DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Love Divine
2. It’s Got To Be You
3. New York City Streets
4. Light In My Life
5. On & On
6. Get Funkay
7. Velours
8. Linger
9. Phased (Reggae)
10. 30 Days
11. Love Will Keep Me Strong

Platenlabel
West Street Records

Labelnummer
WSR0502

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Valerie Ghent

Soulzangeres Valerie Ghent uit New York is net terug van een martial arts training in China. Daarvoor heeft ze een nieuwe cd opgenomen in Frankrijk, die eind deze maand officieel uitkomt. De zangeres, die al eerder werkte met Ashford & Simpson, Nina Simone, Maya Angelou, Debbie Harry & Billy Preston, brengt hierbij haar 4de album uit. Ze werd geboren in een muzikale familie, begon als kind al songs te schrijven, nam die op in haar vaders studio, woonde de repetities van haar moeders strijkkwartet bij, en viel in slaap met de muziek van Ornette Coleman, die in hetzelfde gebouw woonde. Na een vierjarige leerschool bij de Britse producer Mike Thorne werd Valerie zangeres en keyboardspeler bij Ashford & Simpson. Tijdens die twintigjarige samenwerking nam Valerie voor hun wekelijkse radioshow artiesten op zoals Luther Vandross, Stevie Wonder, Dionne Warwick, Wilson Pickett, Chaka Khan, Patti LaBelle, Stephanie Mills, Freddie Jackson en George Benson. Haar nieuwe cd werd opgenomen met muzikanten uit de zuiden van Frankrijk, New York City en Senegal. Ze componeerde alle songs zelf, of schreef eraan mee, en voorzag ze van arrangementen. Van bij de zachte R&B op opener ‘Love Divine’, via de toekomstige R&B klassieker “It’s Got To Be You’, of de autobiografie op ‘New York City Streets’, en de ballade ‘Light In My Life’, bewijst Valerie dat ze haar vak meester is. Verder de diepe groove van ‘On & On’, de funk van ‘Get Funkay’, de mid-tempo titeltrack, of het zachte intieme ‘Linger’. Het met reggae geïnduceerde ‘Phase (Reggae)’, waarna de sterke R&B van ’30 Days’ komt, wordt afgesloten met de ballade ‘Love Will Keep Me Strong’. De sterke productietechnieken uit de cd doet hem teruggrijpen naar de ‘70’s en ‘80’s. Maar de cd doet niet ouderwets aan hoor! Sterk aanbevolen, deze R&B ontdekking! 

Patrick Van de Wiele (4½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Times Are Tight
2. And She Said
3. Time If There Is Time
4. Hands Of The Rain
5. Spoiled Child Blues
6. Walk The Dog Before I Sleep
7. Memphis Madeline
8. After All The Gifts
9. Tender Wheels
10. Nothing
11. Beneath The Colliseum
12. Unspoiled

Platenlabel
Sunnyside Records
 
Labelnummer
SSC1444
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Hemifran Promo
 
Website Artiest
Brian Cullman

Singer/songwriter Brian Cullman doet (nog) geen belletje rinkelen. Maar met iets meer opzoekingswerk kom je tot de vaststelling dat hij al sinds eind jaran 1970 actief is in de muziekbusiness. Hij was muziekjournalist en schreef voor alle gerennommeerde muziekbladen in de VS. Hij trad ooit nog op met Nick Drake. Hij werkte als songschrijver of muzikant samen met Mark Knofler, Vernon Reid, Robert Quine e.v.a. En hij producete werk van muzikanten als The Imposters, Ghazal, Ollabelle, Tay Mahal, Youssou N'dour en Lucinda Williams. In de jaren 1980 en 90 trad hij aanhoudend op met de band 'OK Savant', maar net toen ze een platencontract aangeboden kregen, viel de band uit elkaar.
In 2008 was het dan eindelijk zijn beurt om onder eigen naam zijn debuut uit te brengen, 'All Fires The Fire'. Het album werd overladen met lovende kritieken, maar jammer genoeg alleen in de VS, in Europa bleef de bekendheid beperkt tot een klein clubje insiders.
Acht jaar later verschijnt het vervolg 'The Opposite Of Time'. Door de jarenlange samenwerking met een resem bekende muzikanten, wist Cullman nogal wat contacten te leggen. Het is dan ook niet meer dan normaal dat hij topmuzikanten rond zich wist te verzamelen. Om er een paar te noemen, Brian kreeg ondermeer hulp van Glenn Patscha (Sheryl Crow, Mark Cohn), Byron Isaacs (Levon Helm), Jimi Zhivago (Glenn Hansard, Rufus Wainwright) en vocaliste Jenni Muldaur. In totaal werkten er veertien mensen aan deze opnames.
Brian Cullmans stem heeft wat weg van Lloyd Cole, maar ook wel wat van de relaxte stijl van JJ Cale en de jonge Leonard Cohen. De muziek varieert nogal, maar het album klinkt toch als een coherent geheel. Van de swampy groove in de JJ Cale/Mark Knofler stijl 'Times Are Tight' gaat het naar de Byrds-achtige popsong 'And She Said' met mooie samenzang en slidewerk van Jimi Zhivago. Vervolgens gaat hey langs de Cohen/Reed beïnvloede 'Hands Of The rain’ naar het Tom Petty/John Hiatt-achtige 'Memphis Madeline' via de Nick Drake-achtige folksong en hartenbreker 'After All The Gifts' naar de onverwachte swampy Mississippiblues 'Walk The Dog Before I Sleep'.
De songs groeien bij elke luisterbeurt. Brian Cullman heeft een goede kijk op de wereld en zijn positie daarin. Ik kan zeggen dat de songs en vooral de teksten indruk maken, zoals die van Randy Newman, Leonard Cohen of Tom Waits dat doen. Dit is een grote Meneer, alleen weet Europa het nog niet. Het is aan u!
 
Peter Jacobs (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. How Can You Love Him (You Don’t Even Like Him)
2. Radio
3. Buckaroo
4. Sunset Motel
5. The Champ
6. One More One Last Time
7. Forever Today
8. Volcano
9. Give It Up
10. Who’s Gonna Be Your Baby Now
11. Moment In The Sun
12. Sad Song About You
13. Under Lucky Stars

Platenlabel
No Big Deal Records
 
Labelnummer
CDNBDR004
 
Distributie
V2 Records
 
Promo-agent
Niet Gekend
 
Website Artiest
Reckless Kelly

Recless Kelly uit Austin (genoemd naar de Australische bushranger Ned Kelly), werd door de broers Willy en Cody Braun in 1996 opgericht. Hun debuut 'Millican' verscheen eind 1997. Ondertussen zijn we bijna 20 jaar verder en zijn ze toe aan hun twaalfde album. Op 'Sunset Motel' staan dertien songs die wisselen tussen zoete country en countryrock. Het zijn allemaal degelijke songs met intellegente teksten. Willy Braun heeft een 'donkere' baritonstem die zo typisch is voor de hedendaagse countrymuziek. De samenzang en backingvocals zijn trouwens ook geweldig gemixt. De cd-opener en -afsluiter van het album 'How Can You Love Him' en 'Under Lucky Stars' zijn doorsnee countrysongs uit Nashvilles eenheidsworstenfabriek. Terwijl songs als 'Radio', 'Buckaroo', 'Volcano', 'Give It Up' en 'Moment In The Sun' meer aanleunen bij de countryrock zoals pakweg Dan Baird. ‘Sunset Motel’ is een goed album, maar zeker niets wereldschokkends.
 
