy klanken van ‘Willie The Wimp’ en het funky spijkerende ‘Baddest Girl In Town’. Van de knappe gitaarriffs uit ‘State Of Emergency’ en het soul getinte ‘Things I Wanna Do’ gaat het naar de moderne bluesy popsong ‘Need You Like It Know’. En Gerald eindigt eigenlijk zoals hij begint met een heavy swingende noot uit ‘You Belong With Me’.

Philip Verhaege (4 ½)

The diversity characterizes the artist David Gerard. With his sultry sweet soul voice he can handle a lot of music genres. 'N2U' is a strong record!

The Glücks: Run Amok

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Why Do I Love You
Uninvited
Under The Gun
Nobody Knows
Dig!Dig!Dig!
Touch Luck
Generation Undefined
Spit It Out
Shoot Myself
Recipe For Disaster

Platenlabel
Monstrophonic Records

Labelnummer
DBR 20090

Distributie
Drunkabilly Record Label

Promo-agent
Drunkabilly Record Label

Website Artiest
The Glücks

Oostende heeft al meer grof zeepsop door de straten zien vloeien. Denk maar aan ereburger Arno of de talloze punk of new wave bands die de Langestraat rumoerig en onveilig maakten voor zachtmoedige zielen zoals Sandra Bekkari. De stad heeft nog steeds een grauw imago (sorry) maar herbergt ook jeugdig talent. Tina en Alek vormen samen The Glücks en produceren onwaarschijnlijke ruige vuile heavy garagepunk. Al enkele jaren jutten ze neo punkers op tijdens hun talrijke optredens in het buitenland. Nooit sant in eigen land is hier weer jammerlijk toepasselijk. Drie jaren geleden verscheen hun debuut ‘Blow My Mind’, een jaartje later ‘Youth On Stuff’ en nu ligt al enkele maanden ‘Run Amok’ in de rekken. Het fuck the world-gevoel overheerst in sound en lyrics van het duo. Al vanaf de eerste secondes sleuren ze je mee in een rollercoaster van garagerock met punk-allures. Korte krachtige powersongs op speed en uitmondend in schreeuwende crescendo’s. Alek mag gerust een knap gitarist worden genoemd, getuige zijn virtuositeit in diversiteit: bluesriffs, rauwe grooves, speedy rock ’n roll….het vloeit eruit als een woeste schuimige zee. TnTina steekt Nina Hagen naar de kroon met spuwende explosieve zang en dito stemvervormingen (‘Nobody Knows’). ‘Dig DigDig’ begint dan weer rustig met een gitaarriff stijl jaren ’80 , maar barst uit in energetische garagerock. Geniet ook even van de melodische surfrock in ‘Touch Luck’ en ga dan over naar ‘Generation Undefined’ (horen we hier een heavy Patti Smith?). Vergelijkingen in deze zijn overbodig en zelfs onterecht. Hier en daar vind je sporen terug van blues en psychedelica, een evolutie is merkbaar (‘Recipe For Disaster).
TnTina en Alek vullen elkaar onzettend smoothly aan en maken je een dik halfuurtje wereldonafhankelijk. Vunzige tekeningen bij de lyrics maken het album af. (Niet aan je ouders tonen) Sterk!

Line-up:

TNTina Ghillebert (Throat, Skins, Luv,Bins)
Alek Pigor (Throat, Strings, Spit, Spasms)

Marino Serdons (4)

An explosion of sounds with true lyrics from this Belgian duo. The Glücks plays energetic garagerock with a lot of punk influences. Heavy but also intelligent stuff!

The Glenn Crytzer Orchestra: Ain’t It Grand?

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

The 408 Special
Black Beauty
Just Like a Broken Record
Up abd at ‘Em
Ain’t it Grand?
When I Get Low I Get High
A String of Pearls
Blue Jay
Steppin’ in Rhythm
Who’s Yehoodi?
A Woman Needs a Man
Jive at Five
I’m Nuts About Screwy Music
Thank You for the Moments
Well, Git It!

CD 2

Rhythm is Our Business
The Glory of love
Jubilee Stomp
Who Needs Spring?
Shorty’s Got to Go
Solo Flight
Marche Slav
I Get Ideas
The Ugly Duckling
The Little Orange Man
The Mooche
Massachusetts
Swing My Soul
Bear Foot Blues
Traffic Jam

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
088907213631

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Glenn Crytzer

Uit New York City stamt bandleader Glenn Crytzer, die muziek uit de jaren twintig, dertig en veertig brengt, evenals nieuwe songs en arrangementen in die “vintage” stijl. Glenn studeerde klassieke compositie en cello aan de Florida State universiteit en het Cleveland Institute of Music. Hij leidt zowel zijn eigen bands als gast in bands van anderen. Glenn drukt zijn eigen stempel op muziek uit vervlogen tijden. Zo bestaat The Glenn Crytzer Orchestra uit 14 man, die o.a. de muziek van Benny Goodman, Artie Shaw, Glenn Miller, Count Basie, Duke Ellington, Chick Webb brengen. Hun debuut kwam er in 2009. Op deze dubbel-cd staan 30 tracks, waarvan Glenn er zelf 13 schreef. De muziek lijkt wel alsof je een reis in de tijd ondernomen hebt, en terugkeert van de hoogdagen van de swing en big bands. Het merendeel is instrumentaal, maar sommige tracks zijn gezongen, zoals de titeltrack. ‘A String of Pearls’ ken ik uiteraard van Glenn Miller. Spring dus in uw tijdsmachine en keer terug naar die periodes. Voor liefhebbers van retro.

Patrick Van de Wiele (3½)

Jump into your time machine and get back to the 1920’s, 1930’s and 1940’s. The music on this double CD is swing and big band from those periods. For lovers of retro.

Shawn Maxwell’s New Tomorrow: Music in my Mind

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Our Princess is in Another Castle
Music in my Mind
Untitled Tune #1
Maxwell’s House
Herding Happiness
He Gone
King Bill
Another Monday
Glamasue
Snow Snow

Platenlabel
OA2 Records

Labelnummer
OA2 22155

Distributie
New Arts International

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Shawn Maxwell

De Amerikaan Shawn Maxwell vormde zijn stijl al vroeg toen hij school liep in Joliet, Illinois. Klarinet en saxofoon maakten hem duidelijk dat hier zijn roeping lag. Hij werd al gauw een solist in de schoolband en behaalde in 1999 een Bachelor aan de Millikin University. Shawn toerde internationaal, en keerde toen terug naar Chicago. In 2004 kwam het debuut ‘Originals’ van The Shawn Maxwell Quartet er. Nu is zijn nieuwste project hier aanbeland, waarop hij wordt bijgestaan door een aantal muzikanten en een zangeres. Het zijn allemaal originele composities, sommige gezongen door Dee Alexander, zoals de titeltrack. Andere tracks bevatten elementen van funk, zoals ‘Maxwell’s House’, of ‘Glamasue’. En toch zit er regelmatig improvisatie in verweven. Voor de liefhebbers.

Patrick Van de Wiele (3½)

Saxophonist and clarinetist Shawn Maxwell brings 10 new tracks with his band. Hints of funk and improvisation are present.

