Blog Archives - KEYS AND CHORDS

The Domestic Bumblebees: Cheater

9/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
Blue Lover

Cheater
Mathilda
Crying Over You
It’s Me Again
No Matter What
Summer Nights
Rock Awhile
Sweet Sin
Rocker

Platenlabel
Enviken Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Domestic Bumblebees

The Domestic Bumblebees zijn momenteel zowat hét Zweedse rockabilly exportproduct. Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar nieuw werk van dit viertal, alhoewel we ‘nieuw’ bij het beluisteren van ‘Cheater’ niet te letterlijk mogen nemen. De tien songs op dit album werden namelijk opgenomen in een tijdspanne van iets meer dan 4 jaren, begonnen in december 2010 en eindigend in februari 2015. Welke songs wanneer werden opgenomen valt niet te achterhalen, maar reeds bij een eerste luisterbeurt, valt ‘Cheater’ uiteen in twee delen. De eerste vier nummers, waaronder de smaakvolle boogie en titeltrack, worden voortgestuwd door flink overstuurde, stevig rockende gitaren. Dit maakt dat de binding met de rock & roll en rockabillly van de fifties minder aanwezig is. Deze nummers hebben meer voeling met de rock van eind jaren 60, begin jaren 70. Maar vanaf de vijfde track, gaan de jongens terug richting fifties en klinken de songs een pak aangenamer. De gitaren zijn heel wat cleaner, alhoewel ook weer niet té clean opgenomen, zodat de songs terug de sound van weleer benaderen. In dit, zeg maar tweede deel van het album, zitten ook de twee covers die ‘Cheater’ rijk is. En rijk mogen we hier wél letterlijk nemen. Eindelijk is er een band die het uit 1949 stammende ‘Rock Awhile’ van Goree Carter vanonder het stof haalt. Laat het voor eens en altijd duidelijk zijn….Carter heeft Chuck Berrys sound enorm beïnvloed. De versie die de Bumblebees hier presenteren is het mooiste eerbetoon dat ze Carter konden geven. Afsluiten doen de Zweden met ‘Rocker’ van AC/DC. Laat ons nog zeggen dat de eigen songs van een wisselend niveau zijn, waarbij de eigen composities vanaf de vijfde track met kop en schouder boven de eerste vier uitsteken. Uitschieter is,met dank aan de rockende en rollende piano van gast Boppin’ Steve, het net geen twee minuten durende ‘No Matter What’. Beter zou geweest zijn, moesten The Domestic Bumblebees het volledige album opgenomen hebben in de hen vertrouwde fifties stijl.

Lambert Smits (4)

Cliff Bennett: Nearly Retired

9/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Real Thing
Let It Rock
Damn Your Eyes
Somebody to Love
Love to Burn
A Fool in Love
I Sing the Blues
I’ve got Dreams
That’s the Way I Feel
Everybody’s Getting Some
Love Sickness
Got You On My Mind
That’s the Way Love is.

Platenlabel
Wienerworld

Labelnummer
WNRCD5047

Distributie
Wienerworld

Website Artiest
Cliff Bennett

Vrij snel verwisselden Cliff Bennett & The Rebel Rousers de rock-’n-roll voor een ander opzwepend genre: ferme rhythm and blues versneden met soul, of omgekeerd, zoals ze die in het begin van de jaren ’60 enkel in bepaalde regio’s van de States konden maken. En nu dus ook in Engeland. Cliff Bennett leverde een op maat gesneden stem met kloeke longinhoud, die je ter witte zijde kan vergelijken met een David Clayton-Thomas of een Chris Farlowe. De Rebel Rousers zouden in Memphis niet hebben misstaan, homogeen en unisono swingend met een spaarzame leadgitaar, een klokvaste ritmesectie en punctuele blazers. Pioniers dus en inderdaad: op een Beatles-cover na, ‘Got To Get You Into My Life’, bleven de hits uit en schakelde Bennett over op solo en daarna, geheel in de tijdgeest, op heavy met groepen als Toe Fat, Rebellion en Shanghai. Zonder veel resultaat. Deze eeuw leverde Cliff Bennett al drie soloplaten af die teruggrijpen naar zijn eerste liefde: ferme rhythm and blues versneden met soul, of omgekeerd…
Eerst de klassieke R&B soulingrediënten. Opener ‘The Real Thing’ is geknipt voor de dansvloer, zoals in de hoogdagen van Stax. Geen soul zonder slepende, triestige ballades, ook voor de dansvloer, en dat krijgen we met, bijvoorbeeld, ‘Damn Your Eyes’. Bennett biedt meer dan dat: ‘Love to Burn’ rust op een Keith Richards-achtige riff, ‘Everybody’s Getting Some’ neigt naar classic rock, ‘That’s The Way Love Is’ trakteert op funk en ‘I Sing the Blues’ staat voor soulblues met een knipoog naar Wilson Pickett. Bennett laat klassiekers en gekende componisten meestal achterwege. Een wijze keuze, want die ene cover van Otis Redding (‘I’ve Got Dreams’), tja, aan Redding kan niemand tippen.
Bennett is voor mij één van de meest miskende blanke soul- en R&B-zangers, hem bezig horen doet altijd deugd. Bennett naderde de 70 toen ‘Nearly Retired’ oorspronkelijk verscheen (2009). De stem heeft onvermijdelijk aan kracht ingeboet, maar klink verder intact. Hij wordt uitstekend bijgestaan door drie originele Rebel Rousers (let op de alomtegenwoordige blazerssectie!), zowat heel de Norman Beaker Band en The Chanter Sisters.

Eddy Bonte (4)

Sixties rhythm and bluessoul pioneer Cliff Bennett returns yet again with ‘Nearly Retired’ (quite a tongue-in-cheek as the singer turned 70 when this cd was first released in 2009), his third solo album in less than a decade. With hand-picked tunes of true R&B and Soul inspiration and supported by three original Rebel Rousers (his fantastic 60s backing band), The Chanter Sisters and The Norman Beaker Band, Cliff can’t go wrong. And he doesn’t go wrong, even if his formidable voice has irrevocably lost some of its vigour. Lend your ears (and feet!) to fifteen uptempo and downtempo songs by this grossly underrated singer.

Byron Fry: Explosive

9/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Rdx
Celestial Circledance
Black Dog
For the Mercy of Love
Of Rhinoceri and Propane Tanks
Hexanite
El Capitan Beach Road
The Chowderhead Theorem
A Rose, a Flame, A Moth
Sandfire
No Really
Melt
Fusillade
Actual Proof

Platenlabel
Iguana Breath Music

Labelnummer
724101970429

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Byron Fry

Byron groeide op in een muzikale familie, waar hij muziek van allerlei slag te horen kreeg, van Mussorgsky tot Miles tot Stravinski tot Shankar. Van kleins af werd hij tevens blootgesteld aan atonale improvisatie. Op zijn 4de ging hij ukelele spelen, op zijn 5de gitaar, en zijn pianolessen begonnen op zijn negende. Zijn eerste band was een rocktrio met tienjarigen. Hij ging muziek studeren in Studio City, maar spendeerde ook tijd in LA. Als componist, arrangeur en producer scoorde hij dozijnen uren muziek voor film en Tv, arrangeerde en produceerde voor hij live shows, schreef een symfonie, een rockopera enz. Tevens gaf hij les aan heel wat colleges en scholen. Op zijn nieuwe album staan 14 instrumentale tracks, waarvan Byron er 11 zelf schreef. De twee overige tracks zijn covers. Zo is ‘Black Dog’ een cover van Led Zeppelin, ‘Actual Proof’ er één van Herbie Hancock. ‘Melt’ schreef Byron samen met William Harder. ‘For the Mercy of Love’ is een akoestische ballade, evenals ‘El Capitan Beach Road’. Dit zijn voor mij de beste tracks.

Patrick Van de Wiele (3½)

Fourteen instrumental tracks, eleven by Byron, one collaboration and two covers.