Line-up:
Willy Braun (zang, gitaar)
Cody Braun (viool, mandoline, harmonica, zang)
David Abeyta (lead gitaar, zang)
Jay ‘Nazz’ Nazziola (drums)
Joe Miller (bas)
 
Peter Jacobs (3,5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Spurlos
2. Landreth Lights
3. An Endless Premonition
4. The Far Away
5. Blue Rondezvous

Platenlabel
Multiphase Records

Labelnummer
Promo CD

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Niet gekend

Website Artiest
Carl Weingarten

Vijfendertig jaar geleden, in 1981, kwam het debuut ‘Submergings’ van deze Amerikaanse muzikant uit. Hij zag dat indie muziek opkwam en wou er deel van uitmaken. Hij opende zelf een platenwinkel, en richtte uiteindelijk zelf een platenlabel op. Na zijn ambiente jazz cd ‘Life Under Stars’ komt nu een terugkeer naar een album met daarop symfonische space gitaar. Het is een terugkeer naar de jaren ’80. Hij gebruikt daarvoor een atmosferische sound met allerlei gitaareffecten. Op deze EP staan 5 tracks, en het is dus niet echt een gitaaralbum geworden. Meer een ambiente cd, alsof je naar synthesizers luistert. Aanvangend met ‘Spurlos’, waarop je drijft in de ruimte, of de titeltrack, één van 2 tracks waarop bassist Michael Manring aantreedt. Hier krijg ik de indruk dat ik Pink Floyd over de vloer heb. Op het dromerige ‘Blue Rondezvous’ krijg je het meeste gitaar te horen. Voor liefhebbers van David Gilmour enz. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Monarda
2. Sonnenbraut
3. Traubensilberkerze
4. Lily of the Valley
5. Vervain
6. Binsuga
7. Immortelle
8. Cumaru

Platenlabel
New Earth Records

Labelnummer
NE 3155

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
The Creative Service Company

Website Artiest
Deuter

De Duitse muzikant Deuter werd geboren in het Falkenhagen van na de oorlog. Hij leerde zichzelf gitaar, fluit, harmonica spelen, en zowat elk instrument dat hij kon te pakken krijgen. Maar een auto-ongeluk, dat hem bijna fataal werd, deed hem een professionele carrière in die richting zoeken. Zijn eerste release dateert al uit 1971, en wordt nu bestempeld als een klassieker in het New Age gebeuren. Hij heeft momenteel al meer dan 60 albums op zijn actief, en wil nog steeds nieuwe frequenties verkennen. Hij woont in Santa Fe, New Mexico, en dit is zijn nieuwste project. Dit jaar mocht hij van Zone Music Reporter de “Lifetime Achievement Award” in ontvangst nemen. Het word “Immortelle” was hem onbekend tot hij naar Corsica kwam en daar dit medicinale plantje ontdekte. Hij hielp zijn vrienden om er een essentiële olie van te maken. De geur ervan brengt herinneringen van bergen, warme rotsen en zeezichten van op Corsica met zich mee. De titel van het album, evenals alle tracks dragen namen van planten en bloemen die de mensheid geholpen hebben met hun helende krachten. Voor dat is Deuter dankbaar. Hij zei: “My Immortelle album is an expression of gratitude to the nature of our planet with the understanding that the smallest flower may have healing powers.” Deuter bespeelt hier fluit, keyboards, cello, piano en gitaar. Doorheen viool, strijkers, harpsicord, bellen, harp en handdrum vermengt hij zijn stem. De muziek is zeer mooi en rustig, ontspannend en uiterst geschikt voor yoga, Reiki, meditatie, dromen en massage. 

Patrick Van de Wiele (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Try As You Might
2. The Way We Were
3. Say The Words
4. Blessed
5. Black & Red
6. Hollow Years
7. Daggers
8. If Not Today
9. Relief
10. Faltering

Platenlabel
Nine Mile Records

Labelnummer
NMR 0310

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Elijah Ford

Songwriter en producer Elijah Ford stamt uit Californië, maar nadat hij toerde met Ryan Bingham verkaste hij naar Austin. In 2011 kwam zijn debuut ‘Upon Waking’ uit, en het jaar daarop een EP, ‘Ashes in October’ genaamd. De voorbije twee jaar toerde hij doorheen Europa en de USA met zijn band. Zijn beide ouders waren ook muzikanten, want hij is de zoon van voormalig Black Crowes gitarist Marc Ford. Voor zijn nieuw album componeerde Elijah de tracks samen met zijn oom (en keyboardspeler) Chris Konte, en zijn moeder Kirsten zorgde voor achtergrondvocalen. Het werd in de legendarische Arlyn studio’s in Austin opgenomen in een productie van Stew Jackson (Massive Attack, Phantom Limb) en de technieker van dienst was Jacob Sciba (Gary Clark Jr., Willie Nelson). Verder kreeg Elijah steun van bassist Jesse Ebaugh (Heartless Bastards) en van gitarist Ricky Ray Jackson (Phosphorescent, The Happen-Ins). ‘Try As You Might’ laat al duidelijk horen dat het hier om poprock gaat, evenals op ‘The Way We Were’, maar met een onmiskenbaar Southern kantje. Nochtans overstijgt Elijah de grenzen van dat genre. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Gravedigger
2. Waters Edge
3. My Mama Said
4. Cecil Hotel
5. Black Widow
6. Run Johnny Run
7. First One’s Free

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
PLH201501

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Lynne Hanson 

De muziek van de Canadese songwriter Lynne Hanson is al bestempeld als Americana, roots en folk, maar zij verkiest het “porch music with a little red dirt” te noemen. Ze groeide op in Ottawa en leerde op haar veertiende gitaar spelen. In 2006 kwam haar debuut ‘Things I Miss’ uit, en er volgden in 2008 en 2010 nog 2 albums. In 2009 mocht ze een Canadian Folk Music Award nominatie ontvangen, en het jaar daarop won ze de Colleen Peterson Songwriting Award. Daarna werd het vier jaar stil rond haar. Voor de nieuwe cd spitste ze zich toe op een thema van Southern music, nl. de moordballade. Haar zeven songs zijn dan ook in bloed gedrenkt. Het album begint met de Tom Waits-achtige blues van ‘Gravedigger’, en in ‘Water’s Edge’ vermoordt ze haar man aan de waterkant. Tijdens ‘My Mama Said’ kruipt ze in de geest van een moordenaar die naar zijn einde gaat. Met ‘Run Johnny Run’ en ‘First One’s Free’ begeeft ze zich meer op boogie-woogie terrein. Met Halloween dat dichterbij komt misschien een cadeautje in de geest van??

