Track:

1. Viva La Quinta Brigada

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Lazy Afternoon

Lazy Afternoon verrast ons andermaal met een schijfje met welgeteld één song. Nog niet zo lang geleden deden ze dit reeds met ‘Before You Fall Asleep’. Voor ‘Viva La Quinta Brigada’ ging Lazy Afternoon snuffelen in de folkmuziek. Het nummer werd geschreven door Christy Moore en handelt over de Ieren die in de Spaanse burgeroorlog tegen het regime van Franco vochten. Lazy Afternoon probeerde het nummer een Tex-mexjasje aan te meten, maar het werd dan wel een tot op de draad versleten jasje. Dit lijkt eerder op een met accordeon opgesmukte smartlap dan op een Tex-mexsong. Op de momenteel overal opduikende bierfeesten, wanneer de alcohol reeds zijn werk leverde, kan Lazy Afternoon misschien nog op enig begrip rekenen, maar onder degelijke Tex-mex kan je dit nummer zeker niet catalogeren.
Het is en blijft mij trouwens een raadsel waarom Lazy Afternoon telkens een cd met één song uitbrengt. Het ware beter te wachten tot men een full album zou kunnen vullen. Het zou niet alleen professioneler overkomen, maar het zou zeker een duidelijker licht werpen op deze vijfkoppige Zweedse band en een bredere quotering mogelijk maken.

Lambert Smits (2½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. That’s What Love Will Make You Do
2. I’m Dore Down
3. Oh Pretty Woman
4. All Your Love I Miss Loving
5. Unchain My Heart
6. Any Ol’ Way
7. That’s The Way Love Is
8. I Want To Love You
9. Leap Of Faith
10. Cold Sweat

Platenlabel
Eigen beheer

Labelnummer
Geen nummer

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Al Corte’

Eerst en vooral lijkt de stem van Al Corte’ een beetje op die van Billy Price, maar dat zou de laatste toch wel erg onrecht aandoen als hij daar mee vergeleken zou worden. Al is een coverzanger. En de essentie van coveren is dat je aan de song een eigen draai geeft of er iets speciaals mee doet zodat het nummer minstens even goed, zoniet nog beter wordt dan het origineel. In dit geval kan geen enkele van de tien blues- en soulcovers tippen aan het origineel. Hoe kan het ook anders als je zowat de bekendste en murw gedraaide klassiekers gaat behandelen met slecht klinkende keyboards en synths om blazers- en strijkerspartijen te vervangen. Covers van Little Milton, James Brown, Otis redding, Albert King, Otis Rush etc… ‘Cold Sweat’ van James Brown is tenenkrommend slecht! Hij had zijn geld beter gespendeerd aan een paar songschrijvers en daarna wat ‘origineel’ materiaal opgenomen. Dit klinkt als een saaie routineuze coverband. En daar kan ik elk weekend wel ergens eentje van vinden in het clubcircuit.
 
Peter Jacobs (2)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Intro
   
2. One in the Rhythms of Hope
3. A For Aria
4. Owner of a Lonely Heart
5. Listening With Me
6. Time and A Word
7. Infinite Mirage
8. Soul Eternal
9. Wonderous Stories
10. Renaissance of the Sun
11. Roundabout
12. Roundabout
13. I See You Messenger
14. New New World

Platenlabel
Ear-Music

Labelnummer
Promo-CD

Distribute
V2 Records Benelux

Website Artiest
Anderson Ponty Band
Jon Anderson
Jean-Luc Pony

"Can't repeat the past?... why of course you can!" - F. Scott Fitzgerald - "The Great Gatsby"
Driving back to San Francisco recently from a languid day trip to Big Sur, l finally decided that the time was optimal to listen to my download of the much anticipated new CD by legendary Yes singer songwriter, Jon Anderson and violin virtuoso Jean Luc Ponty (famed for his solo albums and early work with Frank Zappa and Mahavishnu Orchestra). The Anderson Ponty Band previewed the project for Kickstarter backers three weeks before the general release. Hopelessly techno-challenged, I besieged my husband for two days for help with backing up the coveted files.
As we weaved around the bucolic Coast Highway, my mind was blown by the symmetry achieved through the pairing of these two legendary talents. "Better Late Than Never" is the aptly titled eventual product of a chance meeting in the 80's of the two Atlantic label mates. Taken from a live showcase at the Wheeler Opera House in Aspen, the finished project retains the energy and rawness of a live show refined by a modicum of editing in the studio. The undertaking, which was launched in July of last year had a rather circuitous journey to its completion. One hurdle was overcome when scheduling conflicts prevented guitarist Jamie Dunlap (a Ponty alumni) who originally played at Wheeler to appear on the finished project. Jamie Glaser, also of Ponty fame redid all the guitar work which appears to have been seamlessly inserted.
This collaboration, which I will see in San Francisco at the Regency Ballroom on November 17th, in particular brings me full circle back to my youth. How will watching such icons of the 70's in concert together affect me now that I am in my mid fifties with so much life under my belt? Still, the music continually caused my thoughts to journey back to my own "Almost Famous" era at a Jean Luc Ponty concert I was reviewing for a Sacramento newspaper 37 years ago when I was just 17. Richard, my future husband, although an avid fan of the band was detained by security while I witnessed the soundcheck and interviewed the bass player. I apprehensively informed my eager interview subject that I regretfully could not accept his invitation to join him later, as I had a rather serious relationship going with the nervous lanky eighteen year old on the other side of the stage door of the formidable Sacramento Memorial Auditorium. In fact, prior to being sent on this assignment, I had to bone up on Mr. Ponty's recordings via Richard's home-recorded cassettes (which usually served as background music for make-out sessions)-but I digress.
I mean, I was a Yesfan, like so many "square pegs" of my era who gleaned spiritual insight by earnestly deciphering Jon Anderson's cryptic, cosmic lyrics. 20 minute “songs” about birth, death, rebirth, and The Revealing Science of God issued from the speakers of my brand new Kmart SoundDesign stereo system complete with eight track!
I've seen all good people turn their heads each day and satisfied I'm on my way shouted so many times (the day I found out I'd passed the GED test allowing me to legally escape high school where I was regularly denigrated) that the lyrics became my language; a doxology and salvation. Listening to Yes music was to become such a revered ritual and even achieve in our minds that which much of Progressive rock did: it superseded (or augmented) our parents' religion-which brings us to the present.
It occurred to me that with this coupling, both artists injected a perceptible added element of joy into the other’s foundational work with respect and space (not unlike Richard and me). This work enables the classics to "breathe" in new, earthy, jazz infused arrangements framed with Ponty's fluid, dancing violin and Anderson's lilting poignancy. Re-imagined versions of Yes songs, Ponty classics with newly created lyrics by Jon Anderson, and a few new numbers are offered. Anderson, who initiated the pairing has managed in one Kickstarter backed album to realize what the recent incarnations of Yes have struggled to do: bring back the life force and cosmic brilliance that infused so much of their seminal work.
As with many Yes (Firebird Suite) and Jon Anderson solo projects, the album opens with an instrumental piece which serves as an overture. "A For Aria", features Ponty's graceful runs and is evocative of moments of "Nous Somme Du Soleil" as well as much of other early 70's era Yes.
"And You and I, the quintessential Yes tour de force is given a pared down treatment with delicate piano by keyboardist Wally Minko which evokes a theme of time slipping away on this earthly journey. The added emphasis on the word "they" in the line: 'They won't tell you...' seems to be Anderson's advice as an elder statesman (who has maybe endured decades of betrayal by the business of music) to trust only one's inner voice. A sad resoluteness rather than ethereal discovery is conveyed especially with the lack of an embellished finish. I didn't want it to end and was unnerved when it did so rather abruptly.
"Time and a Word," the title track of their second album (which he supposedly wrote as an anthem after hearing "Hey Jude" for the first time) receives an inspired reworking with reggae which comes off surprisingly well. Anderson's opening with a tale of a visit to Jamaica which he doesn't remember much of except that it was "Fine in '69!," chants of "Bob Marley!" and the chorus of "She Loves You" for good measure could have ended up being corny and cringe-worthy. But, the spirit of the lyrics match the exuberant arrangement and Anderson's joyous performance. "Roundabout" is as energetic as the original version with Ponty's electric violin taking the lead role that guitarist Steve Howe would normally play and an organ suggesting a hint of very early Yes. Anderson's vocals complete with scatting are crisp and layered on this, especially considering his respiratory illness of recent years. However, "Wonderous Stories" belies a vulnerability and fragility due to a slightly labored vocal. A spirited "Owner of a Lonely Heart," remains pretty faithful to the original with the exception of an exciting solo by drummer Rayford Griffin in the break.
"Infinite Mirage" re-imagines the iconic "Mirage" from Jean Luc Ponty's 1977 number one hit album, "Enigmatic Ocean." Anderson's expository writing matches the piece's trademark serenity. "Listening With Me" is based on "Stay With Me" from 1979's "A Taste For Passion" and claims "So how we do forget the making of the mystic world and the making of the perfect life." In the sensual "Renaissance of the Sun" ("Renaissance" from "Aurora") Anderson sings "How you mesmerize and magnify with the power of your love." Needless to say, once upon a time, this trio of trademark Jean Luc Ponty numbers served as the soundtrack to a teenaged romantic life. This album will be like manna from heaven for people my age who will recognize that their life journey and acquiescence of maturity (however painful) is in a sense mirrored by the themes and the treatment that Better Late Than Never" gives to these classics. This obvious labor of love offers (in an age of so much disposable music) both the structure and vision of the best of classic Yes and even Mahavishnu Orchestra.
New songs such as "I See You, Messenger" feature guitarist Jamie Glaser's dexterity and background vocals. "Soul Eternal," which Anderson previously performed with jazz rock fusion band Azigza delivers a jubilant flight of swinging world music and searing violin.
Now, this is grownup Yes for those of us who have been imprinted with the growth of our children, the death of our parents, and the indelicate march of time.
As harmonic interplay filled the car, I realized I'd missed the energy that writing implants in me. Tonight, I made a decision to write a new review. Ah, fusion.
For more information and forthcoming tour dates visit the official AndersonPonty Band website: http://www.andersonpontyband1.com/