V.A.: SongRise 4

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

Waiting On The Light To Change – Matthew Perryman Jones
Catch & Release – Matt Simons
The Great One – Heath Brandon
Oh Father – Kina Grannis
Dirty Old Town – Craig Cardiff
Has It Happened Yet – Rachael Yamagata
Leaf Off / The Cave – José Gonzalez
Prison Boxing – Cataldo
In One Out – Charlie Cunningham
The Breach – Dustin Tebbutt
Better Than Love – Griffin House
Left For America – Ciaran Lavery
Blackbirder – Jackson Dyer

CD 2

She Treats Me Well – Ben Howard
Thin Ice – Liza Anne
I Need A Friend Tonight – Charlie Simpson
Fog Emotion – Vetiver
Actors – Still Parade
This Sweet Love – James Yuill
Goodbye Geoffrey Drake – Graffiti6
Miramare – Sons of the East
Fever To The Form (John Davis Version) – Nick Mulvey
Pain – Robert Francis & The Night Tide
21st Century Heartbeat – Luke Sital-Singh
Take Your Love – Josh Gilligan
Old Highway – Good Lovelies
Here Me Now – Peter Conway

Platenlabel
California Sunset Records

Labelnummer
SR-04

Distributie
Wave Music

Website Artiest
Niet gekend

Met de weg onder onze voeten ligt de zee voor ons! Met dit motto werd een speciale flair van het eiland Sylt toegevoegd aan de vierde editie van de bekende Duitse ‘SongRise’ reeks. Daarvoor stond dan weer ‘Buhne 16’ garant, dat jaarlijks evenement op het eiland Sylt. Deze dubbel-cd bevat dan ook 27 tracks om voor eeuwig weg te dromen van een “getaway” eiland. Melancholie versmelt in gelukzaligheid, verlangen wordt omgezet in voldoening, en lichtheid verandert in diepte. Je krijgt hier dus 27 songs van singer-songwriters, samengesteld door Alexander Brockmeier, Lukas Droese & Michael van Droff. Luxueus gepresenteerd op een dubbel-cd met foto’s van fotografen Alexander Heil en Brian Bojsen. Hier maak je kennis met songs van o.a. Ben Howard, José Gonzalez, Luke Sital-Singh en Rachael Yamagata. Ik moet echter bekennen dat ik die moderne troubadours niet ken. Het is nu eenmaal mijn genre niet, maar toch vallen de songs best mee. Akoestische popsongs dus, die dateren van tussen 2007 en vandaag. Zeer aanbevolen voor liefhebbers van singer-songwriters. Goed voor een dagje onderuitzakken op een zonnig strand.

Patrick Van de Wiele (4)

Acoustic pop songs, highly recommended for lovers of singer-songwriters.

V.A.: Le Chic Club 6

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

True (Original Mix) – Nora en Pure
Hollywood (Original Mix) – Mart feat. Casey
Time To Get Physical (Tube & Berger Remix) - Nice7
Bad Boys Cry (Original Mix) – Mark Lower
On The Wall (Original Mix) - Me & My Toothbrush
The Unhappy Song (Original Mix) – Teenage Mutants & Th’En
Let Me Down (Tube & Berger Remix) – Daniel Steinberg
Wonder If You Know (Original Mix) – Asona
Take Me There (Soul Button Remix) – Patrick Podage
Reckless Ardor (Original Mix) – Edx
I Feel For You (Ben Delay Remix) – Bob Sinclair
What Do You Want (Edit) – Miguel Migs feat. Meshell Ndegeocello
Purple Feeling (Original Mix) – Clyde P

CD 2

Back Home – Fritz Kalkbrenner
Do You Feel The Same? (Purple Disco Machine Remix) – Hercules & Love Affair
True (Original Mix) - Monte
Coming Down (Hi-Life) (Extended Mix) – Monkey Safari
I Don’t Listen Much (Mercury Remix) – Junior
It’s You (Mousse T.’s Discotronic Mix) – Fcl
Surfin – Tube & Berger
Tilly’s Jam – Till Von Sein
After The Hour (Lake People Remix) – Nico Stojan
Wayfaring Stranger (AKA AKA & Thalstroem Remix) – Joachim Pastor feat. Florence Bird
Slip Away (Original Mix) – Bambook & Mennie feat. Cari Golden
Diamonds – Lane 8 feat. Solomon Grey
Pining Moon – Chopstick & Johnjon

Platenlabel
California Sunset Records

Labelnummer
CC-06

Distributie
Wave Music

Website Artiest
Niet gekend

Een avondje en dito nachtje lounge in de clubs verdienen de perfecte soundtrack. 120 Beats per minuut maken dat iedere minuut een avontuur wordt. Het alweer zesde deel van deze Duitse reeks ‘Le Chic Club’ bezit zelfs nog een meer assertieve beat. Dit 6de deel van de clubland compilatie bevat gestileerde gezongen deep house. De mixen zijn van de hand van o.a. Tube & Berger, Monkey Safari, Nora en Pure en Till von Sein, en zullen gegarandeerd gelijk welke house party opsmukken. ‘Le Chic Club 6’ creëert dan ook de perfecte situatie voor een club, of je nu de nacht wil laten overgaan in de dag, of verloren lopen tijdens de “catchy” ritmes overdag. Alexander Brockmeier overzag deze compilatie op dubbel-cd, die prachtig en luxueus uitgegeven is. Met foto’s van fotograaf Oliver Heinemann is dit feilloos gepresenteerd. Maar liefst 26 tracks vullen deze dubbel-cd, en dateren van tussen 2012 en vandaag. Ze zijn naadloos aan mekaar gemixt. Ik ken geen enkele van deze songs, maar ik ben dan ook niet thuis in clubland. Maar de sound doet me denken aan de vroegere disco, waar je eindeloos kon op dansen. In ‘Hollywood (Original Mix) zit wel een sample van Madonna L. Ciccone. Uitstekend dus om een nachtje op door te doen!

Patrick Van de Wiele (4)

These nightly beats are a mixture of house, club sounds, soul & Latin. Perfect for a night of entertainment.

The Love Affair – Steve Ellis: Time Hasn’t Changed us – The Complete CBS Recordings 1967-1971. / 3 CD Box

5/6/2015

DETAIL ALBUMS

Tracks:
Disc 1:
The Love Affair

Everlasting Love
Gone Are The Songs Of Yesterday
Rainbow Valley
Someone Like Me
A Day Without Love
I'm Happy
Hush
60 Minutes (Of Your Love)
Could I Be Dreaming
First Cut Is The Deepest
So Sorry
Once Upon A Season
Tobacco Road
The Tree
Handbags And Gladrags
Build On Love17. Please Stay
Tale Of Two Bitters
One Road
Let Me Know
Bringing Back The Good Times
Another Day
Io Senza Te (Rainbow Valley)

Disc 2:
The Love Affair

Baby I Know
Accept Me For What I Am
Time Hasn't Changed Us
Un Giorno Senza Amore (A Day Without Love)
All Along The Watchtower (BBC Colour Me Pop, 2.8.69)
A Day In The Life (BBC Colour Me Pop, 2.8.69)
Walk On Gilded Splinters (BBC Session, D.L.T., 10.11.69)
Lincoln County
Sea Of Tranquility
Speak Of Peace, Sing Of Joy
Bring My Whole World Tumbling Down
New Day
Walking Down The Road
Gee's Whizz
Gypsy
Goodbye Brother, Farewell Friend
Hurt By Love
Bad Girl
Nine To Five
Thank You Bean

Disc 3:
Steve Ellis

Loot (From the movie Loot)
More More More (From Loot)
Evie
Fat Crow
Take Your Love
Jingle Jangle Jasmine
Have You Seen My Baby (Alias Hold On)
Goody Goody Dancing Shoes
Good Time Livin’
Something’s Gotten Hold Of My Heart
It’s A Man’s Man’s Man’s World
Bread And Wine
Lean On Me
Rainy Night In Georgia
Holly Holy
Charley Patton Rides The Delta
I Don’t Know Why
Gimme Shelter
Pisces Apple Lady
Way Up On The Hill
I Got A Feelin’
Can’t Stop Worryin’ Can’t Stop Lovin’
Take Me To The Pilot
Sympathy

