Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Lazy Afternoon: Any Road (cd-single)

13/3/2015

DETAIL ALBUM

Track:

Any Road

Platenlabel
Artache

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Amazon

Promo-agent
Hemifran

Website artiest
Lazy Afternoon

‘Lazy Afternoon’ is de titel van het werkstuk dat Bo Ahlbertz vorig jaar afleverde. De Zweedse folkrockveteraan uit Gotland heeft nu een groep samengesteld onder dezelfde naam. Met dat kwartet trok Ahlbertz eind vorig jaar naar de Masen studio om daar acht tracks op te nemen.
Het is de bedoeling om in de loop van 2015 die nummers als afzonderlijke singles uit te brengen. Eerste in de rij is ‘Any Road’ dat Bo samen met Burt Jesperson componeerde. Je kan muzikaal inderdaad verschillende paden bewandelen. ‘Any Road’ is zo’n met sprankelende accordeon en snerpende gitaartjes gelardeerde stukje americana dat je meteen in opperbeste stemming brengt. Wordt dit jaar nog vervolgd.

Cis Van Looy (3½)

John Mayall’s Bluesbreakers: Live in 1967

13/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

All Your Love
Brand New Start
Double Trouble
Streamline
Have You Ever Loved A Woman
Looking Back
So Many Roads
Hi Heel Sneakers
I Can’t Quit You Baby
The Stumble
Someday After Awhile
San-Ho-Zay
Stormy Monday

Platenlabel
Forty Below Records

Labelnummer
FBR 008

Distributeur
Niet Gekend

Promo-agent
Mark Pucci Promo

Website Artiest
John Mayall

Wanneer ik een cd zoals deze in handen krijg met muziek, live of studiowerk, drijven mijn gedachten weer af naar die good old sixties waar alles nog kon en niets moest. Laat het dan nog een sterke band of soloperformer uit die periode zijn en het kwijl loopt me uit de mond. En nu nog meer want de Bluesbreakers op deze schijf waren de mannen die later de legendarische Fleetwood Mac zullen opstarten: Mick Fleetwood (drums), John McVie (bass) en natuurlijk stergitarist Peter Green die net de plaats van Eric Clapton had ‘ingenomen’.
De release van deze nooit eerder uitgebrachte liveperikelen van John Mayall & zijn blueskornuiten hebben we te danken aan de Nederlander Tom Huissen die destijds ongemerkt een bandopnemer (wie kent dat nog?) in diverse concertzalen (De Marquee in Londen was er één van) kon binnensmokkelen en zo deze legendarische opnames voor het nageslacht wist vast te leggen.
John Mayall zelf kreeg deze nadien van Tom en de muziek op de tapes werd grondig en digitaal gerestaureerd. Meer dan 50 jaar bleven deze unieke opnames verborgen voor de wereld.
Gezien het korte tijdsbestek dat deze line-up kende, toch was dit een van de allerbeste die John Mayall zich kon wensen. En wat Peter Green zelf betrof, we horen hier wel zijn beste gitaar uithalen, dat is zeker.
Dertien prachtige live nummers uit een periode waarin de échte pure Britse blues gewoonweg subliem was maar ook deel uitmaakte van eigen ontgroening.
Van Otis Rush, een van de stokpaardjes van Mayall maar ook van Clapton, krijgen we fantastische versies van ‘All Your Love’ en het nog steeds niets van zijn kracht ingeboet ‘Double Trouble’. De toon is gezet en we krijgen nog meer lekkere songs te verwerken. Stop die peppillen maar weg want de muziek die je hier hoort zal je zonder enige vorm van twijfel in extase brengen. Nummers waarmee Mayall destijds zelf goed scoorde waren ‘Looking Back’ van Johnny “Guitar” Watson“ en voor mij nog steeds een van de allermooiste bluesnummers ooit geschreven ‘So Many Roads’ gepend door Paul Marshall en Paul Williams. Wanneer je met zo’n nummer een diepe sfeer weet te creëren dan mogen we dit gerust een geschenk van de Goden noemen. Peter Green ten top! Nog meer snoepjes wachten ons in de vorm van Albert Kings’s ‘The Stumble’ en ‘San-Ho-Zay’ en met dat laatste had Stan Webb met zijn Chicken Shack een kleine hit. ‘I Can’t Quit You Baby’ van Willie Dixon werd reeds bewerkt door een jonge Led Zeppelin maar de versie die we hier te horen krijgen is niet meteen de betere maar dat heeft misschien te maken met de restauratie van de tapes. Natuurlijk mocht oerklassieker ‘Stormy Monday’ van T-Bone Walker niet op de setlist van John Mayall’s Bluesbreakers ontbreken.
Dat John Mayall en zijn Bluesbreakers geschiedenis heeft geschreven, dat hoeven we je niet te vertellen want in de diverse line-ups van zijn band zaten muzikanten die jaren later wereldberoemd zullen worden en ik noem er toch maar even enkele: Mick Taylor (The Stones), Peter Green (Fleetwood Mac), Eric Clapton (Cream, Blind Faith), Mick Fleetwood (Fleetwood Mac), John McVie (Fleetwood Mac), Harvey Mandell (Canned Heat), John Hiseman (Colosseum), Dick Heckstall-Smith (Colosseum), Andy Fraser (Free)…
‘John Mayall’s Bluesbreakers: Live in 1967’ is een topschijf, een trip door nostalgie waarin je onderbewustzijn geen rekening houdt met de mentale staat waarin je op dat moment verkeerd. Het is en blijft muziek om bij weg te dromen en eigenlijk zouden we dat wel eens wat meer mogen doen. Er mogen wat mij betreft meer van dit soort schijven opduiken. Misschien even aan Tom Huissen’s kennissenkring vragen?

Alfons Maes (5)

John Mayall and his Bluesbreakers has written history, we don't need to tell you that. Out of the various line-ups of his band stepped musicians who became later world famous and I mention just a few: Mick Taylor (The Stones) Peter Green (Fleetwood Mac), Eric Clapton (Cream, Blind Faith), Mick Fleetwood (Fleetwood Mac), John McVie (Fleetwood Mac), Harvey Mandell (Canned Heat), John Hiseman (Colosseum), Dick Heckstall-Smith (Coliseum) Andy Fraser (Free) ...
"John Mayall & the Bluesbreakers Live in 1967, is a serious trip through memory lane and your subconsciousness takes no account of your mental state on that specific moment. I wouldn’t mind if other great, awesome live performances of John Mayall’ Bluesbreakers would pop up.

Jan Rørdam: Stardust In Your Hands

13/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Cruise With Music
We Just Meet In Memories
Stardust In Your Hands
The Boys In The Band
Getting Back
Waiting For a Flame to Light The Fuse
Friday Fool
Back Home
Institution Overdrive
Beautiful Day
Here and Now
Day in-Day Out

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Niet vermeld

Distributeur
Niet vermeld

Promo-agent
Hemifran Promo

Website artiest
Jan Rørdam

Jan Rørdam is een uit Denemarken afkomstige singersongwriter en mullti-instrumentalist die een groep muzikanten rond zich verzamelde. Gitarist Andreas Fuglebaek, bassist Jon Bruland waren evenals zangeres Nynne Hansen van de partij op de sessies van ‘Extraordinary Hart & Soul’. Rørdam ging opnieuw aan de schrijftafel zitten met tekstschrijver Brian Patterson en dat leidt weerom naar fraaie melodieuze muziekjes.
“Cruise With the Music” zingt Rørdam in het openingsnummer en het wordt inderdaad een bijzonder aangename muzikale trip met fijnbesnaarde popnummers zoals ‘We Just Meet In The Memories’. Het titelnummer ‘Stardust In Your Hands’ is een van de vele duetten met Nynne Hansen. De jonge zangeres eist niet alleen een vocale hoofdrol op in ‘The Boys in The Band’, een weemoedige ballade die ze samen met Patterson componeerde. Overigens het enige nummer waarbij Rørdam niet betrokken was als componist en dat eveneens als het overige werk op een meer dan behoorlijk niveau voortkabbelt.
En dat is nu net het enige minpunt, fraaie rustig ademende wondermooie muziekjes in een soft, bij momenten wat jazzy popidioom met dromerig gitaar en toetsenwerk, helaas manifesteren die zich iets te vrijblijvend.