Antoinette Stern

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Band Intro
   
2. One In The Rhythm Of Hope
3. A For Aria
4. Owner Of The Lonely Heart
5. Listening With Me
6. Time And A Word
7. Infinite Mirage
8. Soul Eternal
9. Wonderous Stories
10. And You And I
11. Roundabout
12. I See You Messenger
13. New New World

Platenlabel
Ear-Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Anderson Ponty Band
Jon Anderson
Jean-Luc Ponty

Na 30 jaren wordt de progrock-fan verwend met ‘Better Late Than Never’. Reeds in de jaren ’80 was Jon Anderson vragende partij om de krachten te bundelen met Jean-Luc Ponty. Fundraising via Kickstarter blijkt nu de katalysator te zijn. Jon Anderson heeft mooi fijn kristal gebroken tot 1980 als zanger van de supergroep Yes en Jean-Luc Ponty wordt als jazz-violist geroemd voor zijn solo-werk KingKong (gecomponeerd door Zappa) en zijn projecten van ’78 en ’79, Enigmatic Ocean en Cosmic Messenger. Begrijpelijke avontuurlijke intenties en toenaderingen die nu eindelijk geleid hebben tot een nieuw hoogtepunt in beider carrières.
Voor mij ligt de eenvoudige CD uitgave, maar je kan ook een Deluxe Edition op de kop tikken met een DVD van de live performance in the Wheeler Opera House van Aspen, Colorado.
‘Better Late Than Never’ zal je niet van je sokken blazen. Daarvoor is het allemaal wat te braafjes. Naarmate je echter de cd meermaals in de lader duwt, stijgt het vertrouwen in je aankoop. Jon Anderson zingt met zijn natuurlijke hoge stem (geen falsetto, maar een alto tenor) een serie bekende Yes-klassiekers en enkele composities van J-L. Ponty. Ouwe koek in een nieuw kleedje bij het eerste gehoor, maar het toevoegen van Jean-Luc’s vioolspel aan de opener ‘One in the rhythm of hope’ en ‘Owner of the Lonely Heart’ is een echte verrijking. En het gaat verder/dieper dan een viooltje hier of daar. Sommige songs kregen heel nieuwe arrangementen met een jazzy-inslag, of zelfs een ska-ritme. De fijnzinnige composities cirkelen om je hoofd en Jon’s zangtechniek blijft de perfectie nastreven. ‘Mirage’ (van Jean-Luc Ponty’s hand) werd omgevormd tot het aantrekkelijke ‘Infinite Mirage’. De fransman speelt o.a. op een lang vergeten omgebouwde 5-snarige blauwe viool, opgepikt uit zijn kelder enkele jaren geleden en blijkbaar ideaal voor de band.
J-L. Ponty: But I found it in my cellar a few years ago again, and so to play with the power I need for this band, I use the blue violin. And then I have a brand new more acoustic wood finish violin which was custom made for me by a violin maker in New York State, in Ithaca, New York, Ithaca Strings. And it’s a great instrument that sounds good acoustically, also with five strings, but it can also be mic’d, and so because we’ll have an acoustic part of the set.
Ben ik nu overgelukkig met dit project van 2 iconen in de muziekwereld? De cd beluistert zich prima als background, stoort nooit, en de aandachtige luisteraar ontdekt altijd wel een nieuwe noot. Toch had ik de (hoorbare) inbreng van Jean-Luc Ponty iets ruimer verwacht. Jon’s zang overheerst in de composities en refereert met zijn specifiek stemgeluid onvermijdelijk naar de jaren ’70 en Yes. Misschien volgende maal wat meer arrangementen uit Ponty’s gouden vingers?
PS. Je kan nog steeds een financiële bijdrage doen via Kickstarter en in ruil ontvang je free CD, Music, free entry to concerts, free dvd,… dus toch een 2de project?

Line-up:

• Jon Anderson (vocals)
  
• Jean-Luc Ponty (electric violin)
• Wally Minko (keyboards)
• Baron Browne (bass)
• Jamie Dunlap (guitar)
• Jamie Glaser (guitar)
• Rayford Griffin (drums)

Marino Serdons (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Moving On
   
2. Chasing The Past
3. Edge Of The Rainbow
4. New York I Want You Back Again
5. And We Were Young Again
6. Maybe Tomorrow
7. Never Get Over You
8. Little One
9. Beyond The Borderline

Platenlabel
Cherry Red Records

Labelnummer
CDBRED671

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
The Zombies

Voor hen die het misschien nog niet wisten of hiervoor nog nooit van deze hand hebben gehoord, The Zombies is een van die groepen die mee verantwoordelijk waren voor de ’60 British Invasion.
Ze lieten het eerst van zich horen met het nummer ‘She’s Not There’ van Rod Argent waarmee ook Santana jaren later scoorde. Colin Blunstone (zanger Zombies) overdeed dit nogmaals maar onder de naam Neil McArthur.
Hun tweede langspeler ‘Odessey And Oracle’ (1967) wordt de dag van vandaag nog steeds beschouwd als het grote voorbeeld van hoe de psychedelische popmuziek moest klinken. Uit dit nummer kwam hun wereldhit ‘Time Of Season’ voort en dat was eigenlijk wel een verrassing voor hen. Het nummer werd pas in 1968 uitgebracht en in het prille begin van 1969 werd dit een wereldhit.
De band splitte reeds vrij vroeg maar in 2004 besloten de heren om de Zombies weer nieuw leven in te blazen. En dat leverde hen geen windeieren op.
Blijkbaar gaan ze nu verder op het elan van hun tweede langspeler ‘Odessey And Oracle’ want op deze nieuwe schijf vinden we genoeg indicaties dat ze nu verder bouwen op hun schitterende langspeler uit 1967.
Meteen maar al melden dat dit een schitterende homogene plaat is geworden en dus ook hier hoogtepunten  vermelden zou afbreuk doen aan de kwaliteit die de Zombies weer aan de dag leggen.
Of we nu vanuit onze luie stoel naar bv. ‘Moving On’ of ‘Edge Of The Rainbow’ dat een ietwat bluesy gevoel meekreeg, zitten luisteren, het zijn gewoonweg nummers die je keer op keer kunt beluisteren zonder de fastforwardtoest te moeten gebruiken. Rod Agent heeft het nog steeds in zich als componist want alle nummers zijn van zijn hand. Colin Blunstone bewijst na al deze jaren dat hij nog steeds een groot vocalist is, zijn stem klinkt nog net alsof hij 25 was.
Dat Tom Toomey een schitterend gitarist is, daar moet je bij deze leraar gitaar niet aan twijfelen. Op alle nummers kunnen we wegkwijnen onder geweldige riffs die uit zijn gitaar worden getoverd. Het nummer ‘And We Were Young Again’ is dan weer zo een van die momenten waarop je al je zorgen weer eens kunt laten gaan. Je wordt hier zowaar vrolijk van. En de heren hoeven niet meer terug jong te worden want zelfs op hun gezegende leeftijd maken zij nog steeds sublieme muziek. De jongste onder hen, Toomey, is een sterke aanwinst in hun huidige line-up.
Alleen ‘I Want You Back Again’ is geen nieuw nummer maar eentje uit 1965 dat nu een speciaal jasje aangemeten kreeg.
We hebben hier lang op moeten wachten maar het was het wachten waard in alle opzichten. De Zombies presenteren hier een fantastische schijf die volgepropt zit met memorabele nummers, composities die na pakweg  dertig jaar nog even actueel en fris zullen klinken. Weer het ultieme bewijs dat de oudjes, en ik val hier helaas weer in herhaling, het nog steeds voor het zeggen hebben wanneer het op muziek aankomt om van te smullen en dit een dik halfuur aan één stuk.
Line-up:

• Rod Agent: Keyboards, vocals
  
• Colin Blunstone: vocals
• Jim Rodford: bass, backing vocals
• Steve Rodford: drums, percussion
• Tom Toomey: gitaar, background vocals