Platenlabel
RPM Records

Labelnummer
RPMBXM 526

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Love Affair
Steve Ellis

Tijdens de Summer of Love, die zich vooral afspeelde in de USA, brak er in Engeland een bandje door dat later geschiedenis zal schrijven. Het was ook nog de periode toen echte popmuziek enige rol van betekenis speelde, een genre dat enkele jaren later ingehaald zou worden door de meer progressieve bandjes en nog wat later door wat we nu nog steeds Glamrock noemen.
De band waar ik naar refereer is The Love Affair en in 1968 scoorden ze met ‘Everlasting Love’ een wereldwijde monsterhit. Voor hen liet Robert Knight zich met zijn versie van het Buzz Cason/Mac Gayden nummer even opmerken. Helaas niet met het succes dat Steve Ellis en zijn vrienden boekten. Ondertussen zijn de namen The Love Affair en Steve Ellis bijna onderdelen van ons cultureel erfgoed geworden geworden maar werd dit nummer al door zoveel anderen gecoverd dat het niet meer weg te denken valt uit ons collectief geheugen.
Het enige minpunt dat op hun conto mag geschreven worden is dat zij niet de muzikanten waren die je toen op de single in de studio hoorde spelen. Patricia Paay, U2, Gloria Estefan, Jamie Cullum en onze eigen Willy Sommers deden een worp naar het succes van Love Affair maar kwamen niet eens in de buurt.
Deze band bestond oorspronkelijk uit muzikanten van The Soul Survivors die nieuwe toekomstplannen hadden. De originele line-up bestond uit Steve Ellis (zang), Morgan Fisher (keys), Rex Brayley (gitaar), Mick Jackson (bass) en Maurice Bacon (drums). Hun allereerste single was eigenlijk een Jagger/Richards compositie, nl. ‘She Smiled Sweetly’ maar flopte over de ganse lijn. Dus het geluk lachte hen toe met ‘Everlasting Love’ en goddank was dit geen ‘one hit wonder’ want met ‘Rainbow Valley’, dat enkele maanden later de hitlijsten aanviel, hadden ze een tweede groot succes op zak. Nog steeds een prachtig nummer en zeker niet oubollig te noemen.
Dankzij Cherry Red Records en RPM Records krijgen we nu deze 3-delige box met al hun CBS nummers, en dat waren er toch wat.
Uiteraard waren de jongens van Love Affair niet vies om enkele covers op hun repertorium te plaatsen. Op dit eerste schijfje krijgen we prachtige versies te horen van o.m. Philip Goodhand-Tait’s prachtige (en een derde grote hit) ‘A Day Without Love’ en Loudermilk’s ‘Tobacco Road’. Van dezelfde Goodhand-Tait’s ‘Bringin On Back The Good Times’ (hun andere grote hit) maakten ze weer zo’n prachtig nummer dat de typische sfeer van de sixties uitademt. Joe South’s, ‘Hush’, dat ook een interessant nummer was om de coveren – zie maar Deep Purple met hun prachtige versie-, kreeg meteen een plaats op hun songlist. Nog meer knappe songs volgen en ‘Handbags en Gladrags’ van Michael D’Abo en nog meer van Goodhand-Tait ‘One Road’ zijn toch allemaal onvergetelijke momenten.
Dat Philip Goodhand-Tait een niet meer weg te denken patroon bij Love Affair werd wordt duidelijk gemaakt op het tweede schijfje dat ook weer volgepropt staat met prachtige, onvergetelijke songs van weleer.
Goodhand-Tait leverde hen ook nog ‘Baby I Know’, ‘Time Hasn’t Changed Us’ en ‘Lincoln County’ d at ook op een hitnotering mikte. Maar helaas had Steve Ellis de band reeds verlaten om zijn eigen nieuwe band Ellis (‘Riding On The Crest Of A Slump’ was een van de sterkste albums uit beginjare zeventig) op te starten. Het typische stemgeluid bij Love Affair was dus verdwenen en dat zorgde toch voor enkele dieptepunten in de verdere carriére van deze band. Toch nog enkele knappe covers zijn het van Dylan geleende ‘All Along The Watchtower’ dat hier een bijzondere bewerking kreeg. Als je misschien dacht dat ze bij Love Affair nog nooit van de Beatles hadden gehoord dan heb je hun versie van ‘A Day In The Life’ nog niet gehoord. Met deze instrumentale versie slaan ze blijkbaar een vreemde weg in. Laat ons het maar houden op een muzikale uitspatting van alle muzikanten die hier ieder op beurt aan bod komen. Voor ‘Sea Of Tranquility’ moeten de kerels live de maanlanding gevolgd hebben want dit nummer ontleend zijn naam aan een van de vele donkere plaatsen op de maan. Na dit sf-experiment dat misschien bij velen niet meteen in de smaak zal vallen, krijgen we het poppy nummer ‘Bring My Whole World Tumbling Down’ maar dan was de room van de soep er een beetje af en ging het bergafwaarts met Love Affair.
Het derde schijfje bevat solowerk van Steve Ellis voor CBS. Op deze duikt werk op van het duo Cynthia Weill/Barry Mann, Philip Goodhand-Tait (Lean On Me) is weer van de partij maar Steve Ellis zelf laat hier horen dat hij toch ook een sterke songsmid is.
De bekendste covers hier zijn vooral ‘Holy Holy’ van Neil Diamond en het van James Brown geleende ‘It’s A Man’s Man’s Man’s World’ dat dan weer andere herinneringen oproept. Ellis heeft voor dit soort nummers wel de geschikte stem, zelfs bij een nummer als ‘Something’s Gotten Hold Of My Heart’ van het componistenduo ‘Roger Cook/Roger Greenaway. Nog twee nummers die meteen in het oog sprongen zijn het van Dave Mason geleende ‘Can’t Stop Worryin’ Can’t Stop Lovin’’, en een mooie uitvoering van Elton John’s ‘Take Me To The Pilot’ en als laatste het nummer waar Steve Rowland & Family Dogg en Rare Bird een redelijk succes mee kenden was natuurlijk ‘Sympathy’. Als je van de Beatles een nummer covert dan moet je dat ook maar eens opnieuw proberen met eentje van de Stones. Steve probeerde het uit met hun ‘Gimme Shelter’.
Of je nu houdt van leuke popmuziek of van muziek die zich ook dit label wil aanmeten, dit zijn drie schijfjes met onvergetelijk momenten. Muziek die voor mij tijdens mijn jeugdjaren mijn ogen deden opengaan omwille van de diverse mogelijkheden die dit genre te bieden had.

Alfons Maes (4½)

Whether you like cute pop music or music who wants to fit in this genre, these are three discs with unforgettable musical moments. Music that opened my eyes because of the strong diversity offered by this genre. And let the band be Love Affair, their music is without any doubt a part of our cultural heritage.
And don’t forget, there were only three big Steve’s in de UK, Steve Ellis, the late great Steve Marriott and Steve Winwood.

Spuyten Duyvil: The Social Music Hour vol. 1

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Keep Your Skillet Good And Greasy
Hot Time In The Old Town/Preaching On The Old Campground
Who’s Gonna Shoe Your Pretty Little Feet?
O Babe It Ain’t No Lie
Lord Franklin
Daniel
Barbara Allen
Reno Factory
The Cruel War
Make Me A Pallet
Fishing Blues
Stewball

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Spuyten Duyvil

Spuyten Duyvil, genoemd naar een buurt in de Bronx, is een 7 koppige band uit Hudson Valley. Als instrumenten gebruiken zij de bouzouki, banjo, akoestische gitaren, basgitaren, harmonica, concertina, drums en allerhande percussie. Hiermee creëren zij een geluid dat zowel authentiek als hedendaags klinkt. En dat is essentieel voor dit album, waarvan de subtitel trouwens ‘Essential Traditional Music Arranged For Today’s Listeners’ luidt. Zangeres Beth Jamie Kaufman en Mark Miller, zanger en bespeler van tenorgitaren en banjo, tevens de leidende figuren, snuisterden in een zangbundel met songs die populair waren rond 1900. De bedoeling hiervan was om net die songs eruit te pikken die vatbaar waren voor een hedendaagse aanpak. Er werd niet alleen gekeken naar het bekend in de oren klinken van de melodieën, maar ook de lyrics moesten nog voldoende relevant zijn. Spuyten Duyvil maakte het zichzelf hierdoor niet makkelijk. Moeilijk gaat ook, moeten zij gedacht hebben en als je het resultaat hoort van hun zoektocht en de frisse, hedendaagse arrangementen die deze, soms meer dan een eeuw oud zijnde songs aangemeten kregen, kan je niet anders dan besluiten dat deze band fenomenaal werk heeft geleverd. Op een eerlijke en respectvolle manier heeft men dit muzikaal erfgoed aangepakt, zodat het lijkt alsof de songs vandaag gecomponeerd zijn. Tevens werd er aandacht besteed aan de meeste diverse muziekgenres. Zo hoor je o.a. jugbandmuziek, blues, Piedmont blues, country, folk en folkrock. Net zoals deze songs oorspronkelijk meestal in familieverband gezongen warden, heeft Spuyten Duyvil ook deze intimiteit weten te bewaren. De opnames gebeurden in een uit 1898, voornamelijk uit hout en plaaster opgebouwd vertrek. Producer Jim Keller, bekend van o.a. Willie Nelson, is er met vlag en wimpel in geslaagd om de warme, intieme sfeer, via analoge opname, vast te leggen. Dit komt niet alleen de muziek ten goede maar ook de artiesten. Zowel songs als artiesten barsten van energie. ‘Keep Your Skillet Good And Greasy’, een door harmonica en rauwe slide gedragen Deltablues, is al dadelijk een kippenvelmoment. Of neem nu het rockende folky ‘Hot Time In The Old Town’ dat overgaat in het gospelachtige ‘Preaching On The Old Campground’. Gas wordt er teruggenomen in ‘Who’s Gonna Shoe Your Pretty Little Feet’, terwijl ‘Reno Factory’ naast country ook gospelinvloeden heeft.
Beth Jamie Kaufman heeft een stem uit de duizend. Zij heeft de luxe om de meest uiteenlopende karakters, stijlen en emoties met een enorm gemak en vanzelfsprekendheid neer te zetten. ‘Lord Franklin’, waar ze doet denken aan Sandy Denny is maar één van haar hoogtepunten. Als tegenspelers heeft zij de rauwe en vaak schorre stemmen van haar collega’s, waardoor ‘Fishing Blues’ een ‘de schone en het beest’ cachet krijgt. Voeg daarbij het hoge niveau waarop hier door de voltallige band wordt gemusiceerd, en je merkt vanaf de eerste luisterbeurt dat dit album een innige liefdesverklaring is aan de ‘good old music’.

Lambert Smits (5)

The way Spuyten Duyvil has provided the old songs with fresh, contemporary arrangements, is not only a tribute to the past, but also a blessing for the listener of today. This album is a declaration of love to the popular American rootsmusic.