Cis Van Looy (3½)

Bernthøler: My Suitor

13/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

My Suitor
Pardon Up Here
Emotions
Kingdom Mine
Lunacies
Shape The Rain
You Grabbed Me By The Hand
Merry Lines In Skies
A Distance
Japanese Garden
The Choice
Heartbeat

Platenlabel
Starman Records

Labelnummer
SMR040

Distributie:
Bertus

Website Artiest
Bernthøler

Aan de eindeloze reeks 'Shame on me for not knowing this!' wordt een nieuw hoofdstuk toegevoegd met de ontdekking van Bernthøler. Alweer een Belgische groep, alweer een piekfijne Starman Records-heruitgave. De platenhoes is zelf gul met informatie voor onwetende sufferds als ondergetekende, en vertelt over "een van de meest intrigerende Belgische groepen uit de vroege jaren '80. Na 'Japanese Garden' brachtten ze hun klassieker 'My Suitor' uit in 1983. De legendarische BBC-dj John Peel was blijkbaar ook helemaal weg van het nummer." Mooie geloofsbrieven.
Op het gelijknamige 'My Suitor' worden de singles 'My Suitor', 'Emotions' en 'Japanese Garden' aangevuld met een grote hoeveelheid demo's en langere 12"-edits. Als extraatje is er 'Heartbeat', een nooit eerder uitgebrachte demo. Het geheel klinkt esoterisch, vluchtig, als in een droom. Mooie, broze, breekbare, rijk gearrangeerde melodieën en een intrigerend gebruik van instrumenten. Het vluggertje 'Emotions' klinkt dan weer heel prima poppy. Eens te meer blijkt de kracht van het muzikale onderbewustzijn: natuurlijk is 'My Suitor' bekend! Buscemi maakte er op het einde van de jaren '90 een remix van. Die was eveneens prima, maar het origineel is specialer en prikkelt meer. De extended versie van 'Lunacies' is ook lichtjes fantastisch, en evolueert naar het eindje toe tot een dansvloerkanshebber.
Op de B-kant van de vinylplaat imponeren 'You Grabbed My Hand' (met mooie tweede mannenstem), 'Japanese Garden' en 'Heartbeat' (met lekkere gitaarbacking), dat nu terecht ontdekt blijkt. Zangeres Drita Kotaji (wat een geweldige naam) zou, volgens het zelden betrouwbare internet, momenteel leerkracht zijn in het Brusselse. Hopelijk gaat het haar goed, en hopelijk komt er ooit een Bernthøler reünie. Piekfijne compilatie.

Julian De Backer (3½)

Bernthøler, a Belgian 80's band, were John Peel favourites. That should suffice as an introduction. The curious can read on: they released a few singles, with 'My Suitor' being the most famous and the most acclaimed. This excellent Starman Records compilation is also called 'My Suitor', and collects their singles, a healthy offering of demos and the previously unreleased 'Heartbeat' (with exciting guitar backing). These songs are timeless, dream-like and esotheric. Beautiful, fragile and intriguing. And sometimes very poppy, judging by the breezy 'Emotions'. 'You Grabbed My Hand' is a highlight, cemented by the use of a second (male) voice. The extended edit of 'Lunacies' is quite genius, with a subtle evolution towards dancefloor domination near the coda. Bernthøler's singer and main songwriter Drita Kotaji (what a great name she has) is currently teaching in Brussels, if the internet is to be trusted. Sure hope she's doing well, and sure hope she'll put the band back together for a few gigs in the future. 'My Suitor' is an elegant compilation.

10.000 Maniacs: Twice Told Tales

13/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Lady Mary Ramsay I
The Song Of Wandering Aengus
She Moved Through The Fair
Dark Eyed Sailor
Misty Moisty Morning
Bonny May
Canadee-I-O
Do You Love An Apple
Greenwood Sidey
Carrickfergus
Death Of Queen Jane
Wild Mountain Thyme
Marie’s Wedding
Lady Mary Ramsay II

Platenlabel
Cleopatra Records

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
10.000 Maniacs

Van veelschrijverij kunnen we deze band de laatste tijd niet beschuldigen want sinds hun laatste wapenfeit uit 2013 ‘Music From The Motion Picture’ is het bijzonder stil geweest rond de band waarin we nu terug Mary Ramsey (die de plaats van Nathalie Merchant innam) als vocaliste mogen begroeten. Ook nog steeds van de partij zijn Dennis Drew (keyboards), Steven Gustafson (bass), John Lombardo (gitaar), Jerome Augustyniak, die eerder al Tim Edborg op de drums verving, en ook nog Jeff Erickson (voormalig roadie) op gitaar. Extra muzikanten die op deze sessie hun deel leverden zijn o.m. Susan Ramsey (viool), Bryan Eckenrode (cello), Armand John Petri (mellotron) en Joe Rozler die voor de string arrangementen zorgde op ‘Death Of Queen Jane’.
Laat ons het vooral over één ding eens zijn: het gaat hier om nieuw werk van 10.000 Maniacs maar het zijn, buiten ‘The Song Of Wandering Aengus’, dat voorzien werd van woorden van William Butler Yeates en Christy Moore die voor de muziek tekende, allemaal traditional folksongs (de meeste zijn meer dan 200 of 300 jaar oud) van de Britse eilanden. En dit soort muziek vraagt toch om je speciale aandacht.
Het verschil tussen folkmuziek en non-conformisme is steeds een dunne lijn geweest waarover te discussiëren viel maar het was vooral Shane McGowan (The Pogues) die deze lijn meermaals overschreed maar niet op de zo elegante manier waarop 10.000 Maniacs dit nu doen. Dankzij een sterke geldinzameling sloegen ze erin om dit nieuwe album te maken.
Wat 10.000 Maniacs met deze traditionals doet is adembenemend: sommige songs zijn vrolijke nummers, andere dan weer meer emotionele hartbrekende versies.
Zo krijgen we toch schitterende versies van ‘She Moved Through The Fair’, ‘Bonny May’ en ‘Do You Love An Apple’, een song die al meer dan 30 jaar in hun repertoire verankerd zit. De sterkte zit vooral in de stem van Mary Ramsey want luister maar eens naar de a capella versie van ‘The Song Of Wandering Aengus’… alsof we ons terug in de jaren zestig wanen. Nog meer hoogtepunten waarbij we ons zo klein als een garnaal voelen is bij het beluisteren van het wondermooie ‘CarrickFergus’, misschien wel een van de allermooiste Ierse folksongs die je ooit gehoord zal hebben. “Cause I’m drunk today and I’m seldom sober, A handsome rover from town to town, Ah! But I’m sick now, my days are numbered, Come all of you young folks and lay me down…” Geweldig! Nog een prachtige ballade, alhoewel deze een beetje naar moderne pop neigt, is ongetwijfeld ‘Canadee-I-O’ en je krijgt hier niet genoeg van. De ganse langspeler laat je geen moment gerust, de muziek houd je onder een intense spanning en als gevolg hiervan zou de titel van dit nieuwe, prachtige album te bescheiden zijn want deze schijf zou toch jàren in je cd-lader moeten blijven steken.
Met deze nieuwe release, die op 28 april officieel op de markt komt, zet 10.000 Maniacs een kroon op eigen werk en bewijst hiermee nogmaals dat het grootste deel van de beste moderne pop- en rockmuziek van Britse en Ierse afkomst is. En ik heb het ooit al eens publiek gemaakt: de beste muziek komt nog steeds volgens mijns inziens van het groene eiland Ierland. End of discussion.

Alfons Maes (5)

ith this new release, which will be officially released on April 28, 10,000 Maniacs puts a crown on his own work and again proves that the majority of modern pop and rock music are of British and Irish descent. And I've already said it: the best music is, according to my personal opinion, coming of the green island of Ireland. 10.000 Maniacs are back on the right track! End of discussion!

Tjens Couter: Who Cares

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

KANT A
1. You Give Me Reason To Live
2. Little Red Rooster
3. Sometimes I Wonder
4. Martha
5. Sittin' In The Park

KANT B
1. Asking Myself All Day
2. I'm On My Way
3. Baby Make Me Feel Alright
4. Long Long Time Ag