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Double Dare
2. Burnin' Up in the Wind
3. Lose Control
4. God Fearin' Man
5. Wonder Woman        
6. This Is What It's All About
7. All's Well
8. My Own Country Way
9. Wheels of Hell          
10. All I Need
11. Mattie's Girl

Platenlabel
Blue Hoss Records
 
Labelnummer
Zonder Nummer
 
Distributie
Amazon
 
Promo-Agent
Niet Gekend
 
Website Artiest
Frank Bang

Frank ‘Bang’ Blinkal is de voormalige gitarist bij Buddy Guy’s  The Damn Right Blues Band. Na 25-jaar ‘on the road’ heeft Frank eindelijk tijd gevonden om zijn debuutplaat ‘Don’t Care The Blues’ te registreren. Frank Bang is geboren en getogen in Chicago en werkte vijf jaar bij de legendarische Buddy Guy. Zanger/gitarist Bang verzamelde meteen ook de who’s who in de studio voor deze tien tracks. En deze werden als vanouds allen op een dag geregistreerd. Drummer Brian ‘BJ’ Jones en bassist Andre Howard vonden Donnie Nichilo op piano en harmonicaspeler Russ Green terug in de studio. En Frank, bescheiden zoals steeds, houdt bewust de nummers kort, net zoals al zijn mentors hem dit voordeden in de Windy City. En het album opent meteen in stijl met ‘The Blues Don’t Care’ van R.D Johnston. Green’s harp virtuositeit komt hier meteen in de spotlights. En dat is uiteraard niet minder in de Chicago blues ballades ‘The Dream’, ‘Million Miles Away’ en ‘Come On In This House’ (Mercy, Mercy) van Junior Wells.  In ‘Till The Day I Die’ en de geweldige gitaarrocker ‘Can’t Find My Way Home’ wordt het gaspedaal stevig ingeduwd. De gitaarriffs lopen concordant met Green’s harp arrangementen. De track ‘Possum In My Tree’, origineel van Magic Slim, doet ons ongewillig terug denken aan de Fat Possum blues stijl. De piano en de harpleaders zijn samen met Frank’s overweldigende gitaarriffs ook hier overrulende muziekstukken. De lekkere funky baslijnen vormen samen met de harpsound en de bijzondere pianoarrangementen voor een knappe compositum in het nummer ‘Repo Man’. Bij Johnnie Taylor leende Frank Bang ‘Still Call The Blues’, origineel uit 1976 om bij A.C. Reed het geweldige ‘Can’t Go On This Way’ te ontlenen. Gewoonweg schitterend!
 
Philip Verhaege (5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Seaside Venues
2. Night Moves
3. Those Steady Lights
4. Did You Get The Latest News
5. Somewhere In El Paso
6. City Boy
7. Lil' Black Dress
8. On A Cold Grey Sky
9. Werewolves Of London
10. The Contract
11. Louis Collins
12. Realize You're Mine

Platenlabel
Basement Jaxx Records
 
Labelnummer
BROS 11601
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Sarah French Publicity
 
 
Website Artiest
Adam Karch

Na zijn uitstekende release in 2014 met ‘Blueprints’ laat de Canadese singer-songwriter Adam Karch zich weer inspireren door de blues en folkmuziek. Het album ‘Moving Forward’ werd afgelopen winter geregistreerd in Montreal, en alles wijste er hier op dat hij nog aan maturiteit heeft gewonnen. Zijn authentieke blues stem leent zich perfect voor zijn sound dito fingerpicking gitaarspel. Hij werd al vrij vroeg betiteld als een groot talent en was op zijn veertiende reeds frontman bij diverse bands. Zijn debuutalbum ‘Crossroad Diaries’ op het label Justin Time Records uit 2002 werd ingekleurd met schitterende originele nummers. Negen jaar later was er het uitstekende album ‘Cotton Fields’ en het project ‘Blueprints’ dat weliswaar werd gekenmerkt met pop getinte songs. Na deze deconstructie is Adam teruggekeerd naar zijn roots. Samen met drummer Bernard Deslauriers en bassist Marc-André Drouin registreerde Adam nu twaalf tracks bij elkaar. Het schijfje opent met de hemelse klanken van het ingetogen ‘Seaside Venues’, om meteen te vervolgen met het akoestische ‘Night Moves’ en ‘Those Steady Lights’. In ‘Did You Get The Latest News’ gaan we even de blues toer op, en dat is uiteraard ook een kolfje naar de hand van Keb’ Mo, waar Adam het nummer ‘City Boy’ leende. Het instrumentale ‘Somewhere In El Paso’ is een esthetisch verantwoorde compositie, net zoals zijn levenswandel die hij bezingt in de track ‘Lil’ Back Dress’. Bij Warren Zevon ging hij ten rade voor diens wereldsong ‘Werewolves Of London’, om gezellig af te sluiten met de poëma ‘Realize You’re Mine’.
Adam Karch heeft met zijn cast een geweldig akoestisch album geproduceerd.
 
Philip Verhaege (4 ½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Takin' & Givin'
2. High Flyin' Mama
3. Kansas City Women
4. Mr Jameson
5. Walkin' Down the Road
6. You're so Hip
7. I'm a Damn Good Time
8. Charlie Brown
9. I'm Gone
10. Sunday Afternoon
11. Letter to My Baby
12. Do-Si-Do
13. Every Day & Every Night
14. El Grape

Platenlabel
Eigen Beheer
 
Labelnummer
Promo CD
 
Distributie
CD Baby
 
Promo-Agent
Frank Roszak Promo
 
Website Artiest
Leevee Town

Het trio Levee Town hebben net hun zesde release uitgebracht, en als we de promotie inlay mogen geloven zou dit hun beste album zijn. Het is een collectie van veertien nummers die heel wat differente stijlen omvat. Enkel de song ‘I’m A Damn Good Time’ is een nummer dat bij elkaar werd geschreven door Ace Moreland. Zanger/gitarist Brandon Hudspeth, Jacque Garoutte (bas, vocals, slide en harmonica) en drummer Adam Hagerman zijn gebaseerd in Kansas City en zijn de huisband van de befaamde club Knuckleheads Saloon. Van de heerlijke shuffle in de titeltrack gaat het gezwind naar de funky tunes van ‘High Flyin’ Mama’, met een fonkelende  Chris Hazelton op Hammond orgel, en de Chicago blues stamper ‘Kansas City Woman’ waar Jimmie Made het voortouw neemt met zijn blues harp. Het country swingende ‘Mr. Jameson’ leidt ons naar de heupwiegende rocktunes van ‘Walkin’ Down The Road’, waar gastzanger Jaisso Taylor de schijnwerpers op zich laat schijnen. ‘You’re So Hip’ is een meer dan volwaardige boogiewoogie track, net zoals de ondermaanse countryballade ‘I’m A Damn Good Time’ en de slide begeesterde song ‘Charlie Brown’. Hagerman speelt op een Jew’s harp, die ik als klein kind ook al had, in het nummer ‘I’m Gone’. Maar we gaan nog even terug naar de Windy City met de blues ballade ‘Sunday Afternoon’ en het swingende ‘Letter To My Baby’. De zwaar beladen rocker ‘Every Day & Every Night’ staat dan weer in aangename antithese met de jazzy instrumentale ‘El Grape’. De diversiteit maakt van ‘Takin’ & Givin’ meteen een groot album!
 
