DETAIL ALBUM

Tracks:

1. I Call You
2. My Little Guitar
3. Sweet Pea
4. Crush On You
5. Precious Kisses

Platenlabel
Pointy Head Records/indieExtreme

Labelnummer
PHD02EP

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Carrington MacDuffie

De Amerikaanse Carrington MacDuffie uit Manhattan is geen typische Americana singer-songwriter, maar tevens een geprezen stemactrice, en tevens een veel gepubliceerde dichteres. Hun muziek vertegenwoordigt haar passie voor taal en geluid. Ze werd al vergeleken met Neko Case, Patty Griffin en Lucinda Williams, en haar liveoptredens worden omschreven als “alt cabaret” en vergeleken met Nina Hagen en Laurie Anderson. Haar debuut EP ‘Only An Angel’ verscheen in 2014. Op haar nieuwste EP staan 5 originele songs, die zijzelf beschrijft als elektronische folk. Het ietwat meditatieve ‘I Call You’ opent de EP, waarna haar eerbetoon aan haar instrument ‘My Little Guitar’ volgt. ‘Sweet Pea’ is eerder een slaapliedje, gevolgd door de krachtige titeltrack. Met de ballade ‘Precious Kisses’ sluit ze af. Haar voorliefde voor gedichten weerklinkt in haar teksten, en die emoties kan je tevens horen in haar muziek. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Sleeper
2. Remnants/Shadow Scheme
3. Abandoned/In Silence
4. Riser

Platenlabel
Just Music

Labelnummer
TAO060

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
The Creative Service Company

Website Artiest
Marconi Union

Al zo’n 14 jaar levert het Britse gezelschap Marconi Union uit Manchester superieure ambient muziek af. Ze kregen al invitaties van Brian Eno, en werkten samen met het Marina Abramovic Institute. De song ‘Weightless’ die ze opnamen, wordt beschouwd al de meest ontspannen song ooit. Hun muziek werd al geselecteerd om kunstinstallaties, onafhankelijke kunstprojecten, theater en ballet te begeleiden, en om te dienen als achtergrond bij tv commercials, drama en documentaires. De stichtende leden Richard Talbot en Jamie Crossley samen met keyboardspeler Duncan Meadows worden beschouwd als getalenteerde muzikanten. Nu is hun negende studioalbum uitgekomen, en ze passen voortdurend hun sound aan, zodat ze ambient combineren met zachte beats, jazz enz. Ze experimenteerden de voorbije 2 jaar tot dit album er op natuurlijke wijze uit voortkwam. Er staan 4 tracks op, die echter allen meer dan 10 minuten duren. ‘Sleeper’ opent zachtjes, om stilaan een momentum op te bouwen. ‘Remnants’ lijkt zo weggelopen uit een soundtrack, en glijdt zacht over in ‘Shadow Scheme’. Op het einde krijgt dat nummer nog een beat. Op ‘Abandoned’ klinkt het trio op zijn zachtst. Aansluitend doet ‘In Silence’ wat denken aan Talk Talk. Afsluiter ‘Riser’ verwijst dan weer naar de score van een sciencefiction film, à la John Carpenter. Een album voor wie de drukte en het lawaai wil ontvluchten, in een muzikale geesteswereld. 

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Kick Back
2. Nighttime Lady
3. I Don’t Get It
4. Empty Faces
5. Down In The Bottom
6. Loves Wild & Crazy Ride
7. One Way Ticket
8. Little Boy Dreams
9. It’s Who I Am

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
635131196737

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Sonny Axell

Zo’n 5 jaar geleden besprak ik hier het album ‘Ready’ van deze Franse muzikant en zanger Sonny Axell. Ter herinnering: Sonny werd geboren in 1982 in St. Etienne uit muzikale ouders. Al op zeer jonge leeftijd vertoonde hij grote interesse in muziek, en ving aan met pianolessen op zijn vijfde. Daarna ging hij naar de National Conservatoire Primary School, en had op zijn slaapkamer elpees van Erroll Garner, Duke Ellington, Stevie Wonder, en Earth Wind & Fire. De directeur van de school adviseerde zijn ouders om hem jazzlessen te laten volgen. Sonny volgde ook enkele zanglessen, en begeleidde zichzelf op piano, maar besliste over te stappen op zelfstudie. De eerste professionele contracten volgden en beïnvloed door R&B en Motown, trad hij tijdens het volgende decennium op in vele jazzclubs. Tijdens de zomer van 2007 ontmoette hij de Amerikaanse zanger Sugar Blue, en speelde met hem de volgende 6 jaar overal ter wereld. In 2010 nam hij zijn debuut op, en 4 jaar later trad hij aan in de Woody Allen film ‘Magic in the Moonlight’. Vorig jaar nog stond hij op het podium van het 55ste annual Juan Les Pins Jazz & Blues festival. Op zijn nieuw album presenteert hij ons 9 originele songs, waarvan de energieke titeltrack meteen de opener is. Sonny wordt hierop omringd door strakke blazers. ‘Nighttime Lady’ met zijn mengeling van soul en jazz doet denken aan Earth, Wind & Fire, terwijl ‘I Don’t Get It’ ietwat funkier uitvalt. Sensueel wordt het daarna met de jazzballade ‘Empty Faces’, terwijl de funk herneemt in ‘Down In The Bottom’. ‘Little Boy Dreams’ haalt m.i. de mosterd bij Stevie Wonder. Helemaal jazzy wordt het op afsluiter ‘It’s Who I Am’. Sonny bewijst hier nogmaals dat hij wat in zijn mars heeft, maar dat wist ik 5 jaar geleden al. Aanrader!

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Awaken Me
2. The Dream
3. Light of my Soul
4. My Heart Knows the Way
5. Pathless Path
6. The Jewel
7. Great Divide
8. Do I Dare
9. You’re the one that I Want/Govinda Jaya
10. Come Come
11. Do I Dare (Earth Mix)

Platenlabel
Wise Old Owl Records

Labelnummer
KHM - 9113

Distributie
CD Baby

Promo-agent
The Creative Service Company

Website Artiest
Kimberly Haynes

New Age singer-songwriter Kimberly Haynes uit Californië brengt hier haar debuut onder mijn aandacht. Het album ontlokt een uitnodiging om een heilige ruimte in ons hart te ontdekken. Zeg maar de oude vrouwelijke kracht van een hogepriesteres die zingt voor het beste van haar gemeenschap. Het is een muzikale reis naar ontdekking, heling, persoonlijke groei en devotie. “My songs are my prayers,” zei Haynes.  “It is truly a privilege to carry those prayers into the world.  It is my hope that they will be a blessing to all who hear them.  So I raise my voice in song to awaken a place deep within myself and in others where we can collectively begin to remember our own sacred hearts, our sacred connection to Creation, and the sacredness in each other.” Haynes vermengt New Age met wereld fusion, folk en zachte pop in een productie van multi-instrumentalist David Vito Gregoli. Hijzelf bespeelt hierop akoestische & elektrische gitaar, bas, mandoline, sitar, banjo, piano, elektrische piano, synthesizer, drums, percussie, fluit enz. Daarnaast zijn er gastmuzikanten aanwezig. Maar centraal staat Haynes’ pure, gevoelige en spirituele stem. Tot haar invloeden rekent ze Shawn Colvin, Joni Mitchell, Alison Krauss en Sarah McLachlan. De meditatieve opener en titeltrack geeft een goed beeld van wat je hier kan verwachten. ‘The Dream’ daarentegen is beïnvloed door het Midden-Oosten. Daarna komt ‘Light of my Soul’ dat wat meer popgericht is. In ‘The Jewel’ zit zowel wat R&B als wereldmuziek. Het ietwat mysterieuze ‘Do I Dare’ komt op het einde terug in een “earth mix”. En Haynes covert ook Olivia Newton-John’s ‘You’re the one that I Want’. Een debuut dat de liefhebbers van Joni Mitchell zeker zal aanspreken. 