Platenlabel
Starman Records

Labelnummer
SMR046

Distributeur
Bertus

Website Artiest
Paul Couter
Arno Hintjes

Weinig groepen zijn zo legendarisch als T.C. Matic. Ongrijpbaar qua genre, en mythisch qua status: wie kan beweren dat hij/zij deze groep nog live heeft gezien, mag terecht pochen. Luckas Vander Taelen stelde vorig jaar: "T.C. Matic - de meest succesvolle, de grootste, de beste, de meest fantastische groep die er ooit geweest is - was zijn tijd vér vooruit. Waarom zijn die gestopt? Omdat het niet leefbaar was. Toen ik de eerste keer T.C. Matic beluisterde, dacht ik: "Wat is dat?!" Dat was geen kloon van The Rolling Stones of The Beatles, dat was een groep die hard en vierkant klonk. De eerste keer stond ik erbij en keek ik ernaar. Wij hadden net opgetreden en zij kwamen op: allemaal in het zwart gekleed, met een zonnebril op. Ze hadden een witte lichtshow bij. BAM! (hapt naar adem) Jean-Marie Aerts op gitaar, Serge Feys op klavier ... dat was onbeschrijfelijk."
Ondergetekende bezit enkel twee compilaties: 'The Best of T.C. Matic' uit 1987, en 'Compil Complèt!' uit 2000. Alle klassiekers, plus enkele speciale versies. Quite the essential purchase. Nog voor T.C. Matic een feit was, was er Tjens Couter. Inderdaad, de T.C. van de latere band. Het duo Paul Decoutere en Arno Hintjens bracht tussen 1975 en 1978 twee platen uit, en vandaag verschijnt hun debuut 'Who Cares' opnieuw. Alweer dankzij Starman Records van Felix Huybrechts, de patroonheilige van de Belgische muziekgeschiedenis.
Veertig jaar is een eeuwigheid om relevantie en wereldwijsheid te toetsen, dus is het nog maar de vraag of 'Who Cares' vandaag zijn deugdelijkheid kan bewijzen. Gelukkig is het antwoord een volmondige "ja!". De mix is nét iets minder eclectisch dan bij het latere T.C. Matic, maar de 10 nummers springen eveneens gezwind van genre naar genre. Instrumenten komen en gaan, en de speelpret is hoorbaar. Vermoedelijk is het geheel quasi live opgenomen, en zijn er niet al te veel overdubs gebruikt. 'Sometimes I Wonder' is lichtjes fantastisch (met pittig drumwerk van Marc Van Herzele), 'Martha' neemt zijn tijd (buiten een uithaal op het einde, is het nagenoeg volledig instrumentaal) en kan natuurlijk niet tippen aan het geniale gelijknamige Tom Waits-nummer. Ook de bluesklassieker 'Little Red Rooster' wordt quasi feilloos geïnterpreteerd, waarvoor je toch een serieuze hoop ballen nodig hebt. 'Sittin' In The Park' is dan weer klein, keurig, haast minimalistisch. Heel mooi. Op de B-kant van de plaat imponeren het lekker rockende 'Asking Myself All Day', 'I'm On My Way' (dat naar het einde toe grandioos explodeert) en 'The Javatrot' (dat zowaar klinkt als een kermisdeuntje).
Wat een prettige verrassing. Zonder deze heruitgave was 'Who Cares' wellicht nooit in mijn platencollectie beland.

Julian De Backer (4)

Few groups are as legendary as T.C. Matic. Elusive and mythical: whoever saw them live in concert, is one lucky chap. Luckas Vander Taelen rightly stated: "T.C. Matic - the most successful, the biggest, the best, the most fantastic band ever - was far ahead of its time. They were no Stones or Beatles clone, they were unlike anything else. All dressed in black, wearing shades, presenting a white light show. Gasp! Jean-Marie Aerts on guitar, Serge Feys on keys ... no words could justify them." The T.C. in the band's name stands for 'Tjens Couter', the previous band for founding members Arno Hintjens and Paul Decoutere. Their debut album 'Who Cares' from 1975 has just been re-released thanks to Felix Huybrechts, the founding father of Starman Records and the patron saint of Belgium's musical history. Forty years is an awful long time regarding the lightness of cultural being, so the apt question is "Who Cares about this album?" You, dear rader, should. These ten songs happily jump across genres, and they're quite excellent to boot. From the rousing 'Sometimes I Wonder' via the intimate 'Sittin' in the Park' to the exploding 'I'm On My Way', these track deserve to be heard today. One can only imagine the huge amounts of balls it took to cover the seminal blues classic 'Little Red Rooster', and lest I forget: check out the brilliant fancy fair-anthem 'The Javatrot'. What a pleasant surprise. If not for this reissue, I would never have included 'Who Cares' in my record collection. A serious pity, narrowly averted.

Tavares: Love Storm – Expanded Edition

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Whodunit
Keep In Touch
I Wanna See You Soon
Fool Of The Year
Watchin’ The Woman’s Movement
One Step Away
Out Of The Picture
The Going Ups & The Coming Downs
Goodnight My Love
Whodunit (remix)

Platenlabel
Soul Music Records

Labelnummer
SMCR 5127

Distributeur
Cherry Red Records

Website Artiest
Tavares

In de voetsporen van hun 4de bestverkopende album ‘Sky High!’ voor Capitol Records met daarop het internationale succesnummer ‘Heaven Must Be Missing An Angel’, kwamen de broers Tavares (Ralph, Tiny, Pooch, Chubby en Butch) weer samen met de producer Freddie Perren. Ze brachten deze elpee ‘Love Storm’ uit, hun 5de exploot, in 1977. Het kwintet uit New Bedford, Massachusetts was als sinds 1972 bezig met een stevige carrière uit te bouwen. Deze nieuwe elpee bevatte de tophit ‘Whodunit’, die in de UK tot de 5de plaats steeg, en ook scoorde in Australië, Canada, Nederland, Nieuw Zeeland en zelfs bij ons hier. De single is net zoals zijn voorgangers discoachtig, maar tegelijk soul. Daarna is ‘Keep In Touch’ een romantische soulballade, gevolgd door het duet ‘I Wanna See You Soon’ met labelpartner Fred Payne. ‘Fool Of The Year’ is daarna weerom een soulballade, gevolgd door het ietwat Latinachtige ‘Watchin’ The Woman’s Movement’. ‘One Step Away’ is een up-tempo song, en geraakte in de UK tot in de top 20, maar bezat niet dat nodige hitpotentieel. Terug naar de ballades dan met ‘Out Of The Picture’, terwijl de cover ‘The Going Ups & The Coming Downs’ van Jim Weatherly al eerder opgenomen was door Gladys Knight & The Pips. Afsluiter is de mooie doo-wop cover van Jesse Belvin, nl. ‘Goodnight My Love’, een hit uit 1956. Deze “expanded edition” kreeg bovendien de speciale 12 inch remixversie van ‘Whodunit’ mee door Ben Liebrand uit 1985. Het cd-boekje heeft een essay door de Amerikaanse auteur Kevin Goins. Een absolute aanrader!

Patrick Van de Wiele (4½)

This re-issue of an album from 1977 is a must have for soul & disco fans.

Sarah Vaughan: Sarah Vaughan

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Platenlabel
BD Music

Labelnummer
CABU 550

Distributeur
Lavial Music

Promo-agent
Etcetera Records

Website Artiest
Geen website

Sarah Lois Vaughan was een bekende Amerikaanse jazzzangeres, die geboren werd op 27/3/1924 in Newark, New Jersey, en overleed op 3/4/1990. Ze begon haar muzikale carrière in de Mount Zion Baptist Church in Newark, New Jersey. Haar moeder vertelt dat ze meedeed aan een talentenjacht in het Apollo Theater in Harlem, waar ze na drie dagen optreden, slechts tien dollar voor kreeg. Daardoor kwam ze echter onder het oog van jazzzanger Billy Eckstine, die haar carrière lanceerde. Ze kwam terecht bij de Earl “Fatha” Hines band en verhuisde daarna naar Billy Eckstine’s nieuwe band, waar tevens bebop grootheden Charlie Parker, Dizzy Gillespie en Art Blakey in zaten. In 1945 begon ze aan haar solocarrière, maar de 36 tracks op deze dubbel-cd beslaan de periode 1954 tot 1958, de jaren toen ze onder contract stond bij Mercury Records. De tracks zijn onderverdeeld in verschillende delen, beginnend met Sarah Vaughan and her trio op 2/4/1954 (John Malachi op piano, Joe Benjamin op Bas, Roy Haynes op drums). Hier staan songs zoals ‘They Can’t Take That Away From Me’ en ‘’Body and Soul’. Daarna hoor je haar begeleid door Clifford Brown, Herbie Man, Paul Quinchette, Jimmy Jones, Joe Benjamin, Roy Haynes en Ernie Wilkins op 16 en 18/12/1954. Hier brengt ze o.a. ‘Lullaby Of Birdland’ en ‘I’m Glad There Is You’. Verder dan met haar trio Jimmy Jones, Richard Davis en Roy Haynes op 14/2/1957 en 6/8/1957 met o.a. ‘Willow Weep For me’ en ‘Just One Of Those Things’. Het laatste deel beslaat ze met haar trio en met leden van het Count Basie Orchestra op 7/3/1958, en hier vindt je songs zoals ‘Speak Low’ en ‘All Of You’. Een uitstekende anthologie om deze zangeres alsnog te ontdekken.
De hoezen van deze cd-reeks werden allemaal door cartoonist Cabu getekend. Ja, Cabu was één van de mensen die op 7 januari in Parijs door moslimextremisten vermoord werden.