Philip Verhaege (4 ½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. I Like It Like That
2. Bonafide
3. Spit It Out
4. The Power Of Need
5. Hollywood Way
6. My God Is Better Than Yours
7. You Always Pick Me Up
8. What Happens In Vegas
9. Too Big To Fail
10. Funny Like That
11. No Regrets
12. You Want it When You Want It
13. Have A Little Faith In Me

Platenlabel
Jesi-Lu Records
 
 Labelnummer
Jesi-Lu 1016
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Frank Roszak Promo
 
Website Artiest
Teresa James

De alom geprezen zangeres/pianiste Teresa James promoot met de release ‘Bonafide’ haar negende album. Als je Bonnie Raitt onder je bewonderaars hebt, moet je toch heel wat muzikale pijlen op je boog hebben. Teresa’s sound is ruw en ontbolstert als een adulte kastanje. Ze komt uit Houston, Texas, maar net zoals haar band The Rhythm Tramp heeft ze zich gebaseerd in de buurt van Los Angeles. In 2008 werd ze genomineerd met het album 'The Bottom Line' als “Best Contemporary Blues Female Artist” op de Blues Foundation Awards. Twee jaar later raakte Teresa zelfs in de finale voor een Independent Music Award met het succesvolle album  'You Know You Love. Nu heeft ze dus ‘Bonafide’ op het label Jesi-Lu Records te promoten dat welgeteld twaalf tracks omvat. Tien gekarakteriseerde songs werden bij elkaar gepend door haar partner, producer en bassist Terry Wilson. Maar het album begint zoals het eindigt, en dat is met een cover. Als opener  koos Teresa voor de swingende shuffle ‘I Like It Like That’ een nummer uit 2009 van The ‘5’ Royals. Om dan de dans te beëindigen met John Hiatt’s ‘Have A Little Faith In Me’. Tussenin vinden we een mixture van Texas blues, West Coast Swing en swampy tracks. De strakke gitaarriffs van Billy Watts kleuren meteen de titeltrack en Darell Leonard’s trompet is samen met Mike Finnegan’s Hammond B3 een constante in het soulvolle ‘Spit It Out’. Billy Watts spant opnieuw de kroon met zijn bottleneck op het funky ‘Hollywood Way’ en het opwindende duet  ‘My God Is Better Than Yours’, dat meteen coöpereert met de hemelse gospeltunes en Gregg Sutton’s stemtimbre. De song ‘What Happens In Vegas’ doet ons weg doemen naar ongure usanties van deze gokstad, net zoals in het lekker mee snibbende refrein van ‘Funy Like That’. Het meerstemminge tilt hier de song naar hogere sferen en dat doet Teresa’s stem ook in de trage compositie ‘No Regrets’. Als laatste originele song serveert Teresa ons de rocker ‘You Want it When You Want It’. En dan volgt de mooie structuur van ‘Have A Little Faith In Me’. En dat hebben wij hier wel ongetwijfeld in Teresa James!
 
Philip Verhaege (4 ½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Tonight's The Night
2. Save A Life
3. Open My Arms and Breathe
4. Nowhere Else To Run
5. I Need To Lay With You Tonight
6. The Place Where I Belong
7. I Think I'll Go Back To Texas
8. All The Gold
9. Give Me One More Day To Say Goodbye
10. Your Love Sets Me Free

Platenlabel
McDonough Records

Labelnummer
888295449502

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
John McDonough

Singer-songwriter John McDonough uit Austin, Texas, is al 5 decennia met muziek bezig. De laatste 21 jaar daarvan spendeerde hij rond zijn thuisstad, waar hij optreedt en al 6 cd’s met originele muziek uitgebracht heeft. Zes jaar gelden besloot hij psychotherapie definitief de rug toe te keren, en zich uitsluitend met muziek bezig te houden. Er zijn vergelijkingen gemaakt tussen hem en Elton John en Harry Chapin omwille van zijn zangstijl. Nu is zijn nieuwste cd uitgebracht, waarop hij poprocksongs brengt, maar ook folkpop en zelfs Americana. ‘Tonight's The Night’ is stevig werk over relletjes in 1969. ‘Save A Life’ gaat over de Joodse Tweede Wereldoorlog, terwijl ‘Nowhere Else To Run’ tevens over een concentratiekamp handelt. ‘I Need To Lay With You Tonight’ is weer poprock en behandelt een jongeman, wiens vader overleden is. Daarentegen bezit ‘The Place Where I Belong’ een country sfeer. Misschien iets voor u om deze singer-songwriter te ontdekken?

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Ephemera
2. To an Isle in the Water
3. The Rose of the World
4. The Pity of Love
5. When You are Old
6. The White Birds
7. The Lover tells of the Rose in his Heart
8. The Song of Wandering Aengus
9. The Cap and Bells
10. He tells of a Valley full of Lovers
11. He tells of the Perfect Beauty
12. The Lover pleads with his Friend for Old Friends
13. The Poet pleads with the Elemental Powers
14. He wishes for the Cloths of Heaven
15. The Folly of Being Comforted
16. Never give all the Heart
17. Words
18. No Second Troy
19. Against Unworthy Praise
20. The Mask
21. Brown Penny
22. Friends
23. The Cold Heaven
24. The Wild Swans at Coole

Platenlabel
Merrow Records

Labelnummer
MR-001

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Never Give All the Heart

Gedichten van de poëet W.B. Yeats zijn op muziek gezet door Raymond Driver, met zang van sopraan Laura Whittenberger, terwijl Peyson Moss haar aan de piano begeleidde. De cd is een hommage aan W.B. Yeats, waarvan maar liefst 24 gedichten uit verschillende boeken (gaande van 1889 tot 1919), diens gevoel voor liefde en verlangen in zich dragen, aan bod komen. Sopraan Laura Whittenberger heeft overal in de USA opgetreden, en dat met verschillende muzikale stijlen. Omdat ze houdt van vroeg 20eeuwse poëzie besloot ze dit project te doen. Deze cd is dan ook een werk van liefde, maar kan mij toch niet bekoren. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Kathy’s Song
2. Threshing Time
3. Shady Grove
4. Long, Long Time
5. The Medley
6. Cottonwood Creek

Platenlabel
MBC Productions

Labelnummer
MBC 0106

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Mary Beth Cross

De Americana/Folk/Bluegrass artieste Mary Beth Cross uit Denver brengt hier haar nieuwe EP uit. De songs erop zijn akoestische bluegrass, een onderdeel van haar opgroeien in Winsconsin. Zo werd ze geïnspireerd door verhalen van haar familie, de bossen de boerderijen van ginder en uiteraard haar nieuwe woonplaats in Colorado. Op die EP wordt ze bijgestaan door een banjospeler en een viool en mandolinespeler. Er staan 6 songs op, waarvan de Paul Simon cover ‘Kathy’s Song’ de eerste is. Daarna gaat ‘Threshing Time’ over haar grootouders, iets gevolgd door Linda Rondstadt’s ‘Long, Long Time’. Tijdens een medley wordt klassieker ‘Summertime’ via een eigen track gekoppeld aan Van Morrison’s ‘Moondance’. Met haar eigen compositie ‘Cottonwood Creek’ sluit ze af. De landelijke sfeer druipt er zo van af. Een festijn voor liefhebbers van folk en bluegrass. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Taking Off
2. Tuggin’ The Pug
3. Three Four Or More
4. Changing Times Pt 1
5. Changing Times Pt 2
6. Banana Skin Central
7. Homing In
8. Raios Do Sol
9. Moonflower
10. Phantom Of The Oberheim
11. Afterglow Pt 1
12. Afterglow Pt 2

