Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Little Boys Blue: Tennissippi

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Tennissippi
Lights On
Pack It Up Baby
If Id'a Known
35 Years
Chitlins Con Carne
Do You No Wrong
Smoke Rings
Health Insurance Blues
Wanna Be Your Loving Man
Big Pimpin Sugar Daddy Romeo
Jackson

Platenlabel
Jaxon Records / Vizz Tone

Labelnummer
VT-LBB 16

Distributie
Vizz Tone Label Group

Promo-Agent
Niet Gekend

Website Artiest
Little Boys Blue

Twintig jaar en heel wat optredens terug richtte vocalist/harpspeler JD Taylor samen met gitarist Steve Patterson de band Little Boys Blue op. Hun gezamenlijk diverse muzikale achtergronden omvatten heel wat stijlen, waaronder de Tennessee en Mississippi Delta blues, rockabilly, rock en country. En hun muzikale setting wordt ook hier alvast niet verloochend. Samen met Tyler Goodson (slide, lead en rhythm gitaar), Dave Mallard (bas), Mark Brooks (drums) en Hammond B3 en orgelist Dave Thomas zijn de 12-track innemende blues compromissen. De titeltrack is meteen een krachtig en gepassioneerd track. JD harparrangementen vormen samen met de heavy gitaarriffs de basis voor de song. Het funky ‘Lights On’ schetst meteen ook de diversiteit in de sound. De blazerssectie vloeit meteen in het vaarwater van de funky gitaarriffs. En dat is uiteraard niet anders in de boogie track ‘Pack It Up Baby’. Met JD’s harpschikkingen in ‘If Id’a Know’ en in het akoestische ‘Health Insurance Blues’ gaan we terug naar de Delta blues. Maar in ’35 Years’ wordt het soulgevoel alvast sterk aangescherpt.
De song ‘Chitlins Con Care’ heeft een lekker swingende Latin groove en met ‘Do You No Wrong’ en ‘Wanna Be Yur Loving Man’ gaan we even in de richting van The Windy City. Van de hemelse en emotionele ballade ‘Smoke Rings’ worden wij hier even stil. Maar gelukkig is er de opwekkende funky tune van ‘Big Pimpin’ Sugar Daddy Romeo’ en de West Coast swing van de afsluitende instrumentale song ‘Jackson’.
De band Little Boy Blue heeft ons bekoord met hun diversiteit. Dit album is een knaller!

Philip Verhaege (5)

The band Little Boy Blue has charmed us with their diversity. This album is a stunner!

Katy Guillen & The Girls: Heavy Days

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Driving To Wake Up
Heavy Days
Waking Up From You
Don't Need Anyone
The Load
Humbucker
Cold Was The Night
Can't Live Here Anymore
Baby Please Don't Go
Pulling Up From The Grooves

Platenlabel
KG&G Records / Vizz Tone

Labelnummer
VT-KGG-03

Distributie
Vizz Tone Label Group

Website Artiest
Katy Guillen & The Girls

De meidenband Katy Guillen & The Girls promoten nu volop hun tweede release. Katy Guillen (vocals, gitaar), Claire Adams (bas) en drumster Stephanie Williams bevestigen opnieuw met hun authentieke en gezapig rocktunes. Het trio speelde de afgelopen jaren zowel in vermaarde blues roadhouses als in de meest vooraanstaande concertzalen. Ze waren zelfs te gast op het Montreal International Jazz Festival, speelden met Joe Bonamassa op de Keeping The Blues Alive at
Sea’ Cruise en verdienden twee jaar geleden een plaatsje in de finale op de International Blues Challenge. Katy Guillen is dus een doorwinterde gitarist, al had ze haar opleiding op de flamenco gitaar. Haar stemtimbre leent zich, samen met dat van Adams, tot de perfectie voor deze heavy structuur. En van bij de openingssong ‘Driving To Wake Up’ worden wij hier meteen overdonderd. Vooral de tempowisselingen klinken mondain en zullen een constante blijken in de sound. En het powertrio gaat lustig op zijn elan verder in het afbeulende ‘Heavy Days’ en in de boeiende en moderne blues song ‘Waking Up From You’. De prikkelende gitaarriffs en de strakke drumslagen zorgen alweer voor een meedogenloze maar uitermate knappe heavy textuur. Het funky ‘The Load’ en de catchy rocker ‘Humbucker’ offreren ons zo naar de zeldzame
‘easy going’ bluessong ‘Cold Was The Night’. Maar van ‘Can’t Live Here Anymore’ krijgen wij het hier toch niet zo koud. Integendeel! De heavy gitaarstructuur maakt alweer smachtend gebruik van de beukende ritmiek, en de intens opgebouwde gitaarsolo’s wordt alsmaar fanatieker. Big Joe Williams’ ‘Baby Please Don’t Go’ is de enige cover van de tien tracks. De dames herwerken deze klassieker tot een waar bluesrock luisterspel. In de afsluitende ballade ‘Pulling Up From The Grooves’ komt trombonist Ryan Heinlein de song wat verlevendigen. Zijn arrangementen stromen dan ook langzaam in Katy’s innemende gitaarriffs.
Katy Guillen & The Girls.. wij zijn fan! U toch ook ?

Philip Verhaege (5)

Katy Guillen & The Girls are the musical surprise of the year. This girls rock as it should always sound like this. Brilliant!