Patrick Van de Wiele (3½)

Richie Lawrence: Rue Sanxay

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

When I Find My Love Someday
Over And Over
Belle Lune
Play On
Rue Sanxay
Oxford Town
Vanguard
Oscar Wilde’s Middle Name
Tribute Rag
Come Back

Platenlabel
Big Book Records

Labelnummer:
BBR19

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Niet Gekend

Website Artiest
Richie Lawrence

De in Tulsa Oklahoma geboren Lawrence is een man van vele muziekjes. Zijn ouders namen hem als kleine jongen mee naar de opera en via de radio kwam hij in contact met de countrymuziek. Toen hij ouder werd bezocht hij concerten en geraakte hij in de ban van Ray Charles en James Brown. Ook vertoefde de jonge Richie graag in het gezelschap van muzikanten uit Chicago, die hem inwijdden in de blues. Lid worden van Ray Bonneville Blues Band was dan ook het logisch gevolg. Met die band opende hij trouwens voor kleppers als Willie Dixon, Mance Lipscomb, John Hammond en zelfs The Ramones. Al die jaren bleef de piano voor Lawrence zijn geliefkoosde instrument en dat is het nog steeds. Vanzelfsprekend vinden we al deze invloeden terug in zijn muziek. Zijn debuut maakte hij met ‘Melancholy Waltz’ met instrumentale nummers. Opvolger ‘Water’ tapte dan weer uit een heel ander vaatje. Die schijf nam hij op met zijn band The Yolos en stond in schril contrast met zijn eersteling. En nu is er dan ‘Rue Sanxay’ die een mix is van de eerder genoemde albums, maar tevens een stap verder gaat. Naast The Yolos, bestaande uit Scott Prawalsky op bas, Bart van der Zeeuw op drums en Katie Thomas achter de microfoon, krijgt Lawrence de hulp van een handvol gastmuzikanten. Richie tekent zelf voor de piano en accordeon en zang, al dan niet samen mat Katie Thomas. De 10 eigen composities die ‘Rue Sanxay’ sieren, geven dan ook een uitstekend beeld van de geabsorbeerde muziek uit zijn jeugd. De diverse muziekgenres geeft hij een oppoetsbeurt zodat ze eigenlijk opnieuw geboren worden. Op het ietwat country aanvoelend ‘When I Find My Love Someday’ en ‘Play On’ maken we kennis met de prachtige stem van Katie Thomas. Diezelfde Thomas maakt van ‘Oxford Town’, over wat er door je hoofd spookt als je eenzaam en alleen op een anonieme hotelkamer zit, een dijk van een song. Het album herbergt vier instrumentals, elk in een bepaald genre. Zo ademt ‘Belle Lune’ een zydeco/cajun sfeertje uit, terwijl de accordeon in de titeltrack je van de pittoreske pleintjes van Parijs doet dromen. ‘Vanguard’ is dan weer een jazzy instrumentaaltje met de piano in de hoofdrol en wanneer je enkel en alleen piano wil horen dan is ’Tribute Rag’ meer dan een aanrader.
Muzikale afwisseling is dé grote troef van ‘Rue Sanxay’, alleen moet je er voor open staan, maar gezien de professionaliteit van Lawrence mag dat geen hinderpaal zijn!

Lambert Smits (4½)

Quincy Jones: Quincy Jones

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Platenlabel
BD Music

Labelnummer
CABU 549

Distributie
Lavial Music

Promo-agent
Etcetera Records

Website Artiest
Quincy Jones

Quincy Jones is een levende legende, hij werd geboren op 14/3/1933 en is één van de topproducers met negenenzeventig Grammy Award nominaties, en zevenentwintig Grammy Awards, waaronder een Grammy Legend Award in 1991. Maar hij is het gekend als producer voor Michael Jackson’s album ‘Thriller’, dat wereldwijd op maar liefst honderd en tien miljoen exemplaren verkocht. Daarnaast was hij ook de producer en de dirigent voor het ‘We Are the World’ project. Ik zou nog heel lang kunnen doorgaan over zijn muzikale exploten, maar daar is hier geen ruimte voor. Op deze dubbel-cd staan songs uit de periode 1951 tot 1959, toen hij leider was van een jazz bigband, maar tevens arrangeur voor tal van jazzartiesten. De eerste cd laat hem horen als bandleider met o.a. ‘Lullaby Of Birdland’ en ‘The Midnight Sun Will Never Set’. Op de tweede hoor je hem bezig als arrangeur voor Lionel Hampton and his Orchestra, Art Farmer Septet, Gigi Gryce Orchestra, King Pleasure, Helen Merrill, Clark Terry Septet, Dinah Washington, Julian Cannonball Adderley Orchestra, Jimmy Cleveland And His All Stars, Sonny Stitt, Dizzy Gillespie And His Orchestra, Eddie Barclay et son Orchestre, Henri Salvador, Count Basie And His Orchestra en Ray Charles. Dit is een uitstekende gelegenheid om de beginperiode van deze grootmeester te (her)ontdekken.
De hoezen van deze cd-reeks werden allemaal door cartoonist Cabu getekend. Ja, Cabu was één van de mensen die op 7 januari in Parijs door moslimextremisten vermoord werden.

Patrick Van de Wiele (4)

Pacific Mambo Orchestra: Pacific Mambo Dance

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Pacific Mambo Dance (single & video)

Platenlabel
Pacific Mambo Records

Labelnummer
Promo CD

Distributeur
Niet Gekend

Promo-agent:
Glass Onyon PR

Website Artiest
Pacific Mambo Orchestra

De PMO Orchestra is de winnaar van de Grammy van vorig jaar en bestaat uit 20 personen uit San Francisco. Hun sound luidt de terugkeer van de Latin big band in. De band gebruikt de traditionele mambo van de jaren ’50 gekoppeld aan een modern arrangement. Ze wordt geleid door de Mexicaanse pianist Christian Tumalan en de Duitse trompettist Steffen Kuehn. Er zitten 4 trompettisten, 4 trombonisten, 5 saxofoonspelers, piano, bas, cimbalen, conga’s, bongo’s en twee zangers (Alexa W. Morales en Armando Cordoba) in. De single bezit een energieke sound die pulseert met exotische beats.

Patrick Van de Wiele (4)

An energetic sound that pulses with exotic beats.

Mark Wingfield – Feat. Yaron Stavi & Asaf Sirkis: Proof Of Light

12/3/2015

Line-up:

Mark Wingfield: guitar
Asaf Sirkis: drums & percussion
Yaron Stavi: double bass

DETAIL ALBUM

Tracks:

Mars Saffron
Restless Mountains
The Way To Etretat
A Conversation We Had
A Thousand Faces
Voltaic
Summer Night’s Story
Koromo’s Tale
Proof Of Light

Platenlabel
Moonjune Records

Labelnummer
MJR071

Distributeur

Website Artiest
Mark Wingfield

Mark Wingfield zijn roots moeten we gaan zoeken in Groot-Brittannië en voor de opnamen van deze ‘Proof Of Light’ trok hij vorig jaar richting ‘Lost Boys Studios’ in Ceanfield (UK). Samen met Asaf Sirkis op drums en bassist Yaron Stavi brengt hij hier een album op de markt met 9 eigen composities waarmee hij door Chris Parker al onmiddellijk werd geselecteerd voor het ‘album of the year’ in het item London Jazz Best Album Of The Year.
Ook in ‘Guitar Players Magazine’ werd hij door Barry Cleveland geïnterviewd in het kader van de ‘Top 40 Guitar Players’ en daarmee weten we dat het hier om een enorm talent gaat aangaande de moderne jazz. Zijn spel op deze ‘Proof of Light’ benadert hier de futuristische kant van de moderne muziek. Het album neemt je mee op een reis hoog boven het onwaarschijnlijk aardse subliminale bestaan.
We ontdekken hier een gitarist die de grenzen van het gitaar spelen behoorlijk weet te verleggen en ontplooit zich hierbij tot een uitermate hoog aangeschreven virtuoos. Zijn gitaarspel is zo integrerend dat je onmogelijk kan voostellen waar zijn vingers mee bezig zijn waardoor hij een vibrato creëert waardoor we haast kunnen spreken van een technologische ingreep waarmee hij het karakter van zijn instrument weet te weerspiegelen.
Door enkele jaren niet meer naar andere gitaristen te willen horen krijgt hij een heel andere dimensie in zijn melodieën waardoor hij zijn akkoorden met unieke mogelijkheden tot een harmonie weet te brengen. Zijn gitaarspel is zowel mysterieus als verheven te noemen.

