KEYS AND CHORDS
  • HOME
  • MUSIC NEWS
  • ALL CONCERT REPORTS
  • CD REVIEWS 2026
  • VINYL REVIEWS 2026
  • ALBUM REVIEW BLOG
  • BOOK REVIEWS
  • INTERVIEWS / ARTICLES
  • COMING EVENTS
  • CONTACT PAGE
  • DISCLAIMER / COPYRIGHT POLICY

  CD & vinyl   REVIEW BLOG

Billy Gayles with Ike Turner’s Kings Of Rhythm: Night Howler (Vinyl 10 inch, 45rpm, Bear Family Records BAF 14043)

12/8/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​TRACKLIST
 
Side 1
Just One More Time
Do Right Baby
I’m Hurting
Willie King: Peg Leg Woman
Walking Down The Aisle
If I Never Had Known You
 
Side 2
I’m Tore Up
No Coming Back
Take Your Fine Frame Home
Sad As A Man Can Be
Dreaming Of You
Night Howler
Dat Ike Turner een neus had voor het ontdekken van talent, is alom bekend. Lang vooraleer hij samen met Tina wereldberoemd werd, was Ike reeds geen onbekende in de wereld van de rhythm & blues. Talloze artiesten kregen via Ike de kans om zich muzikaal aan de buitenwereld te laten horen en zich te profileren. Daarnaast ondersteunde hij met zijn band The Kings Of Rhythm, de opnames van heel wat van zijn ontdekkingen.
Eén van die ontdekkingen was Billy Gayles, die hij tevens begeleidde met zijn band. Gayles mag niet onderschat worden. Alhoewel hij, trouwens onterecht, niet steeds de aandacht kreeg die hij verdiende, lag hij mee aan de grondslag van de rock-‘n-roll. Dat blijkt ook overvloedig uit de 12, door Ike geschreven opnames, die Bear Family Records op dit album samenbracht.
Gayles werd geboren op 19 oktober 1931 in Sikeston, Missouri en overleed op 8 april 1993. Als tiener raakte hij in de ban van blues en jazz, en leerde hij drummen. In die hoedanigheid speelde hij aan de zijde van grootheden als Robert Nighthawk en Earl Hooker. In 1954 debuteerde Gayles met het door Ike Turner geschreven ‘Night Howler’, dat hij opnam voor Flair Records. Daarnaast krijg je ook de nummers die Billy, nog steeds met begeleiding van Ike Turner’s King Of Rhythm, uitbracht vanaf 1956 voor Federal Records. Billy was op dat moment reeds als zanger toegetreden tot The Kings Of Rhythm.
Opener ‘Just One More Time’ geeft meteen aan dat Gayles en Ike Turner méér dan een perfectie match zijn. Billy’s krachtig vocaal werk vindt baat bij het gekend straf gitaarspel van Ike. Gitaarspel dat meermaals gekenmerkt wordt door het gebruik van de whammy bar, wat revolutionair was voor die periode. Ike zet creatief ‘Do Right Baby’ in, waarna Billy met zijn formidabele en enorm krachtige stem de song naar een immense hoogte stuurt.
Nog niet overtuigd van Gayles’ krachtige stem, luister dan maar eens naar het bluesy ‘I’m Hurting’, dat barst van intensiteit en dynamiek. Van Ike’s gitaar kan je dan weer smullen in de intro van ‘Willie King Peg Leg Woman’.
De eerste zijde van dit album sluit met het meeslepende soulvolle ‘If I Never Had Known You’, emotioneel en hartverscheurend gebracht door Gayles, die hier vocaal nog maar eens alle registers opentrekt. Dat doet hij eveneens in ‘I’m Tore Up’ dat de tweede kant opent.
En let vooral op ‘Take Your Fine Frame Home’ dat wel enorm dicht bij rock-‘n-roll aanleunt. Gewoonweg schitterend! Met ‘Dreaming Of You’ heeft ook de tweede zijde van dit album een meer dan voortreffelijke soulsong.
Afsluiten doet het album met Gayles debuut ‘Night Howler’.
Billy Gayles mag zeker gezien worden als één van de pioniers van rock-‘n-roll. Immers alle tracks situeren zich in de periode dat rhythm & blues evolueerde naar het nieuwe genre rock-‘n-roll. Zijn krachtige en een breed gamma aankunnende stem, zijn inlevingsvermogen in de song en Ike’s kwalitatief hoogstaande composities maken van dit album ‘een schot in de roos’.
Dit, op 10 inch uitgebracht eerbetoon aan Billy Gailes is dan ook een ‘must have’, zowel voor liefhebbers van stomende rhythm & blues als imponerende rock-‘n-roll.
Een pluim gaat zeker ook naar de ronduit fantastische levendige sound, die helemaal niet laat uitschijnen dat deze tracks in het midden van de vorige eeuw werden opgenomen. Traditiegetrouw krijg je een heel fraai uitgevoerd 10 pagina’s tellende booklet.
Omdat dit album wereldwijd slechts op 500 exemplaren wordt uitgebracht, is snel zijn meer dan ooit de boodschap. Want, wees nu eens eerlijk, zou jij dit super album willen missen?
 