Silver Convention: Summernights – Expanded edition

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Summernights
Wolfchild
Hotshot
Voodoo Woman
Telegram
Ain’t It Like a Hollywood Movie
Save Me
Blame it on the Music
Disco Ball
Telegram
Ain’t It Like a Hollywood Movie

Platenlabel
Big Break Records

Labelnummer
CDBBR 0284

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Silver Convention

In 1974 begon de carrière van het Duitse damestrio Silver Convention toen Michael Kunze en Sylvester Levay de single ‘Save Me’ uitbrachten op Jupiter Records. Ik was meteen verkocht aan die erotische discohit. Andere hits zoals ‘Fly, Robin, Fly’ en ‘Get Up and Boogie’ volgden, en de groep kwam in het voortouw van de Eurodisco. Met de release van deze ‘Summernights’ in 1977 kwam er een nieuwe line-up in de groep: Linda G. Thompson koos voor een solocarrière en voortaan bestond het trio uit: Penny McLean, Ramona Wulf en Rhonda Heath (uit New York). Record World Magazine koos hen als de beste “Female Vocal group” in datzelfde jaar. Silver Convention vertegenwoordigde Duitsland op het Eurovisiesongfestival in 1977 met ‘Telegram’ en deze single staat tweemaal op deze release. Ze eindigden er 8ste mee. Andere goede tracks zijn de titeltrack, en het funky ‘Hotshot’. Ook de eerste single ‘Save Me’ werd hermaakt en is hier op te vinden. Bovendien zijn er 2 bonustracks voorzien. Kort na de release verliet Penny McLean de groep. Disco overladen met strijkers, voor de liefhebbers van soul, disco en dance een must!

Patrick Van de Wiele (4)

Euro Disco with lots of strings, for lovers of soul, disco and dance a must have!

Heatwave: Too Hot to Handle – expanded edition

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Too Hot to Handle
Boogie Nights
Ain’t no half Steppin’
Always and forever
Super Soul Sister
All you do is Dial
Lay it on Me
Sho’nuff must be Luv
Beat your Booty
Turn out the Lamplight
Slip your Disc to this
Special Offer
Boogie Nights
Too Hot to Handle
Always and forever
Ain’t no half Steppin’
Boogie Nights

Platenlabel
Big Break Records

Labelnummer
CDBBRX0311

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Niet gekend

In 1976 bracht de internationale groep Heatwave hun debuut ‘Too Hot to Handle’ uit, en tijdens de jaren ’70 zouden ze heel wat hits scoren zoals ‘Boogie Nights’, ‘Always and forever’, ‘Gangsters of the Groove’ en ‘The Groove Line’. Voor dit debuut pende de Brit Rod Temperton (die later wereldberoemd zou worden als de auteur van Michael Jackson’s ‘Thriller’), alle tracks. De Amerikanen Johnnie en Keith Wilder hadden Rod in Duitsland tijdens hun legerdienst leren kennen. En de Brit Barry Blue tekende voor de productie van deze elpee op GTO Records. Opener is de funky titeltrack, gevolgd door de hit ‘Boogie Nights’, waarmee ik hen destijds meteen opmerkte. ‘Ain’t no half Steppin’’ was hun debuutsingle, meer jazzfunk, als je het mij vraagt. Een blijver is de slow jam hit ‘Always and forever’ wel geworden. ‘Super Soul Sister’ is weer richting dansvloer, en bij de bonustracks merk ik ‘Turn out the Lamplight’ op, dat George Benson coverde op de elpee ‘Give Me the Night’. Verder nog bij die bonustracks, de single versies van ‘Boogie Nights’, ‘Too Hot to Handle’, ‘Always and forever’ en ‘Ain’t no half Steppin’’. Tevens de 12 inch discoversie van ‘Boogie Nights’. Opnieuw een aanrader voor soul en discofans, die zich deze heruitgave willen aanschaffen.

Patrick Van de Wiele (4)

This debut album is recommended to fans of soul and disco, who want to buy this reissue.

Heatwave: Central Heating – expanded edition

5/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Put the Word out
Send out for Sunshine
Central Heating
Happiness Togetherness
The Groove Line
Mind Blowing Decisions
The Star of a Story
Party Poops
Leavin’ for a Dream
Wack that Axe
The Groove Line
Mind Blowing Decisions

Platenlabel
Big Break Records

Labelnummer
CDBBRX0316

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Niet gekend

Nadat de Amerikaans Johnnie Wilder de Britse keyboardspeler Rod Temperton in Duitsland ontmoette tijdens zijn legerdienst, werden in het midden van de jaren ’70 plannen gesmeed om de band Heatwave op te richten. Daarnet besprak ik nog hun debuut ‘Too Hot to Handle’ uit 1976 met de wereldhit ‘Boogie Nights’, en hier is de opvolger al. Deze tweede elpee uit 1978 op GTO Records werden opgenomen tussen tournees, met hun opkomende bekendheid in gedachten. Opnieuw werd het merendeel van de tracks gecomponeerd door Rod Temperton. En opnieuw tekende Barry Blue voor de productie. Met ‘Put the Word out’ wordt de sound voor de party gezet. Daarentegen is ‘Happiness Togetherness’ eerder soft soul, maar de bekendste tune hier is de danshit ‘The Groove Line’. ‘Mind Blowing Decisions’ is weer soft soul, en ‘The Star of a Story’ werd later gecoverd door George Benson voor ‘Give Me the Night’. ‘Party Poops’ is up-tempo funk, en verderop bij de bonustracks de 12 inch discoversies van ‘The Groove Line’ en ‘Mind Blowing Decisions’. Rod Temperton verhuisde daarna naar de USA om de huiscomponist van Quincy Jones te worden, en de rest is geschiedenis. Johnnie Wilder geraakte verlamd tijdens een auto-ongeluk. Aanbevolen aan soul en discofans.

Patrick Van de Wiele (4)

This sophomore album from Heatwave is highly recommended to fans of soul and disco.

Don McLean: Live in Manchester – The Complete concert on 2CD’s & 1 DVD

3/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD1

Everyday
Love In My Heart
Can't Blame The Wreck
Homeless Brother
Orphans Of Wealth
Seaman
Castles In The Air
And I Love You So
Superman’s Ghost
Primetime

CD2

1967
Headroom
Winterwood
Dreidel
Crying
American Pie
Infinity
Stardust/Vincent

DVD

Everyday
Love In My Heart
Can't Blame The Wreck
Homeless Brother
Orphans Of Wealth
Seaman
Castles In The Air
And I Love You So
Superman’s Ghost
Primetime
1967
Headroom
Winterwood
Dreidel
Crying
American Pie
Infinity
Stardust/Vincent

Platenlabel
Wienerworld

Labelnummer
WNRCDDV5076

Distributie
Wienerworld

Website Artiest
Don McLean

Wanneer ook jij bij de gelukkigen behoort die deze Amerikaanse singer-songwriter enkele jaartjes terug op de, maar reeds afgevoerde, Turnhoutse VRIJdagen mocht bewonderen, zal je het met me eens zijn dat deze man zowel in de studio als op een podium zijn luisteraars weet te beroeren… met al zijn nummers.
Toen speciaal voor een éénmalig concert overgevlogen, gaf Don McLean daar een concert dat nog steeds in mijn achterhoofd nazindert. Wie erbij was weet dan ook dat hij een ‘speciale’ versie van ‘Vincent’ door de luidsprekers joeg en als je bij het beluisteren van deze versie geen kippenvel kreeg, dan weet ik het ook niet meer.
Deze McLean werd voornamelijk bekend met zijn ‘American Pie’, en nog steeds is het niet voor 100% duidelijk of dit nummer inderdaad gaat over de dood van Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big bopper die tijdens een vliegtuigcrash om het leven kwamen. Sommige noemen dit nummer dan, ook wel eens ‘The Day The Music Died’. Maar langs de andere kant verklaarde Don dat de tekst van dit nummer autobiografisch is en dan zou The Ivey, waarin hij in het nummer over zingt, wel eens de stamkroeg kunnen zijn die vlak bij zijn school gelokaliseerd was. Maar nogmaals, het is en blijft een heet discussiepunt waarover de tekst nu juist handelt in zijn grote hit uit 1971. Buiten deze knappe song liet hij ons nog onvergetelijke momenten beleven met o.a. ‘Vincent’ (1971 – American Pie), ‘La La Love You’ (1975 – Homeless Brother), ‘Crying’ (1980 – Chain Lighting) en ‘Castles In The Sky’ (Tapestry) uit 1981. Maar het nummer dat ook zeer populair werd is eigenlijk het al in 1970 verschenen ‘And I Love You So’ dat zeer geliefd werd bij diverse collega’s die dit meermaals coverden.
Tijdens dit concert werd Don bijgestaan door John Platania en de Jamie Marshall Band.
Op deze live-registratie vinden we gelukkig al deze nummers terug maar ook nog van andere toch wel bijzondere liedjes kregen we knappe versies te horen zoals het country getinte ‘Love In My Heart’ (Love Tracks) maar een moment om even bij stil te staan is de verrukkelijke a-capella versie van ‘Seaman’ uit zijn album ‘Believers’. Op dit eerste schijfje volgen ook nog ‘Homeless Brother’ uit zijn gelijknamige lp, ‘Superman’s Ghost’ dat handelt over George Reeves’ filmkarakter ‘Superman’, ‘And I Love You So’ (Tapestry) en wordt afgesloten met het swingende ‘Primetime’ afkomstig uit zijn ‘Primetime’ langspeler.
In Turnhout werden we reeds overdonderd door zijn bindteksten en hier in Manchester was dat niet anders. Hij weet niet alleen muzikaal zijn publiek te entertainen maar geeft ook steeds wat informatie bij iedere song die volgt.
Het tweede schijfje herbergt ook nog enkele onvergetelijke momenten. ‘1967’ en ‘Headroom’ zijn natuurlijk terug te vinden op de langspeler ‘Headroom’. Onder luid applaus zet hij het emotioneel geladen ‘Crying’ (Chain Lightning) in om zo verder te gaan naar wel zijn grootste hit ‘American Pie’. En hoe kon het ook anders, met ‘Stardust/Vincent’ besluit McLean zijn prachtige concert. Helaas kregen de Engelsen niet de eindeloze versie van dit nummer te horen zoals wij dat hier in Turnhout wel kregen. In Manchester brengt hij het gewoon solo op de akoestische gitaar terwijl wij hier op de Grote Markt toen wel een zeer ‘aangepaste’, met volledige band inclusief Hammondorgel en synthesisers, onvergetelijke en sterk afwijkende versie kregen. Wie dat daar toen live heeft opgenomen heeft iets van onschatbare waarde in handen.
Toen McLean weer in 2010 in een hotel in Manchester aankwam merkte hij dat dit aan de voorkant helemaal gerenoveerd werd maar dat de achterkant ervan in authentieke, originele stijl is bewaard gebleven. Er kwam hem iets bekend voor maar wist niet juist meteen was het was. Toen hij de receptioniste om informatie vroeg liet ze verstaan dat dit hotel de vroegere ‘Free Trade Hall’ was en daar had McLean in het verleden meermaals een concert gegeven. Toeval? Toch wel vreemd, niet.
De bijbehorende dvd geeft ons het concert visueel weer. De beelden zijn vrij aanvaardbaar en de klankband klinkt overtuigend. De dvd geeft ons het ganse concert weer.
Een concert van deze grote Amerikaanse singer-songwriter is altijd een belevenis die je steeds zal bijblijven want met zijn nummers gaat Don recht doorheen je hart, op zoek naar de emotionele plekken en blijft daar gewoonweg hangen tot het concert voorbij is. Concerten om te koesteren.