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. More Good Days
2. Dance in the Kitchen
3. Layers
4. Worth the Drive
5. New York
6. Inventing Fences
7. Together
8. Laugh it off
9. Slowdown
10. Let a little Light

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
On Dolphin

De baai van San Francisco heeft al heel wat artiesten gebaard, zo ook dit ensemble On Dolphin, dat hiermee zijn debuut uitbrengt. Frontvrouw Melissa Lyn noemt de muziek “Indie rock for people that are hopeful and curious”. Nadat ze jaren solo akoestische shows gegeven had, nam ze haar elektrische gitaar ter hand en samen met echtgenoot (ook technicus en producer en drummer) Ryan Clark nam ze dit debuut op. Tot hun invloeden behoren Spoon, Aimee Mann, Cat Power, Billie Holiday, Jets to Brazil, Belle & Sebastian & Des Ark. De band bestaat verder uit Anderai Maldonado (bas) en Nathan Dennen (keyboard). De titel staat voor lagen: lagen uit het verleden onder lagen van nieuwe ervaringen, lagen kledij, lagen van verwachtingen tot lagen van waarheid. Opener ‘More Good Days’ is regelrechte rock, en gaat over exploreren, nieuwe wegen opzoeken. ‘Dance in the Kitchen’ is een dromerige song, evenals de titeltrack. ‘Together’ en ‘Laugh it off’ zijn dan weer een eerbetoon aan muzikanten die tezamen werken om iets tot stand te brengen. De songs werden opgenomen in hun thuisstudio, maar de drums zijn opgenomen in Hyde Street Studio C (dezelfde studio waar klassieke albums ontstonden zoals CCR’s ‘Cosmos Factory’, Grateful Dead’s ‘American Beauty’, en een deel van CSNY’s ‘Deja Vu’). Deze indie muziek is waard om beluisterd te worden.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Wouldn’t Have Thought (Gopher’s Song)
2. Levina
3. Henry Lane
4. Walking Down The Road
5. Mountains 
6. Leader Of The Ring
7. Ridin’ On The L&N
8. Hold That Train

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC  2549

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Steamhammer

Vooraleer ze met hun vierde en laatste album (‘Speech’, 1972) compleet de experimenteel-instrumentele toer opgingen en daarna overvloeiden in Armageddon (1974), leverde de Britse groep Steamhammer met ‘Mountains’ (1970) een bijzonder werkstuk af. De bluesroots liggen nog gedeeltelijk bloot, maar zijn overgroeid met rock. Het ruige live-nummer ‘Ridin’ On the L&N’ is daarvan het meest sprekende voorbeeld en meteen de enige bijdrage die de groep niet zelf heeft geschreven. Het kortere ‘Walking Down the Road’ steunt op de bastonen en bevat voorwaar kortademige funky gitaar. Die rockende blues wordt dan weer vermengd en afgewisseld met zachter, akoestisch werk (‘Leader Of the Ring’), maar vooral met prog-elementen, zoals uitgesponnen nummers, tempowisselingen en het ijlere zangwerk dat aansluit bij esoterisch-filosofische thema’s. Het titelnummer, bijvoorbeeld, handelt over het leven als een bergbeklimming, een inspannende tocht zeg maar. Onderweg wordt gehoopt dat de reis, de inspanning die men zich heeft getroost, de moeite zal blijken te zijn. We bevinden ons in de beginperiode van dit rockgenre, zodat er nog volop aandacht wordt geschonken aan echte composities met melodie en strofen. Het nummer wordt traag en stil op gang getrokken met de eerste en enige (!) strofe, waarna meer instrumenten (piano) invallen, de gitaar een heavier geluid toevoegt en het nummer beetje per beetje evolueert en complexer wordt, met achtergrondstemmen en al, zoals het leven / de bergbeklimming zelf…  
Deze plaat bevat ferme brokken sixties, maar illustreert perfect de overgang naar een zwaarder, complexer geluid. Toch is het een voldragen werkstuk, want muzikaal valt alles mooi in zijn plooi.
  
Eddy Bonte (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. We Maken Muziek
2. Stoelendans
3. Diep In Het Diep
4. Lopen Als De Masai
5. Nonkel Jazz
6. Abcdetective
7. Vreemde Geluiden
8. Dans Dance Danse
9. Boem Patat
10. Robots
11. Faites De La Musique
12. Chaise Musicale
13. A Fond Au Fond
14. Comme Les Maasaï
15. Oncle Jazz
16. Abcdétective
17. Des Sons Bizarres
18. Danse Dance Dans
19. Boum Patat
20. Robots

​Platenlabel
Choux De Bruxelles

Labelnummer
Chou 1604

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Music Shock (Chris Prouve)

Website Artiest
Ik En Den Theo

Zanger en multi-instrumentalist Piet Maris en drummer/percussionist Théophane Raballand maken deel uit van de groep Jaune Toujours. Dit is een band die zich perfectioneerde in het Mestizogenre, een muziekstijl die latin, salsa, reggae, ska, rock, punk, elektronische muziek en hiphop samenbrengt. Uit Jaune Toujours ontsproot dan op zijn beurt het artiestencollectief Choux De Bruxelles, wat tevens de naam van het label werd. Op dat label is nu ook ‘Ik En Den Theo, Liedjes Voor Kinderen Van 3 Tot 93’ verschenen, waarvoor Piet en Théophane beroep deden op medemuzikanten uit het collectief. De cd zit verpakt in een fantastisch geïllustreerd boekje met hardcover. De teksten van de liedjes zijn er zowel in het Nederlands als in het Frans afgedrukt en bovendien bijzonder fraai met tekeningen versierd in een sublieme lay-out. Tot daar reeds het eerste bijzondere aan dit album, dat al vlug een vervolg krijgt bij beluistering. Opener ‘Wij Maken Muziek’ is niet alleen bijzonder grappig maar het zet kinderen ook aan om muziek te maken met alles wat maar mogelijk is. En ook ‘Stoelendans’ is interactief. Draai dit nummer op een verjaardagsfeestje en de klassieke stoelendans krijgt een extra dimensie en laat de kleinsten maar raden waar die ‘Vreemde Geluiden’ vandaan komen.
Muzikaal komen alle maar denkbare genres aan bod. Reggae, ska, rock, jazz en een snuifje blues, het zit allemaal mooi geïntegreerd in de ‘doe-liedjes’. De in de afgedrukte teksten, maar ook in de liedjes doorgetrokken tweetaligheid is zonder meer een voorbeeld voor de op kinderen losgelaten releases. 
‘Ik En Den Theo, Liedjes Voor Kinderen Van 3 Tot 93’ is een album zoals er veel te weinig verschijnen. In tegenstelling tot andere op de jeugdigen gerichte albums, laten Piet en Théophane hun luisteraars niet passief de muziek ondergaan. Neen, het zet de kinderen aan om op hun eigen manier dingen te ontdekken en vooral creatief te zijn. ‘Hoedje af’ en ‘Chapeau’ voor deze prima uitgave!

Lambert Smits (5)

​DETAIL ALBUM

Tracks:

1. You Give Drugs A Bad Name
2. Now Means Nothing
3. California Gold
4. Are You The One
5. Is This Goodbye
6. The Hills
7. Never Stop
8. Mended Heart
9. Where I Shall Begin
10. What Are We Fighting For

Platenlabel
Cherry Red

Labelnummer
CDBRED689

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Dodgy

“What Are We Fighting For?” was ook de vraag die Country Joe McDonald de wei van het originele Woodstock Festival inslingerde in 1969. Maar of Dodgy met deze vraag nu net hetzelfde te weten wilt komen als McDonald, is nog maar de vraag.
Deze Britse band, uit de jaren negentig, heeft er al een pak langspelers opzitten, hebben in 2012 reeds een comebackalbum, ‘Stand Upright In A Cool Place’ op de markt gebracht en nu vier jaar laten krijgen we een fantastisch album van hen te beluisteren.
Dit album is hun vijfde werkpalet met de originele line-up en die ziet er uit als volgt: Nigel Clark (vocals, bass), Mathew Priest (drums) en Andy Miller (gitaar). Het is ook het album waarop de nieuwkomer Stu Thoy (vibes en bass) een beetje geïntroduceerd wordt.
Wat meteen opvalt aan hun sound is dat het niet om die huidige dreamy indiepop gaat waarmee we de dag van vandaag vrij vaak mee om de oren worden gemept zowel nationaal als internationaal.
Dodgy’s sound mag er best wezen, het is aangename rockmuziek maar zonder de klemtoon te leggen op ‘heavy’ of ‘loeiend hard’. Zwoele maar schitterende close harmony waarbij CSN&Y nooit ver weg zijn.
Met de opener ‘You Give Drugs A Bad Name’ bewijzen ze dat ze nu helemaal aan een nieuw ingeslagen weg timmeren. De solouitstap van Andy Miller is een eentje om je vingers van af te likken. Ik hoorde in dit nummer toch wat dingen die best van die andere Britse band van weleer, It Bites, konden zijn.
Met ‘Are You The One’ komen we zowaar in het vaarwater van de Eagles: perfect bij elkaar passende stemmen, een deuntje dat aanspreekt en dat smeekt om meer, alles werd mooi tot een aangenaam geheel gesmeed.
Dat geldt ook voor ‘Is This Goodbye’ wat zeer commercieel klinkt en terecht een plaats in de hitparades verdiend. Met ‘Mended Heart’ wordt de akoestische gitaar even van onder het stof gehaald en we krijgen weer zo een van die leuke tunes waar ook hun Schotse collega’s van weleer The Sutherland Brothers zo voor gekend waren. Misschien wordt ‘Mended Heart’ voor Dodgy wat ‘The Arms Of Mary’ voor The Sutherland Brothers was in het magische jaar 1976. Fantastisch nummer!
Als afsluiter dus ‘What Are We Fighting For’. Niet meteen een nummer voor de hitparades maar live kan dit nummer als een bom inslaan.
Knappe arrangementen met de superbe vocalen van Nigel Clark tillen dit nummer toch naar een hoger niveau. Zeer bijzonder nummer en hopelijk zijn ze er achter gekomen waar we steeds om moeten vechten.
Ik had nog nooit een album van deze band beluisterd maar ik moet toegeven, ik werd verrast over de gehele lijn. Knappe songs met leuke melodische lijnen en super vocalen, ja hoor, schitterend album, dat is zeker. Sterke aanrader!!!
Ook verkrijgbaar op vinyl

​Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Rock Island Line
2. The L & N Don’t Stop Here Anymore
3. The Midnight Special
4. Lonesome Whistle
5. KC Moan
6. Waiting For A Train
7. In The Pines
8. Gentle On My Mind
9. Hobo’s Lullaby
10. Railroading On The Great Divide 
11. John Henry
12. Early Morning Rain

Platenlabel
Cooking Vinyl

Labelnummer
COOKCD621W

Distributie
Cooking Vinyl

Promo-agent
Prescription PR

Website Artiest
Billy Bragg
Joe Henry

De subtitel ‘Field Recordings From The Great American Railroad’ mag je gerust letterlijk interpreteren. Immers de Britse singer/songwriter, politiek activist en muziekhistoricus Billy Bragg stapte samen met zijn Amerikaanse vriend, de singer/songwriter Joe Henry, beiden met hun gitaar in de hand, in Chicago’s Union Station op de trein, voor een trip van 2.728 miles naar Los Angeles. De reis bracht hen in St. Louis, Fort Worth, San Antonio, Alpine Texas, El Paso en Tucson. Op die plaatsen, vaak in de wachtruimtes nam het duo hun trainsongs op. Songs, die bekend geraakten door de opnames van o.a. Hank Williams, Leadbelly, The Carter Family, Jimmie Rodgers, Glenn Campbell en Gordon Lightfoot. Eigenlijk kropen Billy en Joe in de huid van buskers, met dat verschil dat de performances van buskers niet vereeuwigd worden. Tussen de songs door hoor je toeterende auto’s, voorbijrazende treinen en passerende reizigers. Billy en Joe zingen vol overtuiging, alsof ze nog bekendheid en erkenning moeten verdienen. Bovendien is hun gitaarspel, zoals gewoonlijk, fenomenaal. Dat uit zich in alle songs en bij ‘The Midnight Special’ bekruipt ons het gevoel om met de heren mee te zingen. Hoe prachtig, eerlijk en oprecht de vocale harmonieën zijn, ervaar je in ‘Lonesome Whistle’. Een indringende mondharmonica nestelt zich in ‘KC Moan’ en een licht gejodel siert ‘Waiting For A Train’. De charmes maar ook het harde leven van de hobo vertolkt het duo met verve in Woody Guthrie’s ‘Hobo’s Lullaby’.
Treinen hebben steeds iets aantrekkelijks gehad. De vrijheid om het land te doorkruisen en het avontuurlijke op te zoeken, zijn maar enkele voor de hand liggende redenen. 
Puurder en echter dan ‘Shine A Light’ is onmogelijk. Twee gitaren, een mondharmonica en twee miraculeuze stemmen, meer is er echt niet nodig. Dit is een super album van twee klasbakken van artiesten. Misschien een idee voor de spoorwegen om in de stations een muzikaal duo als Bragg en Henry, de vertragingen voor de wachtende reizigers te doen veraangenamen. Je zou trouwens nog ambetant worden als de trein arriveerde. Meer dan warm aanbevolen!

Lambert Smits (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Parting Glass
2. A Song Of Home
3. The Emigrant
4. Moonshiner
5. From  Clare To Here
6. Heart In My Hand
7. The Auld Triangle
8. Dreamers, Pelgrims, Strangers
9. And The Band Played Waltzing Mathilda
10. The Green Glens Of Antrum

Platenlabel
Proper Records

Labelnummer
PRPCD136

Distributie
Proper Music Distribution

Promo-agent
Prescription PR

Website Artiest
Ben Glover

​Als geen ander weet Ben Glover hoe het voelt om je geboorteland te verlaten en te emigreren naar een vaak onbekende bestemming. Glover werd geboren in Ierland maar verkaste in 2009 naar Nashville. Het verkrijgen van zijn ‘U.S Green Card’ maakte zijn emigratie definitief. Positief, maar het bracht bij Ben ook een gevoelen als ‘waar en wat is mijn thuis’ aan de oppervlakte. Gevoelens waaraan hij, aan de hand van 6 traditionele folksongs en 4 eigen, al dan niet met co-writers gecreëerde songs, muzikaal gestalte probeert te geven. Het startte allemaal met de titeltrack waarvan hij een ruwe compositie maakte tijdens zijn verblijf in het landelijke Ierland. Eenmaal in de States werkte hij samen met Gretschen Peters de song verder af. Alle nummers handelen dan ook over het zoeken naar een plaats op deze aardbol. Glover heeft een rauwe, ietwat hese stem die perfect de gevoelens van ontheemding, het zoeken, de vertwijfeling en de daarbij opkomende vragen kan weergeven. Migranten hebben vaak iets van ‘Dreamers, Pilgrims, Strangers’. De begeleiding is sober gehouden. Zelf speelt Ben akoestische gitaar en verder maakt hij gebruik van piano, fiddle, bas, banjo, piano, Uilleann pipes en percussie. In zijn muziek blijft Glover zijn afkomst trouw. De Keltische invloeden zijn duidelijk hoorbaar, wat het gevoel van loslaten van het bekende nog versterkt. Bij momenten doet hij een beetje aan Tom Waits denken. Het is ook niet relevant om bepaalde songs uit het album te lichten, omdat ‘The Emigrant’ een werkstuk is, waarin elke schakel niet zonder de andere kan, zoals het hoort bij een conceptalbum.
Met het huidig klimaat van de vluchtelingencrisis is het migratiethema meer dan actueel, al dient erbij vermeld te worden dat Ben Glover niet omwille van ontberingen of dreiging zijn land verliet.

Lambert Smits (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc One

1. Stray - All In Your Mind
2. The Open Mind - Cast A Spell
3. The Mooche - Hot Smoke And Sassafras
4. Crushed Butler - My SonÕs Alive
5. Chicken Shack - Going Down
6. Cycle - Father Of Time
7. The Deviants - I'm Coming Home
8. The Pink Fairies - Do It
9. Factory - Time Machine
10. The Groundhogs - Cherry Red
11. Wicked Lady - I'm A Freak
12. Charge - Rock My Soul
13. Hawkwind Zoo - Sweet Mistress Of Pain
14. Stonehouse - Nightmare
15. The Iron Maiden - Falling
16. Barnabus - Apocalypse

Disc Two

1. Writing On The Wall -Bogeyman
2. Deep Purple - Fireball
3. Jerusalem - Primitive Man
4. Edgar Broughton Band -Love In The Rain
5. Hellmet - Trust
6. Second Hand - Rhubarb!
7. Little Free Rock - Dream
8. Iron Claw - Skullcrusher
9. Dark - Zero Time
10. The Velvet Frogs - Jehovah
11. The Move - Brontosaurus
12. Stack Waddy - Bring It To Jerome
13. Samuel Prody - Mr Make Believe
14. Bare Sole - Flash
15. The Phoenix - Street Walking Woman
16. Skid Row - Go, I'm Never Gonna Let You

Disc Three

1. The Gun - Race With The Devil
2. Blonde On Blonde - Heart Without A Home
3. Third World War - Ascension Day
4. Egor - Street
5. Sam Gopal - Escalator
6. Uriah Heep - Gypsy
7. The Mickey Finn - Garden Of My Mind
8. The Yardbirds - Think About It
9. Morning After - Trying To Find My Way Back Home
10. Velvett Fogg - Yellow Cave Woman
11. Andromeda - Too Old
12. Fleetwood Mac - The Green Manalishi (With The Two Prong Crown)
13. Sweet Slag - Twisted Trip Woman
14. The Kult - Occult
15. The Taste - Born On The Wrong Side Of Time
16. Fusion Farm - Hollis Brown