June Kuramoto: Under the Stars

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Under the Stars of Mauna Kea
In My Garden
Embracing the Sun
Against the Evening Sky
My Love for You
Only a Year Ago
Kona Winds
Farah Baksh (Garden of Love)
Timepeace
Floating Lotus

Platenlabel
Junku Music

Labelnummer
837654273067

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
June Kuramoto (Hiroshima)

Daarnet besprak ik de cd ‘Songs With Words’ van de Japans-Amerikaanse groep Hiroshima, en hier volgt een solo cd door June Kuramoto, die het Japanse instrument, de koto bespeelt. June is het enige groepslid dat niet in de USA geboren werd. Ze werd geboren in Saitama Prefectuur, een deel van groot Tokio, en verhuisde op jonge leeftijd naar Los Angeles. Ze kreeg les van Madame Kazue Kudo, en June pakte dat instrument op zesjarige leeftijd beet en vond haar inspiratiebron. Daarop ontving ze een klassieke graad in koto van een school in Japan en trad op met de bekendste muzikanten in de klassieke wereld, van Japanse meesters tot Ravi Shankar. Ze ontmoette Dan en begon haar koto te vermengen met Westerse muziek. Dat werd het begin van de groep Hiroshima. June heeft opgenomen met o.a. George Duke, Manhattan Transfer, Taste of Honey, Teddy Pendergrass, Stanley Clarke enz. Ze componeerde heel wat scores voor Tv en films. Nu heeft ze 3 solo cd’s op haar naam, ‘Spirit and Soul’ (2002), ‘The Way of Tea’ (2005) met Derek Nakamoto, en deze ‘Under the Stars’ (2009). Deze cd nam ze op voor Prince Resorts op het eiland Hawaï, (www.princeresortshawaii.com) een hotelketen, waaronder het Mauna Kea Beach Hotel. Het is hemelse en vredige muziek, die een beetje aan harp doet denken.

Patrick Van de Wiele (4½)

Heavenly and peaceful Music, composed for a chain of hotels on the island of Hawaii. It reminds me a bit of a harp.

Jane Lee Hooker: No B!

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Wade In The Water
Mean Town Blues
I Believe to My Soul
Bumble Bee
In The Valley
Free Me
The Hunter
Champagne And Reefer
Didn't It Rain
Mannish Boy
Shake For Me

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
RUF 1229

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Jane Lee Hooker

Er is Popa Chubby en er is nu ook blijkbaar de band Jane Lee Hooker. Wat hebben beiden nu gemeen, hoor ik je zo vragen? Wel, beiden zijn afkomstig uit New York en spelen en belichamen op hun geheel eigen wijze de New Yorkse bluesrock. De band Jane Lee Hooker werd opgericht in 2013 en bestaat uit vijf knappe vrouwen. “Hail Mary Zadroga (bas), Tracy “Hig Top” (gitaar), Melissa “Cool Whip” Houston (drums) en Tina “TBone” Gorin (gitaar) zorgen samen met frontvrouw en zangeres Dana “Danger” Athens voor een opwindende bluessound die stevig is doorspekt met punkachtige invloeden. Dit vijftal heeft uiteraard zijn strepen al verdiend in diverse bands en ondertekenden vorig jaar een lucratief contract bij het label van Thomas Ruf. Het album is elf nummers rijk en hiervan zijn welgeteld negen covers. Maar deze zijn gelukkig niet klakkeloos nagespeeld. Neen, onze vrouwelijke tegenhangers verstaan de kunst om ieder nummer te voorzien van geheel eigen arrangementen. De opener ‘Wade In The Water’ is een stokoud nummer. Jane’s ruw stemgeluid is zo toepasselijk voor de sound dat alle nummers haast een sensationeel luisterspel worden. High speed is toch wel het wonderbaarlijke ‘Mean Town Blues’. Johnny Winter zal van hierboven hoogstwaarschijnlijk wel wat headbangen, en dat is weliswaar ook hier toegestaan, maar dan op enige risico. Met de song ‘I Believe To My Soul’ van Ray Charles bouwen de lady’s een meer dan welgekomen rustpunt in hun sound. Net zoals in het sexy gespeelde ‘Bumble Bee’. Maar niet getreurd, met ‘In The Valley’ gaat de sound alweer plankgas. De gitaarriffs worden ons om de oren geslingerd, en met ‘Free Me’, origineel van Otis Redding denken we hier enigszins vocaal terug aan Janis Joplin. Het leuke ‘The Hunter’, werd bij elkaar geschreven door de Stax Records house band Booker T. & The M.G.’s en Carl Wells en werd op plaat gezet in 1967 door Albert King, ondergaat een ware transformatie. De klassieke mid-temp 24-bar bluessong is omgetoverd tot een heuse bleusrocker. Muddy Waters songs ‘Champagne and Reefer’ is een heerlijke bluesballade en ‘Mannish Boys’ kruidde ze met een geweldige heavy outro compositie. Als afsluiter voorzien de meisjes ons van de knappe Willie Dixon klassieker ‘Shake For Me’. Maar ik denk dat ze live nog heviger tekeer gaan. En dat willen wij hier uiteraard wel eens meemaken. Wie liefhebber is van oerdegelijke en solide bluesrock, weliswaar met een flinke scheut punk, is hier aan het correcte adres!

Philip Verhaege (4½)

For those who love solid blues-rock with a dash of punk.. Well you are here at the correct address!