Brendan Rothwell: Time On My Hands

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Intro (Wake The Bass)
This Is The Love
Time On My Hands
Decade
The King
Smooth
Outro (Stories)

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
BR0001

Distributie
CD Baby

Website Artiest
Brendan Rothwell

De Canadese bassist, componist en producer Brendan Rothwell werd door het album ‘Tutu’ van Miles Davis in 1986 geprikkeld om bas te gaan spelen. De techniek, impact en het gevoel dat Marcus Miller daarop demonstreerde was genoeg om Brendan te doen besluiten dat de basgitaar zijn instrument was. Hij vindt dat de bas genoeg op de achtergrond is geweest, en wil de toon, en de muzikaliteit van het instrument verbeteren. Vorig jaar in augustus werd hij genomineerd in twee categorieën van de YYC Music Awards. De cd werd genomineerd in de categorie “Jazz Recording of the Year”. De eerste single van dit debuut, ‘This Is The Love’, werd ook genomineerd en won The People’s Choice Award. Na de intro, komt deze single eraan, en die steeg al gauw naar een hoge plaats in de charts. ‘Time On My Hands’ is meer laid back, terwijl ‘Decade’ funkier klinkt. ‘Smooth’ is dan weer meer echte smooth jazz, waarna de in de afsluiter ‘Outro (Stories)’ het gesproken woord afgewisseld wordt met basgitaar. Zo wordt als het ware een conversatie op gang gebracht. Een leuk debuut van deze bassist!

Patrick Van de Wiele (4)

This EP is a nice debut from a Canadian bass player. He lets the Bass speak and breathe.

Matthew O’Neill: Trophic Cascade

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Bridge Builder
Golden Boy
Ain’ t No Way
Poisoning The Well
Gates
Louisiana
Stand Tall
1000 Years
Alzheimer’s Blues
There You Go Again
Breakstride
Telepathy
Tunkashila
Relaunching

Platenlabel
Underwater Panther Coalition

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Hemifran

Website artist:
Matthew O’Neill

Je hebt zo van die albums die je moeilijk kan doorgronden. Dit exemplaar van de singer-songwriter Matthew O’Neill is niet de meest toegankelijke plaat en ook een wat bizar album, dat we meerdere keren moesten beluisteren alvorens er vat op te krijgen. Mythische nummers, vaak met een psychedelische flard folk, soul, country, blues en Americana. Maar we moeten toegeven dat er toch een aantal pareltjes tussen de veertien(!) nummers zitten. ‘Trophic Cascade’ is het vierde album van Matthew O’Neill na ‘Mayan Number’ (2011), ‘Harbors Delight’ (2012) en ‘Campfire Cook’ (2015), waarmee hij zich in de belangstelling speelde. Dit vierde album is meteen de debuutrelease van Underwater Panther Collection.
Van dit album gaat overigens 50% van de winst naar organisaties die zich richten op de bescherming van de aarde en met name op inheemse rechten en behoud. Het album straalt overigens de sfeer uit van een tijdloze reis naar een hut in het bos. Dat is eigen aan Matthew O’Neill, die zich vroeger bezighield met nomadische activiteiten in afgelegen boerderijen in nationale bossen en indiaanse reservaten.
Titeltrack ‘Bridge Builder’ is een stevige opener met een boodschap waarin we de sound van David Byrne (ex-frontman van Talking Heads) herkennen onder begeleiding van een gospelkoor. Met ‘Alzheimer’s Blues’ treffen we nog een song met een mokerslag, ondersteund met een bekoorlijke blazerssectie, samen met het wat soul- en jazzystemmige ‘Louisiana’ en het leuke countrygetinte ‘’Breakstride’. Vier prachtige songs overigens in dit album dat vooral bestaat uit heel wat dromerige, ingetogen songs zoals onder meer ‘Gates’, ‘1000 Years’, ‘Telepathy’ en ‘Tunkashila’. De muziek is en blijft moeilijk te omschrijven, maar het staat buiten kijf dat de frontman een heel arsenaal van muzikanten achter zich heeft, die mooie muzikale deuntjes combineren met allerlei speciale instrumenten. Persoonlijk vind ik dat er met 14 tracks te veel nummers van hetzelfde genre op het album staan. Met een beperktere songkeuze had wellicht de boodschap nog beter tot zijn recht gekomen.

Sis Van Hoof (4)

A handfull of beautifull songs makes this album enjoyable.

Flav Martin & Jerry Marotta: Soul Redemption

22/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Soul Redepmption
Please
Drinking You
I Knew It Was You
Tell Me To My Face
Rio De Janeiro
Wild Moon
Coffee Song
How Could You Leave Me Now

Platenlabel
Ascap

Labelnummer
8451 2 10842 0 7

Distributie
Niet meegedeeld

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Flav Martin
Jerry Marotta

Bij de eerste luisterbeurt in de auto, niet echt de plaats om je ziel te ontleden, kon het debuutalbum van Flav Martin niet onmiddellijk overtuigen. Toch goed genoeg voor een Tony Levin (King Crimson) om de baspartijen voor zijn rekening te nemen en inspirerend genoeg voor Jerry Marotta (Peter Gabriel) om het slagwerk te verzorgen.
Flav Martin is zo’n onderbelichte gitarist die jaren ten dienste stond van o.a. David Crosby, Suzanne Vega, Al Stewart,…zonder volledig te zijn in het omvangrijke netwerk. Jerry Marotta geeft dan weer een wereldse touch aan zijn percussie en tekent voor het gevoelige producer werk.
De (americana) popsongs beklijven niet echt maar beluisteren zich wonderwel dankzij het instrumentale vakmanschap. Luister maar eens naar de song ‘Teel Me To My Face’, oorspronkelijk van The Hollies (met Graham Nash), hier in een knappe versie met Spanish Guitar en accordeon.
Ook in ‘Coffee Song’ smaakt het warme Italiaans (Jerry’s roots) op de pianotonen van Peter Primamore.
Zachtmoedigheid zit vervat in de gezapige composities met akoestisch gitaarspel van singer- songwriter Flav. ‘How Could You Leave Me Now’ zal je zeker ontroeren. De lyrics zijn makkelijk te volgen en met overtuiging gebracht. En dat maakt van Soul Redemption een loutering voor je ziel.

Line-up:
Flav Martin (Guitar, Vocals)
Jerry Marotta (Drums, Percussion)
Tony Levin (Bass)
Thor Jensen (Guitar)
Mark Shulman (Guitar)
Peter Primamore (Piano)
Gary Schreiner (Accordeon, Harmonica)

Marino Serdons (3)

Lovely peaceful rocksongs with a touch of world music. Acoustic guitarist/vocalist Flav Martin and his buddy Jerry Marotta on percussion blends rock, pop and world music to a soul and mind purification.
Enjoy!

Track Dogs: Kansas City Out Groove

21/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Deep End
Dead to Rights
Gonna Get My Way (feat. The Barefoot Movement)
Everything Went South
A Lucky Man in Kansas City
Find Me a Rose
Born in Love
I Don’t Wanna Ruin It
Papa Joe (Life on All Fours)
My Big Payday
Long Gone

Platenlabel
Mondegreen Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
G Promo PR

Website Artiest
Track Dogs

Niettegenstaande de Track Dogs oftewel de speurhonden, of racehonden - de oorsprong van of inspiratie voor de groepsnaam is ondergeschrevene niet geheel duidelijk (voetnoot 1) – is samengesteld uit driekwart Europeaan en één kwartje Amerikaan, bejubelen deze heerschappen toch het Amerikaanse Kansas. Althans afgaande op de albumtitel.

‘Kansas City Out Groove’, zo heet het laatste wapenfeit van dit tien jaar geleden in Madrid opgerichte kwartet. En eerlijk gezegd … dit is eraan te horen. Zowel het feit dat ze al 10 jaar hadden om op elkaar ingespeeld te geraken, alsook de ‘Spaanse’-connectie. Hun eindproduct is een zomerse, frisse, opzwepende feelgood plaat geworden. Geen ruimte voor instrumentale zwartgalligheid. De Track Dogs toverden met hun ritmische vrolijkheid zowaar een glimlach op de tronie van uwe dienaar. Wat een presentatie an sich is. Voor de aandachtige lezer die op basis hiervan een lang-leve-de-lol-album verwacht … niet te snel oordelen. Tekstueel wordt er hier en daar gezorgd voor tegengewicht voor deze ‘gespeelde’ leute.