Lambert Smits
Afbeelding
It is widely known that Ike Turner had a nose for discovering talent. Long before he became world-famous with Tina, Ike was already no stranger to the world of rhythm & blues. Countless artists were given the opportunity through Ike to make themselves heard musically by the outside world and to establish themselves. In addition, with his band The Kings Of Rhythm, he supported the recordings of many of his discoveries.
One of those discoveries was Billy Gayles, whom he also accompanied with his band. Gayles should not be underestimated. Although he did not always receive the attention he deserved—unjustly, by the way—he helped lay the foundation for rock and roll. This is abundantly evident from the 12 recordings written by Ike that Bear Family Records brought together on this album.
Gayles was born on October 19, 1931, in Sikeston, Missouri, and passed away on April 8, 1993. As a teenager, he became captivated by blues and jazz, and learned to play the drums. In that capacity, he played alongside greats such as Robert Nighthawk and Earl Hooker. In 1954, Gayles debuted with ‘Night Howler’, written by Ike Turner, which he recorded for Flair Records. Additionally, you get the songs that Billy released from 1956 onwards for Federal Records, still accompanied by Ike Turner’s King Of Rhythm. By that time, Billy had already joined The Kings Of Rhythm as a singer.
Opener ‘Just One More Time’ immediately indicates that Gayles and Ike Turner are more than a perfect match. Billy’s powerful vocal work benefits from Ike’s renownedly strong guitar playing. Guitar playing that is repeatedly characterized by the use of the whammy bar, which was revolutionary for that period. Ike creatively kicks off ‘Do Right Baby’, after which Billy, with his formidable and immensely powerful voice, sends the song to immense heights. If you are not yet convinced of Gayles’ powerful voice, just listen to the bluesy ‘I’m Hurting’, which bursts with intensity and dynamics. You can also feast on Ike’s guitar in the intro to ‘Willie King Peg Leg Woman’.
The first side of this album closes with the compelling, soulful ‘If I Never Had Known You’, delivered emotionally and heartbreakingly by Gayles, who once again pulls out all the stops vocally. He does the same in ‘I’m Tore Up’, which opens the second side.
And pay special attention to ‘Take Your Fine Frame Home’, which leans very close to rock and roll. Simply brilliant! With ‘Dreaming Of You’, the second side of this album also features a more than excellent soul song.
The album concludes with Gayles’ debut ‘Night Howler’.
Billy Gayles can certainly be regarded as one of the pioneers of rock and roll. After all, all tracks are situated in the period when rhythm & blues evolved into the new genre of rock 'n' roll. His powerful voice capable of handling a wide range, his empathy with the song, and Ike's high-quality compositions make this album a bullseye.
This tribute to Billy Gailes, released on 10-inch vinyl, is therefore a must-have for lovers of steaming rhythm & blues as well as impressive rock 'n' roll. A compliment certainly also goes to the downright fantastic, lively sound, which gives no indication whatsoever that these tracks were recorded in the middle of the last century. True to tradition, you receive a beautifully produced 10-page booklet.
Because this album is being released in a limited edition of only 500 copies worldwide, acting fast is more important than ever. After all, let's be honest, would you want to miss out on this superb album?
0 Opmerkingen

Russ Green: Stone Cold

10/8/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Lint Redux
  2. Stone Cold
  3. 12 Feet Of Water
  4. Hey Man
  5. Waitin’ On You
  6. Nobody Knows
  7. Need You So Bad
  8. Believe
  9. Troubled World
  10. Boogie Joint
​

Line-up:
Russ green (Harmonica, Vocals)
Giles Corey (Guitar all tracks except 10)
Vince Agwada (Guitar tracks 3, 7 and 10)
Vic Jackson (bass)
Felix “D-Kat” Pollard (Drums)
Joe Munroe (Keys)

​
Website Artiest:
Russ Green

Uit pure studenten armoede besloot de in Chicago opgroeiende Russ Green geen gitaar te kopen maar een veel goedkopere harmonica.  Als Jimi Hendrix fan zocht hij en vond hij creativiteit in de muziek. Mentors Sugar Blue en Billy Branch, én touren met John Primer vormden hem als bluesmuzikant. Een debuutalbum in 2018, City Soul, beschouwd als het beste bluesalbum dat jaar, gaf de bluesblazer vleugels.  De opvolger valt echt niet op een koude steen.
Niet de rauwe blues harp in de openingstrack Lint Redux overtuigde mij om dit album volledig te beluisteren.  Wel het uptempo, bijna funky ‘Stone Cold’ met zijn kokend orgel en de soulvolle vocals.   Ook hier blaast hij tussendoor zijn longen uit op de harmonica, doch de title track sluit beter aan op de hedendaagse muziekscene.  Nog funkier en krachtig gezongen scheurt ‘Hey Man’ door de speakers.
Rustiger vocals en tempo in ‘Waitin’ on You’, waarin hij gefrustreerd zingt over een vriendin die alleen belust is op zijn kredietkaart. Niet alles is kommer en kwel, want ‘Nobody Knows’ is al wat positiever op liefdesvlak.  Wat resulteert in een jazzy harp song waarin hij zich onderdanig overgeeft aan een geliefde.  Met ‘Boogie Joint’ eindigt het album in speed als tribute aan de blues dat nooit uit je systeem verdwijnt.
Russ Green neemt ons mee in de emotionele liefdes rollercoaster, opent onze ogen (misschien), alleszins onze oren en connecteert ons emotioneel.  Knap!
 