Platenlabel
Grapefruit

Labelnummer
CRSEGBOX032

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Niet Van Toepassing

Dat Groot-Brittanni‘ een explosief vat van underground muziek was, daar hoeven we niet over te twijfelen. Nog steeds verschijnen er in verzameluitgaves nummers van bands die het na een nummer voor bekeken hielden, anderen daarentegen vonden hun heil bij een nieuwe band en nog een andere partij begon gewoonweg onder een nieuwe naam op zoek naar rijkdom en bekendheid.
Zo krijgen we weer van het fantastische interessante label Cherry Red Records sublabel Grapefruit een geweldige drie cd box die volgestouwd zitten met juweeltjes van, voor sommigen onder ons, minder bekende maar niet minder kleurrijke bands die het pad van de roem al wisten te bewandelen.
Uiteraard gaan we niet ieder nummer belichten want dan zit ik hier volgende week nog te schrijven. Ik haal de meest interessante songs er uit.
Op de eerste cd krijgen we zestien fantastisch knappe songs en hierop vonden we bijdragen van o.m. Stray, Chicken Shack, The Deviants, The Pink Faries maar ook liedjes van The Iron Maiden (niet te verwarren met metalband Iron Maiden), Hawkwind Zoo en The Groundhogs.
Als opener Stray, de band van Del Bromham met "All In Your Mind". Stray was een van de meest onderschatte bands uit de vroege jaren zeventig. Luister goed hoe het nummer op gang komt, gewoonweg pure underground. Van The Mooche, die helaas maar één single uitbracht, wordt "Hot Smoke And Sassafras" (ook gekend van het Texaanse Bubble Puppy dat later door het leven zal gaan als Damian) op ons loslaten. Dit was toen een klassieker die door velen gecoverd werd. Deze kerels hadden meer dan voldoende kwaliteit in huis om door te breken. Brian Tatum, hun orgelist vinden we later terug bij Mud terwijl Dave Winthrop (fluit, sax) een plaatsje bij Supertramp en Chicken Shack wist te veroveren.
Zwaarder werk krijgen we van Crushed Butter die occasioneel support was voor Mott The Hoople en Atomic Rooster. Van Stan Webb"s Chicken Shack krijgen we "Going Down" een nummer dat verder geen introductie nodig heeft.
Knappe gitaarrifs volgen in "Father Of Time" van Cycle terwijl Mick Farren met The Deviants voor wat garagerock in "I'm Coming Home" zorgden. Een band die op het podium steeds voor ambiance zorgde waren The Pink Fairies, ze traden het liefst naakt op. Ze hebben drie albums gemaakt maar we gaan hen blijven herinneren dankzij hun "Do It"-album. Dan komt Factory opzetten met "Time Machine" en luister goed naar de intro, helemaal geinfecteerd door Fleetwood Macs "The Green Manalishi". Weer een band die vrij vaak optrad en bekend was in het Londense clubcircuit was Stonehouse. Met "Nightmare" leverden ze toch een sterke plaat af. Jim Smith (vocals) en Ian Snow (drums) zullen later opduiken in Asgaerd en nemen een album op op het label van de Moody Blues "Threshold". Met een goede zes minuten bewezen The Iron Maiden met "Falling" dat ze ook een plaats in deze underground scene verdienden.
Als afsluiter van deze eerste schijf krijgen we Barnabus met "Apocalypse", een band uit de Leamington Spa buurt. In 1972 wonnen ze de "Melody Maker's National Rock/Folk" wedstrijd met o.m. juryleden Ozzy Osbourne en Tommi Iommi van Black Sabbath. Ze hebben ook een vinyl gemaakt waarvan er maar vier exemplaren geperst werden en steeds met een andere cover ontworpen door hun roadie Simon Bulpitt. Probeer daar maar eens een exemplaar van in handen te krijgen. Hun muziek klonk een beetje richting Black Sabbath en misschien heeft dat toen de doorslag gegeven bij de jury.
Op het tweede schijfje gaat het er een beetje harder aan toe en we ontdekken namen als Writing On The Wall, Deep Purple (Fireball), Edgard Broughton Band (Love In The Rain), The Move (Brontosaurus), The Velvet Frogs (Jehovah), Skid Row. Nog een band die zeer hard onderschat werd was het uit Schotland afkomstige Writing On The Wall. Met "Bogeyman" weten ze de juiste snaren te beroeren. Sterk nummer van getalenteerde muzikanten. Hellmet maakte zware bluesmuziek maar met "Trust" horen we toch een vreemde intro. Luister en geniet. Nog meer vreemde muziek blaast in onze richting vanuit de Second Hand hoek met "Rhubarb". Dit was toch een sterk nummer maar helaas voor hen kreeg het nergens airplay, het werd nergens besproken  in een magazine, het was alsof dit nummer niet eens bestond. Maar dit is wel degelijk een song die er best mocht wezen. En als je echt houdt van zware gitaarrifs dan moet je zeker bij Dark met "Zero Time" een stop houden. Met een goede zeven minuten en een band die ook vrij vaak over het hoofd werd gekeken, leverde The Velvet Frogs een schitterend "Jehovah" af. Wat meteen opviel is het fragile gitaarwerk dat toch voor een meerwaarde zorgt. Waarom dit soort bands het nooit echt gemaakt hebben, ik zou het niet weten. Rhythm & Blues, maar wat we later een beetje punk zouden kunnen noemen kregen we van Stack Waddy met "Bring It To Jerome" (Bo Diddley). Wijlen dj John Peel gaf hen een contract voor zijn Dandelion Records waar ze enkele langspelers voor opnamen. Dit schijfje wordt afgesloten met een band die Skid Row heette. Juist, de band waarin we de piepjonge Gary Moore aan de gitaar terugvinden. Thin Lizzy's Phil Lynott zat ook nog een tijdje in de band. Met "Go, I'm Never Gonna Let You" krijgen we een leuke kennismaking met Moore's gitaarkunstjes. Skid Row was een zeer gedreven band met fantastische muzikanten aan boord maar van zodra Moore de band in 1971 verliet, valt de band enkele maanden na diens vertrek in diggelen.
Op  schijf nummer 3 vinden we eigenlijk de meer grotere, bekende namen. We krijgen werk Uriah Heep met hun klassieker "Gypsy", The Gun laat ons nog eens genieten van "Race With The Devil" en The Yardbirds, met Jimmy Paige, ontstoffen hun "Think About It" nog eens. Meer schoon volk ontmoeten in de vorm van Velvett Fogg (niet te verwarren met The Velvet Frog) (waaruit later eigenlijk Black Sabbath ontstond) die weer onze aandacht volledig wist op te eisen met "Yellow Cave Woman" terwijl we met Fleetwood Mac's "The Green Manalishi" weer ondergedompeld worden in die leuke originele Britse Fleetwood Mac sound. The Taste was de band van wijlen Rory Gallagher maar al snel lieten ze, zoals dit het geval was bij vele andere bands zoals ook bij Pink Floyd, de "The" vallen en de naam werd gewoonweg Taste. Met het nog steeds knap klinkende "Born On The Wrong Side Of Time" worden we weer getrakteerd op dat knappe gitaarspel van wijlen Gallagher.
Buiten al deze iets meer bekendere namen ook bijdragen van o.m. Sam Gopal, die even later met Pretty Things drummer Viv Prince Vamp vormde. "Escalator" is een nummer met veel gitaargeweld maar dat was vrij normaal in deze periode. Een van de betere nummers op dit schijfje kwam van Andromeda met gitarist John DuCann ."Too Old" had alles mee om een grote hit te worden maar ook hier werd de klemtoon gelegd op DuCann's gitaarperikelen. 
Wie van deze periode, die voor vele muzikanten toen ontzettend veel kansen ontplooide om door te groeien, houdt, zal met dit fantastische 3 cd doosje enorm veel pret beleven maar vooral zullen er weer leuke herinneringen aan die tijd naar boven borrelen. Het waren allemaal stuk voor stuk getalenteerde muzikanten want geen enkel nummer op deze drie schijven zal aan je aandacht ontsnappen.
De meeste muziek die we hier ontdekken zal later de basis vormen voor wat we nu The New Wave of British Heavy Metal noemen.