Waar doen de heren Track Dogs ons aan denken? Aan zwoele zomerse avonden, cocktails, strandbars, guirlandes, … kortom aan de leuke dingen des levens … Op muzikaal vlak komt de zorgeloosheid van de Track Dogs in de buurt van de Manu Chao’s, de Gogol Bordellos en op sommige vlakken zelfs aan de Gabriel (Riossen) van deze wereld. Met andere woorden een heerlijke Ameri-Latino-mix met – voor de liefhebbers – het volgende recept: één kwart Americana, twee delen Latino, een forse scheut snaren en het geheel met smaak aangelengd met een portie blazers…

Laat de zomer maar losbarsten. Uw recensent is er, dankzij de Track Dogs, volledig klaar voor!

(voetnoot 1) Enig track-dog-werk (in de zin van speurhondenwerk) leert ons dat de groepsnaam wordt gekoppeld aan de ondergrondse wereld onder de New Yorkse ondergrondse.

Jan Coonen (4)

The Track Dogs are in, let the summer begin! Feelgood festival music!

Robin George: Rogue Angels

21/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Wild Eye Beauty Queen
Rush
Dangerous Daisy
Rogue Angels
PlayNice
Redout
Go Down Fighting 2018
Dancing Shoes Again
Surreal Dream
Dark & Stormy Night
Love Is Blind

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD515

Distributie
Angel Air Records

Promo-agent
Angel Air Records

Website Artiest
Robin George

Robin George is een nobele onbekende gitarist uit Engeland die al dertig jaren lang zijn gitaar doet schreeuwen en huilen. Nooit wat van gehoord? Oh jawel, zijn gitaarwerk vind je op songs van David Byron’s Uriah Heep. Hij schoolde zich ondertussen tot engineer en deed mixen en producing voor de hitband Slade in de tachtiger jaren (je weet wel, die rare snuiters met torenhoge blokhakken!).
De zelfverklaarde hit ‘Heartline’ uit 1986 is echter nooit mijn oren gepasseerd. Onderschat de man echter niet. Niet voor niets werd hij in het verleden als guest gitarist gevraagd door o.a. Brian May, John Entwistle en Jimmy Page. Componeren deed hij trouwens samen met Robert Plant, Phil Lynott en Glen Hughes…om maar enkele te noemen. Toch bleef hij bescheiden in de schaduw.
Op ‘Rogue Angels’ , zijn zoveelste solo-album, sleurt Robin George de ene gitaarrocker na de andere uit zijn Neal Moser Guitar. Van zware basritmes tot knappe slide guitar met inventieve melodieën in de zanglijnen. Er staan echt wel een aantal toffe songs op waarvan de riffs je tenen doen krullen van jaloezie. Favoriete songs: de meezinger Dangerous Daisy met een onwaarschijnlijke mooie mix van gitaarriffs, het psychedelische Surreal Dream, of het bluesy ‘Love Is Blind’ waarmee zijn rauwe stem optimaal accordeert. Bijgestaan door boezemvriend en drummer Charlie Morgan (Elton John, Kate Bush) is hij volledig verantwoordelijk voor dit typisch classic rock album. Recht vanuit het hart naar zijn gitaar.

Line-up:
Robin George (Guitars, Vocals)
Charlie Morgan (Drums)

Marino Serdons (3 ½)

Robin George played for over thirty years in the shadow of well known musicians as Brian May, Roy Wood or Robert Plant. Time for recogniton: his recent solo album ‘Rogue Angels’ on Angel Air Records with melodic slide guitar and strong riffs will blow you away.

Dave Greenslade: Cactus Choir

20/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Pedro’ Party
Gettysburg
Swings And Roundabouts-Time Takes My time
Forever And Ever
Cactus Choir
Country Dance
Finale

Bonus Track:

Gangsters

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD 433

Distributie
Angel Air Records

Promo-agent
Angel Air

Website Artiest
Dave Greenslade

Toen in 1976 Dave Greenslade zijn solo album Cactus Choir uitbracht, vreesden vele fans met een flauw afkooksel van de gesplitte progband Greenslade geconfronteerd te worden. Het album werd nochtans geschreven vóór de split in 1975 maar kreeg heel wat minder aandacht van pers én publiek. Punk was in aantocht en verdrong progressieve muziek naar de achtergrond. Gelukkig wordt het album nu nieuw leven ingeblazen door Angel Air Records. Met als knappe bonus track een ‘theme tune’ voor de BBC TV serie Gangsters uit 1976.
Cactus Choir werd halvelings een conceptalbum met een nogal onduidelijk thema als de kolonisatie van Amerika. Belangrijker zijn echter de melodische songs met een rijke variatie in toetsen. Veel melodische keyboard, moog en hammond gespeeld door Dave himself. Naargelang het album vordert worden de songs sterker met een mooie symfonische ‘Finale’ op het einde. Dave Greenslade is zelf geen al te beste zanger dus vroeg hij Steve Gould (from Rare Bird) om zijn teksten te vertolken. Alleen in ‘Time Takes My Time’ durfde hij zijn stem te gebruiken.
Het album ademt een groot seventies gehalte met invloeden uit zijn vorige super jazzrock band Collosseum. Ook hoor je duidelijke muzikale overgangen à la Genesis met een vleugje Pink Floyd. Dave Greenslade zwierf natuurlijk rond in die gouden vriendenkring. Beïnvloeding was onvermijdelijk. Zijn addoratie voor jazz komt ook tot uiting in ‘Country Dance’, hoe bizar ook, het doet meer denken aan Pierre Henry in een mix met Emerson Lake & Palmer.
Cactus Choir is zeker niet het beste werk van Dave Greenslade. De body en de samenhang ontbreekt op het album (vandaar het halvelingse concept). Nochtans kon hij rekenen op bekende vrienden als drummer Jon Hiseman (Collosseum), bassist Tony Reeves, John Perry (Hawkwing) en drummer Simon Phillips (zeker zo goed als Phil Collins)
In 1974 schreef hij een song voor de tv-serie Gangsters. Een schitterende (wel tijdsgebonden) tune die een twintigjarige carrière opende in de televisie- en filmwereld. ‘Gangsters’ heeft wat gelijkenissen met andere theatrale tv tunes zoals bij ‘The Persuader’ (met Roger Moore) en wordt gezongen door de diepe bas van Chris Farlowe. Misschien wel het aantrekkelijkste (musical)nummer op deze re-release.

Line-up:
Dave Greenslade (Music, Keyboards, Hammond, Moog, Clavinet)
Tony Reeves, Dave Markee, John Perry (Bass)
Simon Phillips (Drums)
Steve Gould (Vocals)
Bill Jackman (in Finale: Flute, Clarinet)

Marino Serdons (3 ½)

Worldwide critical acclaim for this solo-album of Dave Greenslade that quickly disappeared between the punk releases. Nevertheless ‘Cactus Choir’ is a real appetizer for exploring the seventies. Especially the bonus track ‘Gangsters’ will attract your attention. Beautiful!