Marino Serdons
Afbeelding
A long way to the top, finally reached!  Stone-cold certainty recommended!
0 Opmerkingen

The Shaelyn Band: Chapter 3

6/8/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Blues Chose Me
  2. Gumbo
  3. Cruise
  4. Push
  5. Carry On
  6. Takin’ My Love Back
  7. Bet It All
  8. Make Ya Move
  9. Music Make It Right
  10. I’m Not Ready
  11. Debt
  12. I Won’t Sell My Soul
  13. Slow Blues
  14.  Just Keep Moving
 
Line-up:
Erik Guess (Guitar)
Curtis Harris (Bass)
Tim Mulberry (Keys, Drums, Programming)
Isaiah Gayton (Trumpet)
Moses Maldonado (Trombone)
Shaelyn Mulberry (Vocals)
Win Carlson (Backing Vocals)

​
Website Artiest:
The Shaelyn Band

​
The Shaelyn Band draagt sedert de oprichting in 2020 een roemrijke reputatie met zich mee als live band.  Het zevenkoppige gezelschap speelt de soul en blues pannen van het dak vanuit Florida. Zelden zo’n krachtige stem gehoord als die van Shaelyn Mulberry.  Energie stroomt langs haar stembanden als ruwe stroop. Chapter 3 is het derde album en zeker niet het laatste.
Veertien songs lang laat de band je meedansen op uptempo grooves.  Openen met ‘Blues Chose Me’ , een bluesrocker pur sang, doet het bloed in de aderen koken van verliefdheid.  De blazers gieten er nog een soul sausje over terwijl de gitaarsolo van Erik Guess de song afmaakt.  Ook in ‘Cruise’ sneert de rauwe emotie door je oren, terwijl de Delaney gitaar, hier bijna even vettig als een Gibson, ostentatief mag huilen.  Niet dat er geen rustiger songs het album en de band sieren. ‘Carry On’ moet het hebben van de samenzang, de ritmische piano keys (van Tim Mulberry) en koperblazers.  In ‘Takin’ My Love Back’ neemt de zangkwaliteit van Shaelyn het over met een perfect rondje soulzang in enkele octaven.  Later hoor ook je nog een slow gemaakt met een symfonische sample, waarin Shaleyn tot op de bodem van haar intieme emoties gaat.
De composities, hoofdzakelijk door het Mulberry koppel geschreven, bulken van rare wendingen die echter van de band een geslaagd buitenbeentje maakt.
De gevatte en realistische lyrics performed door die krachtige stem vormen een helende factor zoals ‘Music Make It Right’ bevestigd.  Of zoals in ‘I Won’t Sell My Soul’ waarin Shaleyn iedereen aanmoedigt hun talenten te benutten.
Voorlopig nog niet te zien in Europa, maar dat mag niet te lang meer duren.  Het album ‘Chapter 3’ is uit het record label House Of Berry.


​Marino Serdons
Afbeelding
Passion and raw emotion in the vocals are the key elements of the band. Compositions with a twist makes it gorgeous.
0 Opmerkingen

Marco Bartoccioni: Bartok

4/8/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. No way back
  2. He comes to me
  3. Politicians puppets
  4. Love is gone
  5. Wild dogs
  6. Lies and lies
  7. I've got no money
  8. Burn in my soul

​Line-up:
Marco Baroccioni (Vocals, Lap Steel, Guitars, Bass, Synth)
Francesco Santlucia (Piano)
Piero Pierantozzi (Drums)
 
Website Artiest:
Marco Bartoccioni

​Italië  levert niet alleen spaghetti westerns.  De Italiaan Marco Bartoccioni dealt namelijk in eigenzinnige bluesrock uit de States.  Blues, southern rock en soul zijn de niet altijd even fijnzinnige ingrediënten van zijn albums.  Ook op het recente album Bartok durft de lap steel gitarist loeiend, energiek én gedreven uit de hoek komen.  Toegegeven: Knap!
Moet het vermeld dat de uptempo songs elkaar snel opvolgen.  Headbangen kan op de strakke ritmes terwijl Marco’s gitaar melodische reeksen aan elkaar rijgt.  Zoek je het southern (seventies) rock element tussen de harde riffs, ‘He Comes To Me’ heeft zeker hitpotentieel.  Ook ‘Politicians Puppets’ zit rond diezelfde 3-minuten uitspatting waarin Marco zijn gitaar laat huilen.  Old shool rock, met af en toe een koorzang, maar wel keigoed.
Een rustpunt komt met de slow ‘Love Is Gone’…bijna religieus …”alleluia”!
Net zoals Van Halen in de jaren ‘70/80 weet Marco Bartoccioni je aandacht te trekken met wat distortion tijdens de intro van de songs. Een drumcomputer en synths horen er tegenwoordig bij.  Niks op tegen en mooi weggemoffeld.
Het album eindigt met een song ter ere van zijn vader: ‘Burn In Your Soul’.  Ontdek jij de werkelijke intentie in de bijgevoegde lyrics?  Instrumentaal, met fingerpicking akoestische gitaar en emotioneel pianowerk van Francesco Santalucia; een heel sterke song.
Voor het slagvaste percussiewerk op dit album trillen de stokken van Piero Pierantozzi.  Tijdens live concerten zie je echter het vrouwelijke fenomeen Aurora di Rocco achter het drumstel. Jammer dat de zanglijn hoofdzakelijk door Marco wordt verzorgd, niet zijn sterkste zijde. Of wat denk jij?