Line-up muzikanten

Don McLean: vocals, akoestische gitaar
John Platania: gitaar

The Jamie Marshall Band

Jamie Marshall: rhythm gitaar
Simon Callow: Keyboards
Andy Ebsworth: drums
Grahame White: Lead gitaar
Dave Stubbs: bass

Alfons Maes (5)

Attending a concert of this great American singer-songwriter is always an emotional experience you will always remember. McLean goes with his songs straight through your heart, looking for the emotional spots and stays there until the concert is over. A concert to cherish...

Vincent Cross: A Town Called Normal

3/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Town Called Normal
Cursed
Cuckoo
Turn Your Eyes
Trouble Being There
My Love
Childish Things
Footnotes
Silent Waltz
Walking On The Outside
Wrack & Ruin
Sometimes

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Vincent Cross

Honkvast kan je Vincent Cross moeilijk noemen. Alhoewel zijn wieg in Dublin stond, groeide hij op in Australië, om in 2006 naar New York te verhuizen. Cross zag Amerika als het land waar hij zijn talent beter tot ontplooiing kon laten komen. Twee jaren na zijn aankomst in het land Uncle Sam resulteerde dit reeds in het 12 tracks tellende album ‘Home Away From Home’, dat hem erkenning opleverde in het bluegrassmilieu. Op ‘A Town Called Normal’, waar hij als zanger, de gitaar, de mandoline en sporadisch de mondharmonica ter hand neemt, zijn deze samen met de bas en de banjo de meest voorkomende instrumenten. Ook nu zou je weer kunnen verwachten dat, gezien de gebruikte instrumenten, dit album bol zou staan van bluegrass. En dit is niet het geval. Akkoord bluegrass is nog steeds aanwezig, maar Cross graaft ook dieper in de rijke muziekgeschiedenis van Amerika. Zo zijn down home country blues, folk, country en zelfs een vleugje old jazz, de nieuwkomers in Vincents repertoire. Op de titeltrack en tevens opener van het album laat Cross al dadelijk in zijn kaarten kijken. De song start rustig en Cross’ stem roept herinneringen op aan de jonge Dylan. Je verwacht dat de song op dit ritme ook zal eindigen. Maar niets is minder waar want plots geeft Vincent er een andere wending aan. Het tempo wordt opgedreven door een knappe banjotokkel. In de verte klinkt ook een mondharmonica, waarna de song terug in zijn rustige plooi valt. ‘Cursed’ drijft de luisteraar dan eerder de richting in van bluegrass grootmeester Bill Monroe, terwijl het iets meer dan één minuut durende instrumentale ‘Footnotes’ in een jazzsfeertje baadt. Op een vijftal songs wordt de band nog versterkt met drums, waardoor de muziek zijn weg zoekt in de indie folk en indie rock.
Vincent Cross heeft een heldere stem, die perfect de sfeer kan neerzetten die zijn songs nodig hebben. Via de 11 eigen composities bewijst Cross zich ook als songschrijver. Mooie melodieën met sterke chorussen zijn op ‘A Town Called Normal’ duidelijk zijn handelsmerk.

Lambert Smits (4)

With this album Vincent Cross digs deeper into the American music history. Although bluegrass is still here, folk, down home country blues, country, old jazz and even indie rock make their debut. With 11 original songs Cross also proves his phenomenal songwriting.

Tony Succar: Unity – The Latin Tribute to Michael Jackson

3/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

I Want You Back
Billie Jean
Man in the Mirror
Sera que no me amass
Earth Song
Human Nature
Todo mi amor eres tu
Black or White
Smooth Criminal
They Don’t Care about Us
Thriller
You Are not Alone

Platenlabel
Unity Entertainment Corp
Universal Music Classics

Labelnummer
00602547187529

Distributie
Universal Music Belgium

Website Artiest
Unity Latin Tribute

Deze cd is een testament aan het adres van The King of Pop, Michael Jackson. Het project is ontstaan uit de passie van de Peruviaanse producer & multi-instrumentalist Tony Succar, die in Miami opgroeide. Op het album spelen meer dan 100 muzikanten mee, waaronder Latin superstars zoals Tito Nieves, Jon Secada enz. en dat alles werd gemixt door Jackson’s legendarische geluidstechnicus Bruce Swedien. Het project duurde maar liefst 4 jaar, en Succar zette Jackson’s pop en R&B om in salsa en tropische ritmes. “De muziek die Jackson beïnvloedde (funk, soul en jazz) is geïnspireerd op Afrikaanse muziek” zei Succar, “en Afro-Peruviaanse en Cubaanse muziek is dat ook”. Succar groeide op met Jackson’s muziek, en begon al in zijn tienerjaren piano en percussie te spelen. Pas na diens dood in 2009 begon hij zich in de muziek te verdiepen. Na een salsaversie van ‘Thriller’ kreeg hij zulke goede reacties met de vraag voor een compleet album. Via Kickstarter lanceerde hij een campagne en bracht meer dan $ 10.000 bijeen. Tito Nieves opent met ‘I Want You Back’, en die zanger bracht andere Latin zangers mee. Jean Rodriguez zingt aldus ‘Billie Jean’, en Kevin Ceballo ‘Man in the Mirror’. ‘Blame it on the Boogie’ wordt ‘Sera que no me amas’ door Michael Stuart, gevolgd door India die het ontroerende ‘Earth Song’ brengt. Jon Secada koos voor ‘Human Nature’, waarna Obie Bermúdez samen met Jennifer Peña het duet ‘I Can’t Stop Loving You’ ofwel ‘Todo mi amor eres tu’ zingen. Het stampende ‘Black or White’ volgt door Kevin Ceballo met het al even swingende ‘Smooth Criminal’ door Jean Rodriguez’ erachter. Daarna nog tweemaal Kevin Ceballo met eerst het perussielied ‘They Don’t Care about Us’ en ‘Thriller’. Tito Nieves sluit samen af met zijn zoon met het duet ‘You Are not Alone’. Een swingend Latin eerbetoon aan MJ dat er best mag zijn! Succar overweegt al volgende Unity projecten met de muziek van The Beatles, The Bee Gees door een Latin lens. Indien die zo geslaagd zijn als dit, ben ik voorstander!