Wasted Seeds: Last Blast

17/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

USA Insane
Lawless
Time To Kill
Soon
Power Corruption And Lies
Freedom Taker
To The Sun (In memory of Serge Baguet)

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Wasted Seeds

Promo-Agent
Jo Lemagie

Website Artiest
Wasted Seeds

Wij hier van Keys & Chords zijn steeds verheugd als we plaatselijke rock bands als Wasted Seeds kunnen aanprijzen bij onze lezers. Al kan men dit behaaglijk trio geen jonge wolven meer noemen in de Belgische muziekscéne. Vocalist/bassist Jo ‘J. Lema’ Lemagie vindt al een tijdje zijn soulmates in gitarist Henk Van Heghe en drummer Dries Blondiau. Zonder veel airplay speelde het trio vorige zomer toch lekker het voorprogramma voor de legendarische The Kids. Met een ijzersterke livereputatie trokken ze nu naar de Yellow Tape Studio in Gent, en blikten er samen met eigenaar/producer Peter Van de Veire zeven originele songs in. Dit alles resulteerde in een knappe punkrock sound die eigen en gaaf klinkt. Dit alles met het oog voor melodie. De rechttoe rechtaan punk-powersong ’USA Insame’ mag de dans openen. Met een corpulente en vette knipoog naar de Engelse underground en punkscéne knallen de gitaarriffs onvoorwaardelijk door onze woofer. In het eigenzinnige en basgitaar geënthousiasmeerde ‘Lawless’ mocht Eric Schrever occasioneel de drumsticks hanteren. En het kan nog gekker met nummers als ‘Time To Kill’. Henk Van Heghe strooit alweer gretig met zijn gitaarriffs terwijl J. Lema zijn liefde voor muziek bewierookt. Zijn levensfilosofie wordt ook gepersonifieerd in het moderne archetype van de punk-rocker ‘Soon’ en het instigerende en sociaal bewogen ‘Power Corruption And Lies’. De ruwheid in ‘Freedom Taker’ wordt ook gekoppeld aan heel wat muzikaal testosteron. De fragiele ballade ‘To The Sun’ (In memory of Serge Baguet) is haast een duet met Maya Verrou. Het eerbetoon aan Jo’s jeugdvriend en wijlen Belgische wielerkampioen is haast de enige cesuur op het album. Wasted Seeds is een ruige power-punkrock band met een eigen verhaal. Een getalenteerd trio staat niet altijd garant voor een gave band. Wel, laat dat hier nu wel het geval zijn. Na iedere liveconcert hebben ze iemand overtuigd. De release ‘Last Blast’ is een voltreffer in al zijn aspecten!

Philip Verhaege (4 ½)

Wasted Seeds is a rugged punk rock band with its own story. A talented trio does not always guarantee a cool punk band. Well, let this be the case here now. They convinced always someone after every live concert. The release 'Last Blast' is a stunner in all its aspects!

Leif De Leeuw Band: Live In Concert

16/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Fire In The Kitchen
Listen Here People
Never Giving In
Little Wing
Getting Older
All Coming Back
Be Loyal
Once And For All
Strictly Confidential
Whipping Post

Platenlabel
Continental Records Service

Labelnummer
CECD 77

Distributie
Continental Records Service

Promo-Agent
Niet Gekend

Website Artiest
Leif De Leeuw Band

Ik denk niet dat Leif De Leeuw Band hier nog enige introductie behoeft. Toch gaan we snel nog even jullie geheugen opfrissen. Bandleider De Leeuw was net geen twintig toen hij de ‘EP Deluxe’ met volle trost promootte. Op zijn 15de won Leif de prestigieuze Sean Dutch Guitar Award. Sindsdien timmert hij ongenaakbaar, samen met zijn band, keihard aan een muzikale carrière. Vier jaar geleden wonnen ze de Dutch Blues Challenge en werden het jaar erop uitgeroepen tot ‘Best Band 2015’ door de European Blues Awards. In 2016 volgde dan het succesvolle ‘Leelah’, dat werd verkozen tot ‘Album van de Maand’ in het magazine ‘De Gitarist’. Het kreeg op zijn beurt dan weer de succesvolle opvolger ‘Until Better Times’ in zijn kielzog. Vorig jaar werd hij tweemaal genomineerd werd als beste gitarist Benelux én beste blues (rock) gitarist Benelux. Met een kast vol award promoot hij nu samen met Sem Jansen (vocals, gitaar), Boris Oud (bas) en drummer Tim Koning het album ‘Live In Concert’. De tien corpulente track werden geregistreerd in Bibelot te Dordrecht. Het album zal aan het grote publiek worden voorgesteld op 21 mei tijdens het Ribs & Blues Festival in Raalte (NL).
De band heeft inmiddels een flinke live reputatie opgebouwd en behoord tot de top in de Nederlands blues en muziekscène. Op dit ‘Live In Concert’ album prijken naast heel wat nummers uit de voorgaande cd’s, ook enkele voorwaardelijke coverversies. Zo brengen ze met veel bravoure Jimi Hendrix’s ‘Little Wing’, is ‘Fire In The Kitchen’ een nummer van Waren Haynes en haalden ze bij The Allman Brothers het knappe ‘Whipping Post’. Maar de funky blues rocker ‘Fire In The Kitchen’ mag de spreekwoordelijk dans openen. Naast Leif’s opwindende gitaarriffs komt speciale gast Martin Verdonck met zijn orgeltunes vrijwel meteen in de spotlights. Na het swingende ‘Listen Here People’ komt de band ons zijn funky fusion roots behagen in ‘Never Giving In’. Na een stemming wisselende ‘Little Wing’ komt Leif verrassend uit de hoek met een Allman Brothers ‘Ramblin’ Man’ intro tot het nummer ‘Getting Older’ werkelijk explodeert tot een knappe funky blues rocker. En de band raast door met nummers als ‘All Coming Back’ en het intieme country-getinte ‘Be Loyal’. De instrumentale ballade ‘Once And For All’ is overgoten met bleusy gitaarlicks en werkt zich langzaam naar een culminatiepunt toe. Eens het muzikale orgasme is bereikt gaat het van de funky rocksong ‘Strictly Confidential’ naar het bas gestructureerde Allman Brothers chapiter ‘Wipping Post’. Alweer een kolfje naar de hand van Leif De leeuw. Knap!

Philip Verhaege (4 ½)

Leif De Leeuw Band is one of the best Dutch blues rock band. With his funky slant, he will certainly surprise you. The diversity is so well achieved. It will be a busy festival season for Leif De Leeuw Band ...

Husky Tones: I Don’t Give A Damn Anymore

16/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

I Don’t Give A Damn Anymore
Euphoria
I Blame Love
What’s The Time, John Ball?
Walter Cull
The Last Line

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
HT3

Distributie
Husky Tones

Promo-Agent
Hemifran

Website Artiest
Husky Tones

Victoria Bourne en Chris Harper zijn een ‘two-man’ project die gebaseerd is in Bristol.
In 2015 hadden ze met hun debuutalbum ‘Time For A Chance’ meteen een meer dan bescheiden succes. Vorig jaar was er dan de succesvolle release ‘Who Will I Turn To Now’. De rauwe sound is een opwindende mix van rock, blues en punk klanken. De unieke samenstelling van zanger-drummer Victoria Bourne en gitarist Chris Harper werd gevormd ergens in augustus 2016. Het weerspiegelt Husky Tones ' benadering van de punkblues. Inventiviteit is het minste wat we van dit duo dan ook kunnen zeggen. De muzikale, lyrische en sonische invloeden van Husky Tones omvatten hedendaagse en klassieke punk blues-acts zoals The Bonnevilles, Miraculous Mule, Bob Log III, The Gun Club maar ook punklegendes Patti Smith en Iggy Pop zijn nooit ver weg te denken. Ook de sound van de North Mississippi Hill Country-artiesten zoals als RL Burnside, Junior Kimbrough, Cedric Burnside als de alternatieve rockers Morphine, The Black Keys, Nick Cave en PJ Harvey weerklinken in hun sound.
Nu promootten Victoria Boure en Chris Harper de nieuwe zes song rijkelijk gestoffeerde EP
‘I Don’t Give A Damn Anymore’. Gefascineerd door astrante en actuele gebeurtenissen komt Husky Tones met politiek geladen punked-up blues. De Bink Bonk Studios in Bristol vormde het decor en producer/engineer Mat Sampson zat achter de knoppen. Victoria’s ruwe stembanden trekken meteen de aandacht in de zwaar beladen titeltrack. De levensvisie van het duo komt ook aardig tot uiting in de Fat Possum-achtige blues-punkrocker ‘Euphoria’ en het langzaam accelererende ‘I Blame Love’. In het lekker beukende ‘What’s The Time, John Ball?’ en het astrante en swampy ‘Walter Cull’ komen Chris Harper’s rijkelijke gitaarriffs in de spotlights. De euforische drumslagen en Victoria’s rijkelijke stemtimbre zijn dan ook het ideale addendum voor de beoogde sound. Het intieme en hypnotiserende ‘The Last Line’ staat dan weer in aangename antithese met al zijn voorgangers. Het is als het ware de vreemde eend in de bijt. Maar wij houden wel van deze diversiteit. Dit duo zou alvast hoge gensters slaan op festivals zoals Roots & Roses…. Check it out!