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Butter Queen
2. Daze
3. Another Day
4. A Third Of A Lifetime
5. Nice One
6. Three Man Army
7. Agent Man
8. See What I Took
9. Midnight
10. Together
11. Bonus Tracks:
12. What's Your Name?
13. Travellin'

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2556

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Adrian Gurvitz

Na hun omzwervingen als The Gun moeten de broer Adrian en Paul Gurviots gedacht hebben dat het hoogtijd werd om met iets nieuws uit te pakken.
In 1971 werd deze band een feit en de line-up op deze klassiekers was als volgt: Adrian Gurvitz (gitaar, keys, mellotron, vocals, Paul Gurvitz (bass, vocals) en aan de drums meesterdrummer van Spooky Tooth Mike Kellie. Een gastrol werd weggelegd voor Buddy Miles die zijn drumvellen mocht pijnigen op "Butter Queen". Hij hanteerde ook de baskoorden op "Nice One" en de ivoren toetsen op "Midnight". Uiteraard heeft Three Man Army meer dan ŽŽn line-up gekend maar dat is voor later. Dankzij Esoteric Recordings krijgen we nu een integraal remastered album met bonustracks. Three Man Army staat voor progressieve rock waar de gitaar het meest in de schijnwerper kwam te staan. Zo krijgen we meteen met "Butter Queen" een opener van formaat. Sterke gitaarriffs razen door de luidsprekers en met "Daze" wordt voor een eerste keer wat gas teruggenomen. Dit is een meer ingetogen nummer alhoewel de sterke gitaarpartijen toch anders doen denken. Helemaal stil wordt het wanneer het instrumentale "A Third Of A Lifetime" aanvangt. Leuke intro met ondersteuning van de mellotron die nu zachte violen backing zorgt.
Er zijn niet veel bands die een nummer schrijven over  hun eigen bandnaam. "Three Man Army" deed dat wel en dit nummer klonk toch zeer commercieel ondanks de solo gitaaruitstap van Adrian. Met "See What I Look" worden alle remmen los gegooid en we krijgen een verzwindend tempo dat gelukkig na enkele seconden even wordt onderdrukt maar dan weer terug heropleeft.
Dat de wah-wah-pedaal een leuk hebbeding was tijdens deze periode, horen we tijdens "Midnight" en dus met Buddy Miles nu eens aan de keyboards. Nog een moment van verpozing krijgen we met "Together" terwijl het onweer losbarst in de eerste extra track  "WhatÕs Your Name".
De bonustracks zijn natuurlijk altijd een hebbeding voor de echte diehardfans.
Three Man Army was een band die echt leuke nummers maakte. Ze balanceerden helaas op een zeer fragiele draad tussen commercieel getint en zeer progressief werk. Helaas voor hen sloeg de balans door  naar een verkeerde kans.
Sterke band maar zoals velen het voor hen deden verdwenen ze helaas in een ietwat Twilight Zone-achtige toestand.

Alfons Maes (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. In Exile
2. No Man’s Land
3. Tear You Up
4. That Shore
5. Take Your Shot
6. Fend For Yourself
7. The Final Thing On My Mind
8. Where We Stood

Platenlabel
K Scope Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
The Pineapple Thief

De muziek van The Pineapple Thief situeert zich in de progressieve rock. Al elf albums, sinds 1999, heeft Bruce Soord, uit Somerset, VK, de muzikale leiding. The Pineapple Thief was eerst een soloproject van Bruce, maar na twee studio-albums, in 2002, formeerde hij op aandringen van de fans dan toch een liveband. Sindsdien toeren ze wereldwijd.
Op dit elfde album verleggen ze weer een beetje hun stijl en kunnen. Niet alles is even sterk, maar als je van progressieve rock houdt zal je hier heus wel wat naar je gading vinden. Het album opent met ‘In Exile’ een vrij intensief gearrangeerde en gedurfde rocksong. Het lijkt wel op een stuk soundtrack van een avonturenfilm, maar toch niet bombastisch. 
Meer intiem is ‘No Man’s Land’. De stem van Bruce wordt alleen ondersteund door wat gitaar en piano en de achtergrondvocalen zijn erg mooi geharmoniseerd. Hoe rustig de song begon, zo theatraal en bombastisch eindigt hij. ‘Tear It up’ is een heavy rockballad, ‘That Shore’ is symfonische rock en ‘Take Your Shot’ heeft wel wat invloeden van The Cure en Midnight Oil. ‘Fend For Yourself’ is folkrock, een ingetogen song met een prachtige klarinetsolo van speciale gast John Helliwel (Supertramp). 
‘The Final Thing On My Mind’ is een ‘zweverige’ song. Het nummer klinkt een beetje ijl, mede door de monotone aanpak en de effecten op de stem. Een sfeervol pallet klanken om bij weg te dromen. Het is een lange (net geen tien minuten) dynamische en epische song met in het midden een instrumentaal hoogtepunt om dan voor een tweede keer naar een vol georkestreerde climax te gaan. De afsluiter van het album is de semi-akoestische folky song ‘Where We Stood’, met hier en daar een Jeff Beck gitaartje en wat pianobegeleiding.

Peter Jacobs (3½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Dandelion
2. Night Is Over
3. Cheap Shoes
4. You Remind Me
5. Don't I Know
6. Tonight
7. You're Not There
8. Island Sun
9. Into You
10. River of Life

Platenlabel
Milkjug Music
 
Labelnummer
MJ0041 
 
Distributie
CD Baby

Promo-Agent
Annex Music Management
 
Website Artiest
Small Change Romeos

De songwriters Chris James (vocals, gitaar, harmonica) en Mike Ruy (vocals, gitaar, keyboard) worden op deze release gesteund door drummer Matt Berg, AJ Leighton (bas) en toetsenist John Paterson. De band staan naast hun om hun memorabele songs, ook bekend voor hun boeiende en energieke liveshows. Na een onderbreking van maar liefst 5 jaar zijn de Small Change Romeos nu opnieuw bij elkaar. Chris James had in die tussentijd het project met The Showdowns uit de grond gestamp. In 2007 trokken ze de aandacht met het album ‘Fools Gold’. Nu is dus ‘Mystery Sings’, dat tien originele tracks herbergt. De openingssong ‘Dandelion’ is een ongecompliceerde ballade die stilaan uitgroeit tot een ware Americana song. In ‘Night Is Over’ komt Chris James met zijn harmonica ons enigszins verheugen. De sound doet mij onverwijld sterk terugdenken aan Tom Petty. En de aanstekelijke energie wordt verder aangewakkerd in het nummer ‘Cheap Shoes’ en het mooi geargumenteerde ‘You Remind Me’. De reggae intro van ‘Don’t I Know’ brengt ons naar het zonnige ‘Tonight’, dat overgoten is met knappe synthesizer bedoeningen. De akoestische gitaarriffs in de ballade ‘You’re Not There’ past wonderwel in het muzikale concept dat de band voor ogen heeft. De track ‘Island Sun’ is dan weer een schitterende rocksong. Het repetitieve karakter wordt gelukkig ook behouden bij het akoestische tweeluik ‘Into You’ en het nostalgische ‘River Of Live’. De tien tracks op het album ‘Mystery Sings’ zijn een onstuimige mix van Americana, rock en pop getinte nummers.

Philip Verhaege (4½)

DETAIL  ALBUM

Tracks:

1. This House Is On Fire
2. City Of Decay
3. King Of The Streets
4. Blues Highway
5. Midnight Train
6. Night Of The Gun
7. Queen Of The Mountain
8. Blues Highway  (Radio Edit)
9. Turn Your Face To The Wind. 

Platenlabel
Krossborder

Labelnummer
KBR20161

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Roadhouse 

Veel bluesgroepen bezingen de  Ôblues on the highwayÕ, maar in het geval van deze Engelsen is de highway ŽŽn en  al blues, the highway is the blues.  Van het soort blue dat naar zwart neigt. En zwart, laat u dat het geliefkoosde terrein van Roadhouse zijn. Dit moet zowat hun twaalfde album zijn en het kwintet van Gary Boner heeft  een heel oeuvre opgebouwd rond de thematiek van dood en verderf, verval, zonde, duisternis en morele desintegratie. Op de hoes van deze cd prijkt in volle glorie een reclamebord voor  The American Dream onder de vorm van chroom-en-leer-autoÕs van Detroit, met op de achtergrond de vervallen autofabrieken en verroeste luxeslee‘n.  Niet enkel de samenleving, ook het individu verkeert in staat van morele ontbinding (ÔMidnight TrainÕ). Die sfeer van decadentie en verval, wordt eerst en vooral opgeroepen door passende teksten die Gary Boner door zijn groezelige stem maalt, deels zingend, deels vertellend, vaak grommend. Roadhouse moet de enige groep zijn met twee zangeressen die in principe geen lead zingen, maar, paradoxaal genoeg, hoog stembereik in de achtergrond gebruiken om de sfeer  van verdoemenis kracht bij te zetten.  Ook muzikaal, slaagt Roadhouse er in de juiste sfeer op te roepen: slepende tot mid-tempo nummers, sneren zware gitaar, een rockgeluid dat in het begin van de jaren Õ70 niet ongebruikelijk klonk. En allemaal zelf geschreven, kwestie van zeker te spelen. Er wordt wel eens van Americana gewaagd, maar dat is een vage term. Dit is eigenzinnige blues met  rock en veel  randverschijnselen. Of omgekeerd. 