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Wright Sisters: That’s OK
   
2. Robin Clark: Daddy Daddy (Gotta Get A Phone In My Room)
3. Jennie Smith: It’s Murder For Roberta
4. Young Sisters: Casanova Brown
5. The Challengers: Every Day
6. The Shondells: I Gotta Tell It
7. The Petites: The Beating Of My Heart
8. The Fashions: I Just Got A Letter
9. The Contessas: Hard Guy To Please
10. O’Nita Hammond: Mighty Fine
11. The Velvetones: Yes I Will
12. The Blossoms: Big Talking Jim
13. Marilyn Britton: Smart Boy
14. Cathy Carroll: Poor Little Puppet
15. Capri Sisters: Fairy Tales
16. Diane & The Darlettes: The Wobble
17. Maureen Gray: Dancing The Strand
18. The Sharmettes: My Dream
19. The Challengers: I Hear An Echo
20. Margie Rayburn: Bobby Is My Hobby
21. The Chiffons: Doctor Of Hearts
22. The Lovelettes: Puzzling Love
23. The Buttons: Popeye Does The Mashed Potatoes
24. The Four Cal-Quettes: Again

Platenlabel
Croydon Municipal

Labelnummer
CR9015

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen

Bob Stanley van Croydon Municipal brengt met ‘All About The Girls’ andermaal een aantrekkelijke compilatie uit. Rode draad zijn deze keer The Girls Groups uit de sixties. Sinds de geboorte van de rock & roll had niet enkel de toen gangbare amusementsmuziek een serieuze bocht genomen, maar ook de jeugd had haar eigen cultuur gevonden en de tieners eisten hun plaats op in de maatschappij. Jongeren waagden massaal hun kans om een graantje mee te pikken van de nieuwe muziekvormen. Waren het de jongens die zich groepeerden in rockbandjes, dan waren het de meisjes die zich verzamelden in de girl groups. Meestal bestonden ze uit een drie- of viertal zowel zwarte als blanke zangeressen.  De onderwerpen van de songs waren praktisch altijd de dingen die de jeugd aanbelangden. Een nieuw liefje, ontrouw en gebroken harten waren de meest voor de hand liggende onderwerpen van de songs. Deze onderwerpen en een mooie samenzang van de enthousiaste, emotioneel klinkende stemmen waren de noodzakelijke ingrediënten voor het genre. Vaak leunden de meiden ook dicht tegen de doo-wop aan, zodat de songs bol stonden van ‘sha la la’s’, ‘doo ooh ooh’s’ en ‘yeah yeah’s’. Nu zijn er een pak compilaties van meidengroepen op de markt en toch springt ‘All About The Girls’ er uit. Dit komt vooral omdat Stanley niet is blijven stilstaan bij de groepjes die  zich in de bekendheid wisten te zingen, maar dieper is gaan graven, zodat de ook vaak zeldzame opnames hier een plaatsje kregen. Speciale aandacht gaat zeker uit naar de sfeervolle soul van The Challengers in ‘Every Day’, maar vooral naar Robin Clark die amper 10 jaar was toen ze ‘Daddy Daddy (Gotta Get A Phone In My Room)’ opnam. De Wright Sisters openen met ‘That’s OK’ waarin ‘Cathy’s Clown’ van The Everly Brothers doorklinkt. Jennie Smith die tot dan nogal volwassen klinkende muziek had opgenomen, probeerde met ‘It’s Murder For Roberta’ ook de jeugd aan haar zijde te krijgen. Een sensuele ballade krijgen we van de Capri Sisters met ‘Fairy Tales’, waarop de zusjes Phyllis, Annette en Terrie laten horen dat hun samenzang niet moet onderdoen voor die van de jongens. Alle 24 tracks hebben iets te bieden, en de aanwezigheid van talrijk moeilijk te vinden opnames, maken van dit album zonder meer een dikke aanrader!

Lambert Smits (5)

Tracks:
Disc 1

1. Quite Rightly So
   
2. Shine On Brightly
3. Skip Softly (My Moonbeams)
4. Wish Me Well
5. Rambling On
6. Magdalene (My Regal Zonophone)
7. In Held Twas In I
8. Glimspes Of Nirvana
9. Twas Tea Time At The Circus
10. In The Autumn Of My Madness
11. Look To Your Soul
12. Grand Finale

Bonus Tracks

1. Il Tuo Diamante (“Shine On Brightly” Italiaanse versie) (Mono)
   
2. Quite Righly So (single A-Kant)
3. In The Wee Small Hours Of Sixpence (Single B-Kant)
   

Disc 2

1. Shine On Brightly / Mono Mix Remastered (Previously Unreleased On Cd)
   
2. Quite Rightly So
3. Shine On Brightly
4. Skip Softly (My Moonbeams)
5. Wish Me Well
6. Rambling On
7. Magdalene (My Regal Zonophone)
8. In Held Twas In I
9. Glimspes Of Nirvana
10. Twas Tea Time At The Circus
11. In The Autumn Of My Madness
12. Look To Your Soul
13. Grand Finale
    

Disc 3

1. Monsieur Armand (Mono)
   
2. Seem To Have The Blues (Most All The Time) (Mono)
3. Magdeleine (My Regal Zonophone) (1967 Mono Versie)
4. Shine On Brightly (1967 Mono Version)
5. In The Wee Small Hours Of Sixpence (Stereo Mix)
6. Monsieur Armand (Stereo Backing Track)
7. A Robe Of Silk (Stereo Backing Track)
8. Mcgregor
9. The Gospel According To… (Wish Me Well)
10. Skip Softly (My Moonbeams)
11. Quite Rightly So
12. Ramblin’ On
13. Shine On Brightly
14. Skip Softly My Moonbeams
15. Wish Me Well
16. Long Gone Geek
17. In Held ‘Twas In I (Look To Your Soul /Finale – Korte Versie)

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 32500

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Procol Harum

Dat men bij Esoteric Recordings voor kwaliteit én detail oog heeft, bewijst men nu ook met deze uitgebreide (her)uitgave van een van Procol Harum’s beste langspelers ‘Shine On Brightly’.
Dit was de band’s tweede studioalbum en werd aanzien als een voorbeeld van een vroege progressieve vloedgolf.
Het sterke bewijs hiervan was natuurlijk het 17-minuten durende epos ‘In Held ‘Twas In I’ en vele bands volgden later ook hun voorbeeld.
Op de originele langspeler, met de ietwat macabere cover, stonden welgeteld zeven nummers, zeven sterke songs want op dit album laat Robin Trower horen hoe hij het zessnareninstrument beheerst. Persoonlijke voorkeuren zijn er niet gezien het album gewoonweg een muzikaal pareltje is alhoewel kwade tongen er anders over nadachten. ‘Quite Righly So’, ‘Skip Softly (My Moonbeams)’, ‘Wish Me Well’ zijn gewoonweg het label dat Procol Harum zich eigen heeft gemaakt.
Op deze uitgave vinden we enkele bonus tracks zoals ‘Il Tuo Diamante’ oftewel de Italiaanse versie van ‘Shine On Brightly’. Even wennen aan de taal maar muzikaal zit dit zeker op zijn plaats. Van het zowat meest commerciële nummer ‘Quite Rightly So’ krijgen we hier nu de single versie en klinkt al even overtuigend als de langspeelversie. Deze single kreeg in maart 1968 ‘In The Wee Small Hours Of Sixpence’ als B-kant mee.
Het tweede schijfje is dezelfde langspeler maar met een andere cover en dit is een volledige mono mix.
Op het laatste schijfje krijgen we ook de nummers van ‘Shine On Brightly’ maar er werden extra nummers vooraf op gezet, nl. ‘Monsieur Armand’, niet meteen een hoogvlieger, maar het bluesy ‘Seem To Have The Blues (Most All The Time)’ leunt dan weer een beetje beter aan bij het commerciële circuit en een instrumentale backing versie van ‘Monsieur Armand’, met schitterend gitaarwerk van Trower, krijgen we er hier bovenop. Nog twee nummers die nooit de finale versie hebben gehaald zijn ‘A Robe Of Silk’ en ‘McGregor’ ook niet meteen de nummers die ze als single zouden uitbrengen. ‘Wish Me Well’ wordt hier ook hernomen maar volgens mij betreft het hier een versie die kennelijk niemand van de band goed genoeg vond om op de nieuwe langspeler te zetten. Het kreeg als werktitel ‘The Gospel According To… (Wish Me Well)’. Luister goed naar dit nummer, het is en blijft toch een sterk nummer. Als afsluiter krijgen we nog de korte versie van ‘In Held ‘Twas In I’ dat ons meteen leidt naar de grote finale. En van een finale gesproken, gewoonweg schitterend, zelfs deze korte versie.
Procol Harum was niet meteen de band waarvan we ieder jaar een of twee grote hits mochten verwachten maar hun muziek was steeds bijzonder, sterk en daarom misschien niet toegankelijk genoeg voor de doorsnee muziekliefhebber.
Esoteric Recordings zal in 2015 vier titels van Procol Harum heruitbrengen allemaal in de ‘DeLuxe’ campagne die ze momenteel voeren.
Verplichte aanschaf voor de Procol Harums fans van het eerste uur maar deze uitgaves zetten de deur op een kier voor hen die misschien nog nooit van deze schitterende Britse band zouden gehoord hebben.
In dit leuke doosje vinden we buiten een uitgebreid begeleidend boekje met foto’s ook nog drie replica’s van affiches waar de band ooit heeft gespeeld: San Francisco International Pop Festival (26 en 27 oktober 1968), een affiche van hun concert in de Grande Ballroom van Grand River, Beverly (17 mei 1968, Detroit, MI USA) en nog eentje van een ander concert (datum niet echt leesbaar meer) op diezelfde locatie. En een uitvouwbare folder met de teksten van deze langspeler.
Line-up:

• Robin Trower (gitaar
  
• Gary Brooker (vocals, harmonica, keyboards)
• Matthew Fisher (gitaar, keyboards)
• B.J. Wilson (drums)
• David Knights (bass)
• Keith Reid (words)

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. I Fell In Love With The Blues
   
2. Back To Paradise
3. Song For Honeyboy
4. Souvenir Of The Blues
5. Dancin’ Girl
6. You Never Know
7. Three Way Inn
8. Must Be Love
9. Take It Like That
10. Sweet Tooth
11. Lonesome For Leavin
12. Tore Down & Blue
13. Since I Saw You

Platenlabel
Airtight Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
D’Mar & Gill

Drummer Derrick D’Mar en zanger/gitarist Chris Gill zijn al enkele jaren muzikale ‘soulmates‘. Het album ‘Take It Like That’ is de opvolger van het succesvolle ‘Real Good Friends’ uit 2011. Het album werd geregistreerd in Chris ‘Kid’ Andersen Greaseland Studios. In de backing vinden we onze goede vriend en harpvirtuoos Aki Kumar terug. Net zoals Kid Andersen bas en tweede gitaar speelt, houdt Bob Welch de drumstoel warm, tovert Jerry Jemmot met zijn diepe bassnaren en komt Frankie Ramos met enkele onvoorspelbare saxtunes tevoorschijn. Het schijfje opent met de luchtige bluesklanken van ‘I Fell In Love With The Blues’. De Indiase mondharmonica speler Aki Kumar kleurt meteen het nummer met zijn speelse harptunes. In het daaropvolgende nummer worden we meteen ondergedompeld in de onheilspellende diepe Deltaklanken van ’Back To Paradise’. Gill demonstreert zijn kunsten op slide gitaar, terwijl D’Mar het ritme strak houdt met trommelgrof.
Het nummer ‘Souvenir Of The Blues’ is een eerste rustpunt, maar met ‘Dancin’ Girl’ gaan we onvermijdelijk terug naar het diepe zuiden. Na het countrygevoelige ‘You Never Know’ glijden we samen nog even naar New Orleans met het jazzy ‘Three Way Inn’. Schommelend op het terras van een juke joint genieten we nog snel even van ‘Must Be Love’ en het Caribische klankenspel in de titeltrack. De magie van de rivier is terug in ragtime nummers als ‘Sweet Tooth’ en ‘Tore Down & Blue’. In het afsluitende ‘Since I Saw You’ glijdt de zeemzoete altsax zo in de gitaararrangementen van Chris Gill. D’Mar & Gill maken ons bijna gek met hun duizelingwekkende Delta bluesvaardigheden.

Philip Verhaege (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Everlasting Love
   
2. Brand New Start
3. As The Crow Flies
4. Step Inside
5. Requiem For A Tyrant
6. Nu Clear Blues
7. Little One
   
8. Modesty    
9. Yellow Rose Of Texas
10. Turn To Stone
11. Heaven’s Word
12. El Doomo
13. Best of Days
14. Everlasting Love (live) ((Charity track))

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD469

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Steve Ellis

Steve Ellis is en blijft een bezig bij. Hij is nog steeds een van die unieke zangers in Groot-Brittannië die de kunst verstaat om memorabele songs te schrijven maar die ook met werk van collega’s weet om te gaan en waar hij steeds zijn persoonlijke stempel op drukt.
Met deze (her)uitgave uit 2004 van Angel Air krijgen we nu totaal andere benadering van de nummers waarmee Love Affair, zijn band Ellis maar ook zijn solowerk in de muziekmedia geraakte.
‘Everlasting Love’ is gewoonweg subliem, zeg maar een meer akoestische versie van het origineel. Van dit nummer krijgen we ook nog een live-versie waarop Paul Weller zijn bijdrage levert.
Verder nog andere nummers die Steve nu op een totaal andere manier presenteert zoals ‘Requiem For A Tyrant’, ‘Modesty’ en ook een zéér korte versie van de klassieker ‘Yellow Rose Of Texas’ waarop we ook even Roger Daltrey horen, werd hier voor zien van nieuwe arrangementen.
Roger Daltrey (The Who) speelt nog steeds een grote rol in het leven van Steve Ellis.
Nog meer hartbrekende momenten krijgen we in de vorm van ‘Turn To Stone’ en ‘Little One’.
Maar het werd vooral uitkijken naar, en voor mij nog steeds de beste rockballad ooit gecomponeerd, ‘El Doomo’ uit zijn album ‘Riding On The Crest Of A Slump’ uit al weer 1972. Zelfs deze versie, zonder het schitterende gitaar werk van Andreas Grüber (Andy Gee) weet mij tenvolle te overtuigen. Deze versie is een serieuze concurrent van het origineel geworden. Nog steeds even prachtig als toen. Luister vooral naar Steve’s vocalen, gewoonweg subliem!! Helaas geen versie van de nog steeds memorabele  ‘A Day Without Love’ en het onvergetelijke ‘Bringing On Back The Good Times’, songs waarvan je meteen in een betere gemoedstoestand geraakt. Therapeutische songs, zeer zeker.
Hierbij nog twee links naar deze voortreffelijke sixties iconen:

https://www.youtube.com/watch?v=Mg_WrOy11Zs

https://www.youtube.com/watch?v=mNDh6Uu2DGc

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Ted Heath: Swinging Ghosts
   
2. Max Bygraves: Diabolical Twist
3. Chris Williams And The Students: The Monster
4. Sharkey Todd & The Monsters: Cool Gool
5. Charles Blackwell: Death Valley
6. Mike & Bernie Winters: Fallout Shelter
7. The Vampires: Clap Trap
8. Kay Starr: Ghost Riders In The Sky
9. Mandrake: The Witch’s Twist
10. Johnny Otis: Casting My Spell
11. Bert Weedon: Ghost Train
12. Johnny Worth: Nightmare
13. Ken Mackintosh: The Creep
14. Lyn Cornelll: Demon Lover
15. The Ravens: The Ghoul Friend
16. Janine De Waylene: Faces In The Dark
17. Tony Hatch: Ghost Squad
18. Fraink Weir: The Cool Spectre
19. Screaming Lord Sutch: Til The Following Night
20. The Scorpions: Riders In The Sky
21. Sharkey Todd & The Monsters: The Horror Show
22. The Vampires: Swinging Ghosts

Platenlabel
Croydon Municipal

Labelnummer
CR9 016

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen

Halloween, een van oorsprong Iers (naar de USA en Canada uitgeweken) gebeuren heeft de laatste jaren ook opgang gemaakt in Europa. Hierdoor heeft het ‘griezel’ fenomeen een serieuze boost gekregen, maar nieuw was het alleszins niet. Onze voorouders hadden reeds aandacht voor geesten en die doken dan ook op alle mogelijke tijdstippen op. Ook via de muziek eisten deze voor onze ogen ongrijpbare individuen onze aandacht op. Dat ze echter ook dol waren op ‘swing’ wisten wij nog niet, tot op het ogenblik dat wij ‘Songs For Swinging Ghosts’ in handen kregen. Bob Stanley en Martin Green schetsen aan de hand van 22, vaak moeilijk te verkrijgen songs een fraai beeld van de ‘huiveringwekkende’ muziek. Niet dat deze steeds angstaanjagend is, al moet je sporadisch wel een schreeuw uit de donkerste hoeken trotseren. Ted Heath, de bekendste bandleider uit het naoorlogse Engeland mag met de titeltrack de spits afbijten, waarna een peloton van tot de verbeelding sprekende songs volgt. Producer Joe Meek, die ook samenwerkte met o.a. Françoise Hardy en Jackie De Shannon, tekende voor ‘The Monster’ van Chris Williams And The Students uit 1959. Diezelfde Meek was ook verantwoordelijk voor de eerste single van de onverbeterlijke Screamin’ Lord Sutch ‘Til The Following Night’, die oorspronkelijk ‘My Big Black Coffin’ als titel meekreeg. De titelverandering werd echter door Parlophone geëist in de hoop meer airplay te krijgen. Nog zo een Engelse band die gekend was om zijn schitterende instrumentals,  was The Scorpions hier vertegenwoordigd met een voor die tijd futuristisch ‘Riders In The Sky’. Met het jazzy ‘The Creep’ wist Ken Mackintosh zelfs door te dringen tot de top tien van de Engelse charts. Een ander muzikaal monument is Johnny Otis, hier met een op de beat van Bo Diddley geïnspireerd ‘Casting My Spell’.
Afsluiten doet het album nogmaals met de titeltrack maar nu dan in de versie van The Vampires. Met het oog op het komende Halloween, kan je met dit album de ‘geesten’ alvast gunstig stemmen.