Philip Verhaege (4 ½)

Chris Harper's guitar riffs are perfectly balanced with Victoria Bourne's engaging drums and rich voice timbre. From punk rock over handsome Fat Possum blues. Handsome ! And all this is not a musical problem for this duo. It sounds fresh and clearly recognizable. We would like to admire the heavily loaded and contemporary sound live…. The release ‘I Don’t Give A Damn Anymore’ is therefore highly recommended! Check it out on their website…

Hannah Sanders And Ben Savage: Awake

16/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Selkie Song
I Met A Man
Way Over Yonder In The Minor Key
A Thousand New Moons
Every Night When The Sun Goes In
7
Reynardine
Santa Fe Trail
Awake
One Grain Of Sand
Reaching

Platenlabel
Sungrazing Records

Labelnummer
SGR003

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Prescription PR

Website Artiest
Hannah Sanders & Ben Savage

Toegegeven 1: we palaverden al eerder over CD-hoesjes, artwork en consoorten. Toegegeven 2: dit meestal om te concluderen dat de vooringenomenheid verbonden aan het kunstzinnige aspect van de verpakking veelal niet in overeenstemming was, of is, met het op het zilveren schijfje gebrande materiaal. Passeerden de revue: knappe plaatjes met spuuglelijk artwork, veelbelovende artwork met hieraan verbonden muziek van bedroevend allooi. Maar ook weinigzeggende vormgeving met dito muziek op de drager werd ons voorgeschoteld. En verder zowat alle mogelijke mengvormen en tussenstappen van voornoemde varianten… Toegegeven 3: de minst voorkomende variant is die van het knappe artwork gekoppeld aan een topplaatje. Uitzonderingen bevestigen echter hier ook de regel en ‘Awake’ van Hannah Sanders en Ben Savage is zo’n uitzondering. ‘Awake’-eigenaars worden namelijk getrakteerd op een fraai zwart-wit artwork. Een gestileerde frontcover. met een Alice-In-Wonderland-achtige tekening. Een uitgestrekte kleurenfoto van de artiesten, musicerend op wat de vensterbank van een kasteel lijkt, siert de uitgeklapte binnen hoes. Maar het meest in-het-oog-springende, voor uw recensent althans, is het tekstloze tekstboekje – ja, het bestaat! - dat rijkelijk versierd werd met Tarot-kaarten. Tarot-kaarten die als muze werden aangewend tijdens het productieproces.

‘Awake’, het tweede album van Sanders en Savage, herbergt 11 nummers gebracht met respect voor de Britse folk-traditie, maar laat tegelijkertijd een hartstochtelijke liefde voor Amerikaanse volksmuziek doorschemeren. Met resultaat, want ‘Awake’ is een uitermate knappe plaat geworden waarop the best of both worlds (Engelse Folk en Amerikaanse Rootsmuziek) worden gecombineerd. Ook productioneel spat de kwaliteit ervan af. Prachtselectie aan songs: eigen werk aangevuld met herwerkte traditionals, en twee schitterende gebrachte leensongs (‘Way Over Yonder In The Minor Key’ - Guthrie en ‘One Grain Of Sand’ – Seeger) … en toch … klinkt ‘Awake’ als één geheel! Fraai staaltje musiceren, selecteren en produceren!

Toch één puntje van kritiek. Track nummer zes ‘7’ noemen … wat is hier de bedoeling van? Een grapje of gewoon het pesten van dwangneuroten (van het kaliber van ondergeschrevene)? Indien ja: missie geslaagd!

Alle gekheid op een chop-stick … een nieuwe folkplaat nodig in uw collectie? Zoek niet langer en schaf ‘Awake’ aan! En eens in uw collectie, genieten maar, … en wegdromen met nummer 5, de fenomenale instrumental ‘Every Night When The Sun Goes In’ op repeat.

Jan Coonen (4)

Fantastic record where the phenomenal production takes the music to a higher level.

The Przmatics: Always Stuck Here In Between (12 inch vinyl)

15/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Footprints In The Snow
ETC
I’m Trying
Minnesota
My Invitation Must Be Lost
Pereseids
1979
Tipping Point
Some Songs & Memories
Kaddish
The Other Way

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Meegedeeld

Website Artiest
The Przmatics

De hoes vermeldt achter de naam van frontman en bezieler van deze in Chicago opererende band, Mike Przygoda, ‘Remainder’ wat zoveel betekent als dat hij al het resterende op het album voor zijn rekening nam. Dat resterende is alles wat niet onder de bevoegdheid valt van akoestische en elektrische bassist Ausberto Acevedo, toetsenman Nick Gutierrez en gitarist Stephanie Stahl. En dat is niet weinig als je het mij vraagt, maar ook teveel van het goede, zoals op dit debuut te beluisteren valt. Een debuut dat gekenmerkt wordt door een mix van folk, indie, en alternatieve rock. Alhoewel The Przmatics reeds in 2012 gevormd werden, duurde het tot 2017 vooraleer de band klaar was voor de studio. De band koos duidelijk voor een low-fi productie en maakte bijgevolg niet ten volle gebruik van alle mogelijke opnamefaciliteiten, waardoor je vaak een muzikale brij te beurt valt. Enerzijds heeft deze manier van werken een zekere charme, maar anderzijds doet het in dit geval ook deels tekort aan de toch wel mooie door Przygoda gepende melodieën. ‘Minnesota’ lijdt hier duidelijk onder. Hier verdrinkt de stem in de te rommelachtig opgenomen ritmesectie. Met een beetje meer aandacht voor de productie, was dit zonder meer een schitterend nummer geworden. Wanneer de band wat spaarzamer is met het gebruikte instrumentarium, zoals in ‘My Invititation Must Be Lost’, een rustig poppy nummer, stoort dit dan weer minder.
De titel ‘Stuck Here In Between’ geeft wel erg goed het bij dit album horend gevoel weer. Een gevoel dat ergens tussen ‘jammer, had beter gekund’ en ‘niet slecht’ laveert.

Lambert Smits (3)

Mix of Indie, pop and alternative rock in a low-fi production.

Annie Keating: Ghost Of The Untraveled Road

14/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Ghost of the Untraveled Road
Forever Loved
Kindness of Strangers
Sting of Hindsight
Forget My Name

Platenlabel
8th Street Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
G Promo PR

Website Artiest
Annie Keating

Gechronometreerd daar lijkt het productieproces van de New Yorkse (Brooklyn) Annie Keating op. Bij grootwarenhuisketen Lidl zouden ze er niet mee lachen! Wat een werkdruk! En wat een werkmerrie is tante An! Probably the hardest working woman in singer-songerwriter-business. Eat that wijlen James Brown! Keating laat namelijk met ‘Ghost Of The Untraveled Road’ voor de 8ste maal op 14 jaar tijd een werk(je) van de band rollen. En we stellen u gerust, alvorens u de wenkbrauwen fronst en de nog niet zo heel vreemde vraag: ‘levert dit dan wel enige kwaliteit op?’ stelt … Neem het van ons aan: Annie is een door de wol geverfde ambachtsvrouw. Kortom, met die kwaliteit zit het wel snor!