Eddy Bonte (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Who's Texting You
2. Move On Yvonne
3. Mississippi Rain
4. Lay Me Down
5. Glory Train
6. Feels Like Rain
7. Done Done It
8. Sandy Lee
9. Keeping Me Awake
10. It's Raining

Platenlabel
Coffee Street Records
 
Labelnummer
Zonder Nummer
 
Distributie
CD Baby 
 
Promoa-agent
Frank Roszak Promo
 
Website Artiest
Lew Jetton & 61 South

Lew Jetton werd geboren in 1959 in Humboldt, Tennessee, maar groeide op in Trenton. Na zijn studies aan de universiteit was hij werkzaam voor WIRJ en WZDQ radiostations. Hij was ook een tijdje het sportanker voor de nieuwszender WBBJ, voordat hij de overstap waagde naar WPSD-TV in Paducah, Kentucky. In 1994 begon hij dan te musiceren met zijn bluesband 61 South. Na het vertrek van vocalist ‘Fast’ Layne Hendrickson werd Lew frontman van de band. Liefst twintig jaar heeft het geduurd vooraleer Lew Jetton & 61 South hun derde langspeler inblikten. Nu heeft Lew Jetton samen met een schitterende ensemble tien tracks geproduceerd, waarvan liefst acht originele nummers ons verheugen. Het album opent met de funky bluesrocktunes van ‘Who’s Texting You’. Jetton’s gitaarriffs vloeien hier meteen langzaam in Dan Bell’s keyboardarrangementen. In de humoristische rocker ‘Move On Yvonne’ komt gastvocalist Mirande Louise een kleine hoofdrol opeisen. De swamp rocker ‘Mississippi Rain’ komt zo in aangenaam antithese te staan met de moderne tendentie van ‘Lay Me Down’ en het country getinte ‘Glory Train’. Na deze hoogdravende chapiter is het slow time met ‘Feels Like Rain’, origineel van John Hiatt. Het lekker voet stampende ‘Done Done It’  doet ons heupwiegend overslag gaan naar het Delta bezielde ‘Sandy Lee’. J. Solon Smith pianotunes komen hier meteen in de schijnwerpers en verschaffen de song ook de nodige schwung. De track ‘Keeping Me Awake’ is een knappe Texas rocker die in divergentie staat met de simplistische ballade ‘It’s Raining’. 
Lew Jetton grootste troef is de diversiteit die hij in zijn blues sound meegeeft. Knap!

Philip Verhaege (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Here We Go 1, 2, 3
2. Time To Rest
3. The Year That I Was Born
4. The Wedding Day
5. Motherland
6. Tell Me Do You Ever Think Of Me
7. The Willow Tree
8. A Song For Rose (Will You Remember Me)
9. Chelsea Piers
10. A Stranger To Me

Platenlabel
Navigator Records

Labelnummer
101P

Distributie
Navigator Records

Promo-agent
Prescription PR

Website Artiest
Heidi Talbot

Here We Go 1, 2, 3’ is het eerste soloalbum van de in Schotland, samen met haar partner John McCusker en tevens producer van dit album, verblijvende Heidi Talbot. Openen doet Heidi met een minimaal begeleidde op authentieke folk gebaseerde titeltrack. Heidi heeft een lichte, heldere en lieflijke stem, die perfect past bij haar muziek. De minimale begeleiding houdt zij gedurende het ganse album aan, wat haar stem nog beter tot haar recht laat komen. Vele songs kregen ook een fraaie instrumentale intro mee. De onderwerpen die Heidi aansnijdt, gaan van geboorte, huwelijk, het ouder worden tot uiteindelijk de dood. Het samen met Louis Abbott geschreven en gezongen ‘The Year That I Was Born’ is hier een prachtig voorbeeld van, net als ‘A Song For Rose (Will You Remember Me)’, dat ze schreef toen haar moeder ongeneeslijk ziek was. Het niets kunnen verhelpen aan de ziekte, de machteloosheid en het daarmee gepaard gaande verdriet, worden via de blijvende herinneringen sereen geuit. Het nummer eindigt in lullabyvorm, met zang van Heidi’s dochter, het nieuwe leven in de familie, waarmee de levenscyclus weer rond is.
Het gebruikte instrumentarium van o.a. ukelele, viool, harmonium, gitaar, mandoline, piano en banjo bieden de gedroomde muzikale setting voor de ingetogen, veelzeggende nummers.

Lambert Smits (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. In the beginning
2. The infinte
3. Ah!
4. Lost
5. Night flight
6. Forever
7. I can’t see
8. Left behind
9. Cosmos
10. All I know is
11. Lost in Thought
12. Pure
13. Pastellstrand
14. Eternal
15. Peaceful

Platenlabel
Sine Music

Labelnummer
SM0066

Distributie
ZYX Music

Website Artiest
Thomas Lemmer

Van de Duitse artiest Thomas Lemmer heb ik hier al verschillende cd’s besproken, zoals ‘Chillout Lounge’ (2010), ‘Relieve’ (2012) en ‘Still’ (2013). Nu is zijn vijfde cd uitgekomen, maar daarnaast is hij opgenomen op verschillende compilaties. Hij wordt aldus beschouwd als één van de meest actieve en gevestigde artiesten in zijn genre. Tevens stonden zijn twee laatste albums ‘Still’ en ‘Zero Gravity’ in de the iTunes Electronic Top 10 in zijn thuisland. Voor zijn nieuwste project componeerde hij zelf 10 tracks, plus 4 waaraan hij meeschreef, en ze allemaal produceerde. Tenslotte nam hij nog een song van Tina Indersone op. Thomas spendeerde anderhalf jaar aan dit album, en het resultaat is een mengeling van ambient, deep house en catchy popsongs. ‘In the beginning’ en ‘The infinite’ klinken kosmisch en ambient. ‘Ah!’ doe me denken aan het Art of Noise. ‘Lost’ werd gecomponeerd door Tina Indersone, en gezongen door Tina Sona. Dit is meteen de tweede single. De popsong ‘Forever’ schreef hij samen met Naemi Joy, die het ook zingt. Het is de eerste single eruit. Daarna komt ‘I can’t see’ aan de beurt, geschreven en gezongen door Sabrina Vieweber. De titeltrack is een samenwerking met Richelle Claiborne, die de tekst schreef en het ook zingt. Christoph Sebastian Pabst schreef dan weer mee aan ‘Pastellstrand’, en zingt het ook. ‘Eternal’ en ‘Peaceful’ zijn twee meer rustige nummers om mee af te sluiten. Opnieuw een hoogstaand elektronisch & ambient album met afwisseling. Zeer leuk. 

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1

1. Disco Nights (Rock Freak) (Long Version)
2. Standing Ovation (Long Version)
3. Shake (Long Version)
4. Zone
5. Try Smurfin' (Long Version)
6. Make My Dreams a Reality
7. Is It Cool?
8. You've Got the Floor
9. Spirit
10. Monterey
11. Touch
12. I Love (the Skin You're in)
13. It's Your Love
14. GQ Down
15. Boogie Oogie Oogie (Long Version)
16. Soul on Your Side

Disc 2

1. Prime Cut
2. I Do Love You
3. Sitting in the Park
4. Sad Girl
5. Lies
6. Wonderful
7. Shy Baby
8. Don't Stop This Feeling
9. Dark Side of the Sun
10. Someday (in Your Life)
11. Reason for the Season (Long Version)
12. You're Never Too Old (to Get on Down)
13. Make My Dreams a Reality (Remix)
14. Boogie Oogie Oogie (Remix)
15. Disco Nights (Rock Freak) (Remix)

Platenlabel
Big Break Records

Labelnummer
CDBBRDO351

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Niet gekend

​De Amerikaanse groep GQ werd gevormd in de Bronx, New York, en was één van de gestileerde en getalenteerde bands uit de discobeweging van de late jaren zeventig. Ze hadden toen succes met 3 albums bij Arista Records, nl. ‘Disco Nights’ (R&B #2), ‘GQ Two’ (R&B #2) en ‘Face To Face’ (R&B #18) leverden 7 R&B en 4 pophits tussen 1979 en 1981. Deze compilatie op 2 cd’s omvat de opnamen van de band voor Arista Records, evenals verschillende tracks opgenomen voor Vigor Records onder hun oorspronkelijke naam The Rhythm Makers in 1976. Tracks daaruit stonden op ‘Soul On Your Side’ zoals ‘Zone’ (R&B #92), ‘Monterey’ en de titeltrack, evenals non-album singles zoals ‘You’re Never Too Old (To Get On Down)’ en ‘Prime Cut’. De overige tracks stammen uit voornoemde Arista periode, zoals ‘Disco Nights (Rock Freak)’ en de opvolgers ‘I Do Love You’, ‘Make My Dreams a Reality’ uit de elpee ‘Disco Nights’; ‘Standing Ovation’ en ‘Sitting in the Park’ uit de elpee ‘Two’; en ‘Shake’ en ‘Sad Girl’ uit ‘Face to Face’. ‘Try Smurfin’ is een single die niet op een elpee staat. Tevens zijn de lange versies van verschillende tracks opgenomen. Deze prestigieuze compilatie komt er in een “jewel case” met uitgebreide “liner notes” in het cd-boekje en nieuwe interviews met Mr. Q, Tony Lopez en Jimmy Simpson. Een festijn voor disco liefhebbers.