Freddy Vandervelpen (4)

Lisa Simone: All is Well

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Interlude
Finally Free
All is Well
Child in Me
Revolution
Suzanne
The Hardest Part
Ain’t Got No I Got Life
Take it to the Father
Lullabye
Autumn Leaves

Platenlabel
Laborie Jazz

Labelnummer:
LJ30

Distributeur
Lavial Music

Promo-agent
Etcetera Records

Website Artiest
Lisa Simone

Ja, zoals u al zou denken, is dit een album van de dochter van wijlen Nina Simone, en ze wordt hier bijgestaan door gitarist Hervé Samb, bassist Reggie Washington, en drummer Sonny Troupé. Het album werd opgenomen in Frankrijk, en Nina, die voor het eerst aan het publiek voorgesteld werd tijdens een optreden van haar moeder in Ierland, opent de schijf met een kleine homilie, vooraleer het eigen nummer ‘Finally Free’ in te zetten. Lisa werd geboren in 1962 en werd tijdens haar jeugd van hot naar her gesleurd om toch uiteindelijk in de voetsporen van haar moeder te treden. Acht van haar originele composities moesten jaren wachten vooraleer ze opgenomen werden, maar nu is dat debuut er toch gekomen. Het materiaal is licht poppy, vooral te horen op ‘All is Well’. Op het autobiografische ‘Child in Me’ vertelt ze over de relatie met haar moeder, die constant de baan op was voor tournees en activisme. Na het deels gesproken ‘Revolution’, covert ze op swingende wijze Leonard Cohen’s ‘Suzanne’, waarna het jazzy klinkende ‘The Hardest Part’ eraan komt. ‘Ain’t Got No I Got Life’ is uiteraard een bekende cover van haar moeder, waarna Chris Rodriguez’ ‘Take it to The Father’ opgewekt rondhuppelt. ‘Lullabye’ doet wat Afrikaans aan, en de klassieker ‘Autumn Leaves’ wordt afwisselend in het Engels en in het Frans gezongen. Dit album is een bewijs dat Lisa eindelijk vrij is en dat alles goed is. En het klinkt absoluut niet slecht!

Patrick Van de Wiele (4)

Hawkwind: Coded Languages – Live at Hammersmith Odeon 1982

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Warriors at the edge of Time/Choose Your Masks
Coded Languages
Magnu/Dust of Time
Waiting for Tomorrow
Angels of Death
Ghost Dance
Steppenwolf
Psychedelic Warlords
Social Alliance
Utopia/Arrival in Utopia
Solitary Mind Games
Sonic Attack
Dream Worker
Brainstorm

Platenlabel
Atomhenge

Labelnummer
ATOMCD 21040

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Hawkwind

Het label Atomhenge, de thuisbasis van de band Hawkwind tussen 1975 en 1977, gaat verder met het heruitbrengen van hun albums. In 1982 bracht de groep ‘Choose Your Masques’ uit op RCA Active en dit werd door de fans op handen gedragen. De band bestond toen uit: Dave Brock (zang, gitaar, synthesizer), Harvey Bainbridge (zang, bas, synthesizer), Huw Lloyd Langton (zang, lead gitaar) de terugkerende Nik Turner (zang, sax, fluit) en Martin Griffin (drums, percussie). Het album geraakte in de top 30 en bevatte uitstekend materiaal zoals ‘Arrival in Utopia’, ‘Solitary Mind Games’, ‘Choose Your Masques’, ‘Waiting for Tomorrow’ en ‘Dream Worker’. Sciencefictionauteur Michael Moorcock is te horen op ‘Warriors at the edge of time’ en op ‘Coded Languages’. Op 12/11/1982 werd er een live optreden gegeven in de Londense Hammersmith Odeon, en dat werd met een mobiele unit vastgelegd. Tijdens de jaren ’80 en ook daarna verschenen die opnames op compilaties, en nu zijn die opnames samengebracht op een dubbel-cd. Enkel het nummer ‘Steppenwolf’ werd de dag daarna opgenomen. De band is in goeie doen, dynamisch met een voortstuwende ritmesectie. De fans zullen hiermee in hun nopjes zijn, en het bijbehorende cd-boekje bevat een essay, foto’s en memorabilia.

Patrick Van de Wiele (4)

The band Hawkwind is great on this live concert from 1982. Fans will love it.

Ella Fitzgerald: Ella Fitzgerald

12/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Platenlabel
BD Music

Labelnummer
CABU521

Distributeur
Lavial Music

Promo-agent:
Etcetera Records

Website Artiest
Ella Fitzgerald

Ella Fitzgerald was een wereldbekende Amerikaanse jazzzangeres, die geboren werd op 25/4/1917 in Newport News, Virginia, en overleed op 15/6/1996. Ze werd roemend “The First Lady of Song” genoemd en won dertien Grammy Awards. Fitzgerald had een groot stembereik van vier octaven, een duidelijke uitspraak en haar stem leende zich tevens prima voor scatzang. De enige kritiek was dat haar zang zich eigenlijk niet leende voor liedjes met veel diepgang, omdat ze alles zo vrolijk deed klinken. Na haar moeilijke jeugd werd ze tijdens een amateur-wedstrijd ontdekt in 1934 in Harlem. Het jaar daarop begon ze platen op te nemen, en in 1941 besloot ze solo verder te gaan. Deze dubbel-cd bevat een anthologie met songs uit de periode 1948 tot 1955. Je hoort ze o.a. vergezeld van Louis Jordan and his Tympany Five op ‘Baby, It’s Cold Outside’, met Gordon Jenkins Orchestra, met de The Song Spinners, tijdens het JATP concert, met Sy Oliver’s Orchestra op ‘Dream A Little Dream Of Me’, met The Mills Brothers, met Ellis Larkins met ‘Someone To Watch Over Me’, samen met Louis Armstrong en The Dave Barbour’s Orchestra, met Ray Brown’s Orchestra, met Leroy Kirkland Orchestra, met John Scott Trottre’s Orchestra met ‘Takin’ A Chance On Love’, met Ellis Larkins, met Andre Previn’s Orchestra, met Benny Carter’s Orchestra met ‘That Old Black Magic’ en met Toots Camarata and his Orchestra. Een uitstekende anthologie om deze zangeres alsnog te ontdekken.
De hoezen van deze cd-reeks werden allemaal door cartoonist Cabu getekend. Ja, Cabu was één van de mensen die op 7 januari in Parijs door moslimextremisten vermoord werden.

Patrick Van de Wiele (4)

Neil Cowley Trio: Touch and Flee

10/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Kneel Down
Winterlude
Sparkling
Gang Of One
Couh Slough
Mission
Queen
The Art

Platenlabel
Naim Jazz

Labelnummer
CD026

Distributeur
Sonic RendezVous

Promo-agent
Klanderman Promo

Website artiest
Neil Cowley Trio

In de wereld van popmuziek trok deze pianist de aandacht met zijn ruim georiënteerd sessiewerk voor Adele, Stereophonics, Birdy en Emile Sandé.
Cowley is een klassiek geschoold pianist die op tienjarige leeftijd een Shostakovich concert gaf in de Queen Elisabeth Hall. Als teenager vertoefde de getalenteerde pianoman in de soul- en funkscène met Pasadenas, Gabrielle en Brand New Havies om uiteindelijk in de jazzwereld te verzeilen via nevenprojecten met Samuel Purdey. Met Ben Mynott vormt hij het duo Fragile State, dat in de 2006 in een trio met drummer Evan Jenkins resulteert.
Met dit trio weet de gitaarloze band als je de verfijnde op de baskoorden balancerende verrichtingen van Rex Horan buiten beschouwing laat subtiele akoestische passages die herinneringen oproepen aan Dave Brubeck maar dan in een hedendaagse context te vermeien met energieke intermezzo’s als ‘Winterlude’ of een zoals de titel laat vermoeden dynamische rapsodie in ‘Sparkling’. ‘Gang Of One’ floreert op dartele basloopjes en ‘Couch Slough’ is een funky statement.
In ‘Mission’ duikt even een vleugje elektronica terwijl een meer uitgesponnen experimentele ‘Queen bij de traditie van de soundtrack aansluit Woorden heeft Cowley niet nodig in zijn niet zelden verrassende composities die van jazz naar klassiek en pop vlinderen. ‘Touch and Flee’ blijft een beetje muzikaal behang maar behoort binnen de opgelegde grenzen van het minimalistische genre ongetwijfeld tot eenrijkelijk geschakeerde superieure soort.

Cis Van Looy (3½)

Michael Massaro: Love in Motion

10/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Love In Motion
El Corazon (The Heart)
All I Want Is You
Fun In The Sun
The Promise
Blues For Brecker
Dream Weavers
My One And Only Love
Moonlight Over Vienna
Stella By Starlight

Platenlabel:
Eigen Beheer

Labelnummer:
829982155900

Distributie:
CD Baby

Website Artiest:
Michael Massaro

In 2009 besprak ik hier de cd ‘L.A. Days New York Nights’ van deze Canadese saxofonist, en nu heb ik zijn nieuwste product te pakken gekregen. Michael komt uit Toronto, en componeerde 8 nieuwe tracks op dit album. Daarbij voorzag hij ze van arrangementen en produceerde de schijf zelf. Hij is één van Canadese meest gevraagde muzikanten en speelde al met Percy Sledge, Little Anthony, The Crystals, The Five Kingsmen, The Fabulous Thunderbirds en Brandford Marsalis. Ook zijn z’n liedjes te horen bij landgenoteninstrumentalisten zoals David Foster, Liona Boyd, Moe Koffman, Andre Gagnon, en Frank Mills. Dit is nu zijn 5de soloalbum, waarop tevens 2 covers staan. Zijn aanstekelijk album, waarop hij tenor, alt, & sopraansax en fluit speelt, bevat smooth jazz met een waaier aan invloeden zoals Latin jazz via pop tot R&b en zelfs blues. Het concept is simpel: de liefde die de drijvende kracht is in alles wat goed is. Het gaat er zelfs ietwat exotisch aan toe op ‘El Corazon (The Heart)’, en echt Latin wordt het op ‘Fun In The Sun’. Bluesy is het eerbetoon ‘Blues For Brecker’, terwijl de 2 covers respectievelijk ‘My One And Only Love’ en de ballade ‘Stella By Starlight’ geworden zijn. Excellente smooth jazz met mooie melodieën!