Hiroshima: Songs With Words

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Never, Ever
Roomful of Mirrors
The Door is Open
One Fine Day
Da Da
Long Time Love
Tabo
Save Yourself For Me
Thousand Cranes

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
661799308229

Distributie
CD Baby

Website Artiest
Hiroshima

De Aziatisch-Amerikaanse jazzband Hiroshima werd opgericht in 1974 door de Sansei Japans-Amerikaanse Dan Kuramoto. Hijzelf bespeelt windinstrumenten en is de leider. Daarnaast bestond de line-up uit: Peter Hata (gitaar), June Kuramoto (Japans instrument koto), Johnny Mori (percussie en Japans instrument taiko), Dave Iwataki (keyboards) en Danny Yamamoto (drums). Ze zijn vernoemd naar de Japanse stad Hiroshima en best bekend voor hun fusion van Japanse muziek en andere vormen van wereldmuziek met jazz. In het begin hadden ze veel succes met hun R&B en funk, en hun debuut stamt uit 1979. Zes jaar later werden ze populair in New Adult Contemporary middens met hun album ‘Another Place’. In 1990 stonden ze in het voorprogramma van de wereldtournee van Miles Davis. June Juramoto is het enige lid dat niet in de USA geboren werd. In 1989 schreven ze de song ‘The Moon is a Window to Heaven’ voor de soundtrack van ‘Star Trek V: The Final Frontier’. Hun album ‘Legacy’ uit 2010 is een viering van hun 30 jarig jubileum. Ik ken ze al enkele jaren, maar nu hebben ze een speciaal album uitgebracht, dat een upgedate selectie is van gezongen favoriete nummers (want anders maken ze instrumentale muziek). Tijdens de voorbije jaren vroegen fans immers naar gezongen nummers, en met de hulp van gastvocalisten Terry Steele en Yvette Nii werden deze tracks heropgenomen. Op opener ‘Never Ever’ zingen Terry en Yvette een duet. Steeds is June’s koto een centraal gegeven. ‘Roomful of Mirrors’ is een song die komt uit de Tv-show ‘Bean Sprouts’. Mooi! ‘The Door Is Open’ werd geschreven op verzoek van een pastoor voor de opening van een nieuwe kerk. Daarna komt ‘One Fine Day’, een hippe track, gevolgd door ‘Da Da’, vernoemd naar de gitaarintro ervan. En ‘Long Time Love’ is een romantische ballade. ‘Tabo’ is opgedragen aan de Japans-Amerikaanse soldaten die meevochten in de WOII. Daarna brengt ‘Save Yourself For Me’ een gevoelig moment. Afsluiter ‘Thousand Cranes’ kreeg een Hawaiaans tintje, des te meer daar zangeres Yvette daar geboren werd. Via een speciale code kan je bovendien op hun website een bonustrack downloaden. Een opmerkelijk album met prachtige muziek!

Patrick Van de Wiele (4½)

A special album from the Japanese-American jazz band Hiroshima with vocal songs, that were rerecorded. A remarkable album with wonderful music!

Guy Verlinde: Rooted In The Blues

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

I’ve Got You
Soul Jivin’
Drivin’ Home To You
Thinkin’ About My Baby
Goin’ Down To Missy Sippy
Jump & Jive
I’d Rather Feel Lonely Tonight
Nite Trippin’
Winter Blues
A Whole Lot Of Lovin’
Take Your Time
Let’s Have A Party
Treat Me Right

Platenlabel
Dixiefrog Records

Labelnummer
DFGCD 8791

Distributie
Parsifal Records

Website Artiest
Guy Verlinde

Hoeft Guy Verlinde eigenlijk nog enige introductie in ons klein blues landje? Wel, voor de niet-ingewijden onder ons… Guy werd geboren in de buurt van Brugge op 22 maart 1976 en kocht op zijn zestiende een gitaar en een bluesharp. Een jaar later richtte hij dan de band
Smokin’ Chillums op. Niet veel later verhuisde hij naar Gent en leerde Marino Noppe kennen. Samen riepen ze het project Mo ‘Rice in het leven, waar Guy zich vooral concentreerde op de harp. In 2010 registreerde hij samen met Guy Forsyth het album ‘Banana Peel Sessions’, en een jaar toerde hij met John Studebaker. Samen met zijn band The Mighty Gators schuimde hij werkelijk alle Europese podia af, en is dan ook een graag gezien gast in heel wat internationale clubs en blues festivals. Nu brengt Guy met zijn nieuwe album ‘Rooted In The Blues’ meteen ook dertien originele ‘old school’ bluessongs. En hiervoor kreeg hij hulp van zijn soulmates Richard van Bergen (gitaar), Patrick Cuyvers (piano, Hammond), Steven Troch (harp), René Stock (elektrische & akoestische bas) en drummer Frederick Van den Berghe. De openingstrack ‘I’Ve Got You’ is reeds twee decennia jong en dateert uit zijn periode bij Smokin’ Chillums.
De euforische gitaarshuffle wordt ingekleurd door innemende pianotunes en Troch’s opwindende harpschikkingen. Het behaaglijke en funky ‘Soul Jivin’’ is ook enigszins een herwerking. De intransigente drumslagen worden vakkundig ingelost door knappe gitaarriffs. Het roemrijke en lekker meebekkende ‘Drivin’ Home To You’ bezit dan weer die opwekkende arrangementen waar wij hier alleen maar vrolijk kunnen van worden. Het blijgeestige ‘Thinkin’ About My Baby’ staat in aangenaam contrast met ‘Goin’ Down To Missy Sippy’. In deze Gentse bluesclub, dat zijn deuren vorig jaar opende, ontmoette Guy ook Tiny Legs Tim. Het duet wordt van enige opwinding voorzien door Patrick Cuyvers’ pianohandigheid en Steven Troch’s innemende harpklanken. Na de swingende song ‘Jump & Jive’ neemt Guy ons mee naar New Orleans met het enigmatische ‘I’d Rather Feel Lonely Tonight’. Van de instrumentale ‘Nite Trippin’’ gaat het feilloos naar de boogie ritmiek van ‘Winter Blues’. De overweldigende slidegitaar vloeit hier alweer recht in Troch’s harpmondigheid. En Steve blijft nog even in de spotlight in de ballade ‘A Whole Lot Of Lovin’ en in de song ‘Let’s Have A Party’. Tussendoor komt de slidegitaar ons nog eens overdonderen in ‘Take Your Time’. Het nummer ‘Treat Me Right’ mag de dans beëindigen. En op een betere manier kon Guy Verlinde en zijn backingband geen afscheid nemen. Winter blues is met het album ‘Rooted In The Blues’ gelukkig niet aan ons besteed.