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1

1. Reputation
2. Send It to Me
3. Arrested By You
4. Time Waits for No One
5. Born This Way
6. In Private
7. Daydreaming
8. Nothing Has Been Proved
9. I Want to Stay Here
10. Occupy Your Mind
11. What Have I Done to Deserve This? (Disco Mix)
12. Nothing Has Been Proved (Dance Mix)
13. In Private (12" Version)
14. Reputation (Lots of Fun 12" Mix)
15. Arrested By You (Extended Version)

Disc 2

1. Nothing Has Been Proved (Original Mix)
2. In Private (Remix)
3. In Private (Bonus Beats)
4. In Private (Dub)
5. Reputation (Lots of Fun Single Mix)
6. Reputation (Alternative Mix)
7. Reputation (Rep U Dub 1)
8. Reputation (Rep U Dub 2)
9. Born This Way (12" Mix)
10. Any Other Fool
11. When Love Turns to Blue
12. Getting It Right
13. Nothing Has Been Proved (Instrumental)
14. Daydreaming (12" Master Edit)

Disc 3 - DVD

1. Nothing Has Been Proved
2. In Private
3. Reputation
4. Arrested By You
5. I Want to Stay Here

Platenlabel
Strike Force Entertainment

Labelnummer
WSFE 048T

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Dusty Springfield

​Dit is de eerste keer dat wijlen Dusty Springfield’s bejubeld en commercieel succesvol comeback album ‘Reputation’ uit 1990  als een collectie uitgebracht wordt. Deze collectie met 2 cd’s en één dvd, bevat het originele album, alle bekende uitgebreide versies en remixen, de B-kanten van de singles, en de videoclips die ter promotie uitgebracht werden. Haar comeback had veel te danken aan haar samenwerking met The Pet Shop Boys, en die resulteerde in 4 tracks die door hen geschreven werden, en 5 tracks die ze samen produceerden. Daaruit stammen uiteraard haar hitsingle ‘In Private’ en ‘Nothing Has Been Proved’. En alhoewel ie niet deel uitmaakte van de originele cd, bevat deze collectie Shep Pettibone’s disco mix van haar hit ‘What Have I Done To Deserve This?’ uit 1987, samen met The Pet Shop Boys. Daardoor kwam ze naar meer dan 10 jaar weer in de openbaarheid! Tevens Marshall Jefferson’s input op de Dance Mix van ‘Nothing Has Been Proved’, 7 bijkomende Shep Pettibone remix varianten van de tracks ‘In Private’ en ‘Reputation’ en Phil Harding & Ian Curnow’s extended 12” mix van ‘Born This Way’ voor PWL. Op het album komen tevens de talenten voor van Pet Shop Boys co-producer Julian Mendelsohn, producer Dan Hartman op ‘Time Waits For No Man’ en ‘Born This Way’ en orkestratie door Angelo Badalamenti op ‘Nothing Has Been Proved’. Deze collectie zit verpakt in een hoes als een elpee op miniformaat, met een cd-boekje dat 32 pagina’s telt! Dusty geeft er haar eigen ideeën in weer. Haar vriend Simon Bell geeft ook zijn mening, evenals Tris Penna die toen bij EMI werkte. Een must dus voor alle Dusty fans! Een huzarenstukje! 

Patrick Van de Wiele (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Movement I: Rio-Ipanema

1. Funky Rio
2. Ipanema Fusion 
3. Teardrop 
4. Caipirinha 
5. Corcovado/The Redeemer 
6. Greatest Lover 
7. Boa Noite
8. Lookin' At Me 
9. Anjo De Mim
10. The Island 
11. Eu Te Devoro
12. Oasis Of Love
13. Love Dance/May I Have This Dance?
14. Children Of The Sun

Movement II: New York

1. Home From Work
2. Maurice (The Sound Of His Voice)
3. My Soul 
4. For You 
5. Summer Madness 
6. Yesterday
7. South Of The Border
8. Mobile & Global 
9. Summer's Over
10. I Need The Air (You Breathe)
11. State Of Mind
12. The Message (A Maurice White Tribute)

Platenlabel
City Sketches Inc. Records

Labelnummer
RRECD171

Distributie
Red River Entertainment

Promo-agent
Great Scott PR

Website Artiest
Bob Baldwin

Vele jaren geleden heb ik de Afro-Amerikaanse keyboardspeler Bob Baldwin voor deze website geïnterviewd. Kort daarna ontmoette ik hem op een festival in Nederland. Daarna ben ik het contact met hem verloren. Nu heeft hij een dubbel-cd uitgebracht, waarvan de ene zich fixeert op Rio en Ipanema, het bekende strand; en de andere New York in de spotlight zet. Deze zomer waren alle ogen op Rio gericht door de Olympische Spelen daar, die nu voorbij zijn. Bob spendeerde 3 jaar met het opnemen van 26 songs op deze dubbel-cd, waarvan hij er zelf 20 schreef. In 2004 nam Bob al de cd ‘Brazil Chill’ op, maar deze keer vermengde hij ook Amerikaanse invloeden. Zijn voorliefde voor Brazilië ontstond al toen hij nog kind was met de muziek van Antonio Carlos Jobim, Joao Gilberto en Sergio Mendes. Ook de bossa nova van Stan Getz tijdens de jaren ’60 en de samba van Djavan waren van belang. Op de eerste cd covert Bob Antonio Carlos Jobim met ‘Corcovado’, Ivan Lins met ‘Anjo De Mim’, ‘The Island’ en ‘Love Dance’ en Djavan met ‘Eu Te Devoro’. De eerste single is meteen ‘Ipanema Fusion’, een up-tempo clubtrack met Latin ritmes, waarop Café Da Silva percussie speelt. Daarna blaast Ragan Whiteside op haar fluit voor ‘Teardrop’, speelt Torcuato Mariano gitaar op ‘Caipirinha’ en op voornoemd ‘Corcovado/The Redeemer’, zingt Zoiea Ohizep samen met Bob ‘Greatest Lover’, zingt Gigi op ‘Lookin’ at Me’ en speelt Leo Gandelman sax op ‘Island’. 
De tweede cd staat in het teken van New York, en op opener ‘Home From Work’ hoor je Freddy V op sax en Ragan Whiteside op fluit. Daarna is ‘Maurice’ het eerste eerbetoon aan wijlen Maurice White, de leider van Earth, Wind & Fire. Op ‘My Soul’ kan je saxman Marion Meadows horen, waarna Porter Carroll, II ‘For You’ zingt. Vervolgens zingt James “Crab” Robinson de Kool & the Gang cover ‘Summer Madness’. Freddy V kan je nogmaals horen op de Beatles cover ‘Yesterday’ en op ‘South of the Border’. En de Canadees Gabriel Mark Hasselbach blaast op zijn trompet op ‘Mobile - Global’. Op ‘The Message’ tenslotte verhaalt Bob zijn voorliefde voor zijn idool Maurice White. 
Dit is ongetwijfeld een meesterstukje wat Bob hier gepresteerd heeft. In zijn typische “urban jazz” stijl brengt hij eigentijdse jazz die geen minuut verveelt. Eén van de beste cd’s van dit jaar!

Patrick Van de Wiele (4½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Little Miss Tumbleweed
2. It Ain’t Funny
3. This Dirt
4. Blistered
5. Blood And Bone
6. I Won’t Stop Loving You
7. Mr. Blue
8. The Other Side Of Lonely
9. Roadwork Ahead
10. Weak And Wild
11. Wild Texas Wind

Platenlabel
Flying-A Records
 
Labelnummer
FA00161
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Hemifran
 
Website Artiest
The Flyin’ A’s

The Flyin’ A’s zijn Hilary en Stuart Adamson, een muzikaal echtpaar uit Austin, Texas. Via crowdfunding vond het duo de middelen om hun album ‘You Drive Me Crazy’ te financieren. Het album is de opvolger voor het in 2011 uitgebrachte ‘Til They Shut It Down’. Tijdens het Kerville Folk Festival van 2003 lijfde Stuart Hilary in als backing vocal in zijn band. Al vlug bleek dat Hilary meer naar voren schoof op het podium, zodat een nauwe samenwerking voor de hand lag. Stuart en Hilary huwden in 2005 en een jaar later brachten zijn hun debuutalbum ‘Blacktop Back Roads’ uit. Als uitgangspositie voor hun teksten kiest het duo voor waargebeurde verhalen, die zij verdelen over ballades en meer uptempo songs. Acht nummers zijn originelen, aangevuld met drie covers. Het album geproduceerd door Chris Cage, tevens medemuzikant, start al lekker met Stuarts twangy gitaartje en de sensuele stem van Hilary in het uptempo ‘Little Miss Tumbleweed’. Stuarts wat zwaardere stem past dan weer schitterend bij ‘It Ain’t Funny’, waarin hij te kennen geeft liever zijn tijd te spenderen aan ‘honky tonk with my friends’ dan aan de dagelijks terugkerende vervelende arbeid. Het verjaagt worden van de grond die men jarenlang bewerkte, is het onderwerp van ‘This Dirt’ en in het op een funky groove drijvende ‘I Won’t Stop Loving You’ vult het echtpaar mekaar vocaal aan.
‘You Drive Me Crazy’ is een mooie verzameling van Americana en country, soms met wat folk gekruid. Een verzameling songs met vaak pakkende teksten. Hopelijk opent dit album voor het echtpaar Adamson, de poorten naar een wereldwijde erkenning. Want dat verdienen ze!
 