Lambert Smits (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Open Your Heart
   
2. Night City
3. First Light
4. Sunset Sky
5. Valley of the Two Lakes
6. Keep the Faith
7. The Dream
8. Inner Secrets
9. Circle the Time
10. Flames of Love
11. Morning Star
12. Sunrise over New York (2015)
13. The Poet

Platenlabel
Pecamusic

Labelnummer
PCM 0915

Distributie
CD Baby

Promo-agent
LAZZ Promotions

Website Artiest
Peter Calandra

De naam van deze Amerikaanse componist zegt u misschien niets (en mij ook niet), maar waarschijnlijk heeft u zijn scores voor Tv en film al gehoord, of zijn sport of Broadway thema’s. Deze componist en keyboardspeler uit New York City is al gans zijn leven met muziek bezig, heeft muziek voor meer dan 50 films gemaakt, en voor meer dan 2.000 Tv-producties. Hij was muzikant voor de Broadway musicals ‘Miss Saigon’, ‘The Lion King’, ‘Les Misérables’ enz. Daarnaast vond hij de tijd om 6 albums met originele muziek af te leveren, met elementen van jazz, New Age, eigentijds instrumentaal, klassiek en verfijnde pop. Peter begon zijn muzikale carrière in bars en speelde blues, jazz, reggae, funk en Top 40 songs. Toen hij gevraagd werd om aan de show ‘Little Shop of Horrors’ mee te werken, ging de bal aan het rollen. Hij stond al op de planken met o.a. Dee Dee Bridgewater, Don Cherry, Aretha Franklin, en geeft momenteel les aan het Queens College, CUNY in Pro Tools sequencing en muziektechnologie. Deze nieuwe cd, die de opvolger is van ‘Inner Circle’ bevat instrumentale muziek, met Peter’s piano voorop. Daarbij wordt hij bijgestaan door een koor, strijkers, bas, fluit, enz. Het is moeilijk om zijn muziek in een vakje te stoppen. Soms is ze opgewekte pianomuziek zoals in ‘Open Your Heart’ en ‘Night City’, maar ‘Valley of the Two Lakes’ is dan meer ambient en New Age. Daarentegen is ‘Sunrise over New York (2015)’ een haast klassiek trio van piano, bas en percussie. Een veelzijdig artiest dus!

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Bones
   
2. Islands Of You + Me
3. The Tide
4. The Bed We Made
5. Mama (Told Me So)
6. Infinity
7. Jell-O
8. La Luna
9. Eyes Ears Lungs Lips
10. El Azar
11. Déjame Llegar
12. The Long Day Road

Platenlabel
Crammed Discs

Labelnummer
Cram240

Distributie
Niet Gekend

Promo-agzent
Filip De Groote

Website Artiest
Maïa Vidal

Beetje Tori Amos, beetje Rumer, beetje Kate Bush, beetje Regina Spektor … Maïa Vidal roept heel wat associaties op. En toch maakt ze er iets van zichzelf van. Faut le faire. Zou ze familie van Gore Vidal zijn? Een nichtje, misschien, want de heer Vidal was voor de mannen (al kan hij dan natuurlijk nog steeds een kind hebben). Soit, los van deze laster en roddel, wie is Maïa Vidal? Haar officiële website lost geen details, maar geeft links naar iTunes, Facebook, Twitter, Tumblr, Instagram en Youtube. De nieuwe tijd, zucht. Enkel ‘Tour dates’ staat los van andere websites, maar ook daar ontbreken biografische gegevens. Zelfs de HTML-broncode van haar site lost niets. Is deze dame een enigma? Een nieuwe Kate Bush – niet geheel onlogisch (cf. de eerste zin van deze recensie)? Wikipedia, dan maar, nochtans niet dé referentie voor journalistieke betrouwbaarheid. Volgende info dus met een korrel zout: “Maïa Vidal (born February 20, 1988) is an American-born composer, songwriter, musician, and visual artist.” Serieus getalenteerde freule, aldus. En ze is al sinds haar 16e bezig! En ze zit op een Belgisch label, Crammed Discs, dat al 35 jaar zijn best doet – en dat ik niet ken. Schande! Onder welke steen heb ik geleefd?
Vidals muziek is weerbarstig, stuwend, gelaagd, voorzien van weerhaakjes en gekke bokkensprongen. ‘Bones’ begint dissonant en hoekig, en blijft dat ook. Ongewone opener, maar zeer geslaagd. Het cd-boekje is een poster, met op de achtergrond de lyrics en de dankbetuigingen. Haar ‘visual artist’-credit is hiermee verdiend. “You’re The Waves/And I’m The Beach”: mooie frase. Na zeven nummers begint ze ineens in het Spaans te zingen. Een zeldzame overgang (tenzij je naar een Shakira/Gloria Estefan-album luistert), maar fijn. Single ‘Islands of You + Me’ kreeg een mooie videoclip, die u op YouTube kan checken. Het nummer bevat ook een verwijzing naar een “sycamore tree”, wat me aan a-ha en David Lynch doet denken. “He could be the perfect guy/To all those guys making my mistake/You can’t be his rehab”. Zeer goed gevonden. ‘Infinity’ is repetitief, maar oh zo mooi (hoor ik daar een glockenspiel of een orgel op de achtergrond?).
“… my goal was to open myself up to accidental creativity, inspiration wafting in on the breeze, to all things unplanned and unknown.” aldus Vidal zelf in haar liner notes. Excellent uitgangspunt. Het is overduidelijk een zeer geïnspireerd, creatief en verdomd slim meisje. Ze speelt autoharp, keyboard, percussie, viool en gitaar. Ze zingt en schrijft alle nummers. Ik toast op haar enorme talent en wens haar een grote toekomst toe.

Julian De Backer (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Lost In New Orleans
   
2. Finally Got The Beat
3. Dance All Night
4. Good Loving
5. Move To Stay Alive
6. Baby I’m Your Man
7. In My Dreams
8. Hey Little Baby
9. House Of Blue Lights
10. Friday Night
11. I Could Be Your Man

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
LWJ dkwm61501

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
L Wood Joy

L Wood Joy is een Deens trio bestaande uit Lasse Skov, piano en zang, bassist Jakob Rils en drummer Morten Lyngsee. Voor de opnames van ‘Gumbo’ werd het drietal aangevuld met gastmuzikanten op altsax, tenor- en baritonsax, trombone  en orgel. Het repertoire bestaat hoofdzakelijk uit muziek eigen aan New Orleans. De 11 eigen nummers bevatten zowel rock & roll, New Orleans jazz, blues als boogie woogie. Musiceren doen de heren uitstekend. Technisch valt er zeker niets op aan te merken, maar het feestgevoel dat toch eigen is aan de muziek uit The Big Easy ontbreekt. En dat is vooral te wijten aan de zang van Lasse. Zijn stem klinkt wat dunnetjes en heeft niet de kracht die nodig is om het feestgedruis in gang te steken. De toevoeging van de blazerssectie is zeker een goede zaak, maar jammer genoeg kunnen deze muzikanten het spook van de vervlakking niet stoppen. Door de gladde vocalen klinkt het allemaal te afgelikt en te commercieel, waardoor de authenticiteit van de sound van New Orleans ontbreekt. Het  zou beter zijn als L Wood Joy voor het volgend album overschakelt naar louter instrumentale songs of beter nog op zoek gaat naar een stem die iets meer maturiteit uitstraalt. Al zal in een lokale kroeg, waar de tapkraan in overdrive werkt, L Wood Joy wel voor de nodige ambiance kunnen zorgen, maar voor een album is dit net iets te weinig.