Platenlabel
Splash Blue Records

Labelnummer
SD CD2

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Willwork4funk

Website Artiest
Resolution 88

Het Britse kwartet Resolution 88 uit Londen situeert zich in de jazzfunk en acid jazzsfeer. Ook weer met dit tweede album blijven ze in de sound van Herbie Hancock & The Headhunters, Weather Report, Jeff Lorber Fusion enz. De band bestaat uit Tom O’Grady (Fender Rhodes, clavinet, Moog, keyboards), Ric Alsworth (drums & percussie), Tiago Coimbra (bas) en Alex Hitchcock (sax en klarinet). De groep werd opgericht in 2012 door O’Grady, en op dit nieuwe album zetten hun sound nog meer kracht bij. Er wordt teruggegrepen naar de jaren ’70 en ieder bandlid krijgt ruimte. Ze starten met ‘Taking Off’ waarin de synthesizers in een dansbaar ritme opstijgen. Daarentegen is de funk meer aanwezig op ‘Tuggin’ The Pug’, terwijl ‘Three Four Or More’ duidelijk meer naar Herbie Hancock ruikt. ‘Changing Times Pt 1 & Pt 2’ zijn rustiger, en verderop staat ‘Homing In’ weer in het teken van de Headhunters. En ‘Raios Do Sol’ is wat meer electro funk. ‘Moonflower’ is weer een kalmere track en ‘Afterglow’ eindigt met de titeltrack in 2 delen. Een album dat dus zoals gezegd de fans van jazzfunk uit de jaren ’70 zeker zal aanspreken. 

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Magnets
2. Everything
3. Faith
4. Take You Out
5. Time To Heal
6. Melodies & Memories
7. Wait
8. Boomerang

Platenlabel
Eigen beheer

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Great Scott Productions

Website Artiest
Jonny Zywiciel

Weer een singer-songwriter waar ik nog nooit van gehoord had.
Jonny’s bron van inspiratie waren onder meer Stevie Wonder en Jimi Hendrix maar ook Ed Sheeran, Sam Smith en John Mayer spelen nog een voorname rol in zijn leven.
Met dit prachtige schijfje krijgen we een mix van allerlei emoties die muzikaal ondersteund worden door een klein assortiment van instrumenten. In de studio werd hij bijgestaan door bassist Connor Newkirk en Aaron Hellam en zij kregen het bezoek van drummer en backing vocalist Gaitan Gonzales.
De opbrengsten van zijn single ‘Time To Heal’ gaan integraal naar de ‘Amy Winehouse Stichting’.
De openingstrack ‘Magnets’ is een nummer dat handelt over de onmiskenbare allure van een vroegere minnaar(es) terwijl ‘Everything’, dat een sterke rocksong is geworden met een gesyncopeerd ritme, waar je niet genoeg van krijgt. 
Op een ietwat zelfde lijn dobbert ‘Take You Out’ en dit is eigenlijk een pleidooi voor de verandering en communicatie van emotionele behoeften van je partner.
Nog meer sterke songs komen we onder weg tegen. Luister daarom maar eens naar ‘Time To Heal’. Op dit akoestisch gedreven nummer is het vooral de tekst die een boodschap weet te verkondigen.
Voeg daar nog het knappe ‘Melodies & Memories’ aan toe, een catchy nummer dat dat weer gaat over eigen problemen en de daarbij genomen beslissingen om proactief deze problemen te kunnen overwinnen, en ‘Boomerang’, met een downtempo jazzy gitaarlicks en waarin Jonny weer eens naar een ex-lover verwijst, dan krijg je toch een schijfje dat volgepropt zit met zware emotionele gevoelens maar toch zeker niet eentonig overkomt. Dit komt doordat Jonny meer dan genoeg variatie in al zijn songs stopte. zodat het geen bitterzoete stroop wordt. Well done job!

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. 30 Something
2. City Lights
3. Daisy’s Blues
4. Days Well Spent
5. Diesel
6. Farewell
7. Future Of Mankind
8. Head Over heels
9. Need For the Needle
10. Number Three
11. Scratches And Bruises
12. Someone’s Gotta Give
13. State 

Platenlabel
Butler Records


Labelnummer
BUR2016015


Distributie
V2 Records Benelux/Bertus


Promo-agent
Niet Gekend


Website Artiest
Living Room Heroes

De Nijmegense band Living Room Heroes begon als een singer/songwriter duo. zanger/gitarist Henri Zoetbrood en gitarist Marc van Hout brachten twee ep's uit als duo, in 2013 'Head Over Heels' en in 2014 'Fool To Believe'. Inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een band en hebben ze bassist Rodrigo Davids en drummer Björn van den Boom ingelijfd. Tegenwoordig noemen ze hun stijl southern soul, al is dat misschien té kort door de bocht, want de heren gaan veel breder dan dat. Hun muziek is geïnspireerd op de muziek van The Wood Brothers, Amos Lee en Ben Harper, zeggen ze zelf. Dus ik zou het eerder een rootsband noemen met een (southern) soulbasis. Want dat zit er inderdaad in. Henri heeft een soulvolle rockstem en als Marc meedoet met de achtergrondzang is het genieten van de stemmen.
Hun full debuutalbum 'Days Well Spent' klinkt alsof ze uit de VS komen. Zelden hoorde ik een Europese band die de Americana zo overtuigend onder de knie kreeg. En de mannen hebben ook nog het één en ander te vertellen. Het lijkt wel alsof je een roadtrip maakt doorheen de VS. Hun teksten gaan over eindeloze vlaktes van het Amerikaanse continent. Vergeet je verdriet, denk en verwacht een vrolijke toekomst. Hun woorden brengen je in een vrolijke stemming. Avonturen op mooie, zonnige dagen als het leven je toelacht. Dat zijn natuurlijk de 'Days Well Spent'!
'30 Something' opent de cd semi-akoestisch. De eerste indrukken zijn overweldigend. De song zit heel sterk in elkaar en het refrein is zo pakkend dat je het gelijk gaat meezingen. Dynamiek, arragementen en productie zitten perfect. De opnames werden gemaakt in Uncle Gabe's Studio in Eindhoven, waar de productie verzorgd werd door Gabriel Peeters, die ook op meedere songs de toetsen streelt.
'City Lights' klink als een rustige Gary Clark Jr, terwijl 'Daisy's Blues', een funky folksong zo in het repertoire van The Wood Brothers zou passen. Het titelnummer 'Days Well Spent' is een southern rocker met nogal wat late Beatles-invloeden. Het gitaarwerk van Marc van Hout is formidabel. Alle noten komen op de juiste plaats, niet te weinig, nooit te veel. In 'Diesel' wordt de volumeknop wat hoger gedraaid waardoor het nummer een beetje een Black Crowes stempel krijgt. Wat rockt dit lekker zeg! Bij 'Farewell' een ingetogen lied, krijg je een beetje een Jeff Buckley-gevoel. Het is een gevoelige song die nog hoger getild wordt door de pakkende vocalen.
'Future Of Mankind' is een sterke southern rocksong die weer in de buurt van The Black Crowes en The Drive-By Truckers komt. Het door de akoestische gitaar van Zoetbrood gedreven 'Head Over Heels' is een simpele maar heel doeltreffende en gevoelige song met een sterke tekst. Stilzitten kan nu niet meer, bewegen zal je.
'Need For The Needle' neigt naar The Wood Brothers. De samenzang en de wisselende dynamiek zijn hemels! In dezelfde lijn ligt de folkrock 'Number Three'.
Hier word je vrolijk van, want "everything gonna be alright" is een heerlijk meezingrefrein. 'Scratches And Bruises' heeft wat weg van Chris Rea, maar dan zeker niet zo glad en gepolijst. Het is prachtige countryfolkrock. 'Someone's Gotta Give' is een catchy funky southern rocker, terwijl afsluiter 'State' wederom Gary Clarck Jr-achtig klinkt, maar dat zal waarschijnlijk door de gitaarsound komen.
Dit is zo ongeveer het beste Nederlandse album dat ik dit jaar mocht beluisteren. Temeer daar ze absoluut niet 'Hollands' klinken. Mocht ik het niet geweten hebben, dan zou ik het nooit geraden hebben. Dit is een klasseband die het ver, heel ver gaat schoppen, dat is iets dat zeker is. Als de Living Room Heroes niet op alle rootsfestivals in 2017 staan, dan snap ik er helemaal niks meer van!