Philip Verhaege (5)

Eric Clapton: I Still Do

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Alabama Woman Blues
Can’t Let You Do It
I Will Be There
Spiral
Catch The Blues
Cypress Grove
Little Man, You’ve Had A Busy Day
Stones In My Passway
I Dreamed I Saw St. Augustine
I’ll Be Alright
Somebody’s Knockin’
I’ll Be Seeing You

Platenlabel
Surfdog Records

Labelnummer
0254786177

Distributie
Universal Music

Website Artiest
Eric Clapton

We hebben er even op moeten wachten maar Mr. Slowhand levert weer een schijf af om U tegen te zeggen. Sinds 2013 heeft Clapton ons ieder jaar nieuw werk geleverd: ‘Old Sock’ (2013), ‘The Breeze And Appreciation of JJ Cale’ (2014) en vorig jaar wist hij zijn fans nog te verwennen met ‘Forever Man’.
En met deze nieuwe titel vermoeden we uiteraard dat hij een knipoogje naar zichzelf geeft. Daar is niets mis mee want Eric wist zich weer te laten omringen door talentrijke muzikanten (of persoonlijke vrienden, zeg maar). Henri Spinetti (Gerry Rafferty) zorgt voor de juiste paukslagen terwijl Dave Bronze (Robin Trower) aan de baskoorden sleurt en dit onder het allesziende oog van Andy Fairweather-Low (Amen Corner – gitaar). De man met de nog steeds hemelse stem, Paul Carrack (keyboards - Ace) levert de nodige keyboardstunes en leuke backing vocals samen met collega Chris Stainton (Joe Cocker – keyboards)…
Op dit album zien we weer een samenwerking tussen Clapton en producer Glyn Johns, de man achter toch een van zijn meest succesrijke albums ‘Slowhand’.
Sommige van de nummers op dit nieuwe werkpallet, met tal van leuke vrouwelijke backing vocals voorzien van Michelle Johns en Sharon White, klinken alsof ze een perfecte blauwdruk van ‘Wonderful Tonight’ zijn om maar één leuk voorbeeld te noemen.
Om te openen koos Slowhand voor de Leroy Carr song ‘Alabama Woman Blues’. Met een bottleneck slide krijgen we reeds een overtuigende opener van dit nieuwe werkje. Luister ook naar de intieme Hammond- en pianoklanken die dit nummer een serieuze meerwaarde geven.
Clapton heeft altijd al een boontje gehad (en eigenlijk nog steeds) voor Dylan’s werk. Dit laat hij duidelijk merken met het uit 1967 oorspronkelijke ‘I Dreamed I Saw St. Augustine’ en terug te vinden op Dylan’s ‘John Wesley Harding’.
Dat de Noord-Ierse Paul Brady voor Clapton een vorm van inspiratie kon worden kwam door de beluistering van ‘I Will Be There’ en hij moet gedacht hebben om dat op een van zijn volgende schijven te zetten. Zo gezegd, zo gedaan.
Uiteraard mochten er ook geen eigen composities, wel of niet in co-partnerschip geschreven, ontbreken.
‘Catch The Blues’ is dan weer zo een van die typische Clapton bluesy songs waar hij zijn gitaar het werk laat doen. Simon Climie (keyboards) en zijn partner in crime Andy Fairweather-Low (gitaar) schreven samen met Slowhand het nummer ‘Spiral’, een slow met prachtige riffs. Weer moeten we vaststellen dat zijn gitaarwerk boven zijn vocale deskundigheid uitstraalt. Hij was nooit een krachtig zanger maar in dit nummer maakt hij toch een goede beurt.
De bottleneck wordt weer boven water gehaald in het van Robert Johnson geleende ‘Stones In My Passway’ en met ‘I’ll Be Alright’, een traditional, wordt even wat gas teruggenomen.
Naturlijk mochten er ook geen nummers van zijn grote voorbeeld JJ Cale missen. Eric selecteerde twee prachtige Cale’s songs ‘Can’t Let You Do It’ en ‘Somebody’s Knockin’’, niet meteen een bewerking die de wereld zal doen shockeren maar het is en blijft zijn vingerwerk dat in de nummers overtuigd.
Met ‘I Still Do’ bewijst Eric Clapton dat ook hij nog steeds niet uitgezongen is. Een album met zeer gevarieerde songs, je ziet maar dat het nog steeds kan. En nu nog de promotour en misschien ook even in ons landje een stop houden.