Patrick Van de Wiele (4½)

Luca Giordano Band: Off The Grid

3/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Jumpin Eye
Curly Hair Woman
Off The Grid
When I’ll Be Gone
Since I Met You Baby
Never Enough
Cold Valley
One Way Road
Pami
Flyin Back To My Baby
Don’t Ever Leave Me

Platenlabel
GG Records

Labelnummer
GGRecords 002

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Luca Giordano

De Italiaan Luca Giordano is een echte ‘travatori blues musicale’. Zeg maar een echte muzikale bluestroubadour die al een tijdje zijn eigen weg heeft geplaveid in deze blueswereld. Italië is dus meer dan alleen het land van voetbal, pizza, pasta, overheerlijke wijn en zonovergoten stranden. Niet dat het echt het walhalla is van de Europese bluesscene, toch heerst er ook overduidelijk een echte bluesstructuur. Denk maar even aan oa. Enrico Crivellaro, Rudy Rotta, Franko Limido van de band Family Style, Maurizio Pugno, Mike Sponza en Egidio Juke Ingala, en je weet ongetwijfeld wat ik bedoel. Luca werd geboren in 1980 in het kleine stadje Teramo in de mooie streek van Abruzzo. Op zijn 14de oefende hij op zijn kamer enkele ballades in, om zes jaar later zijn eerste bandje het Jumpin’ Eye Blues Quintet te vormen en het album ’The Moon Is Full’ in 2006 boven de doopvond te houden. Niet snel hierna verhuisde Luca voor een korte periode naar Chicago. Daar werd Luca overdonder door de sound van de West Side en performde hij er met de grootste Chicago bluesartiesten. Het zou voorgoed zijn leven veranderen. In 2008 ontmoet Luca de ‘late great’ Eric ‘Guitar’ Davis. Uit deze ontmoeting ontstond al snel een muzikale collaboratie en een hechte vriendschapsband. Samen toerden ze onafgebroken door Amerika en Europa, en stonden -door toedoen van ondergetekende- in 2013 op het gerenommeerde Duvel Blues Festival in Puurs. Tot het noodlot enkele maanden later toesloeg en Eric het slachtoffer werd eind december van een gewelddadige carjacking. Nu heeft Luca Giordano een nieuwe cd uit die meteen ook een eerbetoon is voor zijn vriend Eric Davis. In 2011 was Luca Giordano reeds succesvol met zijn debuutalbum ‘My Kind Of Blues’ en met het uitermate knappe schijfje ‘Chicago “2011 Studios” Sessions’ met zijn Spaanse compagnon en harpwonder Quique Gomez. Op zijn nieuwste telg ‘Off The Grid’ ontpop Luca zich tot een heuse singer-songwriter. Met een zekere maturiteit en complexiteit pende hij liefst negen van de 11 nummers bij elkaar. De opwindende instrumentale ‘Jumpin’ Eye’ is meteen een pakkende opener. Luca komt meteen in de spotlights met knappe gitaarriffs en die zijn perfect in balans met de orgeltunes van Fabrizio Ginoble. In ‘Curly Hair Woman’ komt voor het eerst de blazerssectie bovendrijven. Onder leiding van Sax Gordon (tenor sax) vormen Mark Earley (baritone sax) en trompettist Doug Woolverton de hoornsectie. Meteen is ook duidelijk dat Luca over warme en bluesy stembanden beschikt. De titeltrack is een leuke en swingende moderne bluestrack. Het middenstuk wordt ingekleurd door een hippe pianosolo die perfect is ingewilligd door Luca’s gitaarlicks. Met het instrumentale ‘When I’ll Be Gone’ gaat men onverwijld naar de West Side van Chicago. De samenvloeide muzikale arrangementen vormen een mooi opbouwend geheel rond Luca’s gitaargrooves. En dat is eigenlijk net zo bij de eerste coversong. Bij Ivory Joe Hunter haalde Luca het wondermooie ‘Since I Met You Baby’. De ballade is omgetoverd tot een hemels mooie instrumentaal luisterstuk. De strakke backing van drummer Alessandro Svampa en Walter Cerasani (bas) vormen de basis voor het Chicago gebaseerde ‘Never Enough’. Luca kegelt ons alweer omver met knap overgoten gitaarriffs. De uptempo ritmes van het instrumentale ‘Cold Valley’ zijn de voorloper voor het funky ‘One Way Road’. De hemelsmooie instrumentale jazzy song ‘Pami’ is een orgel trio sessie die verankerd is met Luca’s gitaarriffs. De jazzy ondertoon blijft enigszins behouden in ‘Flyin Back To My Baby’. Als afsluiter laat Luca Giordano ons nog even wegdromen bij de mooie arrangementen van ‘Don’t Ever Leave Me’, origineel van JW Williams.
Het album ‘Off The Grid’ is een beklijvende release. Met een klap heb je een vlotte traditionele bluesstijl, een jazzy sfeertje en een diepe soulsound. Check it out baby !

Philip Verhaege (5)

The album 'Off The Grid' is a haunting release. With one stroke you have a smooth traditional blues style, a jazzy atmosphere and a deep soul sound. Check it out baby!

Howlin’ Stone: Slow Blues in A

3/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Do My Own Thing
The devil Is watching You
Love Breaks You Down
Going Home To Live With God
Ode To Mister Johnson
Flying Home
How In The Devil
Come Home
Heart Beat Like A Hammer
I Put A Spell On You

Platenlabel
Keep The Blues Alive

Labelnummer
KTBA 2014022

Distributie:
Niet Gekend

Website Artiest
Howlin’ Stone

Tot voor 26 april ll. was Howlin’ Stone voor mij nog een ongeschreven blad maar door toedoen van de ‘Brothers Sympa’ AKA Theo en Martin Brouwers kwam daar door hun festival ‘Keeping The Blues Alive’ gelukkig verandering in. Op het vermelde ‘bluesfest’ hadden ze me behoorlijk van m’n sokken geblazen door hun aanpak van de blues. Puur en loepzuiver waren zo mijn eerste vaststellingen en dat zou het ganse concert zo blijven en wat was ik blij dat we nog eens een bluesband van bij onze noorderburen aan het werk zagen waar de blues werd gepredikt zoals het hoort.
Om het met hun eigen woorden te verbloemen… Howlin’ Stone zijn vier jonge gasten met passie voor de blues en daarmee verduidelijken we er nog bijna de juiste passie! Mede door op diezelfde golflengte te zitten bereikten ze vorig jaar nog de finale van de Dutch Blues Challenge en het gevolg daarvan was deze prachtige CD die werd uitgebracht door het ‘Keeping The Blues Alive’ label.
Tom, Daan, Thimo en Julien brengen door hun samenhorigheid en liefde voor de blues deze terug tot leven en ja, we zijn wat blij dat het niet onmiddellijk gekenmerkt hoeft te zijn door scherpe bluesrock gitaren en dat bewijst zeker Daan Geerlings door de juiste noten te raken en daarmee te bewijzen dat er nog meer dan voldoende talent daar aanwezig is.
Opener is er eentje van Johnnie Taylor en met ‘Do My Own Thing’ laat Tom Janssen horen dat hij de juiste vocale kwaliteiten bezit om het nog ver te schoppen in de blues scène. Johnnie T. kennen we allen uit de Stax stal en daarmee is het nog des te meer opmerkelijk dat deze Howlin’ Stone er een met hun arrangement er een zuiver Deltabluesje van maken met het betere slidewerk van de hand van Daan Geerlings.
Op ‘The Devil Is Watching You’, een eigen werkje van deze Howlin’ Stone hoor je duidelijk dat de ritme sectie bestaande uit Thimo Gijezen op bass en Julien Rapmund aan de drums uit het juiste hout zijn gesneden en daarmee laten ze duidelijk horen dat ze een solide basis zijn voor deze band. Dat ze, en zeker Tom vurige fans zijn van de helaas veel te vroeg overleden Sean Costello (1979-2008) schreven ze overal van de daken en met ‘How In The Devil’ brengen ze dan ook meer dan een hulde aan Costello.
Een krachtig signaal wordt ook de wereld ingestuurd doordat ze ook eigen maar best wel sterk werk brengen op deze ‘Slow Blues In A’ en dan willen we ‘Love Breaks You Down’ wel even in de spotlights zetten. Met deze intense ‘blues’ moeten ze wel iedere gevoelige snaar weten te raken bij de blues adepten. De pakkende vocale vibes van Tom’s stem samen met het loepzuivere gitaarwerk van Daan plaatsen dit nummer bij mij op diezelfde hoogte als ‘Tin Pan Alley’ zonder daar SRV onrecht te mee willen aandoen.
Omdat ik een liefhebber ben van de schurende en rauwe stem van Tom die soms een jongere Tom Waits bij me oproept hoef ik daardoor nog niet alles goed te vinden en ook al brengen ze een verdienstelijke versie van de gospel-traditional ‘Going Home To Live With God’ toch vind ik zijn stem hier minder in passen, iets wat hij dan weer meer dan voldoende goed maakt bij ‘Ode To Mister Johnson’ waar ze hulp krijgen van smoelschuiver Reno (Reno’s Rumble) en zeker het enthousiasme bij ‘Heart Beat Like a Hammer’ werkt dan weer zeer aanstekelijk.
Een meer dan positieve kennismaking met dit eerste studio werk van deze Howlin’ Stone en een band die ze bij onze noorderburen zeker moeten koesteren want het beluisteren van deze ‘Slow Blues in A’ brengt het gevoel voor de blues meer dan tot leven en voor de eeuwige twijfelaars onder ons luister maar eens naar hun meer dan 12-minuten lange versie van Screaming Jay Hawkins zijn ‘I Put A Spell On You’, voor mij een A+.

If you’re yearning to experience the blues like it should be, listen to his ‘Slow Blues In A’.