 
Marino Serdons
Afbeelding
Energetic bluesrock with an emotional acoustic ending. Convincingly!
0 Opmerkingen

John Primer and Friends: Tribute to Theresa’s Lounge

31/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Up In Heah Feat. John Primer
  2. 7 Nights For 7 Years Feat. John Primer
  3. The Blues Is King Feat. John Primer
  4. Sugar Sweet Feat. Billy Branch
  5. Champagne And Reefer Feat. Willie Buck
  6. We All Need Help Feat. John Primer
  7. She's Nineteen Years Old Feat. Carlos Johnson
  8. Little By Little Feat. John Primer
  9. Mary's Song Feat. Mary Lane
  10. Cut You A-Loose Feat. John Primer
  11. Blues Survivalist Feat. John Primer
  12. Here I'm Knocking On Your Door Again Feat. John Watkins
  13. Mean Old World Feat. John Primer
 
Line-up:
John Primer (Guitar, Vocals)
Billy Branch (Harmonica, Vocals)
Bob Stroger (Bass)
Carlos Johnson (Guitar, Vocals)
Harmonica Hinds (Harmonica)
Twist Turner (Drums)
Tony Mangiullo (Drums)
Jeff Brinkman (Bass)
Mary Lane (Vocals on track 9)
Willie Buck (Vocals on track 5)

​
Website Artiest:
John Primer

Bluesmuzikant John Primer uit Mississippi wordt wel eens de real deal genoemd. Gepokt en gemazeld door o.a. Muddy waters, Willie Dixon en Magic Slim, waarvan hij de bandleader was. Tribute to Theresia’s Lounge refereert naar één van de bekendste blues clubs in Chicago Illinois waar deze muzikanten, the friends, hun carrière startten.  Daal af naar de basement en geniet van hun gratitude.
Aan elke song hangt wel een verhaal dat gerelateerd is aan Theresia’s magistrale club.  Zoals Junior Wells in 1975 start ook John Primer zijn concert daar met ‘Up In Heah’.  Niet alleen songs van de grootmeesters komen aan bod.  ‘7 Nights For 7 Years’ schreef John Primer speciaal voor deze tribute, waarin hij vertelt over het harde werk en de contributie die hij hiermee betaalde.  Het levend houden van de blues zou één van zijn belangrijkste taken worden als muzikant (‘The Blues Is King’).
Billy Branch, de Chicago blues harmonica blazer, en Muddy Waters speelden in de catacomben van Theresa’s Lounge het uptempo ‘Sugar Sweet’ (Mel London), gevolgd door ‘Champagne and Reefer’ uit het brein van Muddy Waters. John Primer wist als bandleader precies wat beide heren in mind hadden. 
Theresa Needham, uitbaatster en ‘The Godmother of Chicago Blues’ genoemd, verliet ons in 1992.  Als ultiem eerbetoon componeerde John Primer ‘We All Need Help’.  Kan het mooier?
John Primer laat in 13 songs een aantal klassiekers passeren die je als blues liefhebber nooit meer mag vergeten.
En ben je ooit in Chicago, een bezoek aan de club is niet meer mogelijk want gesloten in 1986.  Gelukkig laten John Primer and Friends met dit album de oude vibe weer shinen.

Live te zien en horen in België op Sortie Blues 11 & 12 september ’26 te Winksele/Herent  Gratis ook nog!!


​
Marino Serdons
Afbeelding
Eleven artists whose careers started in the basement of this legendary bluesclub pay tribute to Theresa’s Lounge.  Don’t forget it!
0 Opmerkingen

Chris Bergson: East River Blues

29/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Mean Disposition
  2. Little Girl Blue
  3. East River Blues
  4. Sad Strains
  5. Kindless Villain
  6. What Would I Do Without You

​Line-up:
Larry Grenadier (Bass)
Jay Collins (Tenor Sax track 3,6,7)
Chris Bergon (Guitars, Vocals)
Herlin Riley (Drums)