Lambert Smits (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Guip: Sunrise
   
2. Ruah: Breathe
3. Beja: Elegant Flow
4. Taba: Out of the Underworld
5. Radio God: Into the Outerworld
6. Keok: The Gift of Fire
7. Adon: Across the Sea
8. Ankh: Dancing Desert
9. Kshen: Remove the Red Dust
10. Kved: At One in the World

Platenlabel
Get Tribal Music

Labelnummer
889211485451

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Get Tribal

Kari Hohne werd geboren in Ohio, en vernoemd naar de song ‘Kari Waits for Me’ uit de film ‘Windjammer’. Haar moeder zong al voor haar van bij de geboorte, dus het is geen wonder dat Kari al op haar zesde begon te componeren. Ze hoorde muziek in allerlei geluiden en was gefascineerd door de Glamrock met artiesten zoals David Bowie, Queen, en Elton John. Dat leidde dan weer tot de bestudering van archetypes en mythen. Op haar 24ste kocht ze haar eerste synthesizer en leerde zichzelf dat instrument te bespelen. Toen het tijd werd om haar eigen muziek op te nemen koos voor een mix van techno en wereldmuziek, met samples van gezangen, koren, etnische percussie, beats en synthesizer. Maar drummen was de sleutel tot alles. En alhoewel ze bezig is met de Maya taal, geconsulteerd wordt door bedrijven voor efficiëntie, dromen analyseert en boeken schrijft over hoe de natuur ons leven kan verbeteren, blijft muziek een weg om onszelf beter te begrijpen. Na het succes van voor een Award genomineerde album ‘God of Drum’ komt ze met een transcenderend werk van wereldmuziek, etnische fusie, dat perfect is voor yoga en meditatie. Kari is dus een moderne, muzikale sjamaan. ‘Guip: Sunrise’ is bvb. Oost-Europese zigeunerfolk, vermengd met Zuiderse Baptist Revival muziek. Daarna brengt ‘Ruah: Breathe’ Hebreeuwse gezangen gevat in een klanktapijt dat zo uit een bijbelse film weggelopen is. En ‘Beja: Elegant Flow’ is een barokke compositie met easy listening uit de jaren ’70. Verder brengt ‘Taba: Out of the Underworld’ invloeden uit het oude Mesopotamïe met dholak percussie en elementen uit spionagefilms uit de jaren ’60. En zo gaat het maar verder, een mengeling van oude en nieuwe culturen, om zo tot een auditieve alchemie te komen. Origineel is het wel!

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Forward
   
2. It’s Official
3. Rhythm Breeze
4. Give it Back
5. My Justice
6. Pocket Jam
7. Get Me started
8. Smooth Cruise (YJ Remix)
9. Timewalk
10. Come Back to Me

Platenlabel
G. House Productions

Labelnummer
889211822263

Distributie
CD Baby

Website Artiest
Gary Fuston

De Afro-Amerikaanse artiest Gary Fuston is hier al tweemaal aan bod gekomen, eerst met zijn mooie cd ‘Unwind’ uit 2004, en daarna met ‘Octave Motives’ uit 2011. Hij woont in het westen van Oklahoma City, in EL Reno, en is al van kindsbeen met muziek bezig. Op zijn tiende vervoegde hij de band op school en speelde drums en percussie. Tijdens de laatste schooljaren werd hij geïntroduceerd tot de gitaar toen hij tot de groep T.O.C. Band toetrad. Tussen 1979 en 1982 was hij daar lid, en kreeg een studiebeurs om de University of Science and Arts in Oklahoma bij te wonen. Hij werd lid van de USAO jazzband en begon zelf te componeren. In 2002 heeft hij op het Internet zijn eigen radioshow opgestart, GHP Radio. Zijn nieuwe cd is uitgekomen op 26 september jl. en bevat jazzy tracks, met invloeden van R&B, soul en hiphop. Gary componeerde alle songs zelf, behalve één cover, arrangeerde ze, en produceerde de schijf. Zijn gitaar staat voorop in deze coole, downtempo smooth jazz die we van hem gewend zijn. De titeltrack opent de cd, en de overige tracks ademen diezelfde relaxte sfeer uit. ‘Smooth Cruise’ uit 2004 krijgt hier een remix door YJ, terwijl op ‘Come Back to Me’, een cover van Janet Jackson, de bas van Terry Tuck naast de zang van Nkenge te horen is. Deze laatsten produceerden, mixed en arrangeerden de track tevens. Een uitstekende trip naar smooth, chill out jazz!

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Black Mariah
   
2. Dead to Me
3. Halo of Flies
4. Emoticons
5. Mrs. Rogers (& the Land of Make-Believe)
6. Dancin’ Girl
7. Fornever
8. This Little Heart of Mine

Platenlabel
Lavender Katydid Music

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Fischer’s Flicker

De band Fischer’s Flicker is het geesteskind van Scott Fischer, en is de volgende stap in een muzikale evolutie die al 15 jaar aan de gang is. Scott, die uit Chicago komt, schrijft al muziek sinds hij een teenager was. In 1994 stichtte hij Deja Voo Doo, en 4 jaar later bracht hij ‘Carpe P.M.: Honor Comes Only After Humility’ uit, een conceptalbum dat leidde tot hun deelname aan ‘Zappening 2000’, een eerbetoon aan Frank Zappa. Na jaren evolueerde Deja Voo Doo in Powderhouse en daarna in Babaganoo. Na een hiaat vormde hij uiteindelijk Fischer’s Flicker. Hun debuut ‘Katmandon’t’ nam zeven jaar in beslag, en werd opgenomen tussen oktober 2005 en november 2011. Nu is de opvolger daarvan uit, en die bevat 8 tracks, die Scott zelf schreef, behalve één. Hij zingt en speelt keyboards, samen met de bandleden en enkele gastmuzikanten. Ze beginnen met het opgewekte ‘Black Mariah’, waarop Scott’s pianospel doet denken aan dat van Billy Joel. ‘Dead to Me’ swingt de pan uit, waarna ‘Halo of Flies’ uiteraard een cover is van Alice Cooper, met psychedelische inslag. Daarna davert ‘Emoticons’ voorbij in sneltreinvaart. Voor ‘Mrs. Rogers (& the Land of Make-Believe)’ gaan we richting Midden-Oosten, gevolgd door de warempel zachte R&B track ‘Dancin’ Girl’. De meer dan 10 minuten durende titeltrack doet groots aan, en om te besluiten gooien ze er de countryballade ‘This Little Heart of Mine’ bovenop. Een bont allegaartje dus, dat bewijst dat deze band alle kanten opkan.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. One at a Time
   
2. Be Careful
3. Better Deal
4. Catch I Wanted
5. Dead End Street
6. Fair Weather Lover
7. Filling Me with Pleasure
8. Hard Race to Win
9. Je Ne Sais Quoi
10. Mississippi
11. My Money
12. Ego at Your Door
13. Race to the Dollar
14. War is Over

Platenlabel
DeChamp Records

Labelnummer
DC100315

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Eddie Cotton

Eddie Cotton Jr. is een gerenommeerde bluesartiest uit Clinton, Mississippi.
Hij groeide op met gospelmuziek die weerklonk in de plaatselijk kerk waar zijn vader dominee was. Al snel werd kleine Eddie lid van het zangkoor. Hij studeerde muziektheorie aan de Jackson State University en werd predikant in de kerk van zijn vader. Nu heeft onze vriend Eddie Cotton een nieuw album te promoten. Het is de opvolger van het succesvolle album ‘Here I Come’ dat op hetzelfde label DeChamp Records werd vrijgegeven. Cotton heeft een geweldig stemgeluid die zich makkelijk laat leiden door zijn bluesy gitaarfraseringen. De titeltrack heeft de eer om het schijfje te openen. De blazerssectie The Jackson Horn is meteen aanwezig en vormt samen met Eddie’s gitaarlicks de soulvolle vormgeving. In de daaropvolgende bluesy standaard komt Carlos Russel met zijn harmonica de boel wat opfrissen. Van de emotionele en stijlvolle ballade ‘Better Deal’ gaat het onverwijld naar het moderne ‘Catch I Wanted‘, dat met heel wat orgeltunes is ingezaaid door James ‘Hotdog’ Lewis. Heerlijke soulmomenten zijn vooral ‘Dead End Street’ en ‘Filling Me With Pleasure’. Het bluesgebeuren wordt vooral aangeboord in nummers als ‘Fair Weather Love’ en ‘My Money’ waar labelbaas Grady Champion met zijn harparrangementen komt aangewaaid. Na de ballade ‘Je Ne Sais Quoi’ wordt het tempo wat opgeschroefd met ‘Mississipi’. Eddie en zijn achtergrondkoor klinken haast als een hilarische spellingchecker. Het soul en funky ‘Ego to Your Door’ zijn de voorloper voor de Myron Bennett coole basgrooves in ‘Race to the Dollar’. Net zoals het afsluitende ‘War is Over’, waar Eddie Cotton duidelijk de actualiteit niet schuwt zijn schunnige tekst. Het album ‘One At The Time’ is alweer een aanrader van formaat !