Paper Moon Shiners: Paper Moon Shiners

2/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Who’s That Knockin’?
Devil Up There
Nobody
Dance Into The Sea
Same Thang
Come On In My Kitchen
Stickerbush
Tell The Story
Git
Carolina Moon
That’s My Weakness
Space

Platenlabel
Geen vermelding

Labelnummer
Geen vermelding

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Paper Moon Shiners

Elena Antinelli en Frank Meyer, beter gekend als Paper Moon Shiners, zijn wel erg vreemde eenden in de vijver van de Amerikaanse rootsmuziek. De uit Austin, Texas afkomstige Elena en haar muzikale vriend en levenspartner Frank stichtten Paper Moon Shiners in 2011. Elena had reeds een lange ontdekkingstocht naar oude Amerikaanse muziek achter de rug en Frank, die in het verleden nog bassist was in de band van harmonicavirtuoos Gary Primich, had wel interesse in het verhaal van Elena. In tegenstelling tot hun muzikale collega’s, hebben Elena en Frank zich gespecialiseerd in vintage songs en componeren zij ook met de Amerikaanse muziek uit het begin van de 20ste eeuw als inspiratiebron. De muziek die Paper Moon Shiners maakt is deze van de drukbezochte medicine shows, rokerige juke-joints in de Delta en nostalgische Harlemse nightclubs. Frank bespeelt o.a. akoestische gitaren, resonators, ukelele en net als Elena neemt hij ook een stuk van de zang voor zijn rekening. De basstem van Frank en het ietwat frêle, soms bakvisachtige stemmetje van Elena vullen mekaar perfect aan. Je zou je kunnen afvragen hoe je de sound van het begin van de vorige eeuw met zo een beperkt instrumentarium aanvaardbaar kan neerzetten. Wel dan heb je buiten het talent van dit duo gerekend. Bovendien zorgt net dit minimum aan instrumentale begeleiding ervoor dat alle aandacht naar de stemmen gezogen wordt, waardoor de songs nog meer cachet krijgen. Cabaret, vaudeville, blues, vintage jazz, swing, ragtime of Amerikaanse folk, het klinkt allemaal ontzettend knap. Moest men bij de opnames, de tik of de kras van de 78 toerenplaat geïmiteerd hebben, dan zou je amper kunnen ontdekken dat dit opnames anno 2015 zijn. Het album opent met de traditional ‘Who’s That Knockin’?’, dat begint met een klop op de deur, waarna Elena met een onschuldig stemmetje de gast verwelkomt, terwijl Frank op akoestische gitaar en kazoo begeleidt. In ‘Devil Up There’ verpersoonlijkt de diepe, donkere basstem van Frank op een knappe manier de helbewoner.Licht en donker, vrolijkheid en tristesse liggen bij Paper Moon Shiners erg dicht bij elkaar.
Songs die werkelijk in de woelige jaren ‘20 het licht zagen zijn ‘Carolina Moon’ uit 1929 van Benny Davis en Joe Burke en het uit 1928 daterende ‘That’s My Weakness’ van Sam Stept en Bud Green. En natuurlijk mocht Robert Johnson niet op het appel ontbreken. Zijn ‘Come On In My Kitchen’ krijgt door Elena’s schelle stem een wel heel speciale behandeling.
Dit album van Paper Moon Shiners katapulteert je op een uiterst originele manier terug naar de roaring twenties, maar een optreden bijwonen van dit duo lijkt me, omwille van het visuele aspect, nog een stuk aantrekkelijker. Paper Moon Shiners zou de affiche van één van onze zomerfestivals enorm verrijken.

Lambert Smits (4½)

With minimal instrumental accompaniment and perfectly complementary voices, Paper Moon Shiners gives a second life to the music of the Delta juke joints, the medicine shows and nostalgic nightclubs in America at the beginning of the 20th century.

The Kentucky Headhunters: Meet Me In Bluesland

2/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Walking With The Wolf
Little Queenie
She's Got To Have It
Party In Heaven
Meet Me In Bluesland
King Rooster
Shufflin' Back To Memphis
Fast Train
Sometime
Superman Blues

Platenlabel
Alligator Records

Labelnummer
ALCD 4965

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
The Kentucky Headhunters

Voor deze countryrock en southern rockband begon alles in 1968 toen ze als Itchy Brother (en zeg maar gerust ‘familieband’) in Glasgow, Kentucky (USA) maar ook daarbuiten menig podia afschuimden en zo toch serieus wat aandacht naar zich konden trekken.
Itchy Brother bestond uit de gebroeders Richard (gitaar, vocals) en Fred Young (drums) maar ook hun twee neven Anthony Kenney (bass, vocals) en Greg Martin (lead gitaar, vocals) waren muzikaal aangelegd en maakten ook deel uit van de band. Ze hadden haast een contract op zak bij het Led Zeppelin’s label Swan Song label maar door de plotse dood van Zep-drummer John Bonham werd ook het label opgedoekt. In 1982 brak de band op. Toen Martin in 1986 de outfit nieuw leven probeerde in te blazen waren de gebroeders Young wel geïnteresseerd maar Anthony Kenney vond dit niet meer nodig. Zo kwam Doug Phelps voor een poosje de band vervoegen. Ze zouden niet langer onder de naam Itchy Brother verdergaan en besloten om de naam The Kentucky Headhunters te gebruiken.
In 1989 kwam dan hun eerste langspeler onder hun nieuwe naam uit, ‘Pickin’ On Nashville’ dat enkele jaren later gevolgd werd door o.m. ‘Electric Barnyard’ (1991), ‘Rave On!!’ (1993) en op ‘That’ll Work’ uit 1993 werd voor een eerste keer samengewerkt met de Amerikaanse blues pianist Johnnie Johnson (Chuck Berry, Rolling Stones). Ondertussen bleven de kerels langspelers maken zoals bv. het in 2000 uitgebrachte ‘Songs From The Grass String Ranch’, ‘Soul’ (2003), ‘Big Boss’ (2005), en het in 2011 verschenen ‘Dixie Lullabies’ waren een gevolg van hun intense productiviteit.
Dit jaar verscheen dan hun ‘nieuwste’ (eigenlijk een album dat ze een tijdje geleden reeds opnamen maar nu pas wordt uitgebracht) muziekpaletje en de samenwerking met Johnnie Johnson wordt hier weer in veel geuren en kleuren aangedikt. Johnson overleed in 2005, hij was 80.
Dat The Kentucky Headhunters nog steeds fenomenaal bekend zijn in de USA, daar is geen twijfel over mogelijk.
Blues en rock-‘n-roll, het maakt niet uit welk genre muziek je hoort. Van de elf nummers die we hier terugvinden hebben we geen enkele moment van verveling gevonden, Met ‘Walking With The Wolf’, waarin de slide voor de opening mag zorgen, krijgen we een sterke kick-off. Piano en slide, het gaat allemaal mooi in elkaar op.
Met Chuck Berry’s ‘Little Queenie’ gaat het rock-‘n-roll feestje gestaag verder, Johnson laat horen hoe hij de ivoren toetsen beheerst. En dan hebben we de cover reeds gehad. Knappe gitaarpicking opent het ietwat meer getemperde ‘She’s Got To Have It’ maar luister vooral naar de diepe, donkere stem van Johnson. Knappe bluesakkoorden volgen elkaar op in het toch schitterende ‘Party In Heaven’ terwijl we met ‘Meet Me In Bluesland’ niets anders dan onvoorstelbaar schitterende blues te horen krijgen. Hoe zou dat toch live klinken? Fantastisch, denk ik. ‘Shufflin’ Back To Memphis’ gaat aarzelend van start maar bewijst toch na enkele seconden dat het bij de hoogtepunten mag gerekend worden. Wie op het swingende tempo van het instrumentale ‘Fast Train’ de beentjes kan laten bewegen als een volleerd danser, die nodig ik hier graag bij uit want hier worden alle remmen losgegooid. Meer twaalf akkoordenblues krijgen we in ‘Sometime’ dus we komen een beetje tot rust na de zwierige momenten van ‘Fast Train’. Met het schitterende bluesy ‘Superman Blues’ wordt afgesloten. Dit is weer van die blues die niet meer gemaakt wordt.
We hebben hier enkele jaren op moeten wachten maar wat de Headhunters ons hier presenteren grenst gewoon aan het geniale.
Oude of nieuwe blues, noem het maar hoe je het wilt maar alles zit hier weer zeer strak op zijn plaats: fantastische slide-momenten, sterke bluesy vocalen van zowel de Headhunters als Johnson, de juiste bass en drumondersteuning maken van ‘Meet Me In Bluesland’ de cd waarop eigenlijk velen zaten te wachten. Niets anders dan superlatieven hier. Heren bluesfestival organisators, The Kentucky Headhunters is een naam die niet op je volgende affiche mag ontbreken. Je haalt er niet alleen een grote naam mee binnen maar ze zijn ook nog allemaal authentiek en zeer sterk in het afleveren van langspelers.