 
Website Artiest:
Chris Bergson

​Al 30 jaar woont en werkt gitarist Chris Bergson in New York; jams, lessons, classes.. tot perfectie in funky jazz en blues.  Tijd om dit te eren vond de muzikant en sprak enkele oudgedienden/longtime friends aan voor het East River Blues album; Larry Grenadier voor akoestische bass en Al Foster voor percussie.  Enkele weken voor de opnames sloeg het noodlot echter toe: Al Foster, toen al 82, overleed. Alle hens aan dek voor een nieuwe drummer en dat werd uiteindelijk Herlin Riley.  Nooit mee gespeeld, wel vol bewondering gestaan.  Voor Chris Bergson een meevaller.  De samenwerking verliep vlot en eindigde met een schitterende funky plaat East River Blues. 
Als vanaf de eerste noten in Muddy Waters’ ‘Mean Disposition’ denk je onvrijwillig aan het legendarische album Super Session van Mike Bloomfield en Al Kooper.  Berson bespeelt zijn McCurdy gitaar zonder plectrum en overgiet het slowly met doorleefde vocals.
In het slome ‘Little Girl Blue’ switcht Chris Bergson naar een Gibson ES 335 voor een jazzier Ray Charles stijl.  Een voorbeeld van mastership.
Voor de title track, een eigen compositie, mag saxofonist Jay Collins er een boogaloo van maken.  Funk, blues, jazz en soul vloeien mooi in elkaar; een opname in één take! Wow!
Geen dertig jaar eerbetoon zonder even terug in de tijd te keren met een pure jazz wals uit Bergson’s studententijd: ‘Sad Strains’.  De akoestische bass van Larry grenadier kon misschien iets luider gemixt worden (altijd een moeilijke), maar past perfect in het geheel.
Dan terug naar de blues met een aangename shuffle waarin de combinatie tussen Bergson en drummer Riley elkaar mooi in alle eenvoud aanvullen.  Let your ass swing!
Nog zo’n favoriet van Bergson is Ray Charles’ ‘What Would I Do Without You’ , dat hij hier vurig zingt en blust met zijn Fender gitaar, terwijl sax en drum voor de versiering zorgen.
Herbie Hancock is een legendarische jazz master. Met zijn funky ‘Driftin’ sluit het album af in stijl.  Vier muzikanten die niet veel nodig hebben om als band uitzonderlijk uit de hoek te komen.
Het album East River Blues duurt slechts een 36-tal minuten, en dat mocht gerust meer zijn.


Marino Serdons 
Afbeelding
It’s a masterclass in the way jazz can slowly move and hold of you.
0 Opmerkingen

The Boo Radleys: In Spite Of Everything

27/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Affected/Rejected
  2. Solarcide
  3. Do Better, Know Better
  4. Hey, I Know
  5. Living Is Easy
  6. King Budgie
  7. Through The Crack In The Window
  8. Bring Them Back Again
  9. This Is The Place
  10. Song For Natalie
  11. Wasn’t I Enough?
​ 
Line-up:
Tim Brown (Bass, Guitar, Keyboards, Vocals)
Rob Cieka (Drums, Percussion, Vocals)
Sice Rowbottom (Vocals, Guitar, Keyboards)
 
Guests:
Louis Smith (Guitar)
Catherine Brown, Elsie Schofield (Vocals)

 
Website Artiest:
The Boo Radleys

​
​The  Boo Radleys zijn een indie rockband uit de jaren ’90, gesplit en uit haar as verrezen in 2021. Weliswaar zonder Martin Carr, doch daarom niet minder boeiend.  Psychedelia en britpop vrijen met elkaar tot het derde album In Spite Of Everything.
‘Affected/Rejected’ imponeert aanstekelijk door de psych-punk met seventies invloeden. In ‘Solarcide’ komt de britpop duidelijker aan de oppervlakte. Nog altijd even meeslepend melodisch.  Om dan tijdsgewijs af te dalen naar de eighties met ‘Do better, Know better’. De mix aan stijlen kan sommigen laten afhaken. Nochtans geeft dit enerzijds lucht aan het album en verrast het door de aanwezige inventiviteit (op muzikaal vlak dan toch).  ‘Hey, I Know’ start niet al te mooi gezongen, toch komt de song later tot haar recht. Jammer van de zwakke intro.  ‘Living Is Easy’ geeft tekstueel een overzicht van de sixties met Woodstock tot het heden van Trump.  In haar geheel te zwak om te onthouden, ware het niet dat Sice hiermee het verlies van zijn kind verwerkt.  Muzikaal komt ‘King Budgie’ sterker uit de britpop hoek met dank aan de keys én de knappe zanglijn.  Het feit dat ‘Song For Natalie’ slechts vier regels bevat en op repeat wordt gezongen, duidt nogmaals op literaire armoede in de band, maar ook hoop in het leven.
The Boo Radleys tappen uit een gekend vaatje, proberen daartussen met aparte intro’s en knappe vondsten het verschil te maken; benieuwd hoe ze er live vanaf brengen op 24 oktober ‘26 in de Reflektor te Luik.