Line-up:
Henri Zoetbrood (zang, akoestische gitaar)
Marc van Hout (lead gitaar, achtergrondzang)
​Rodrigo Davids (bas)
Björn van den Boom (drums)
Gabriël Peeters (toetsen, productie)


Peter Jacobs (5) 

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. CuCu Cool
2. Youth On Stuff
3. Kill The King
4. The Drugs Won’t Work
5. Slave
6. Anger In Your Eyes
7. Panopticon
8. Sick City
9. Brand New Gun
10. Bogs
11. No Savior

Platenlabel
Monstrophonic Records
 
Labelnummer
DBR 20083
 
Distributie
Drunkabilly Records
 
Promo-agent
Music Shock Chris Prouve
 
Website Artiest
The Glücks

De zilte zeelucht schudt blijkbaar het muzikaal talent wakker. Net als rasartiest Arno hebben ook The Glücks Oostende als thuishaven. The Glücks is een feite een duo bestaande uit Tina op drums en Alex op gitaar. ‘Youth On Stuff’ is hun debuut en…..wees er maar zeker van dat het duo gehoord wordt. Met de distortionknop op maximum en mokerslagen op de drums serveren Tina en Alex een potje stevige psychedelic garagepunk uit de spelonken van The Glücks. Opener het super vinnige ‘CuCu Cool’ slaat meteen gensters en met ‘Youth On Stuff’ moet de hele inboedel eraan geloven. Het rifje van ‘Kill The King’ drukt je plat tegen de muur. Hier is geen ontkomen meer aan. ‘Loslaten’ is een woord dat niet in de dikke ‘The Glücks’ staat. Tot de laatste noot van het album, heeft het duo je in zijn macht. Is dat hinderlijk? Neen, in geen geval, het bewijst dat The Glücks weten waar ze mee bezig zijn. Een optreden van dit duo zal je zeker nog lang bijblijven………net als dit album trouwens!
 
Lambert Smits (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Vampyre Blues
2. Pretty Weed
3. None Now: Thanks
4. Shivered Pine
5. Big Joe
6. Cold Mornin’ Comin’
7. A Little Time Alone
8. Comin’ Into Memphis
9. Nowhere
10. 43
11. Deep

Platenlabel
Eigen Beheer
 
Labelnummer
Geen Nummer
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Joh TheMa Promotions
 
Website Artiest
Howard & Skye

Jonathan Howard en Blueflower Skye ontmoetten elkaar in 2014. Veertien maanden later, na diverse optredens, vele nachten sleutelen aan hun nummers om ze uiteindelijk te kunnen opnemen in hun eigen Thirsty Hog studio, komt het akoestisch duo uit Austin Texas naar buiten met dit debuutalbum. Hulp krijgen Howard en Skye van David Hoffpair en Jaime Nichols op gitaren en van Jimi Lee op harmonica. Het songschrijven verdeelden Howard en Skye onder elkaar, terwijl ze voor ‘Shivered Pine’ en ‘Big Joe’ hun talenten bundelden. ‘Milkweed’ is diep in de blues en country, zeg maar de Amerikaanse rootsmuziek geworteld. Die binding met de blues komt al bij opener ‘Vampyre Blues’ tot uiting dat zo uit het diepe Zuiden lijkt geïmporteerd te zijn. Zowel Howard als Skye hebben een speciale stem. Die, een beetje schuchtere, breekbare stem van Skye is de voedingsbodem voor het van folkinvloeden doordrongen ‘Pretty Weed’. In ‘None Now’, een typisch nummer uit de folkrevival, kruipt Howard een beetje in de huid van Dylan, terwijl Skye een beetje naar Melanie Safka refereert in ‘A Little Time Alone’. Skye’s lichte stem is ook het ideale instrument om het met mondharmonica opgesmukte verhaal van ‘Big Joe’ te brengen. Het ietwat vreemde eendje in de bijt is ’Cold Mornin’ Comin’, dat de opkomende kilte als het ware laat aanvoelen. Howard & Skye zijn meesters in het transformeren van gevoelens naar songs. Dat komt nogmaals aan de oppervlakte in het mistroostige ‘Comin’ Into Memphis’, alsook in ‘43’ waar Howard mijmert over vervlogen tijden.
Met ‘Mikweed’ hebben Howard & Skye alvast een mooi visitekaartje op zak.
 
 
Lambert Smits (4 ½)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. End of 82nd Street
2. Too Many Cooks
3. Young Girl
4. The Petroleum Blues
5. Mood Indica
6. Don't Stay Out All Night
7. My Lil' Stumptown Shack
8. Makin' Bacon
9. Alcohol Blues
10. Love Grows Cold
11. Canoodlin'.

Platenlabel
Delta Groove Music
 
Labelnummer
DGPCD174
 
Distributie
Delta Groove Music
 
Website Artiest
Mitch Kashmar
 

Mitch Kashmar werd geboren in 1960 en zat nog op de middelbare school toen hij met het legitimatiebewijs van zijn broer de clubs in Santa Barbara binnenliep. Twee decennia later vormde hij zijn eerste band The Pontiax waarmee hij doorheen Europa toerde. Naast zijn imponerende harp eminentie is Mitch ook begeesterd is met een soulvol stemgeluid.
Als het label Delta Groove Music met een release op de proppen komt, spits dan met zijn allen en met grote aandrang jullie gehoororganen. Want na de albums als ‘Stand Your Ground’ van John Long en ‘House Party at Big Jon’s’ van het schitterende duo Big Jon Atkinson en Bob Corritore is het nu de beurt aan Mitch Kashmar om zijn nieuwste descendent boven de doopvond te houden. Met de release ‘West Coast Toast’ triomfeert Mitch met een stellaire band. Of wat dacht je van Junior Watson (gitaar), Fred Kaplan (piano en Hammond orgel), Bill Stuve (bas) en drummer Marty Dodson  naast Mitch’s vocale prestaties en harp virtuositeit. En dit alles zorgt uiteraard voor swingende en vrolijke arrangementen die de zonnige kusten van California kenmerken. Het inspireert het specifieke geluid en muzikale evolutie die de West Coast de laatste jaren heeft ondergaan. Van de elf track vinden we hier vier schitterende instrumentale chapiters. Hier schakelt Mike vlotjes over tussen diatonische en chromatische harptunes. Twee andere originele nummers zijn ‘Petroleum Blues’ en ‘My Lil’ Stumptown Shack’. Deze originele nummers staan naast enkele fijn uitgekiende covers zoals Willie Dixon's ‘Too Many Cooks’, 'Young Girl’ van  Rudy Toomes, Billy Boy Arnold's ‘Do Not Stay Out All Night’ en Lowell Fulson’s Love Grows Cold’. Maar ook de registratie van Sonny Boy I aka John Lee Williamson song ‘Alcohol Blues’ uit 1939, is een meer dan belangwekkende optie. Ook het werk van producer Jeff Scott is meer dan een vermelding waard. Maar de schijnwerpers zijn hier werkelijk gericht op de West Coast sound en zijn musici. We toasten met zijn allen op Mitch Kashmar.
 