Alfons Maes (4½)

With ‘I Still Do’, Clapton sounds comfortable, finally, in his own skin. But that's what we get, and nothing more.

Dylan Wickens & The Grand Naturals: Hi Lo-Fi

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Foolish Heart
Love & Lust
Run Sister
Calamity Jane
Fall Apart
She’s Back In Town
Your Own Man
Rock Bottom
In My Time Of Dying (live)

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Sarah French Publicity

Website Artiest
Dylan Wickens

De Canadese Dylan Wickens werd voor het eerst opgemerkt zo’n zes jaar geleden met zijn debuutalbum ‘Tattoo Black’. Hij werd ook twee keer uitgeroepen tot winnaar van het Toronto’s Blues Society’s National Talent Search, en werd genomineerd voor een Maple Blues Award.
Multi-gitarist Wickens vindt zijn soulmates in drummer Al Webster en bassist Dennis Pinhorn. Occasioneel komt Tortoise Blue met zijn harp het trio vervoegen op de song ‘Run Sister’. Hij is ook van de partij met zijn orgeltunes in het opwindende ‘Calamite Jane’. Het album bestaat uit acht originele nummers en de traditional ‘In My Time Of Dying’. De overtuigende gitaarsolo’s van Dylan walsen door de strakke arrangementen heen. De heavy openingssong ‘Foolish Heart’ is ingezaaid met knappe gitaarriffs, die meteen het ruwe stemtimbre van Dylan accentueren. Na het funky ‘Love & Lust’ gaan de baslijnen de rode draad vormen voor het hoog oplopende ‘Run Sister’. En dat doet Dylan gitaargrooves ook in het opjuttende ‘Fall Apart’ en het trage ‘She’s Back In Town’. In beide nummers wordt de sixties gitaarsound toch wel sterk onderlijnd. En het trio gaat op zijn doorknede geestdrift door in tracks als ‘Your Other Man’ en het stemming wisselende ‘Rock Bottom’. Als afsluiter krijgen we een liveversie van het traditionele ‘In My Time Of Dying’. We krijgen meteen ook een voorsmaakje hoe de band live klinkt. En ook dat kan ons echt bekoren.

Philip Verhaege (4½)

The release ‘Hi Lo-Fi’ is an absolutely must for any lover of authentic blues rock…

Corey Dennison Band: Cory Dennison Band

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Getcha' Pull!
Tugboat Blues
The Deacon
Room to Breathe
City Lights
She's No Good
Aw, Snap!
Don't Say You're Sorry
A Fool's Goodbye
Jasper's Hop
Shame on Me
Strange Things Happenin'
Good Enuff

Platenlabel
Delmark Records

Labelnummer
Delmark DE 844

Distributie
Delmark Records

Website Artiest
Corey Dennison Band

Corey Dennison werd geboren op 15 juli 1975 in Chattanooga, Tennessee. Als kleine jongen absorbeerde hij de krachtige en soulvolle blues klanken op de ‘late night radioshows’. Hij werd zo gefascineerd door de muziek dat hij op zes jarige leeftijd zijn allereerste gitaar kreeg. Corey begon vrijwel meteen met songs te imiteren van ondermeer Gatemouth Brown, Albert Collins en Albert King. Hij hield ook van soulmuiek en neuriede moeiteloos mee op nummers van Wilson Pickett, Curtis Mayfield en Sam Cooke. Deze blijvende indrukken hebben een impressie nagelaten op zijn soulvolle zang en vurige gitaarsolo’s. Hij heeft dan ook een ongelooflijk stembereik en is hierbij een meer dan begenadigd Chicago blues gitarist. Op zijn 12de begeleidde hij Carl Weathersby, die ook buiten de muziek een grote mentor bleef. Corey Dennison debuteerde in Chicago blues scène in het najaar van 2013. Voor zijn nieuwe release vond hij in de Delmark studio backing bij Gerry Hundt (keyboard), Nik Skilnik (bas) en drummer Joel Baer. Na de overweldigende openingssong ‘Getcha’ Pull’ trekt Corey het boeltje op gang met zijn Chicago getinte gitaarstyling in nummers als ‘Tugboat Blues’ en het funky imponerende
‘The Deacon’. De song ‘Room To Breathe’ is dan weer een relaxte R&B compositie en staat in aangename divergentie met de funky R&B tunes van ‘City Lights’ en ‘She’s No Good’. En dan komt plots Nik Skilnik in de spotlights met zijn diepe basgroove in het nummer ‘Aw, Snap!’.
De soulballade ‘Don’t Say You’re Sorry’ leent zich perfect voor Corey’s stemtimbre, net zoals bij de bluessleper ‘A Fool’s Goodbye’ waarin Corey zijn gitaarriffs nederig laat neervloeien. De deugddoende instrumentale ‘Jasper’s Hop’ leidt ons naar het funky en soul beïnvloede ‘Shame On Me’ en de aanporrende swingende Chicago bluestrack ‘Strange Things Happenin’. De strakke backing neemt ons een laatste keer mee voor een sensationeel ritje op The Chicago Blues Loop. Corey Denniso is erin geslaagd om een fonkelend Chicago blues album te produceren. Schitterend !

Philip Verhaege (5)

Corey Dennison and his tight backingband takes us for a sensational ride on the Chicago Blues loop. Corey Denniso has succeeded to produce a glittering Chicago blues album. Brilliant!