Marino Serdons
Afbeelding
​Good musicianship is not enough to make a difference in the music world. What a pitty!
0 Opmerkingen

The Bird Experience: The Bird Experience

23/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
Tracklist:
Tracks:
  1. The Bird's Boogie
  2. Canto VII
  3. Blood For Bones
  4. She's So Fine
  5. Shaking
  6. Joe's House Of All-American Family Entertainment
  7. Memoria
  8. If Dead Could Dance
  9. Ceremony
 
Website Artiest:
The Bird Experience

Natuurlijk ga je elementen uit het muzikale verleden ontdekken, doch de Nederlanders van The Bird Experience weten er toch een unieke draai aan te geven.  Het album verrast vanwege de mix van stijlen, de complexe en toch toegankelijke texturen, met Mees Vullings op de bluesharp als centrale figuur.
Het start al met The Bird’s Boogie, waarin je het slagwerk van Golden Earrings ‘Radar Love’ herkent. Een boogie met jazz-secties, toch uitzonderlijk. Terwijl ‘Canto VII’, hun eerste single, rauwe en donkere narrative brengt en later doorspekt wordt met voice samples of live in de studio...? Volgens de promo opgenomen met een 12-koppige band die maniakaal en krachtig het gaspedaal indrukt.  Nog duisterder schuurt Mees Vullings harmonica langs voodoo-blues in ‘Blood For Bones’. Voeg daar nog een hoornsectie aan toe, en je krijgt een funky vibe in ‘She’s So fine’.  Heel theatraal sleept Joe’s House Of All-american Family entertainment zich op Beatle-eske wijze richting Sgt Pepper. 
De fusion van blues, soul, rock, jazz en psychedelica garanderen knappe meeslepende songs die aanzetten tot dancing en head swirlen tegelijkertijd.   Wanneer het album duivels eindigt in ‘Ceremony’ is de muzikale mix helemaal rond. 
Met dank aan compositorisch talent, wat improvisatie en experimenteel ge-freak weet The Bird Experience de hedendaagse muzikale standaard te doorbreken. Ga dat live meemaken de volgende weken en maanden doorheen heel Nederland.  Een must!
 
Marino Serdons
Afbeelding
Strong album that invites you to attend a live performance.
0 Opmerkingen

J.P. Soars & Anne Harris: Gypsy Blue Revue

22/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Jessie Mae
  2. Go With The Flow
  3. Viper
  4. Paradise
  5. Goin’ To South Carolina
  6. May Mountain Waltz
  7. Old Silver Bridge
  8. Minor Blues
  9. Cigar Box Jam
 

Line-up:
J.P. Soars (Vocals, Ac & El. Guitars, Dulcimer, Cigar Box Guitar, Lap Steel, Whistle)
Anne Harris (Fiddle, Mandolin)
Chris Peet (Drums)
Cleveland Frederick (Bass, bongas)
Jeremy Staska (Shaker, Tambourine)

Website Artiest:

JP Soars
Anne Harris

Misschien moeilijk te geloven maar gitarist J.P. Soars’ verleden ligt in jarenlange heavy and trash metal.  Gelukkig was de liefde voor B.B.King al van kindsbeen aanwezig. Een terugkeer naar de roots lag dus voor de hand. Blues, gypsy jazz, rock én country ontmoeten elkaar nu in een innige omhelzing tot americana en bluesrock. Dat hij vandaag al enkele blues awards op zak heeft, bekroont de afgelegde creatieve weg. De huidige samenwerking met vioolwonder Anne Harris (o.a. Taj Mahal) mag dan ook niet verbazen. Hun gezamenlijke composities én lyrics blaken van traditie en inventiviteit.
Een footstompin’ eerbetoon aan country multi-instrumentaliste ‘Jessie Mae’ Hemphill zet de energieke toon van het album.  J.P. Soars lapsteel en even later Anne Harris’ fiddle komen krachtig om de americana hoek loeren.  De slagwerk intro en het vingervlugge gitaarwerk in ‘Go With The Flow’ jagen de jazzy instrumental naar cinematic op speed.  En dan komt het gypsy gevoel bovendrijven in ‘Viper’ met een schitterend emotionele vibe; met ‘Paradise’ een logisch muzikaal vervolg.  Anne Harris kan nu eindelijk voluit haar snaren aanstrijken. Fingerpicking guitar J.P. laat Django Reinhardt fier mee loeren.  Het duo sluit traditie gemoedelijk in het hart (‘May Mountain Waltz’, ‘goin’ To South Carolina’).  Natuurelementen vormen dan weer de hoofdmoot in ‘Old Silver Bridge’.  Het album sluit af met een 18 minuten durende ‘Cigar Box Jam’, waarin dat zelfgemaakte instrument (zie you tube) de leiding afgeeft aan de voltallige band waarin ieder lid zijn of haar iets te lang uitgesponnen (rockend) ei kwijt kan.
Beide muzikanten schuimden het laatste decennia separaat diverse Europese festivals (Blues Peer, Ospel,..) af.  De huidige joint venture smeekt opnieuw om een Europese tour. 
 