Op ‘Ghost Of The Untraveled Road’ grossiert Annie - die qua stemgeluid al eens aan een iets-ruigere versie van Nancy Griffith doet denken - in prachtsongs. Het vergelijk met Griffith is uiteraard een compliment. Associëren met het prille werk van Springsteen en Waits zal evenmin vernietigende blikken opleveren. Net zoals bij de voornoemde groten van het muziekfirmament is Keating enorm bedreven in het schrijven van ‘verhaaltjes’ op een ‘bodempje’ van heerlijke snarenmuziek. Een ietsiepietsie verbeeldingskracht en inlevingsvermogen … en men zou kunnen zeggen dat Annie geen muzikante, maar een filmmaker is! Wat wederom op de meest complimenterende wijze bedoeld!

Vijf nummers, één voor één ontsproten aan het meesteressenbrein van Keating, maken van ‘Ghost Of The Untraveled Road’ een meer dan knap epeetje. Een ware aanrader voor fans van nummers die doen wegdromen en de 8mm projector in de fantasiewereld opstarten.

Jan Coonen (4)

‘Ghost Of The Untraveled Road’ – 5 little subtle movies, combined with a magnificent soundtrack. Or vice-versa!

Yuka & Chronoship: SHIP

14/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Argo Suite
Tears Of The Figurehead
The Ship Argos
Landing
Golden Fleece
A Dragon That Never Sleeps
Islands In The Stream
Return
The Airship Of Jean Giraud
Visible Light
Old Ship On The Grass
Did You Find A Star

Platenlabel
Cherry Red Records

Labelnummer
YCUK 004

Distributie
Cherry Red

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Yuka & Chronoship

Zelden waait er muziek uit Japan over de oceaan richting Europa. Nog zeldzamer zijn de progrock bands met een vrouwelijke zangeres. Yuka Funakoshi is al aan haar vierde album toe en weet ook nu licht positief te overtuigen. ‘Ship’ vaart in de juiste richting, hoewel de voormalige Curved Air zangeres, Sonja Kristina, zich in de openingssong afvraagt “where are we going?” Ook wij weten het antwoord niet. De reis is echter belangrijker dan het doel?
De zeven eerste nummers zijn gebaseerd op de Griekse mythologie ‘Argo’, het schip van de Argonauten waarmee Jason naar Colchis voer. Jason werd later verpletterd onder zijn eigen schip.
Gelukkig kent dit conceptalbum een prettiger einde. Een knappe sfeerzettende zangprestatie van Sonja Kristina als intro en een knappe song op het einde. Daartussen de gebruikelijke progrock zonder grote verrassingen. De composities zijn allen van Yuka, bijgestaan door drie sessiemuzikanten. Verwacht je aan hoofdzakelijk instrumentale progrock met veel ritmewisselingen en een nadrukkelijke aanwezigheid van keyboard. ‘Argo-The Ship Argos’ knalt als vuurwerk in variërende melodieën. Yuka en vrienden mogen dan Japanse roots hebben, het is pure Britse heavy progrock uit de late zeventiger jaren. (Dat mag zeker niet verbazen aangezien Japanners gek zijn van die Britse muziekstijl en zowel Britten als Amerikanen (wegens de hoge gages) zeer graag vertoeven in Japan). Herkenning volgt onder andere uit het typische Genesis keyboardspel , toen geproduceerd met een RMI organ en een mellotron. De band weet echter een eigen sfeer te scheppen waardoor je toch geboeid blijft luisteren. Wanneer het schip eindelijk terugkeert (in de versie van Yuka), volgen nog een viertal nummers die enigszins verbazen. In ‘The Air Ship Of Jean Giraud’, een prachtige song waarin het viertal elkaar mooi aanvult. ‘Visible Light’ wordt door Yuka volledig in het Japans ingezongen (Engelse vertaling in een mooi booklet). ‘Old Ship On The Grass’ valt een beetje uit de boot -;), want akoestisch en folkie. Slotnummer ‘Did You Find A Star’ spant de kroon op het album: de perfecte progrock song met dwarsfluit, virtuoos gitaar- en pianospel, en zeer melodisch gezongen door guest vocalist Hiroyuki Izuta.

Line-up:
Yuka Funakoshi (Piano, Keyboard, Vocal)
Shun Taguchi (Bass & Chorus)
Takashi Miyawaza (Guitars)
Ikko Tanaka (Drums)

Guest Vocals:
Sonja Kristina, Hiroyuki Izuta

Marino Serdons (3 ½)

Japanese band, with female leader Yuka plays wonderful progrock in British style, based on Greek Mythology. Fine melodic music! ‘Did You Find A Star?’….Yes, we did!

Wishbone Ash: Twin Barrels Burning (1982) – Raw To The Bone (1985)

11/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1

Engine Overheat
Can’t Flight Love
Genevieve
Me And My Guitar
Hold On
Streets Of Shame
No More Lonely Nights
Angels Have Mercy
Wind Up

Bonus Tracks:

Cat And Dog Fight
Go For The Gold
Night Hawker

Disc2

The American Remixes of the full album

Platenlabel
Lemon

Labelnummer
CDLEMD230

Distributie
Cherry Red Records

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Wishbone Ash

Cherry Red Records
https://www.cherryred.co.uk/lemon/

Relevant zijn de ouwe rockers van Wishbone Ash al lang niet meer. In de jaren zeventig waren ze erg geliefd bij de progressieve langharige hippie-kinderen. Vanuit het romantische Torquay (jaja, de locatie van Fawlty Towers) wisten ze onmiddellijk een schare fans in Engeland en Europa te imponeren met melodische gitaarrock. Haantjes van dienst waren gitarist/vocalist Andy Powell en bassist Martin Turner. Beiden wilden een leidersrol waarbij de platenmaatschappij uiteindelijk de ruzie beslechtte door Martin Turner een ondergeschikte rol te geven. Deze pikte dat niet en verliet de band. Andy Powell bleef spelen onder dezelfde naam. Tot groot ongenoegen van Martin Turner die naar de rechtbank stapte. Het langdurige dispuut met ex-member Martin Turner dwingt deze laatste zijn eigen naam te gebruiken als prefix.
De huidige re-releases uit 1982 en 1985 op Cherry Red zijn volledig van Andy Powells Wishbone Ash en staan mijlenver van hun gevoelige progrock in de jaren ’70 met hun schitterende albums Wishbone Ash (’70), Pilgrimage (’71) en Argus (’72).
Nochtans bieden de nu ge-remasterde albums extra voer voor de die-hard fans. ‘Twin Barrels Burning’ kreeg naast enkele bonus tracks nog een tweede cd met The American Remixes van het album. Het album leunt met de knappe harmonie vocals en de twin lead guitars het sterkst aan met de eerdere successen. De re-release verschijnt in een Deluxe 2 CD-set of Picture Disc LP op het toffe Lemon label van Cherry Red Records. Nog even nagenieten van een superband in haar latere jaren.

Line-up: Twin Barrels Burning (1982)

Andy Powell (Guitars, Vocals)
Laurie Wisefield (Guitars, Vocals)
Trevor Bolder (Bass Guitar, Vocals)
Steve Upton (Drums)

Marino Serdons (3 ½)

Ages ago, but still not forgotten: Wishbone Ash were a English progressive rockband with beautiful harmonised vocals and twin lead guitars. With these re-releases and the additional unreleased bonus tracks and remixes a must have for the die-hard rockfan.