Lambert Smits (5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Time
2. Just Like Me
3. Heart And Soul, Blood And Bone
4. Give Me Back Tomorrow
5. Yesterday
6. Notes From Home
7. Last Train Out
8. Pike County Blues
9. Freedom
10. Lights Of Home
11. Expectations

Platenlabel
Broken Record Records
 
Labelnummer
Geen Nummer
 
Distributie
Niet Gekend
 
Website Artiest
Jim And Lynna Woolsey

Het echtpaar Jim en Lynna Woolsey uit Indiana zijn met ‘Heart And Soul, Blood And Bone’ aan hun tweede album toe, na het eerder uitgebracht debuutalbum ‘The Road That Brings You Home’. Alhoewel zij nog maar twee albums op de markt brachten, is het duo al enkele tientallen jaren actief in de bluegrasswereld. In al die jaren heeft het echtpaar een enorm aantal songs geschreven, waarvan wij op dit album andermaal een selectie krijgen. De foto op het hoesje toont het echtpaar in een troosteloze omgeving, die aan de grote depressie doet terugdenken. Met opener ‘Time’ hebben we meteen ook de single die uit het album getrokken is. Met vocale steun van Jim Lauderdale krijgen we een fraai stukje bluegrass voorgeschoteld. Fiddle, banjo en akoestische slidegitaar van een hoog niveau! Van de titeltrack tref je op het hoesje de tekst aan. Een tekst die de wanhoop, het in rook zien opgaan van dromen tijdens de depressie, het harde labeur en tegenslagen bij het bewerken van de grond, pakkend verwoordt. In ‘Yesterday’, met imponerende fingerpickingbanjo neemt Lynna plaats achter de microfoon en ook de ballade ‘Last Train Out’ schittert door Lynna’s zang. Opzwepend gaat het duo dan weer tekeer in ‘Pike County Blues’
Jim en Lynna zijn niet alleen prima muzikanten, maar ook songschrijvers die een verhaal vertellen. Hun tweede album is dan zeker ook een aanrader voor bluegrassfanaten, die niet enkel en alleen kicken op razendsnelle fingerpicking en melancholische fiddle.
 
Lambert Smits (4 ½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. A Little Too High
2. Black Sheep’s Son
3. The Fall
4. American Boss
5. Raleigh
6. Every
7. Mark Twain
8. Backwoods Charm (A Southern Gothic)
9. Day Gets Me Down
10. Faded
11. Wilderness
12. Light In August

Platenlabel
Neh Records
 
Labelnummer
Zonder Nummer
 
Distributie
Neh Records
 
Promo-Agent
Blind Raccoon
 
Website Artiest
Iron Bridge Band

Amy Anderson (vocals, percussion) Chandler Mogel (vocals), Steve Walsh (Electrische, akoestische gitaren), Lanie Suky (bas) en drummer Scott Suky onderscheiden zich met een geluid dat zowel vertrouwelijk als uniek klinkt. Geïnfluenceerd door het rock vinyl en cassette tijdperk brengen de heren klassieke rocktunes die zijn versmolten met roots-rock en Southern rock. De twaalf originele songs klinken dus tijdloos en tonen de artistieke evolutie van de band. Samen met een handvol muzikale vrienden trokken ze vorig jaar in juni tot half januari 2016 hun intrek in de Shorefire Recording Studios in Long Branch, NJ, om de opvolger van het sterke debuutalbum ‘Road Not Taken’ in te blikken. Chandlers soulvolle en kristalheldere stem leent zich perfect voor de heavy sound. De strakke backing levert uitermate schitterend werk en de knappe melodielijnen vloeien recht in de crunchy gitaarriffs. De Southern rock vibes geven de songs net die extra touche. Van bij de opener ‘A Little Too High’ zijn wij hier fan van deze klassieke rocksound. Net zoals ‘Black Sheep’s Son’, dat geënthousiasmeerd is met een considerabele groove en al even fonkelend gitaarwerk. Het rustig en akoestisch opbouwende ‘American Boss’ is nog zo’n knappe bewerking. De track ‘Raleigh’ is ondermaanse Southern rock, net zoals het nummer ‘Every’ dat is ingekleurd met Jospeh DeMaio harmoniegitaar. De meest bluesy song is misschien toch wel ‘Mark Twain’. De opwekkende gitaarriffs worden hier perfect ingewilligd door Lanie’s groovy baslijnen. Het moderne en rockende  ‘Backwoods Charm’ is een verhaal over een mythische oplichter en staat in divergentie met de soulvolle ballade ‘Day Gets Me Down’. In de instrumentale compositie ‘Faded’ komt Steve Walsh onvoorwaardelijk in de spotlight met zijn ijdele gitaarriffs. Het bijdetijdse nummer ‘Wilderness’ kon zomaar een ware cross-over zijn in de pop charts. Amy Anderson neemt ons nog een laatste keer mee op sleeptouw in het akoestische en afsluitende ‘Light In August’. Convenabeler kon haast niet…Heerlijk!
 
Philip Verhaege (4 ½)

DETAIL ALBUM
​
Tracks:

1. Trickster Coyote
2. Hoodoo Lady
3. Saddle Sore
4. Runaway Lane
5. Pour Me One
6. Double Barrel Blues
7. Ain’t No Stranger
8. Spy Hill
9. Tossin ‘n’ Turnin’
10. Shading Tree
11. Driftin’
12. Gypsy Blues 

Platenlabel
Niet Gekend

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Blue Moon Marquee

Blue Moon Marquee is een duo met gitarist/zanger A.W. Cardinal en bassiste/zanger/drumster Jasmine Colette. Ze noemen hun muziek ‘gypsy blues’, maar eigenlijk is het niets minder dan blues gedrenkt in ragtime, jazz en folk, zeg maar de populaire muziek van de jaren 1920 en ‘30.
Ze komen uit de streek Alberta, Canada en bestaan sinds 2012. In 2013 brachten ze het album ‘Stainless Steel Heart’ uit, gevolgd door ‘Lonesome Ghosts’ (2014). Hun muziek is beïnvloed door Lonnie Johnson, Louis Armstrong, Charley Patton, Howlin’ Wolf, Bill Jennings, Big Bill Broonzy, maar vooral door Blind Willie Johnson en Tom Waits. Dat komt uiteraard door de rauwe, raspige stem van Cardinal. Nog nooit hoorde je iemand die zo dicht bij het stemgeluid van Tom Waits aanleunt. De toon, de frasering, de timing, alles is in de stijl van Waits, maar het is toch net weer iets anders.
Onlangs verscheen hun nieuwe album ‘Gypsy Blues’, genoemd naar hun zelf voorgedragen stijlterm. Nochtans is bijvoorbeeld Django Reinhardt niet echt een heel grote invloed geweest. Je moet natuurlijk van zo een extravert stemgeluid houden. Cardinal zingt echt heel goed en bovendien is hij een knap gitarist en laat hier en daar toch wel een heel sterk stukje gitaarspel horen. Blue Moon Marquee, maakt zeker geen moeilijke muziek, meestal blijft het in de buurt van de 12 maten blues en de ragtime. Maar dat neemt niet weg dat het nooit saai of verveeld klinkt. Hun muziek kan je misschien het beste omschrijven als ingehouden gebrul, als je begrijpt wat ik bedoel!
Jasmine Colettes stem is ook aardig, niet spectaculair, al lijkt ze van veraf een beetje op die van Norah Jones. Ze zingt de T-Bone Walker-achtige slow blues ‘Ain’t No Stranger’ en terwijl ze ‘Driftin’ (een herwerkte versie van dezelfde song die ook al op de ‘Stainless Steel Heart’ uit 2013 stond) tweestemmig zingen. ‘Shading Tree’ is trouwens ook al eerder op dat album verschenen.
Naast eerder genoemde songs zijn opener ‘Trickster Coyote’, ‘Runaway Lane’, ‘Double Barrel Blues’ en afsluiter ‘Gypsy Blues’ de hoogtepunten.

Peter Jacobs (4)