Marino Serdons
Afbeelding
A beautiful blend of styles; in a certain way eclectic with traditional elements.  Great album!
0 Opmerkingen

Various Artists: Black Phantom Rockers, Vol. 4, The Twirl (KokoMojo KM-CD-207)

20/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​TRACKLIST
​TRACKLIST:
  1. Johnny Chef: Can’t Stop Moving
  2. Bo Toliver & His Timers: Begging
  3. Mac Sims: Drivin’ Wheel
  4. Elmon Mickle: Jackson Blues
  5. Little Mac: I Need Love
  6. Harmonica Fats: Tore Up
  7. Mr. P.T & The Party Timers: Aunt Suzie
  8. Little Luther: Twirl
  9. Mule Thomas: Blow My Baby Back Home
  10. Garland The Great: Hello Miss Simms
  11. Velma Cross & Her High Steppers: I’ll Be On So Good
  12. The Dusters: Teen Age Jamboree
  13. Billy Lamont: I Got A Rock And Roll Girl
  14. Leon & The Hi Tones: Rock And Roll In The Groove
  15. Rufus Gordon: Long Tall Sally
  16. Frank Lindenberg: Ball Of Fire
  17. Roy Tann: Your Drivers License Please
  18. Eddie Clay: Lorain, Lorain
  19. Charolette Cole: Ain’t That Worth Something Baby
  20. Bea Booker: Comfort In My Heart
  21. Billy Boy: Prisoner’s Plea
  22. Little Ike: She Can Rock
  23. Young John Watson: Space Guitar
  24. Tom Tolbert: I Can’t Cut It
  25. Bo Diddley: Shotgun Rider
  26. Gabriel His Trumpet And Band Of Angels: I’m Gabriel
​
Met ‘The Twirl’ zitten we aan de voorlaatste release in de ‘Black Phantom Rockers’ serie. Deze serie behoeft geen verdere introductie meer zodat we dadelijk de focus kunnen leggen op de 26 tracks.
Met de pure en rockende rhythm & blues ‘Can’t Stop Moving’ geeft Johnny Chef het startschot. Achter Chef gaat Johnny Acey schuil, die als Johnny Chef enkel deze single opnam.
Mack Simmons nam onder meerdere namen op. Als Mac Sims krijg je hem hier met het rockende, naar Chuck Berry lonkende ‘Drivin’ Wheel’. Als Little Mac keert hij later ook terug met ‘I Need Love’.
Driftin’ Slim trad vaak op als een ‘one man band’. Als Elmon Mickle, meteen zijn echter naam, hoor je hem hier met ‘Jackson Blues’.
Voor een pompende harmonica en energieke rauwe stem ben je bij Harmonica Fats aan het juiste adres. Zijn ‘Tore Up’ is een compositie van twister Hank Ballard.
De titeltrack van deze compilatie is de dans ‘Twirl’. De instructies voor een perfecte uitvoering krijg je van Little Luther, pseudoniem voor de blueszanger Luther Johnson. ‘Twirl’ was de keerzijde van ‘Eenie Meenie Minie Moe’
Jesse Thomas nam ook op als Jesse ‘Babyface’ Thomas. Als Mule Thomas krijg je hem hier met ‘Blow My Baby Back Home’, nummer dat ook rockabilly invloeden en een leuke mondharmonica bevat. Authentieke rockabilly kan je dan weer beluisteren in ‘Rock And Roll In The Groove’ van Leon & The Hi Tones.
Een klop op de deur, die dan piepend opent zijn de eerste geluiden van ‘Hello Miss Sims’ van Garland The Great, alias voor rhythm & bluesartiest Willie Garland. De song ontpopt zich als een rhythm & blues instrumental met de bluesharp in ‘pole position’.
Voor een swingend nummer skip je best naar ‘I’ll Be On So Good’ van Velma Cross & Her High Steppers. Het nummer werd opgenomen voor het Fine Art label. Label dat opgericht werd door Jack Lauderdale, geen onbekende in de muziekbusiness.
Een knappe portie doo-wop presenteren The Dusters in ‘Teen Age Jamboree’. De link met een phantom rocker is hier Tommy Tucker, lid van The Dusters. Onder eigen naam zou hij zich onsterfelijk maken met de hit ‘Hi-Heel Sneakers’.
Voor een uiterst zeldzame cover van Little Richards hit ‘Long Tall Sally’, inclusief een fijne saxsolo, tekent hier Rufus Gordon. Een andere rocker van formaat is ook Eddie Clay en zijn ‘Lorain, Lorain’. Soulvolle rhythm & blues is het handelsmerk van Charolette Cole en ‘Ain’t That Worth Something Baby’.
Gebackt door een doo-wop groep zet Bea Booker met ‘Comfort In My Heart’ een voortreffelijke rhythm & blues neer.
Een vroege opname van Billy Boy Arnold, toen nog vermeld als Billy Boy, hoor je in ‘Prisoner’s Plea’. Gitarist van dienst was Jody Williams.
19 jaar was Johnny ‘Guitar’ Watson toen hij als Young John Watson de gitaarinstrumental ‘Space Guitar voor Federal opnam. Dat hij toen reeds bedreven was op het instrument, liet hij uitvoerig horen.
Verwarring komt er met ‘Shotgun Rider’ van Bo Dudley. Zowel de naam van de artiest als de titel van de song zou je zonder meer aan Bo Diddley koppelen. Niet dus!
Ook het vierde volume in de ‘Black Phantom Rockers’ serie staat weer boordevol muzikale pareltjes en schenk ook aandacht aan de formidabele illustraties die de uitklapbare digipack tot leven brengen. Ze sprongen andermaal van de tekentafel van Dayvk Martins.
Met het op stapel staande vijfde volume ‘Everybody Dance’ sluit binnenkort deze uitmuntende serie.
 