Philip Verhaege (5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Holding My Heart
2. Poor Boy Blues
3. Night Light
4. Defeated
5.  One Of These Days
6. The Sunday Blues
7. Cedar Shuffle
8. A Simple Truth
9. Wild Wind Fever
10. Run

Platenlabel
Eigen Beheer
 
Labelnummer
MGC007
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Sarah French Publicity
 
Website Artiest
Mark Crissinger
 

Uit het overzeese Canada bereiken ons om de haverslag heel wat knappe en meer dan vermeldingswaardige albums. Eentje daarvan is toch wel Mark Crissinger’s vijfde album ‘Night Light’. En Mark trekt gezapig verder in zijn eigen blues wereldje. Nu pende hij tien songs bij elkaar en trok met enkele soulmates de Westmoreland Studio in. Zijn fijn uitgekiende lyrics worden omarmt door moderne blues arrangementen. Hij verkent in zijn nummers de voor en tegenspoed van de liefde, het menselijk leed en verlies, de wispelturige roem en het geloof. Niets nieuws onder de zon, hoor ik je zo denken, maar Mark verstaat de kunst om alles te verpakken in aangename en bijdetijdse schikkingen. Het album opent met de country track ‘Holding My Heart’ om verder zijn weg te vervolgen met het rockende ‘Poor Boy Blues’. De titeltrack is diepe Delta begeesterde blues, maar in ‘Defeated’ trek hij opnieuw alle rockende registers open. Verder zijn ‘The Sunday Blues’ en ‘Cedar Shuffle’  knappe en dansbare rocksongs. De track ‘Wild Wind Fever’ is dan weer gebaseerd op een intens akoestisch gitaar gedreven riedel die ver uitloopt in het afsluitende en stemming wisselende ‘Run’. In zijn vijfde album ‘Night Light’ maakt Mark Crissinger alweer heel wat progressie. Knap! 

Philip Verhaege (4 ½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Beauty Seldom Seen
2. Goodbye Temporarily
3. Way Out
4. IÕll Be Here, Mairead
5. Imposter 
6. Jailbreak
7. In Such A Strange Town
8. Weekly Rate Palace
9. More The Moonlight
10. Opportunity

Platenlabel
Continental Song City

Labelnummer
CSCCD 1132

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
John Calvin Abney
​

John Calvin Abney is niet alleen een multi-instrumentalist, hij bespeelt diverse gitaren, pedalsteel, harmonica, piano, orgel en drums, hij is ook iemand die zich niet op één welbepaald muziekgenre laat vastpinnen. Het veelvuldig toeren, zowel solo of als sideman in bands, die uiteenlopende muziekgenres beoefenden, heeft hem zeker in positieve zin gevormd. Pop, folk, rock, americana en indiepop beheerst hij als zijn broekzak, wat hij ook uitgebreid etaleert op "Far Cries And Close Calls". Met opener "Beauty Seldom Seen" steekt hij niet onmiddellijk erg sterk van wal, maar daar komt al vlug verandering in met "Goodbye Temporarily", dat ingezet wordt met een heerlijk sixties orgeltje. Abney's unieke laid-back stem en de harmonica  doen het nummer een beetje aan het werk van Dylan denken. Van een ander kaliber is het ingetogen gebrachte akoestische folky "Way Out". En nog heeft John Calvin niet al zijn talenten laten horen. De elektrische gitaar haalt hij uit de koffer voor "I'll Be Here, Mairead" dat een lekker stukje rockt en dat een knappe vioolsolo herbergt. Superknappe song! Nog zo een bijblijver, lekker in het gehoor liggend, is rocker "Jailbreak" , waarin een prachtig huwelijk tussen elektrische gitaar en mondharmonica. Stevig, bijna punkrockend komt Abney dan weer uit de hoek in "Weekly Rate Palace".
John Calvin Abney heeft heel wat in zijn mars. Ik ben ervan overtuigd dat hij op "Far Cries And Close Calls" nog maar een miniem deeltje van zijn kunnen heeft getoond. In de gaten houden, die John Calvin Abney!

Lambert Smits (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. The LP Shuffle
2. Cot In The Act
3. Behind You
4. An Elusive Man
5. Samba Cya
6. Garaje Gato
7. I Know You
8. Walkin’
9. In A Sentimental Mood
10. Why We Can’t Have Nice Things

Platenlabel
Music Of Content
 
Labelnummer
35-453-02
 
Distributie
Music Of Content
 
Promo-agent
Great Scott Productions Promo
 
Website Artiest
Gordon Goodwin’s Little Phat Band
 

Met vier Grammy’ s en twintig Grammy nominaties is de vanuit Los Angeles opererende Gordon Goodwin ongetwijfeld de meest gelauwerde hedendaagse bigbandleider. Naast deze awards vermeldt zijn cv ook samenwerkingen met Quincy Jones, Christina Aguilera, Ray Charles, David Sanborn, Lee Ritenour en Chick Corea, om er maar enkelen op te noemen. Bestaat Gordons big band normaal uit 18 muzikanten, voor ‘An Elusive Man’ herleidt hij die tot 8. De reden waarom Gordon The Little Phat Band oprichtte is te vinden in het feit dat improviseren makkelijker te realiseren is met een kleiner aantal muzikanten. Voor deze nieuwe band schreef Goodwin 8 nieuwe instrumentale nummers die het midden houden tussen jazzfunk, swing, bebop en latinjazzfunk. Als covers koos hij voor ‘Walkin’’ en de Duke Ellington klassieker ‘In A Sentimental Mood’. Improvisaties zijn zelden strak afgelijnd, vandaar ook dat alle nummers een speelduur hebben van meer dan 5 minuten. Gordon en zijn kompanen zijn evenwel straffe gasten in het improviseren, want nergens kan je hen betrappen op een slordigheidje, waardoor de nummers ondanks de lange speelduur nooit vervelen. De prestaties van Gordon Goodwin’s Little Phat Band wakkeren de nieuwsgierigheid aan naar de prestaties met zijn big band. Goodwin is zeker niet voor één gat te vangen, kortom ‘An Elusive Man’.
 