Patrick Van de Wiele (4)

“Michael, again I’m dazzled by your sax playing. You bring excellent smooth jazz!”

Doug Adamz: Plays National Steel

10/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

High Roller
Move Along
Business As Usual
Why You Wanna
High Class Lady
Stranger On The Street
Mr. Huffin Puffer
Cholly & Molly
Ode To An Old Guitar
Little Bitty Woman
Good To See You
Rock Bottom
The House Of Curiosities
Only The Wolfman
A Time For Peace
I Can’t Complain
Can’ Complain Coda

Platenlabel
Magi Productions

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributeur
Niet Gekend

Promo-agent:
Hemifran

Website Artiest:
Doug Adamz

Eerlijk gezegd heeft ondergetekende steeds een zwak gehad voor het metalen resonerend geluid van de National Steel gitaar. Alhoewel deze gitaar vaak bespeeld wordt met een slide, heeft dit instrument meer in zich. Zo kreeg de National Steel in de handen van wijlen Bob Brozman, aanvullend aan zijn fingerpickingspel, zelfs een percussierol toebedeeld. En ook deze Doug Adamz is een klasbak op dit instrument. Doug groeide op in de outback van Marin County, ten noorden van San Francisco. Op zijn palmares staan prestaties met o.a. Joan Baez, Ramblin’ Jack Elliott, Maria Muldaur en Huey Lewis. Ook fungeerde hij meermaals als support act en wel voor kleppers als Jerry Lee Lewis, Leo Kottke, David Lindley, Steppenwolf en Johnny Rivers. Zijn muziek dook ook regelmatig op in documentaires en tv-series. Alhoewel hij dus reeds een bekwaam en getalenteerd gitarist was, ontdekte hij de National Steel nog maar enkele jaren geleden. Hij raakte meteen zodanig in de ban van dit fantastische instrument dat hij besloot om er speciaal songs voor te schrijven, en 17 van die songs presenteert hij hier op zijn derde album. Wat meteen opvalt is dat Doug naast een fenomenaal gitarist ook een storyteller is. Maar wel een heel bijzondere storyteller! Eerst en vooral heeft zijn gitaarspel niet uitsluitend een ondersteunende rol. Muzikaal is Adamz even sterk als tekstueel. Vervolgens vertelt hij zijn verhaaltjes op een sublieme manier. Hiervoor gebruikt hij vaak typetjes. Typetjes die wat excentriek zijn, een beetje op de rand van de maatschappij balanceren maar wel een zekere ‘coolheid’ uitstralen. Bovendien injecteert hij een dosis humor in zijn teksten, zodat deze in 2008 met een knipoog naar de toen de kop opstekende economische crisis geschreven songs, toch een zeker optimisme en ‘joie de vivre’ uitstralen. In de uptempo bluessong ‘Rock Bottom’ maken we kennis met Timmy, die sinds zijn geboorte de blues heeft. Wanneer hij dan in contact komt met de danseres Kamikaze Kitty, die hem alle dansstijlen aanleert, ruilt hij zijn blues al vlug voor liefde en geluk. ‘The House Of Curiosities’ portretteert dan weer Cecil de getatoeëerde dieseltruck rijder die ongelooflijke verhalen weet te vertellen, terwijl Cholly & Molly in de gelijknamige song een niet doordeweeks koppel vormen. In de duetten ‘High Roller’ en ‘Stranger On The Street’ krijgt Adamz hulp van old school bluegrassmuzikant Peter Rowan. Dat Doug ook aardig overweg kan met de smoelschuiver etaleert hij op het razendsnelle, instrumentale ‘Mr. Huffin Puffer’ en wie nog wat extra wil snoepen van Dougs subliem fingerpickingwerk kan nog terecht bij instrumentals ‘A Time For Peace’ en ‘Can’t Complain Coda’. Adamz tilt de hedendaagse folk onmiskenbaar naar een hoger niveau!

Lambert Smits (4½)

Blind Willies: Every Day Is Judgement Day

10/3/2015

Tracks:

Cremo Tango
42 Jews
Prey
Dig a Hole
Potential Bag
Every Day is Judgement Day
Loretta
Break Free
Strike My Name
I Need a Woman
Unconstrained
The Possible World
Steal Away
Carry All You Can
Big City

Platenfirma
Diggory Records

Labelnummer
10596

Distributeur
CD Baby

Promo-agent
Hemifran

Website artiest
Blind Willies

In de straten van San Francisco kon je Alexei Wajchman al buskend aantreffen en begint als tiener songs te componeren die hij tussen interpretaties van folkklassiekers smokkelt . Samen met fiddlerdame Annie Staninec brengt hij twee lp’s uit. In de zomer van 2008 valt het duo uiteen en Wajchman start met cellospeler Misha Khalikalo en trompetter en toetsenman Max Miller-Loran een nieuw muzikaal project op, Blind Willies dat een aanstekelijk mengsel van blues, folky jazz en aanverwante Americana toestanden brengt.
Het kerntrio neemt aangevuld met bassist en fluitist Daniel Riera en Alex Nash aan de drumkit ‘Every Day Is Judgement Say’ op. Vrijheid in al zijn aspecten en context vormt de rode draad in de vijftien songs van Wajchman die in de hoesnota’s een genuanceerde visie geeft hij haalt er het overbekende citaat “freedom’s just another word for nothin’ left to lose” bij, afkomstig uit Kris Kristoffersons ‘Me and Bobby McGee’.
“Ladies and gentlemen, this way for the gas” horen we in de openingssong na een onheilspellend intro die de treintrafiek naar de concentratiekampen van de nazi’s suggereert. ‘Crema Tango’, een sarcastische song is geïnspireerd door de kortverhalen Tadeusz Barowski en een recent bezoek aan het kamp van Aushwitz. Het als een bluesy klaagzang gebrachte ’42 Jews’ klinkt al even wrang en de verwrongen klankenbrij waarmee ‘Dig A Hole’ opent belooft evenmin vrolijke vooruitzichten.
De instrumentatie met banjo, cello , trompet en fluit creëert een rockende folkvariant. Structuur opbouw en ritmiek van het jazzy ‘Potential Bag’ neigt meer naar iets van Steely Dan maar minder clean klinkend. Dat geldt ook voor het titelnummer en het strak ritmische ‘Loretta’, tracks waarin de gitaar van Adam Nash, de broer van drummer Alex, figureert. De ontwapende soepele ritmiek van ‘Break Free’ sleept je meteen mee ondanks de zwaarmoedige thematiek.
Echt vrolijk wordt je er niet van maar dat moet je niet verwachten van iemand die zijn muzikale verrichtingen opdraagt aan Pete Seeger en Lou Reed naast Irena Sendlerowa, een Poolse verpleegster die 2500 kinderen uit het Joodse getto van Warshau redde.

Cis Van Looy (3½)

Astrid Young: One Night At Giant Rock

10/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Integratron
Try This
Drag Race Face
The Nerve
Your New Drug
Why Run When You Can Hide
Happy
I Wish
Hey Vanilla
Patchouli Boy
Amy’s Song