Philip Verhaege (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. A Real Mother For Ya
   
2. Cold Woman With Warm Hearts
3. Gonna Sell My Cadillac, Buy Myself A Mule
4. Born In The delta
5. Get Your Lovin’ Where You Spend Your Time
6. Just As Grown As You
7. Ride As Grown As You
8. Ride In Your Automobile
9. Rockin’ In The Juke Joint
10. I’m Going To Find Me a Lover
11. Unchain My Heart
12. You Can Have My Husband But Please Don’t Mess With My Man
13. Johnny Drummer introducés
14. Use What You Got
15. I Just Want To Make Love To You
16. Angel From Montgomery
17. Please Don’t Kill Us
18. Run A Red Light

Platenlabel
Earwig Music

Labelnummer
Earwig CD4972

Distributie
CPI Distribution

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Liz Mandeville
Mary Lane
Shirley Johnson

Het album ‘Angels Sing The Blues’ werd geregistreerd in maart 2007 in het Taste Entertainment Center in Chicago. De meeste nummers behoorden die avond toe aan drie generaties Chicago Blues diva’s. Liz Mandeville, Mary Lane en Shirley Johnson vonden die avond backing bij Johnny Drummer en zijn band The Starliters. De show wordt vocaal geopend met een knappe funky versie van Johnny ‘Guitar’ Watsons
‘A Real Mother For Ya’ en ‘Cold Woman With Warm Heart’, respectievelijk door  Al “Guitar” Short en bassist Danny O’Connor. Na een hartverwarmend applaus komt Johnny Drummer met ‘Gonna Sell My Cadillac, But Myself A Mule’ en ‘Born In The Delta’ ons verheerlijken. Tijd om Shirley Johnson op het podium te toveren. In haar alom gekende en opwindende vocale Chicago bluesstijl wordt ‘Get Your Lovin’ Where You Spend Your Time’ opgesmukt door Alvin Shorts gitaarriffs. Mary Lane werd geboren in 1935 en staat al meer dan 50-jaar op het podium. Mary is dus meer dan een doorwinterde bluesdiva. Na haar knappe vocale prestaties in songs als ‘Just As Grown As You’ en ‘Ride In Your Automobile’ komt Johnny Drummer nog voor wat animo zorgen in het hete ’Rockin’ In The Juke Joint’. Shirley komt nog eens tot de orde in het funky ‘I’m Going To Find Ma a Lover’, ’Unchain My Heart’ en de bluesballade ‘You Can Have My Husband But Please Don’t Mess With My Man’. Johnny Drummer mag Liz Mandeville introduceren en doet dit maar al te graag als  ‘hot mama’. Na het sexy getinte ‘Use What You Got’ en ‘I Just Want To Make Love To You’ komt misschien wel het hoogtepunt van de avond. Liz Mandeville, Mary Lane en Shirley Johnson vertolken samen de hemelse ballade ’Angel From Montgomery’. Voor enige hilariteit zorgen Michael Marcus en John Migliaccio met een Jake and Ellwood Blues Brothers bit in ‘Please Don’t Kill Us’. Als bonus track voorziet het label Earwig Music ons met de studioversie ‘Run A Red Light’ van Mary Lane. Wie graag kennis maakt met deze Chicago bluesdiva’s moet maar eens op zoek gaan naar deze ‘Angels Sing The Blues’.

Philip Verhaege (5)

Platenlabel
Hänsel & Gretel
 
Labelnummer
Promo CD
 
Distributie
MIG-Music GmbH
 
Website Artiest
Wucan

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Father Storm
   
2. Owl Eyes
3. Looking In The Past
4. Face In The Kraut
5. King Korea

Vorig jaar verscheen de retroband Wucan uit Dresden op de muziekscène met hun EP ‘Vikarma’. Deze release verkocht al gauw op 500 vinylexemplaren, en kon rekenen op positieve kritieken. Via energieke concerten werd een publiek opgebouwd. Nu is hun debuutalbum uitgekomen, opgenomen via analoge technieken. Die keert terug naar de sound van de late jaren ’60 en vroege ’70. Het bevat een mengeling van blues, folk, progressieve rock en Krautrock. Via een tijdssprong werd de Woodstock generatie upgedated naar een modernere rocksound met akoestische gitaar, fluit en Hammond orgel. De energieke opener ‘Father Storm’, de hard klinkende ‘Owl Eyes’ (die aan heavy metal doet denken), de melodieuze track ‘King Korea’ en de meer dan 15 minuten durende ‘Wandersman’, die in het Duits gezongen wordt, bestrijken een breed spectrum. Voor fans van Jethro Tull.
 
Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc One
1. Conquistador
2. She Wandered Through The Garden Fence
3. Something Following Me
4. Mabel
5. Cerdes (Outside The Gates Of)
6. A Christmas Camel
7. Kaleidoscope
8. Salad Days (Are Here Again)
9. Good Captain Clack
10. Repent Walpurgis
Bonus Tracks
11. A Whiter Shade Of Pale
12. Lime Street Blues
A & B Sides Of Single
13. Homburg
14. Good Captain Clack (Single Version)
A & B Sides Of Single
15. Alpha
16. Salad Days (Are Here Again) – Previously Unreleased
Recorded At Olympic Studios, London – 29th March 1967
17. Understandably Blue
Recorded At Olympic Studios, London – 17th July 1967
18. Pandora’s Box (Instrumental)
Recorded At Advision Studios, London - 24th August 1967
19. Cerdes (Outside The Gates Of) (Alternate Mono Mix)
20. Something Following Me (Alternate Mono Mix)
Disc Two
1. A Whiter Shade Of Pale (Extended Early Version)
Recorded At Olympic Studios, London – 29th March 1967
2. Homburg (Extended Stereo Version)
3. Repent Walpurgis (Extended Stereo Version)
Recorded At Advision Studios, London - August 1967
4. Conquistador (1971 Stereo Mix)
5. She Wandered Through The Garden Fence (1971 Stereo Mix)
6. Something Following Me (Stereo Mix)
7. Mabel (Undubbed Stereo Mix)
8. Kaleidoscope (Stereo Mix)
9. Cerdes (Outside The Gates Of) (Stereo Mix)
10. Homburg (1971 Stereo Mix)
11. Morning Dew
12. A Whiter Shade Of Pale
13. Mabel
"Easybeat” Session 14th June 1967 Bbc Light Programme Previously Unreleased
14. Homburg
15. Good Captain Clack
16. She Wandered Through The Garden Fence
17. Kaleidoscope
"Top Gear” Session 27th September 1967 Bbc Radio One Previously Unreleased

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC22497

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Procol Harum

In 1967 werd de ganse wereld verrast met een nummer van een totaal nieuwe band. Hun inspiratie vonden ze blijkbaar bij de klassieke componist J.S. Bach en de hit naar waar ik verwijs is uiteraard ‘A Whiter Shade Of Pale’. Anno 2015 wordt er over deze song nog boekdelen geschreven en het blijft nog altijd een leuke song om zelfs eens te coveren.
Het bleef voor Procol Harum gelukkig niet bij deze ene hit. Anderen zoals het nog immer prachtig klinkende ‘Homburg’ en iets later ‘A Salty Dog’ zijn nog steeds momenten waarbij we ons afvragen waarom er niet meer van dit soort nummers gemaakt wordt.
Op deze nieuwe uitgave van het Britse label Esoteric Recordings krijgen we nu een box met twee cd’s waarop we buiten de normale studio-opnames ook langere versies, stereomixen,  of gewoonweg versies aantreffen die nooit het originele album hebben gehaald.
‘Conquistador’, ook nog een knappe plaat van weleer maar ook de  prachtige albumnummers waaronder ‘Something Following Me’, ‘Salad Days (Are Here Again’ en het magnus opus op dit album ‘Repent Walpurgis’ zijn songs waarbij je weer dat speciale, goede gevoel krijgt. Als extra tracks op de eerste cd krijgen we de studio-opname van ‘A Whiter Shade Of Pale’ en ‘Lime Street Blues’, twee nummers die als A- en B-kant werden uitgebracht. Hetzelfde gaat op voor die andere single ‘Homburg’ die destijds als B-kant ‘Good Captain Clack’ meekreeg.
Het tweede schijfje is een verzameling van nummers die eigenlijk nooit de studio hebben verlaten. Het gaat om originele of verlengde versies van diverse nummers. Toch wel zeer leuk want zo hoor je nog eens hoe een ‘hit’ eigenlijk bij een bv. eerste ‘take’ klonk, of waarvan de muzikanten niet tevreden waren. Vreemd genoeg zijn het nummers die allen op zich zeer interessant klinken.
Of je nu een liefhebber bent van Procol Harum of niet, je moet toch maar eens goed luisteren naar deze nummers en zo ontdek je een andere Procol Harum.

Hierbij nog de video van hun optreden op Jazz Bilzen 1967.

https://www.youtube.com/watch?v=xaTJKO6r8uc

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. All Together Now
   
2. Radio Waves
3. Sound of a Train
4. Shifting Gears
5. And Then
6. Snakes
7. Sweet Spot
8. Long Ohio Winter
9. Hang on to this Heart
10. Don’t Say Nothing
11. Good Day for the Blues
12. In Your Kiss
13. Circadian Rhythm

Platenlabel
Line Level Music

Labelnummer
LL210

Distributie
Niet gekend

Website Artiest
Michael Stanley

Het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Michael Stanley is er, en werd geproduceerd door hemzelf, en gemixt door de legendarische producer/technicus Bill Szymczyk. De cd bevat 12 nieuwe composities en één cover. Michael wordt gesteund door leden van zijn band The Resonators, en hijzelf zei het volgende: "I guess it springs from growing up in the same timeframe as rock n' roll and being knocked out by all the different styles that led to that musical melting pot. Because of that I rarely sit down to write a certain 'type' of song... whatever happens happens... and although that can be a marketing man's nightmare, it keeps me interested and, hopefully, growing as a writer." In tegenstelling tot zijn vorige cd ‘The Job’, die meer de countryrichting opging, is dit nieuw album meer rockgetint. Dat hoor je dadelijk al bij de opener ‘All Together Now’, en iets verder staat ‘Shifting Gears’, één van betere tracks. ‘Snakes’ drijft op een sterk ritme, maar ‘Sweet Spot’ is duidelijk meer Americana getint. En ‘Long Ohio Winter’ is een verwijzing naar zijn thuisstreek. De enige cover hier is ‘Good Day for the Blues’ van Storyville. Michael toont zich deze keer dus van een andere kant, maar de fans zullen ervan smullen.