Lambert Smits (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Albert
2. Monday Morning
3. Eleventh Obsolete Incident
4. Sitting On A Blunestone
5. Sunday School
6. Evil Woman
7. Music To Watch Us By
8. So Happy
9. Morpheus
10. Aurora
11. Something Special
12. Pathway
13. Saturn
14. Jupiter
15. If This Is Love
16. Easy To Be Hard (David Daltrey solo)
17. Come Softly To Me (David Daltrey solo)
18. Obsolote Incident
19. Evil Woman (alt. version)
20. 20 Albert (demo)
21. So Much Love To Give You

Platenlabel
Grapefruit
 
Labelnummer
WCRSEG034
 
Distributie
Cherry Red Records
 
Website Artiest
Tales of Justine Petals

Na twee jaar en een paar naamwijzigingen, vond dit Engelse trio geleid door de vijftienjarige zanger, componist en gitarist David Daltrey de weg naar de fameuze EMI studio’s in Abbey Road om er op 1 augustus 1967 vijf nummers op te nemen met niemand minder dan de aankomende Tim Rice als producer en met  Rice en zijn kompaan Andrew Lloyd-Webber als managers.  Een onwaarschijnlijke start. Wat later, lag de single in de winkel. En bleef daar liggen. Vreemde, want de Summer Of Love woedde hevig en Daltreys nummers bezongen precies vreemde verschijnselen zoals klokken die achteruit lopen, rare soep en zonnebloemen die Arthur heten. Bij EMI snapten ze er niet veel van en dus belandde het slappe “Arthur” op de A-kant en het muzikaal meer originele “Monday Morning” op de B-kant. Tales Of Justine zou de volgende twee jaar nog een smak nummers van eigen makelij opnemen, maar EMI bracht daar geen noot van uit. Daltrey ging even met Rice en Lloyd-Webber op stap in de musicalwereld, nam een ondermaatse solosingle op modderde daarna nog wat aan.
Alle songs baden in de sfeer van de startende Engelse undergroundmuziek, dit wil zeggen vreemdsoortige teksten over ongewone mensen en dito situaties, bijna allemaal trage nummers met hier en daar een bijzonder effect, zoals de sitar of de trompet. Wanneer het tempo iets versnelt, winnen de composities aan kracht, bijvoorbeeld “Sitting On a Blunestone” of “Evil Woman”. In veel gevallen echter, blijft de muzikale vernieuwing beperkt tot een opstoot hier en daar, zodat die bevreemdende, alternatieve, psychedelische wereld enkel wordt opgeroepen door klassiek opgebouwde en bijzonder harmonieuze liedjes, zoals in “Morpheus”,  waar de Griekse god van de dromen en de visioenen wordt geassocieerd met de papaver.  Zo vielen veel mooie nummers tussen twee stoelen, terwijl het muzikale experiment onverminderd verder raasde en Daltreys groep verweesd achterbleef.
Deze cd verzamelt alle EMI-opnamen tussen 1967 en 1969, plus een solosingle van Daltrey. Het bijhorend boekje vertelt en illustreert het hele verhaal.
 
Eddy Bonte (4)


​Two years, a few name changes and a defining new line-up later, the most English “Tales of Justine” headed straight for the famous Abbey Road studios. On 1 August 1967, the trio led by fifteen-year old David Daltrey (lead singer, multi-instrumentalist and composer) recorded five brand-new and self-written songs produced by one Tim Rice. Management was taken care of by Rice and his business associate Andrew Lloyd-Webber. Soon, their first single was n the shops. And that’s where it would stay. Further studio efforts remained in the can. A very strange tale, because Daltrey’s lyrics about a sunflower called Arthur and marmalade soup went very well with 1967’s Summer Of Love. The use of trumpets, the sitar, the Mellotron, distorted sounds and most certainly Paul Myerson’s keyboards were entirely in tune with the advent of psychedelic music, think early Pink Floyd. So what went wrong? For one thing, the melodic and tone-setting “Monday Morning” should have been the single’s A-side, not the flip. Plus: although most of Daltrey’ songs, are well-crafted, melodious, classic tunes full of harmony and nice verbal associations (poppies at the feet of Morpheus!), they are quite sparse in the field of musical experimentation. A pity, because the songs are well worth listening to. Over the next two years, the band would record another fifteen sides or so, all by Daltrey, but EMI refused to release one single note. Daltrey joined Rice & Lloyd Webber’s adventures for a while, put out a an unfortunate solo single and tried resurrecting the band -  to no avail.  This CD features all the recordings made by the band between 1967 and 1969, plus a solo single by Daltrey. The booklet tells and illustrates the entire story.

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Burn Me up
2. Devil’s Den
3. Voodoo Mama
4. Hip Shakin Mama
5. Cold Day In Hell
6. Long Black Train
7. Louisiana Woman
8. Let’s Get Dirty
9. Somethin’ Shakin’
10. New Tattoo
11. Whiskey Drinkin’ Woman
12. Pipeline Blues
13. Evil On Your Mind
14. You’ve Got The Blues

Platenlabel
Azuretone
 
Labelnummer
Promo-cd
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Frank Roszak Promo
 
Website Artiest
Ray Fuller

Meer dan vier decennia lang staat Ray Fuller op een podium. In 1974 formeerde hij zijn The Ray Fuller Band. Het kon haast ook niet anders, want op acht jarige leeftijd kreeg hij zijn eerste Gibson Melody Maker gitaar. Fuller die uit New Albany, Ohio komt was zo begeesterd door de Britse blues invasie dat zijn sound nu nog steeds overhelt naar de U.K blues sound. Hij werd naast John Mayall en Clapton verder beïnvloed door John Lee Hooker, Muddy Waters, Elmore James en heel wat andere blues grootheden. De release ‘Long Black Train’ is slecht het achtste album voor Fuller, en eens je zijn stem wat gewoon bent, verbaast Fuller je op een aangename manier met zijn zeer toegankelijke blues rocktunes. Zelfs noemt hij zijn sound ‘rockin’ slide gitaar blues’ en wie zijn wij hier om deze existente verwijzing en referte tegen te spreken.
Ray pende veertien song bij elkaar en gaf de voorkeur aan ‘Burn Me Up’ om de dans te openen. Fuller’s opzwepende ritmiek, Doc Malone’s harparrangementen  en Myke Rock diepe baslijnen geven de accessorische invoering voor de sound. Darrell Jumper’s drumslagen zijn dan weer belangrijke parafernalia in ‘Devil’s Den’. De slide gitaar komt ons eindelijk verheugen in de Texas blues rocker ‘Hip Shakin’ Mama’. De bluesharp staat onvermijdelijk in de spotlights in de  nummers ‘Cold Day In Hell’ en ‘Let’s Get Dirty’. De titeltrack is dan weer onvervalste rock-‘n-roll. Fuller dweept met nooit aflatende en activerende gitaarriffs en trekt mateloos de lijn door naar het funky geënthousiasmeerde ‘Louisiana Woman’. De swingende shuffle ‘Somethin’ Shakin’’ mag de dans voorgeleiden en resulteert uiteindelijk in blues tracks ‘New Tattoo’, ‘Whiskey Drinkin’ Woman’ en de astrante intro van ‘Pipeline Blues’ dat alweer voer is voor de slide gitaar liefhebbers. Van de moderne inslag in ‘Evil On Your Mind’ gaat het gezwind naar het afsluitende ‘You’ve Got The Blues’. Ray Fuller’s heavy gitaarriffs gaan nog een laatste keer in duel met Doc Malone’s harp virtuositeit. En ook dat kan ons bekoren!
 
Philip Verhaege (4½)