Platenlabel
Tangerine Music Canada

Labelnummer
Promo CD

Distributeur
Niet Gekend

Promo-agent:
Hemifran

Website Artiest:
Astrid Young

Deze op 16 augustus 1962 geboren Canadese is naast singer-songwriter ook nog sommelier en bovendien niemand minder dan de halfzus van Neil Young. Neil bezorgde haar trouwens in de seventies haar eerste gitaarversterker. Al vlug begon Astrid haar eigen muzikale horizonten te verkennen. Aanvankelijk stortte zij zich op ‘glam metal’ en na diverse omzwervingen profileerde zij zich als singer-songwriter. Ondertussen bood zij haar diensten aan als backing vocal en in die functie is zij ook te horen op ‘Unplugged’, ‘Road Rock Vol.1’ en ‘Harvest Moon’ van halfbroer Neil. Na het verschijnen van haar album ‘Matinee’ in 2002 werd het opvallend stil rond haar. De dood van haar beide ouders in 2005 en ook het feit dat Astrid te maken kreeg met gehoorproblemen zullen waarschijnlijk hierbij aan de grondslag gelegen hebben. Al die tijd heeft zij echter niet stilgezeten en is blijven componeren, met als gevolg de 11 nieuwe songs op deze ‘One Night At Giant Rock’. Dat het de moeite waard was om al die jaren te wachten op nieuw materiaal van haar, staat als een paal boven water. De teksten van deze songs zijn zo emotioneel geladen en vooral zo verdomd eerlijk, zodat ook hier de band met Neil toch wel merkbaar is. Maar laat ons duidelijk zijn... het zijn geen al te vrolijke en opbeurende songs. Astrid graaft diep in haar stuk gegane relaties en is niet beroerd om in haar ziel te laten kijken en zichzelf alzo bloot te geven. De gevoelens en angsten, de vreugde en de pijn, de hopeloosheid, kortom de ups en downs die iedere relatie kenmerkt, weet zij perfect zowel in woorden als muziek weer te geven. Anderzijds blijft zij zich niet wentelen in het verleden, en koestert zij ondanks de opgelopen teleurstellingen de hoop op een langdurige, harmonieuze relatie. Muzikaal vertaalt zich dit in songs die nu eens om een sobere, en dan weer om een meer bombastische of zelfs experimentele begeleiding vragen. Songs die soms mooi melodieus, maar soms ook chaotisch kunnen klinken. Omdat gevoelens vaak zo dicht bij mekaar liggen, zijn ook deze 11 songs nauw met mekaar verwant. Je mag dus bij ‘One Night At Giant Rock’ spreken van een uitermate geslaagd conceptalbum. Als coproducer kon Astrid hiervoor rekenen op de steun van Victor DeLorenzo van Violent Femmes.

Lambert Smits (4)

Ryan Boldt: Broadside Ballads

6/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Love Is Pleasin’
Just as the Tide was Flowing
Rambleaway
Leaning On the Everlasting Arms
Poor Murdered Women
The Welcome Table
Sally My Dear
The Auld Tirangle
Lazy John

Platenlabel
Dahl Street Records

Labelnummer
11027

Distributeur
Niet gekend

Promo-agent
Hemifran

Website artiest
Ryan Boldt

The Deep Dark Woods, een vanuit het Canadese Saskatoon opererende rootsformatie liet een tijdje geleden een meer dan behoorlijke indruk na met ‘Jubilee’. Leadzanger en gitarist Ryan Boldt komt nu aanzetten met zijn solodebuut.
Boldt zorgt grotendeels voor de volledige begeleiding en kan daarbij op de hulp rekenen van Clayton Linthicum, eveneens snarenman bij The Deep Dark Woods die naast pedalsteel, banjo en piano bespeelt. Sporadisch duikt een viool of cello op maar die blijven evenals de overige spaarzame begeleiding op de achtergrond. Een aanpak die rendeert bij de persoonlijke uitvoeringen die de verweerde traditionals wordt aangemeten. De opnamesessies vonden plaats in Berensford Church Studio, Rivers Lake in Manitoba met productionele hulp van Jody Weger.
In ‘The Welcome Table’ flankeert de zang van Kacy Anderson de droeve zang van Boldt. ‘Poor Murdered Woman’ een op muziek gezet moordverslag uit 1834, dat hier met elektrisch versterkte gitaar een beklemmende interpretatie krijgt en het akoestische ‘Sally My Dear’ overtuigen bij de eerste beluistering. Ook de andere songs uit de Brits Ierse of uit de Noord Amerikaanse erfenis krijgen hier een gepaste ingetogen behandeling in en rustieke sfeer die tot een volgende luisterbeurt van ‘Broadside Ballads’ uitnodigt.

Cis Van Looy (3½)

Matt Lax And Nearly Beloved: This House Of Mine

6/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

This House Of Mine
Awakening
What The Morning’s For
In This World
It Just Happens
Astronauts And Fisherman
I’m Going Out Of Her Mind
Without You
Sing Me Along
My Soul’s Intention
Sing A Song For Us

Platenlabel
Attaboy Records

Labelnummer
4

Distributeur
Niet Gekend

Promo-agent:
Hemifran

Website Artiest:
Matt Lax And The Nearly beloved

Matt Lax aka Matthew Lacques groeide in de jaren 70 op in Californië en Texas. In de jaren 80 verbleef hij in het muziek ademende Austin, om zich uiteindelijk in San Francisco te settelen. Naast folk, blues en country is Matt gefascineerd door de Afrikaanse muziek. Die fascinatie beperkte zich echter niet tot het passief ontdekken, zodat Matt gedurende een tiental jaren optrok met de band van Zulu Spear. In de jaren 90 besloot hij om een solocarrière uit de grond te stampen samen met zijn begeleidingsband Nearly Beloved. Er volgde 3 albums, waar vooral het in 2002 verschenen ‘Hurricane And Tumble’ grensverleggend mag genoemd worden. Zijn mix van Afrikaanse muziek en Hillbilly was zo uniek dat het genre Afrobilly geboren werd. Voor ‘This House Of Mine’, Matts vierde album, ging hij min of meer terug naar zijn roots. Niet alleen komen hier alle facetten van de folk aan bod, maar ergens onder Matts huid borrelen ook blues, country en natuurlijk zijn Afrikaanse invloeden. En dat alles maakt van ‘This House Of Mine’ een schijf om te koesteren. Singer-songwriter Lax heeft een erg smooth klinkende stem die prachtig accordeert met zijn fenomenale fingerpicking prestaties. Voeg daarbij nog de schitterende klanken van gitaren, fiddle, banjo, mandoline en upright bass van zijn kompanen en je weet dat hier schoonheid meer regel is dan uitzondering. Maar ook tekstueel is het smullen geblazen. ‘This House Of Mine’ gaat over zielen. Eenzame zielen, zielen die mekaar vinden, verloren zielen en zielen waarop hard getrapt werd. Kortom, het LEVEN! Op enkele tracks doet de band beroep op gastmuzikanten. Zo is er in het duet ‘It Just Happens’ de krachtige vocale prestatie van Loralee Christensen, en wordt ‘Astronauts And Fisherman’ gewoonweg majestueus door de accordeon van Richie Lawrence en het vrolijke ‘fluitje van een cent’ van Adam Beach. Dat een langdurig verblijf in de studio echt niet noodzakelijk is om een kwalitatief hoogstaand en genietbaar album te maken, bewijst Lax hier overduidelijk. ‘This House Of Mine’ werd in 2 dagen ingeblikt in de Laughing Tiger Studios in San Rafael. En ook deze recensie had korter gekund. Enkel het vermelden van de laatste track ‘Sing A Song For Us’ was voldoende geweest!

Lambert Smits (5)

James Williamson: Re-Licked

6/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Head On The Curve (w/Jello Biafra)
Open Up And Bleed (w/Carolyn Wonderland)
Scene Of The Crime (w/Bobby Gillespie)
She Creatures Of The Hollywood Hills (w/Ariel Pink)
Til The End Of The Night (w/Alison Mosshart)
I Gotta Get Right (w/Lisa Kekula)
Pinpoint Eyes (w/Joe Cardamone)
Wild Love (w/Mark Lanegan & Alison Mosshart)
Rubber Leg (w/Ron Young)
I’m Sick Of You (w/Mario Cuomo)

Bonus Tracks:

Gimme Some Skin (w Caroline Wonderland)
C*ck In My Pocket ( w/Nicke Anderson)
Heavy Liquid (w/Lisa Kekula)
Wet My Bed (w/The Richmond Sluts)
C*ck In My Pocket (w/ Gary Floyd)
Rubber leg (w/J.G. Thilrwell)