Alfons Maes (5)

Carolyn Wonderland: Live Texas Trio

2/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Palace Of The King
At The Crossroads
Come Together
Only God knows When
Samson and Delilah
Monkey In The Game
Nobody’s Fault But Mine
Walk On
Heart
Cumbia Raza
When I Go Away
Let’s Go Get Stoned

Platenlabel
Bismeaux Records

Labelnummer
BRD9593

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Carolyn Wonderland

Er is niets zo mooi wanneer een artiest puur en oprecht uit de verf komt en zijn of haar passie voor de blues brengt in een no-nonsense vorm en onder die noemer mag je zonder fout deze Carolyn Wonderland vermelden. Vorige vrijdag nog te bewonderen op Duvel Blues en gewoon door haar eenvoud wist ze iedere aanwezige te boeien tot de laatste noot.
Haar nieuwste album is een ‘live’ compilatie die op drie diverse locaties werd opgenomen maar waarvan zeker ‘Antone’s Home Of The Blues’ in Austin, TX in het oog springt.
Carolyn Wonderland heeft al aardig wat CD’s op haar actief maar dit is haar eerste volledige ‘Live’ album en zo kunnen haar fans achteraf nog beter genieten van deze dame die uitblinkt in nederigheid en eenvoud wat haar nog des te sympathieker maakt.
Naast haar bandleden Cole El-Saleh aan de keyboards en drummer Rob Hooper komen en nog enkele gasten aan bod op dit mooie album. Met ‘Palace Of The King’ worden de fans van het stevigere werk al dadelijk op hun wenken bediend maar persoonlijk vind ik haar sterkte dat ze zonder moeite kan overschakelen naar pakkende ballads zoals bij Doug Sahm zijn ‘At The Crossroads’. Op ‘Come Together’ dat ze samen schreef met Ruthie Foster komen de gasten Guy Forsyth en Shelley King hun assistentie verlenen.
Dat Carolyn Wonderland niet vies is om echte klassiekers op te waarderen door er haar eigen arrangement aan toe te voegen bewijst ze met ‘Samson and Delilah’ een nummer dat al meer levens heeft geleefd dan de black cat en al in 1927 onder een andere titel het leven zag door Blind Willie Johnson. Van deze gospel-blues zanger brengt ze ook ‘Nobody’s Fault But Mine’ en daarmee wordt nogmaals bewezen dat die oude nummers in een andere en modernere versie zeker niet te versmaden zijn, zeker wanneer Carolyn bij deze laatste haar keel volledig opent om er een prachtige gospel van te maken. Hallelujah!
Op haar eigen ‘Walk On’ roept ze de extra hulp in van 2 trompettisten, Patrick Brink en Shelley Cox en daarmee lonkt ze toch wel naar New Orleans. Een beetje Latin blues kan ook bij deze diva met eentje van Cesar Rosas en zo wordt de spirit van Los Lobos opgeroepen waarmee bevestigd wordt dat deze Cesar toch een uitzonderlijk goede songwriter is. Afsluiten doet ze dan ook in stijl met de klassieker ‘Let’s Go Get Stoned’ iets waar we aan toe zijn na alweer een belevenis met deze Carolyn Wonderland.

Freddy Vandervelpen (4)

‘Pure in all her simplicity is the strength and true blues of Carolyn Wonderland’

Good Lovelies: Burn The Plan

1/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

In The Morning
Waiting For You
Broken Hearted
Open Windows
Last Night
When The City Settles
Don’t Hold Back
Old Fashioned Love
Four O’Clock
Into The Dark
Slow Road
The Doe
Watching TV

Platenlabel
Six Shooter Records

Labelnummer
GL007

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Good Lovelies

Caroline Brooks, Kerri Ough en Susan Passmore zijn de drie dames die samen Good Lovelies vormen. Als zangeres hadden ze individueel reeds de nodige ervaring opgedaan, zodat ze een achttal jaren geleden besloten om hun krachten en uiteraard hun stemmen te bundelen in Good Lovelies. Buiten de zang zijn de dames akoestische gitaristen, die hier nog ondersteund worden door een heuse band. Good Lovelies wil, naar eigen zeggen, zich profileren als folktrio. Nu is dat lovenswaardig, maar met de 13 eigen composities op ‘Burn The Plan’ geven zij ook te kennen dat zij breder mogen mikken. Opener en het van een elektronische touch voorziene ‘In The Morning’ mag dan misschien niet het sterkste nummer zijn, het geeft wel een inkijk in de mogelijkheden van de drie dames. Mogelijkheden die al dadelijk aan bod komen in het volgende nummer ‘Waiting For You’, dat een leuke, pittige uptempo song is die ook wat popinvloeden herbergt en daardoor wel hitambities genereert. Dat Good Lovelies deels gemodelleerd is op de vrouwelijke zanggroepen uit de fifties wordt duidelijk in het Zuiders klinkend, calypso- achtige ‘Broken Hearted’ en het zwoele ‘Don’t Hold Back’. Voor de meest traditionele folksong van het trio is het wachten op het oorspronkelijk door akoestische gitaren en piano ingezette, en later door de band aangevulde ‘Four O’Clock’. Vocaal klikt het volkomen tussen Caroline, Kerri en Susan, al klinkt het soms wat braafjes. Op zich is dat geen echt probleem, maar zoals ze sporadisch op ‘Burn The Plan’ bewijzen liggen er voor hen meerdere wegen open dan louter het zachtere werk. Na hun vorige, reeds van 2011 daterende ‘Let The Rain Fall’ verrast ‘Burn The Plan’ misschien minder, maar het bevestigt wel de stelling dat er met Good Lovelies rekening dient gehouden te worden.

Lambert Smits (4)

The three fantastic voices of Good Lovelies have more in their march than good old brave folk. The uptempo, spicy ' Waiting For You ' and ‘Broken Hearted’, modeled on the female vocal groups of the 1950s, prove it completely.

Boy = Girl: Boy = Girl

1/6/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Blue Modal #2
Back In Your Arms Again
Isn’t It Funny
I Did I Do I Will
This Ol’ Cowgirl
Enjoying The Ride
Wish I Was On That Train
Back To Black
Oh Death
Bright Light
What If I Fall
Little Baby Rocks & Cries
Well Well Well
Cold Cold Ground
Dog Done Died
Lonesome Reuben’s Train

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
BoyequalsGirl

Boy = Girl is een duo uit Ohio, dat bestaat uit Paul Kovac en Jen Maurer. Zowel Jen als Paul hebben hun muzikale sporen reeds ruimschoots verdiend. Jen leidt de ‘Pardi-gras’band Mo’ Mojo, die zydeco injecteert met Americana, rock & roll en rhythm & blues en Paul heeft Hillbilly Idol, waarvan het repertoire het ganse spectrum van de Amerikaanse rootsmuziek omvat. Paul en Jen kennen mekaar reeds meer dan 20 jaren en besloten met Boy = Girl hun vriendschap ook muzikaal te bezegelen. Beiden beheersen ze meerdere instrumenten zodat ze slechts sporadisch beroep moeten doen op gastmuzikanten. Jens hoofdinstrument is de akoestische bas, maar ze kan net zo goed over de baan met akoestische gitaar, banjo, Korg orgel of percussie. Ook Paul speelt akoestische gitaar, banjo en percussie en neemt de elektrische gitaar er nog bij. Hun muzikale interesses zijn diep geworteld in het rijke Amerikaanse muzikale verleden, waarbij Bill Monroe, George Jones & Tammy Wynette, Emmylou Harris & Gram Parsons en Johnny Cash en June Carter hun grote voorbeelden zijn. Het naar hen genoemd album is dan ook enorm gevarieerd. Het sublieme getokkel op de banjo maakt dat opener en treinsong ‘Blue Modal #2’al meteen een schot in de roos is. Het duo is ook niet vies van een niet voor de hand liggende aanpak. Wie dacht dat een Westernsong niet verenigbaar zou zijn met een twang gitaar, zal aangenaam verrast zijn met ‘Back In Your Arms Again’. En wat te denken van een slow countrynummer in croonerstijl? Wel Jen bewijst in ‘Isn’t It Funny’ dat het perfect mogelijk is. Zin in een supersnelle Texas swing? Geen probleem ‘I Did, I Do, I Will’ bedient je op je wenken, en let ook eens op de melodieuze fiddle van gast Denny Jones. Het enkel door percussie begeleidde ‘Little Baby Rocks & Cries’ zet de super samenzang van het duo dan weer extra in de verf, terwijl ‘Wish I Was On That Train’ een jazzy bluesnummer uit de duizend is. Paul en Jen eren hun voorbeelden Jones & Wynette met de old school country ballade ‘What If I Fall’ met Pete Freeman op de pedal steel. Drie van de zestien songs zijn covers en wel ‘Back To Black’ van Amy Winehouse, dat met de banjo in de hoofdrol, bijna een nieuwe song lijkt. Een twisting banjo is dan weer de earcatcher in de Marshall Tucker song ‘This Ol’ Cowboy’, hier door Jen aangepast als ‘This Ol’ Cowgirl’. Laatste cover is het minder bekende ‘Well Well Well’ van Bob Dylan en Danny O’Keefe. De prachtige stemmen van Jen en Paul, de enorme muzikale variatie en de immense passie van het duo voor de Amerikaanse rootsmuziek maken dat dit album er eentje is om te koesteren.

Lambert Smits (4½)

Jen and Paul are not only creative musicians but also impressive singers. In addition, they are geniuses at writing songs in the most different styles of American roots music, such as Texas swing, western songs and countryballads. If one duo can keep this music in the spotlights, then surely Boy = Girl!