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Black Train
   
2. Workin’ On The C & O
3. We’re Gonna Find A Preacher
4. Papa’s Garden
5. It Could Have Been The Mandolin
6. Hard Cry Moon
7. The River’s Runnin’ Free
8. As Long As We Were Together
9. Ain’t That A Pity
10. I’m In For A Long Ride
11. Whispering Pines
12. I’ll Sleep In Peace At Night

Platenlabel
Hadley Music Group

Labelnummer
HMG1016

Distributie
Hadley Music Group

Website Artiest
www.donnaulisse.com

‘Hard Cry Moon’ is het negende album van de uit Hampton, Virginia komende Donna Ulisse. Donna heeft een prachtige, emotioneel klinkende, heldere stem, die uitermate geschikt is voor country en bluegrass. En dit zijn ook de genres die zij in dit 12 songs tellende album op ons loslaat. Elf songs pende Ulisse zelf en die zitten allen in het bluegrass- en countrygenre. Donna heeft een sterke band met haar familie en dat laat ze duidelijk merken. Haar grootvader aan moederszijde was destijds actief bij het aanleggen van de spoorwegen en raakte gefascineerd door treinen. Die fascinatie heeft Donna op een voortreffelijke manier weergegeven in ‘Black Train’ en ‘Workin’ On The C & O’. De grootvader langs vaderszijde was een verstokte tuinier. Aan hem draagt ze het luchtige ‘Papa’s Garden’ op. Hoe mooi een prille jeugdliefde kan zijn, ontdek je in ‘We’re Gonna Find A Preacher’ en romantiek is ook de hoofdmoot in het over een ontluikende liefde op een zalige avond handelende ‘It Could Be The Mandolin’. De enige cover is ‘Whispering Pines’ bekend in de versie van Johnny Horton, dat door Donna een semi-bluegrass behandeling krijgt. Afsluiten doet ze met het kinderlijke slaapliedje ‘I’ll Sleep In Peace At Night’.
‘Hard Cry Moon’ bewijst dat Ulisse’s stem gemaakt is voor bluegrass en country. Bovendien omringde ze zich met prima muzikanten die reeds hun sporen verdienden bij o.a. Harry Connick Jr., June Carter Cash, Emmylou Harris, Diana Krall, Steve Earle, James Taylor en Dolly Parton. Twee van de voor bluegrass essentiële instrumenten zijn de banjo en de fiddle, die hier door respectievelijk Scott Vestal en Stuart Duncan meesterlijk bespeeld worden. Voor de uitmuntende samenzang tekenden Jerry Salley en Donna’s partner Rick Stanley.

Lambert Smits (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Start Of Nothin’
2. Whatever You Wanted
3. Crazy Heart
4. Losing You
5. Sparrow
6. Dream
7. A Fool Who Cries
8. Go Get Along
9. Before
10. High
11. Sad Songs
12. The Long Ride Home

Platenlabel
Fluke Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
G Promo PR

Website Artiest
Bob Bradshaw

De in Ierland geboren Bradshaw resideert sinds 2003 in Boston. Gedurende meer dan 25 jaren timmert hij reeds aan zijn muzikale carrière, terwijl hij ondertussen gretig de muziekstijlen van zijn nieuwe thuisland opzoog. Aangezien Bradshaw de 50 reeds gepasseerd is, heeft hij dus een rijk muzikaal verleden. Een muzikaal verleden dat hij ook een plaats weet te geven in zijn  songs. Alhoewel het album de verschillende Amerikaanse muziekstijlen bevat, heeft het ook een zekere binding met de folk uit de sixties. Wat de teksten van zijn songs betreft, mogen we zeker zeggen dat Bob een verhalenverteller is. Het dagelijkse leven biedt hem meer dan voldoende inspiratie voor zijn van liefde, verlies, hoop en hartzeer doordrongen nummers. Bradshaw heeft een enorm sterke stem en heeft zich op ‘Whatever You Wanted’ omringd met schitterende muzikanten. Muzikanten die hem ook hielpen om zijn  ervaringen in passende songs te gieten. De twaalf nummers op dit album schreef Bradshaw samen met zijn akoestische gitarist Martin Crotty, a.k.a Flynn en zijn bassist Scoop McGuire. De titeltrack geeft nog best de mix van Americana met invloeden uit de folk van de sixties weer. Folkinvloeden die Duncan Wickel via cello en fiddle prachtig genereert. ‘Crazy Heart’ is een typische Americanasong die aan Chris Isaak doet denken. En let ook op dat niet te weerstane twang gitaargeluid van Duncan Levine.  De opvallende prestaties van James Rohr op de Hammond B3 geeft ‘Losing You’ een lekker bluessfeertje, terwijl het uptempo ‘A Fool Who Cries’ via de veelzeggende zin ‘Nobody’s dyin’ to hear the story of a fool who cries’ onze grijze hersencellen aan het werk zet. Persoonlijke favoriet is het duet met Annalise Emerick ‘Go Get Along’, een western swing van formaat, die naar Leon Redbone refereert. En wanneer je aandachtig naar ‘Sparrow’ luistert, ontdek je daar zeker de beroemde rif uit ‘Norwegian Wood’ van The Beatles.
Met ‘Whatever You Wanted’ eist Bob Bradshaw met klasse zijn plaats op in het hedendaagse muzikale landschap.

Lambert Smits (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Max’s Birthday
2. The Sunflower Waltz
3. Claire of my Heart
4. Just Fly
5. Fade to Blue
6. Letting Go
7. Cowgirl Daydream
8. In the Gloaming Light
9. Sing to the Lord
10. Backyard Dreamer
11. Where Rivers Run
12. Days Gone By
13. Ben’s Song
14. How Fair My Love
15. The Welcome Song
16. A Prayer for the World

Platenlabel
Shadetree Productions

Labelnummer
26393

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Niet gekend

Website Artiest
Anne Trenning

Dit is de derde cd van de Amerikaanse pianiste Anne Trenning die ik op onze site bespreek, en het is haar 4de album. Haar vorige cd ‘Watching for Rain’ uit 2009 was bedoeld als een metafoor voor een tijd van hoopvolle anticipatie. De nieuwe cd bevat 16 originele composities van haarzelf, waarbij enkele daarvan solo pianobewerkingen zijn van vroeger gecomponeerde tracks. Opener ‘Max’s Birthday’ begint met een vreugdevol en warm gevoel, en de derde track ‘Claire of my Heart’ is opgedragen aan haar dochter. Daarentegen is ‘Fade to Blue’ eerder dromerig, terwijl ‘Cowgirl Daydream’ verwijst naar de verovering van het (wilde) westen. Je kan dan weer ontspannen op ‘Backyard Dreamer’ of je welkom voelen op ‘The Welcome Song’. Anne besluit met een boodschap van hoop in ‘A Prayer for the World’. Een album dat je stil laat genieten. 

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Elders and Ancestors 
2. Adrift 
3. Breathe 
4. Spirit Dreaming 
5. Sonnet 
6. Wayfaring Stranger 
7. Agrelia’s Lullaby 

Platenlabel
Mysterium Music

Labelnummer
MM1008

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Beth Hilton Promo
The B Company

Website Artiest
Niet gekend

In juni 2003 ontmoetten de voor een Grammy Award genomineerde producer en keyboardspeler Paul Brown en April mekaar op straat. Nog geen 2 maand later ontdekte men bij April borstkanker. Zes jaar later kwam de kanker terug, en na operatie en behandeling leerde April ermee leven. Ze ontdekte meditatie en kreeg het idee om samen met Paul een meditatieve en ontspannende cd op te nemen. Paul gaf haar een fluit cadeau, en ze rondden het ‘Wind River’ project af. Er werd daarna besloten om verder te gaan op deze muzikale weg, en de nieuwe cd is daarvan het resultaat. De songs erop zijn gegroeid op hun reis door de kanker, en willen vrede, hoop en vreugde bieden. Paul bespeelt Hammond B-3, Fender Rhodes, keyboards, drums en percussie en April zingt, speelt fluit, drums, percussie, en zingt ook op de achtergrond. Ze worden bijgestaan door Tom Shinness op harpgitaar, cello, en bas, door Richard Cushing op sitar en door Mike Farris met zang. De songs brengen inderdaad rust en zijn meditatief van aard. Hier en daar zijn natuurgeluiden ingelast, zoals een beek, vogels en de regen. Een moment van rust in deze jachtige tijden!

Patrick Van de Wiele (4)