Wishbone Ash: Raw To The Bone (1985)

11/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1

Cell Of Fame
People in Motion
Don’t Cry
Love Is Blue
Long Live The Night
Rocket In My Pocket
It’s Only Love
Don’t You Mess
Dreams
Perfect Timing

Bonus Tracks:

She’s Still Alive

The 1986 Sessions:

Apocalypso
Valley Of Tears
Nkomo
Talk To Me

Disc 2

Raw To The Bone at the BBC Maida Vale Session
Live At Hammersmith (BBC Local Radio 1985)

Platenlabel
Lemon

Labelnummer
CDLEMD231

Distributie
Cherry Red Records

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Wishbone Ash

Een progrock band om nooit te vergeten. Vanuit het Engelse Torquay veroverden ze de wereld met prachtige harmoniezang en twin lead guitars. Het mooie liedje draaide jaren later uit op een bittere strijd. Hierover meer in de review van het album Twin Barrels Burning.
De huidige re-releases uit 1982 (album Twin Barrels Burning) en 1985 (album Raw To The Bone) op Cherry Red zijn volledig van Andy Powells Wishbone Ash en staan mijlenver van hun gevoelige progrock uit de jaren ’70 met de albums Wishbone Ash (’70), Pilgrimage (’71) en Argus (’72).
Het album ‘Raw To The Bone’ uit 1985 werd aangevuld met enkele sterke bonus tracks en een tweede cd met Live opnames van de BBC in Maida Vale en Hammersmith. Hier hoor je een schitterend live versie met harmoniezang in ‘The King Will Come’ en ‘Blowin’ Free’) uit de lp Argus.
Het album is echter niet hun sterkste creatie. Er wordt echter wel stevig ‘straight on’ ge-rockt. De re-release verschijnt als een Deluxe 2 CD-set of Picture Disc LP op het toffe Lemon label van Cherry Red Records. Voor de eeuwige rockfans.

Line-up: Raw to The Bone (1985)

Andy Powell (Guitars, Vocals)
Laurie Wisefield (Guitars, Vocals)
Mervyn ‘Spam’ Spence (Bass Guitar, Lead Vocals)
Steve Upton (Drums)

Marino Serdons (3 ½)

Ages ago, but still not forgotten: Wishbone Ash were a English progressive rockband with beautiful harmonised vocals and twin lead guitars. With these re-releases and the additional unreleased bonus tracks and remixes a must have for the die-hard rockfan.

Bekken & Gjems: Spell

10/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Come On Down To My House
Black Coffee
Livet I Finnskogarna
Midisijollin
Jealous Kind
St. Pete
I’d Rather Drink Muddy Water
Internasjonalen
The Entertainer
The Inch Worm
Winin’ Boy Blues
Louisiana 1927

Platenlabel
Blue Mood Records

Labelnummer
BMCD6547

Distributie
Pias Benelux

Promo-agent
Pias Benelux

Website Artiest
Bekken & Gjems

Al tien jaar toeren pianist en zanger Tor Einar Bekken, overigens geen onbekende in de Noorse blues- en jazzscene en harmonicaspeler, gitarist en zanger Richard Gjems samen. Een duo dat hier occasioneel aangevuld wordt met gitarist Jan Christian Gjems en zangeres Noora Noor. Gedurende de lange periode van toeren hebben Bekken & Gjems de songs die dit album vullen, veelvuldig live gebracht. Ongetwijfeld heeft het duo hiermee een groot publiek bereikt, want wanneer het live gebracht is, wordt dit repertoire ongetwijfeld naar een hoger level gestuwd. Ook dit album werd live opgenomen. Wil dat zeggen dat hun hier live opgenomen versies toch anders overkomen? Ja en neen, maar dat het lijfelijk aanwezig zijn bij een concert voor een heel andere ervaring zorgt, staat buiten kijf. Die ervaring biedt toch net dat ietsje meer, maar niet getreurd, genieten valt het hier sowieso. Met uitzondering van één nummer, het door Bekken geschreven ‘St. Pete’, een imponerende pianoboogie, bevat het album allemaal covers. Covers van o.a. Sonny Burke, Bobby Charles, Scott Joplin, Jelly Roll Morton en Randy Newman. Begeleid door piano en mondharmonica, aangevuld met subtiel gitaarwerk, starten Bekken & Gjems met het low swingend ‘Come On Down To My House’ van Gus Cannon, onmiddellijk gevolgd door het instrumentale ‘Black Coffee’, waar de softe piano prima ondersteuning biedt voor de rauwe harmonica. ‘Livet I Finnskogarna’, dat zoveel betekent als ‘Leven In De Finse Bossen’ gedraagt zich als een natuur belevend interludium. Noora Noor neemt op haar beurt plaats achter de microfoon voor Bobby Charles’ ‘Jealous Kind’, waarmee ze meteen dé soulsong van het album neerzet. Dat de je de ‘Internationale’ boven de politieke partij waarvoor ze staat, kan laten uitstijgen laat het duo horen in ‘Internasjionalen’. Een mooi eerbetoon trouwens aan de in 1932 overleden componist ervan, Pierre De Geyter. Rijst de vraag daarna waarom het thema van de film ‘The Sting’, Scott Joplin’s ‘The Entertainer’ nog eens moest worden overgedaan. Hier woedt middelmatigheid en wordt er weinig of niets aan het origineel toegevoegd. Een minpuntje dat evenwel naar de vergeethoek wordt verdreven met afsluiter, het van Randy Newman geleende en het hier aan intensiteit winnende ‘Louisiana 1927’.
‘Spell’ ofwel ‘blues meets jazz’ is de ideale soundtrack voor intense, romantische momenten. Muziek van een uitzonderlijk hoog niveau!

Lambert Smits (4)

'Blues meets jazz', mainly with only piano, harmonica and vocals. Music at an exceptionally high level!

Nitish Kulkarni: Listen

10/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Call To Action
Mapmaker
Listen: Mbira
When I Go
All Around You
Listen: Oud
Speak To Me
Wordless
Sense Of Touch
Listen: Erhu
In Another Life
Listen: Theorbo
Remember When
The Day Before Tomorrow

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet meegedeeld

Promo-agent
Creative Service

Website Artiest
Nitish Kulkarni

Onze wereld is een dorp geworden. Ook op muzikaal vlak opent Nitish Kulkarni ons de oren en ogen: luister naar de onnoemelijke rijkdom op aarde. Opgegroeid in Texas met Indische ouders mocht hij de tabla (Indisch) en djembe (Afrikaans) al beslaan met de paplepel. Later werd dit uitgebreid met keyboards en een resem etnische instrumenten waar je het bestaan niet van af wist. Zijn tweede album Listen brengt een mix van etnische muziek en contemporary music. Luister geboeid naar zijn conceptalbum vol World-fusion music.
Nitisch Kulkarni componeerde alle songs en liet zich voor de uitvoering bijstaan door een zeer internationaal gezelschap. Hierdoor maak je kennis met songs waarin aloude instrumenten zoals een mbira (vingerpiano) of een oud (voorloper van de luit) samengaan met hedendaagse synths en elektrische gitaren. Ook de Japanse shakuhachi fluit en een Indische sitar komen aan bod naast de meer gekende chromatische harmonica of een Zuid-Amerikaanse charango gitaar.
Om het hele concept toegankelijker te maken en duidelijker in te spelen op wat je juist hoort, worden enkele songs ingeleid door een kort fragment van het hoofdinstrument. In de eigenlijke song kan je je dan beter een beeld vormen van hoe de song zich manifesteert en hoe de instrumenten zich tot elkaar verhouden. Listen is het tweede album van Nitish Kulkarni en werpt een veel ruimer beeld op wereldmuziek. Een openbaring en een les in nederigheid!

Line-up:
Nitish Kulkarni (All compositions and arrangements)
Instruments: Trumpet, Didgeridoo,Glissentar,Electric Guitar, Djembe, Tabla, Mbira, Harmonica,Batà drums,Violin, Oud, Spanish Guitar, Cello,Seabord RISE Roli), Theorbo, Uillean Pipes

Marino Serdons (3 ½)

West meets east, old meets new, village meets city. You really have to listen to ‘LISTEN’ because it creates a complete different image of World music. Enjoy our musical richness!