Clarence Bucaro: Pendulum

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Pendulum
Tragedy
Watching You Grow
Girl In The Photograph
Emerald Eyes
Quiet Man
Barcelona
Love Like The Last Chance
My Heart Won’t
Strangers

Platenlabel
Twenty Twenty Records

Labelnummer
2020-09

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Clarence Bucaro

Voor ‘Pendulum’ deed de uit Brooklyn afkomstige singer/songwriter Clarence Bucaro voor de job van coproducer beroep op niemand minder dan Tom Schick, gekend van zijn werk met Wilco en Ryan Adams. Bucaro omringt zich hier met diverse muzikanten op bass, piano, keyboards, drums, wurlitzer, accordeon, pedalsteel en gitaren. Een gedroomde setting om een steengoed album te maken. Alleen gebeurt het hier niet. De instrumenten zijn wel allemaal aanwezig, maar niet nadrukkelijk genoeg. Je krijgt vaak het gevoel dat er iemand ze ergens in de hoek van de studio bespeelt. De oorzaak ligt tevens in de te zwakke arrangementen. Maar ook als songschrijver gaat Bucaro niet vrijuit. De songs zijn te simpel van opbouw en zijn daardoor te weinig afwisselend. Komt daar nog bij dat Clarence’s stem al vlug eentonig begint te klinken, zodat hij ook vocaal de boel niet kan redden. Gelukkig is er toch één nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Dat is ‘Girl In The Photograph’ dat wat invloeden van Paul Simon bevat. Als Clarence Bucaro een plaats wil bemachtigen in het legertje van de momenteel furore makende singer/songwriters, zal hij straffer uit de hoek moeten komen dan met dit album.

Lambert Smits (3)

Singer/songwriter with folk influences. Unfortunately, the songs offer too little variety and the arrangements are too simple.

Brisa Roché: Invisible

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Lit Accent
Echo Of What I Want
Night Bus
Baby Come Over
Groupie
A Minute
Disco
You Like A Fire
Each One Of Us
Diamond Snake
Walk With Me
Vinylize
Find Me

Platenlabel
Kwaidin Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Brisa Roche

Uit Noord-Californië komt het geluid van Brisa Roché, die voorheen in Frankrijk al 4 albums uitgebracht heeft. Maar na 6 jaar afwezigheid heeft deze jazzzangeres het roer omgegooid, en brengt nu pop. In Parijs werd ze vroeger vergeleken met Billie Holiday. Op haar nieuwe plaat staan er samenwerkingen met Nick Zinner en producties van Black Joy (yellow productions) en Thibaut Barbillon (nouelle vague, Jb Dunkel). De sound is voornamelijk elektronisch. ‘Lit Accent’ klinkt nog eerder poppy, terwijl ‘Echo Of What I Want’ aan Lana Del Rey doet denken. Daarna volgt ‘Night Bus’ eerder in de stijl van Radiohead, gevolgd door de rap van ‘Baby Come Over’. Vervolgens is het richting dansvloer voor ‘Groupie’, waarna ze ‘A Minute’ met een flauw stemmetje zingt. ‘Disco’ is uiteraard dansbaar, maar op ‘You Like A Fire’ klinkt ze eerder als een singer-songwriter. ‘Each One Of Us’ zingt ze weerom met zachte stem, terwijl ‘Diamond Snake’ flirt met R&B. En ‘Walk With Me’ klinkt mysterieus. Rock komt aan de beurt op ‘Vinylize’, waarna ‘Find Me’ afsluit. Een ware verrassing dus, dit album, een ware koerswijziging. Als dat maar goed afloopt…

Patrick Van de Wiele (4)

The Bonnevilles: Arrow Pierce My Heart

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

No Law In Lurgan
My Dark Heart
The Whiskey Lingers
The Electric Company
Arrow Pierce My Heart
Eggs and Bread
I Dreamt Of The Dead
I’ve Come Too Far For Love To Die
Erotica Laguna Lurgana
The Man With The X Shaped Scar On His Cheek
Those Little Lies
Learning To Cope
Who Do I Have To Kill To Get Out Of Here?

Platenlabel
Alive Natural Sound

Labelnummer
0180-2

Distributie
Sonic RendezVous

Promo-agent
Klanderman Promo

Website Artiest
The Bonnevilles

The Bonnevilles zijn een garage/punk-blues duo uit Noord-Ierland. Andrew McGibbon Jr schreef alle 13 songs, zingt en speelt gitaar. Christopher ‘Chris’ McMullan speelt drums en percussie en staat tevens in voor de ‘general goodvibes’, wat dat ook mag zijn.
Een duo is beperkt, dat is logisch. Maar deze heren weten de spanning erin te houden. Het merendeel van de songs zijn ruige, smerige nummers waar menige punk of garageband een puntje kan aan zuigen. Af en toe hoor je invloeden van de White Stripes en The Black Keys.
Met dynamiek spelen ze ook voldoende, dus er is variatie genoeg. Andrew is een aardige zanger en een wilde, onstuimige gitarist. Chris hakt er lustig op los. Toch zijn de songs op dit derde full-album ook wel catchy en soms zelfs poppy. Luister maar eens naar het ingehouden en hypnotiserende ‘The Whiskey Lingers’, de bluesrock ‘The Electric Company’, het ingetogen akoestische ‘Egg and Bread’, het melodieuze ‘I’ve Come Too Far For Love To Die’, het lyrisch sterke en rustige ‘Those Little Lies’ en de knaller ‘Learning To Cope’.
Wie houdt van de North Mississippi All Stars, The Black Box Revelation of The Black Keys kan dit album blindelings aanschaffen.