Platenlabel
Leopard Lady Records

Labelnummer
LLR003CD

Distributeur
Sonic RendezVous

Promo Agent
Klanderman Promo

Website Artiest
James Williamson

Gitarist James Williamson schreef geschiedenis met The Stooges, na het titelloze door John Cale geproduceerde debuut en de uit 1970 daterende opvolger Fun House besluiten de door Iggy Pop bestierde punkrockband uit Detroit de line-up uit te breiden met een tweede gitarist. Dat wordt uiteindelijk Williamson, geflankeerd door oorspronkelijke gitarist Ron Asheton die als bassist terugkeert naast zijn broer Scott aan de drumkit. Helaas verbreekt Elektra het contract, door bemiddeling van David Bowie, een notoire fan van The Stooges, komt in ’73 alsnog de derde langspeler ‘Raw Power’ uit op Columbia. Pop en Williamson zitten daarna nog samen aan de schrijftafel om nummers te componeren voor een opvolger. Die vierde langspeler zal er nooit komen.
In ’76 worden The Stooges opgedoekt, Iggy gaat solo en Williamson begint in Silicon Valley aan een succesvolle loopbaan als elektronica ingenieur voor Sony. Hij gaat op vervroegd pensioen in 2009 en neemt na de dood van Asheton na een intermezzo 35 jaar zijn plaats als gitarist in bij de ondertussen met Iggy Pop herenigde Stooges en gaat uitgebreid op tournee. Vier jaar geleden gaven Iggy & James nog een spetterende show met The Stooges op Suikerrock in Tienen.
Het afgelopen jaar trekken Williamson en de huidige Stooges (Mike Watt, Toby Dammitt en saxman Steve Mackay de studio in zonder Pop. Zo worden de songs die Williamson destijds samen met Pop componeerde gereconstrueerd aan de hand van bootlegs en liveregistraties. De opnamesessies vinden in verschillende studio’s in Californië zoals de befaamde Studio 606 plaats met gastvocalisten, Iggy Pop daagt niet op tijdens de sessies.
Zo horen we in de knallende opener ‘Head On The Curve’ de oerschreeuw van Jello Biafra (Dead Kennedys), de versnelde baslijn onder Williams pregnante gitaarriffs wordt door Simone Butler (Primal Scream) gedebiteerd. Even verderop is ze opnieuw van de partij in het door haar frontman Bobby Gillespie gezongen ‘Scene Of The Crime’. Caroline Wonderland doet euh… wonderlijke dingen met haar gespierde strot en gitaar in het tot hitsig rockende blues getransformeerde ‘Open Up And Bleed’. In het bizarre ‘She Creatures Hill’ gaan het funky toetsenspel van Gregg Foreman en ijle saxstoten in de clinch met een scattende Ariel Pink. Het door Alison Mosshart (The Kills) ‘Til The End Of The Night’ vormt een opvallend, wat morbiede rustpunt. We horen de dame nog terug in ‘Wild Love’, een stomend duet met Mark Lanegan nadat het tempo opgedreven door rauwe screams van van Lisa Kekaula (The Bellrays) in een energieke uitvoering van ‘I Got The Right’. In de versie van ‘Rubber Leg’ die Ron Young (Little Ceasar) brengt, steelt het orgeltje van Foreman andermaal de show en het is Mario Cuomo van The Orwells die moeiteloos de juiste slepende toon vindt in afsluiter ’I’m Sick Of You’.
The Stooges zonder Iggy Pop, het is een beetje zoals The Stones zonder de GlimmerTwins en de weliswaar technisch superieure nieuwe versies bereiken helaas nergens de impact en intensiteit van de demo’s met Iggy Pop. Anderzijds brengen James Williamson en de gastvocalisten, zonder uitzondering toegewijde Stooges adepten, het er verrassend goed vanaf, zoals nog eens onbetwistbaar geïllustreerd wordt in een handvol bonustracks met weerom straffe passages van Wonderland en een ontketende Kekaula in ‘Heavy Liquid’

Cis Van Looy (3½)

The Hep Stars: Like We Used To: The Anthology 1965-1967

6/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Farmer John
Cadillac
Bald Headed Woman
No Response
So Mystifying
Should I
Sunny Girl
Wedding
Consolation
No Time
Isn’t It Easy To Say
Lady Lady
Morning Comes After Night
Malaika
It’s Nice To Be Back
She Will Love You
Like We Used To Do
Christmas On My Mind
Cadillac (live)
What I’d Say (live)
So Mystifying (live)
Surfin’ Bird (live)
Tallahassee Lassie (live)
No Response (live)
Farmer John (live)

Platenlabel
RPM Records

Labelnummer
Retro 963

Distributeur
Cherry Red Records

Website Artiest
The Hep Stars

Waren de fifties baanbrekend voor het ontstaan van genres als rock-‘n-roll en rockabilly, dan zorgden de sixties ongetwijfeld voor een heuse ommezwaai in de populaire muziek, die vanaf dan trouwens als ‘pop’ hipper in de mond lag. Plaats van het gebeuren was Groot-Brittannië waar groepen als The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Small Faces met in hun kielzog nog ontelbare andere bands een muzikaal tijdperk inluidden dat, zoals later zou blijken, een enorme invloed zou hebben op de popmuziek zoals wij ze nu kennen. Deze ommezwaai was ook een groepje jongeren uit Zweden niet ontgaan. Alhoewel veel bandjes uit de sixties overal ter wereld het niet verder schopten dan het door de geur van slap bier doordrenkte repetitiekot, waren er ook enkelen die al spoedig het podium als hun natuurlijke biotoop beschouwden. Eentje van hen waren The Hep Stars met wel een erg bijzonder bandlid, luisterend naar de naam van Benny Andersson. Later zou hij samen met Agneta Fältskog, Björn Ulvaeus en Anni-Frid Lyngstad verantwoordelijk zou zijn voor de hitmachine ABBA. Op ‘Like We Used To’, een compilatie van singles, aangevuld met songs uit de albums ‘The Hep Stars’ en ‘Hep Stars On Stage’, blijkt duidelijk waarom deze band destijds enorm succesvol was in Scandinavië. In plaats van, lijk veel van hun collega’s, te kiezen voor makkelijk succes, gingen Benny en zijn kompanen een stap verder. Naast covers als ‘Farmer John’ dat The Hep Stars in een snelle rockende versie speelden en het door The Renegades de Finse hitlijsten in gezongen ‘Cadillac’, valt het ook op dat zij meer in hun mars hadden. Hun high-energy rock-‘n-roll werd moeiteloos gekoppeld aan meer gepolijste, melodieuze popsongs. Eenvoud schoven deze Zweden aan de kant. Liever kozen zij voor een schitterende samenzang, verrassende tempowisselingen en voor die tijd niet voor de hand liggend toetsenwerk van Andersson. Maar ook een gezonde dosis lef behoorde tot hun bagage, want een song als ‘Malaika’ met lyrics in het Swahili inblikken, was zeker niet vanzelfsprekend. Wat nog opvalt op ‘Like We Used To’ zijn de toen al schitterende composities van Benny Andersson. Zo horen we zijn eerste eigen nummer ‘No Response’ zowel in de studioversie als in de liveversie, terwijl in ‘It’s Nice To Be Back’ ’s mans veelzijdigheid als songsmid duidelijk aan de oppervlakte komt. De meest zeldzame song op dit schijfje is ongetwijfeld ‘Isn’t It Easy To Say’ de eerste song die hij schreef met zijn latere compagnon Björn Ulvaeus. Dat The Hep Stars hun bewondering voor The Kinks niet onder stoelen of banken staken, merken we op ‘So Mystifying’ en ‘Bald Headed Woman’. Live waren The Hep Stars toch best wel een ruige band, waarvan de muzikanten mekaar vaak amper hoorden spelen door het gegil van de massa. Hun opzwepende versies van o.a. ‘Cadillac’, Ray Charles’ ‘What I’d Say’, ‘Surfin’ Bird’ en ‘Tallahassee Lassie’ zullen daar ongetwijfeld toe bijgedragen hebben. ‘Like We Used To: The Anthology 1965-1967’ is zonder meer een uniek tijdsdocument en een must voor elke liefhebber van de muziek uit de jaren ’60.

Lambert Smits (4½)

Dave Desmelik: We Don‘t Want A Dying Flame

6/3/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Hyper Fatigue
Destruction
L-I-F-E
No Words to Describe
Red Collar
Two Gifts
We’re Older Now (Ode To OB J)
Statue
On The Clock
Stretch
Sand Toe
Do You Even Know,
ReeB aniloraC

Platenfirma
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo CD

Distributeur
CD Baby

Promo-agent
Hemifran

Website artiest
Dave Desmelik

Dave Desmelik groeide op in Atlanta, Georgia en verzeilde na omzwervingen in Brevard in Noord Carolina. Sinds ’98 bracht deze singersongwriter acht langspelers uit. Op zijn negende werkstuk onder eigen naam betokkelt hij zoals op de voorgangers weerom alle instrumenten eigenhandig met sporadisch ondersteuning van een pedalsteelman en bassist.
Voor zijn soloperiode was Desmelik actief bij Onus B Johnson waarmee hij Twee langspelers uitbracht. In het nummer ‘We’re Older Now’ keert hij even terug naar die tijd in Flagstone, Arizona met een van weemoed doordrongen ode die zich evenals het overige song werk in eengepersonaliseerd folkrock idioom situeert waarin akoestische snaarinstrumenten en harmonica gecombineerd worden met rauwe elektrische gitaren.
Het zijn deze gitaarinterventies die een aparte klankkleur opleveren. Tussen met doorleefde zang vertolkte verhalen als ‘Do You Even Know,’ ‘On The Clock’, de pianoballade ‘No Words To Describe’ en het meer rockende ‘Destruction’ eisen de instrumentale nummers de aandacht op en overstijgen deze inventief uitgevoerde en rijk geschakeerde soundscapes de rol van vrijblijvende intermezzo’s. Ze klinken minstens even intrigerend als het gezongen werk en maken het verschil uit voor deze toch wel bijzondere Amerikaanse singer-songwriter.

Cis Van Looy (3½)