The Lucky Losers: Blind Spot

9/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:
It’s Never Too Early
Take The Long Road
Alligator Baptism
The River
Supernatural Blues
Make A Right Turn
Bulldogs & Angels
Last Ride
Don’t Take Too Much
Love Is Blind
You Left It Behind

Platenlabel
Dirty Cat Records

Labelnummer
DCR-1507

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Mark Pucci

Website Artiest
The Lucky Losers

Greaseland in San Jose California, de studio van de naar Amerika uitgeweken Noor Kid Andersen, heeft al menig knap album afgeleverd. Dat geldt trouwens ook voor onze landgenoot Steven Troch die er zijn ‘Nice ‘n’ Greasy’ een tweetal jaren geleden inblikte. Dat deden ook Cathy Lemons en Phil Berkowitz, of liever gezegd het frontduo van The Lucky Losers. Net als voor hun voorganger ‘In Any Town’ trok de band voor ‘Blind Spot’, inmiddels reeds hun derde album, naar Greaseland. De overige Lucky Losers zijn gitarist Ian Lamson, toetsenist Chris Burns, bassist Endre Tarczy en de drumvellen worden bewerkt door Robi Bean, terwijl gastmuzikanten sporadisch op sax, trompet, percussie, gitaren en viool mogen aantreden. Niet alleen maakte het duo gebruik van Kids studio, Kid nam ook de taak van producer op zich. Cathy en Phil reisden lange tijd over de eenzaamste snelwegen van Amerika om hun muziek te delen. Wat Cathy daarbij opviel, was het verschil tussen de werkelijkheid en de informatie die ze kreeg via smartphone en nieuwsberichten. Soms kon dat grappig uitdraaien, maar net zo goed was het vaak ook vreselijk. Met dat in hun achterhoofden penden Cathy en Phil de nummers voor dit album. Dat het album de duetten wil opwaarderen, blijkt al bij opener ‘It’s Never Too Early’, waar Phil ook meteen laat horen dat hij de mondharmonica de baas is. In opvolger de modern bluessong ‘Take The Long Road’, neemt Cathy het vocale voortouw en leunt ze dicht tegen Etta James aan, wat ze later nog eens met klasse herhaalt in ‘Last Ride’, voor mij het origineelste nummer. Wat percussie en opbouw betreft doet ‘Alligator Baptism’ me dan weer een beetje aan Curtis Mayfield denken en waar saxofonist Nancy Wright het nummer een soultouch van jewelste bezorgt. Persoonlijk is voor mij ‘The River’ het sterkste nummer. Een nummer dat zeker op het repertoire van wijlen Joe Cocker een mooie plaats had kunnen innemen. Funkier gaat het eraan toe in ‘Supernatural Blues’ en ‘Don’t Take Too Much’, terwijl in ‘Make A Right Turn’, opgesmukt door een leuk vioolsolootje, de Losers wat Americana aanboren. Heerlijk soft jazzy swingend, sluit de band af met het humoristische ‘call and response’ ‘You Left It Behind’.
Met ‘Blind Spot’ geven The Lucky Losers blijk van een enorme muzikaliteit. Muzikaliteit die zich niet op één genre vastpint. Dat gecombineerd met het songschrijverstalent van Cathy en Phil zou garant moeten staan voor een wereldwijde doorbraak. Hopelijk gebeurt dit spoedig!

Lambert Smits (4 ½)

In 11 original songs, which contain both blues, soul and Americana, the front duo Cathy Lemons and Phil Berkowitz top up the duets. 'Blind Spot' is an album that justifies a worldwide breakthrough for The Lucky Losers.

Pharis and Jason Romero: Sweet Old Religion

9/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Sweet Old Religion
Stitch In Time
Salt & Powder
Old World Style
Age Old Dream
The Salesman
You Are Shining Light
You Are The Best Thing
Leave The Garden Gate Open
Come On Love
Babes, Mothers & Fathers

Platenlabel
Lula Records

Labelnummer
Lula1805

Distributie
Bertus

Promo-agent
Lucky Dice Music

Website Artiest
Pharis and Jason Romero

Het koppel Pharis and Jason Romero hebben het amper 700 inwoners tellende Horsefly, BC als thuisbasis. Naast het opvoeden van hun twee kinderen maken zij er banjo’s en spelen en onderwijzen zij er de meest diverse vormen van rootsmuziek. Met succes trouwens, want zij mochten reeds een Juno Award, de Canadian Folk Music Awards en de Western Canadian Music Award in ontvangst nemen. De opnames van ‘Sweet Old Religion’ gebeurden in de tijdelijk tot studio omgetoverde banjoshop. Gedurende de hele opnametijd, die acht dagen in beslag nam, leefde de ganse ploeg bij het duo thuis. Om de sfeer van de plaats eventjes te schetsen, de ploeg zag er wolven, at heerlijk veganistisch en dronk er artisanale koffie. Een idyllische setting voor deze prachtige akoestische muziek. Muziek die zowel in het verleden als in het heden geworteld is. Zowel authentieke folk, oude blues, jazz uit de twintiger jaren als countryrock zorgen voor een unieke sound. Die sound creëren zij samen met gastmuzikanten op bas, baritongitaar, fiddle, drums en mandoline. Hoopgevend zijn ook de teksten die één en al positivisme uitstralen. Geloof in het leven, een betere wereld ondanks de vaak teleurstellende vaststellingen, de scheppende kracht die iedereen in zich heeft, familiaal geluk en het in vraag stellen van het consumptiegedrag, zijn de voedingsbodems voor de lyrics. Perfectie alom, want ook vocaal komen Pharis en Jason verdomd sterk uit de hoek. Dat doen ze zowel individueel als in de duetten.
Het zou dan ook unfair zijn om bepaalde songs te nomineren, want laat ons duidelijk zijn alle 11 originele nummers zijn onverwoestbaar en eigenlijk had dit album aan ‘verplichte kost voor liefhebbers van sublieme akoestische muziek’ als recensie, meer dan voldoende.

Lambert Smits (5)

'Sweet Old Religion' offers both traditional folk, old blues, jazz from the twenties, seventies country rock, and amazing vocals in a delightful acoustic setting. A must have for fans of great music!

Slagr: Dirr

9/5/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Aur
Strimesong
Flimmer
Hel
Varle
Eir
September
oyr

Platenlabel
Hubro Music

Labelnummer
Hubrocd 2602

Distributie
Pias Benelux

Promo-agent
Pias Benelux

Website Artiest
Slagr

Noorwegen levert prachtige tv-series af waarin desolaatheid en vervreemding een gevoel van vrijheid geven. Het trio Slagr, wat staat voor toon of melodie, onttrekt haar muziek weg van elke plaats of tijd. De luisteraar komt in een onbekend universum terecht waarin plaats is voor reflectie en andere associaties. Doe het maar met alleen een vibrafoon, cello, fiddle en gestemde (wijn?)glazen.
Op het schappelijk geprijsd cd’tje, met de onvertaalbare titel Dirr, staat een 35 minuten minimalistische muziek waar melodie geen hoofdrol draagt. Komt de melodie piepen, dan is het folk-element niet ver weg. Zelf noemen ze zich een folkband….maar dan toch een zeer experimentele.
Een zacht brommende cello op de achtergrond, de draaglijke lichtheid van een vibrafoon of het ijzige van het glaswerk, waarover de fiddle haar wenende tonen spreidt: Slagr experimenteert met cinematografisch geduld in mysterieuze soundscapes, atmosferisch en bijwijlen spiritueel.
Sereen luisteren voor de nodige zelfreflectie of onthaasting is de boodschap. Een remedie voor onze hectische wereld.

Line-up:
Anne Hyta (Hardanger Fiddle)
Amund Sjolie Sveen (Vibraphone, Tuned Glasses)
Katrine Schiott (Cello)

Marino Serdons (3)

Slagr is a young Nordic trio with an urge to create an undefined place of serenity and peace.
Time for self-reflection and relaxation on mysterious tunes and soundscapes.