Line-up:

Andrew McGibbon Jr (zang/gitaar)
Chris McMullan (drums, percussie)
Michael Mormecha (keyboard, percussie)
Chris Scott (handclaps)
Summer & Lilly McGibbon (achtergrondzang, handclaps, percussie)

Peter Jacobs (4)

The Bonnevilles are a punkrock/bluesrock duo. Andrew McGibbon’s songs are rough and granular, but melodic and catchy too. Those who love North Mississippi All Stars, Black Box Revelation, The Black Keys or the White Stripes can buy this album for sure.

Andy Frasco and the U.N.: Happy Bastards

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Tie You Up
You’re The Kind Of Crazy I Like
Doin’ It
Make It Work
Mature As Fuck
Here’s To Letting You Down
When You’re Lonely (Fill You Up)
(Oh My My) Can’t Get You Off My Mind
Let’s Get Down To Business
Blame It On The Pussy
Good Ride
My Recovery

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
Ruf 1227

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Andy Frasco

De band U.N. rond Andy Frasco werd opgericht in L.A. in 2007. Hijzelf was echter reeds als zestienjarige aan de Westkust bezig als manager & promotor. “I was sneaking into rock clubs trying to sign the hip new LA bands,” zegt hij, “making business calls at lunchtime in my Math teacher’s classroom, just so they would believe I was older than 16. I was living two lives. But it brought me the foundation to eventually book myself for the first five years of my career when nobody really gave a shit about me. I knew I needed to earn their respect, so I told myself I’m not going to stop until I see my dreams come true. I’ve been on the road for ten years straight, playing over 250 shows a year, through six countries, basically living in a van. It’s a toss and pull relationship, and I wanted to try and give commentary on those subjects on Happy Bastards.” Sindsdien hebben ze de wereld rond opgetreden, en hun optredens schijnen er vrolijk aan toe te gaan. Nu zijn ze al aan hun vierde album toe, waarop ze blues vermengen met funk, soul, rock en roots. Andy houdt immers van Wilson Pickett, Marvin Gaye, Buddy Guy, The Band, Samantha Fish, Houndmouth enz. De line-up bestaat verder uit gitarist Shawn Eckels, saxofonist Ernie Chang, drummer Andee Avila en bassist Supaman. Opener ‘Tie You Up’ is een mix van funk en soul, waarna ‘You’re The Kind Of Crazy I Like’ een echt feestnummer is. ‘Doin’ It’ is weerom funky, gevolgd door de rocker ‘Make It Work’, iets heel anders. En ‘Mature As Fuck’ is dan weer bluesrock, terwijl ‘Here’s To Letting You Down’ drijft op een reggaeritme. Funk en soul zijn daarna weer aan de orde op ‘When You’re Lonely (Fill You Up)’ en op ‘(Oh My My) Can’t Get You Off My Mind’. Het volgende nummer ‘Let’s Get Down To Business’ past daar totaal niet bij. Daarentegen klinkt ‘Blame It On The Pussy’ weel heel funky. Met de rockballade ‘Good Ride’ en de gospel rocksong ‘My Recovery’ sluiten ze af. Een levendig bluesalbum voor de liefhebber die ook wel anders lust. Vol met energie, zoals hun live shows.

Patrick Van de Wiele (4)

A lively blues album for those who also like to hear something else. Full of energy, like their concerts.

Ana Popovic: Trilogy

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:
Vol. 1 Morning

Love You Tonight
She Was A Doorman
Show You How Strong You Are
Fencewalk
Train
If Tomorrow Was Today
Long Road Down
Hook Me Up
Too Late

Vol. 2 Mid-Day

You Got The Love
Johnnie Ray
Woman To Love
Let's Do It Again
Who's Yo' Mama?
Wasted
Crying For Me

Vol. 3 Midnight

New Coat Of Paint
Waiting On You
In A Sentimental Mood
Old Country
Waiting On You (Double-Time Swing)
Heaven's Crying Aka: Song For The Next Generation
You Don't Know What Love Is

Platenlabel
ArtisteXclusive Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
ArtisteXclusive Records

Promo-agent
Johan Van Den Broeck

Website Artiest
Ana Popovic

De Award winnende gitaarslinger Ana Popovic werd geboren op 13 mei 1976 in het oude stadsgedeelte van Belgrado in Servië, het voormalige Joegoslavië. Ana groeide op in een warm nest waar muziek steeds centraal stond. Haar vader Milutin was een derde generatie gitarist die ook een meer dan behendig basspeler was. In het bescheiden appartement, op de 11de verdieping in New-Belgrade in Servië, vonden dan ook heel wat nachtelijk jamsessies plaats. Het was voor Ana dan ook een statement om ooit eens een album te produceren met haar vader. Het resulteerde vorig jaar in de knappe release ‘Blue Room’. Net zoals zijn zeer uitgebreide blues- en soul platencollectie was hij haar grootste mentor. Daar haalde dus kleine Ana alvast de mosterd vandaan en op haar 15de nam ze haar eerste gitaar ter hand. In 1995 richtte ze haar allereerste bandje Hush op en na heel wat repetities volgde al even snel de eerste optredens. Drie jaar later ging Ana in Nederland studeren en splitte noodgedwongen de band. In 2000 zou de release ‘Hush’ haar debuutalbum worden op het label Ruf Records. Sindsdien gaat het met haar carrière crescendo en klinkt ze geroutineerder dan ooit. Sinds 2012 woont Ana in Memphis, TN. Met haar nieuwe album ‘Trilogy’ wil Ana aantonen dat ze niet zomaar in het schrale bluesrock hoekje kan worden geduwd. Ze imponeert haar fans met het meest prestigieuze project ooit. De 23 nummers werden onderverdeeld in drie albums. De meest opmerkelijke gastoptredens omvatten Joe Bonamassa, Robert Randolph , Bernard Purdie (The Purdie Shuffle), Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) en rapper Al Kapone. Vol.1 ‘Morning’ omvat negen originele moderne funk en soultracks. De blazerssectie is alom present en Joe Bonamassa komt in het nummer ‘Train’ Ana’s gitaarvirtuositeit ondersteunen. Robert Randolph komt met zijn lapsteel gitaar het nummer ‘Hook Me Up’ wat boosten. De zeven tracks op Vol. 2 ‘Mid-Day’ zullen heel wat prominenter overkomen. De nummers belichamen perfect waarvoor Ana tijdens haar liveshows voor staat en de heavy gitaarriffs vloeien rijkelijk in deze bluesrock attitude songs. Vooral in de songs ‘You Got To Love’ en de instrumentale ‘Wasted’ wordt er gretig gespeeld met de gitaarlicks. De vreemde eend in de bijt is voor ons misschien dan toch ‘Let’s Do It Again’ ft. Al Kapone & Cody Dickinson. In aangenaam contrast staat dan de hemels mooie ballade ‘Johnnie Ray,’ het funky ingeklede ‘Woman To Love’ en de aangename reggae tunes in het afsluitende ‘Crying For Me’. Samen duiken we de nacht in met Vol. 3 ‘Midnight’ en zeven coole jazzy songs. Samen met de gebruikelijke jazzy instrumentatie zoals akoestische bas, piano en blazersarrangementen leent Ana haar stem leent zich ook perfect wonderwel voor deze nummers. Van het nummer ‘Waiting For You’ krijgen we zelfs twee versies. We houden hier vooral van de uptempo ‘Double-Time Swing’ trant. Van het nummer ‘In A Sentimental Mood’ werd de muziek ooit bij elkaar gepend door Duke Ellington. Al was de tekst van Kurtz en had Ella Fitzgerald er een wereldse hit mee. Het nummer ‘Old Country’ kon zo zijn weggeplukt uit een donkere jazzkroeg. In het originele ‘Heavens Cry’ komt de groovy en innovatieve drummer Bernard Lee ‘Pretty’ Purdie het nummer heel wat structuur geven. Wat een trilogie…

Philip Verhaege (5)

Ana Popovic is much more than a blues rock artist. She is also familiar in the funk and jazz scene. ‘Trilogy’ is her current statement. What a great album!!

Albert Castiglia: Big Dog

2/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Let The Big Dog Eat
Don’t Let Them Fool Ya
Get Your Ass In The Van
Drowning At The Bottom
Let’s Make Love In The Morning
What I Like About Miami
Easy Distance
Where Did I Go Wrong
Where The Devil Makes His Deals
What The Hell Was I Thinking
Somehow

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
RUF 1233

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Albert Castiglia

Albert Castiglia is een singer-songwriter/gitarist die geboren werd in New York uit een Cubaanse moeder en een Italiaanse vader. Hij is inmiddels aan zijn achtste album toe en net zoals zijn voorganger ‘Solid Ground’ wordt nu ook de release ‘Big Dog’ uitgebracht op het gerenommeerde label Ruf Records. Bij het label van Thomas Ruf was Albert ook bandlid voor de inmiddels befaamde Ruf Blues Caravan 2014, de tegenhanger van de ‘Girls With Guitars’ projecten. De elf nummers werden geproducet door Mike Zito, die meteen ook instond voor heel wat instrumentatie. In de studio waren ook Scot Sutherland (bas), Rob Lee (drums), Lewis Stephens (piano, Wurlitzer en orgel) en ‘special guest’ Johnny Sansone op mondharmonica graag geziene gasten. Het nummer ‘Let The Big Dog Eat’ mag de dans openen. Naast zijn driftige zang strooit Albert meteen gretig met zijn gitaarriffs. De song ‘Don’t Let Them Fool Ya’ heeft dan weer die stevige baslijnen die driftig tegenover het gitaarduel van Castiglia en Zito staan.
‘Get Yur Ass In The Van’ heeft dan weer die opwindende Elmore James tune, en die staat in aangenaam divergentie met de bluesballade ‘Drowning At The Bottom’ en het soulvolle ‘Let’s Make Love In The Morning’. Maar wat dan gezegd van de country ondertoon in het nummer ‘What I Like About It’ en de bluesrocker ‘Easy Distance’. De meest bluesy tracks zijn misschien toch wel ‘Where Did I Go Wrong’ en het opwekkende ‘Where The Devil Makes His Deals’ waar Johnny Sansone met zijn bluesharp voor enige diversiteit zorgt. De boogie ‘What The Hell Was I Thinking’ heeft alweer die deugdelijke basis die ons meteen bij het slotakkoord brengt van de emotionele ballade ‘Somehow’, dat in co-schrijverschap bij elkaar werd gepend met Cyril Neville. Albert Castiglia is een gevestigde waarde in het blues circuit, die keer op keer weet te bevestigen, wat op zich toch ook een knap gegeven is.

Philip Verhaege (4)

Albert Castiglia is an established name in the blues circuit. He confirmed over and over again, which is a given in itself.