Lambert Smits
Afbeelding
With ‘The Twirl’, we arrive at the penultimate release in the ‘Black Phantom Rockers’ series. This series needs no further introduction, so we can immediately focus on the 26 tracks.
Johnny Chef kicks things off with the pure and rocking rhythm & blues ‘Can’t Stop Moving’. Behind Chef is Johnny Acey, who recorded only this single as Johnny Chef.
Mack Simmons recorded under multiple names. Here, as Mac Sims, you get him with the rocking ‘Drivin’ Wheel’, which hints at Chuck Berry. As Little Mac, he also returns later with ‘I Need Love’.
Driftin’ Slim often performed as a ‘one-man band’. Here, as Elmon Mickle—his real name—you hear him with ‘Jackson Blues’.
For a pumping harmonica and an energetic, raw voice, Harmonica Fats is the right choice. His ‘Tore Up’ is a composition by twister Hank Ballard. The title track of this compilation is the dance ‘Twirl’. You get the instructions for a perfect performance from Little Luther, pseudonym for the blues singer Luther Johnson. ‘Twirl’ was the flip side of ‘Eenie Meenie Minie Moe’.
Jesse Thomas also recorded as Jesse ‘Babyface’ Thomas. As Mule Thomas, you get him here with ‘Blow My Baby Back Home’, a track that also features rockabilly influences and a fun harmonica. You can listen to authentic rockabilly in ‘Rock And Roll In The Groove’ by Leon & The Hi Tones. A knock on the door, which then opens with a squeak, are the first sounds of ‘Hello Miss Sims’ by Garland The Great, alias for rhythm & blues artist Willie Garland. The song unfolds as a rhythm & blues instrumental with the blues harp in ‘pole position’.
For a swinging number, you should skip to ‘I’ll Be On So Good’ by Velma Cross & Her High Steppers. The song was recorded for the Fine Art label, a label founded by Jack Lauderdale, no stranger to the music business.
The Dusters present a fine portion of doo-wop in ‘Teen Age Jamboree’. The link to a phantom rocker here is Tommy Tucker, a member of The Dusters. Under his own name, he would immortalize himself with the hit ‘Hi-Heel Sneakers’. Rufus Gordon delivers an extremely rare cover of Little Richard’s hit ‘Long Tall Sally’, complete with a fine sax solo. Another rocker of considerable stature is Eddie Clay and his ‘Lorain, Lorain’. Soulful rhythm & blues is the trademark of Charolette Cole and ‘Ain’t That Worth Something Baby’.
Backed by a doo-wop group, Bea Booker delivers an excellent rhythm & blues with ‘Comfort In My Heart’.
An early recording by Billy Boy Arnold, then still listed as Billy Boy, can be heard in ‘Prisoner’s Plea’. The guitarist on duty was Jody Williams.
Johnny ‘Guitar’ Watson was 19 years old when, as Young John Watson, he recorded the guitar instrumental ‘Space Guitar’ for Federal. He demonstrated extensively that he was already proficient on the instrument at that time.
Confusion arises with ‘Shotgun Rider’ by Bo Dudley. You would immediately associate both the artist's name and the song title with Bo Diddley. Not so!
The fourth volume in the ‘Black Phantom Rockers’ series is once again packed with musical gems and pay attention to the formidable illustrations that bring the fold-out digipack to life. They once again sprang from the drawing board of Dayvk Martins.
With the upcoming fifth volume, ‘Everybody Dance’, this outstanding series will come to its end.

0 Opmerkingen

Dave Thomas: Bridge Street Blues

18/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Go To Legends
  2. City Streets
  3. Gone For Good
  4. Big Fast Car
  5. Honey
  6. Mr. Moonchild
  7. Busted
  8. I Know You Through And Through
  9. All Loved Up
  10. Bridge Street Blues

Line-up:
Dave Thomas (Vocals, Guitars)
Declan Sinnott (All other instruments)

Website Artiest:
Dave Thomas

Dave Thomas groeide op in Newport (Wales) en zong lustig mee in de lokale Baptist Chapel.  Leerde harmonica spelen, later gitaar en kreeg als kleine zevenjarige tranen in de ogen bij het horen van droevige bluessongs.  Het carrièreparcours volgde op 12-jarige leeftijd in de bluesband Skid Row. En op zijn 18de bij de prog band Blonde On blonde.  Het waren de zeventiger jaren met veel folk én prog; een niet te onderschatten leerschool voor Dave. Een terugkeer naar zijn eerste liefde, de blues, kon niet uitblijven.  15 jaar lang begeleidde hij met de band Shake Down Blues meer dan 40 (zwarte) Amerikaanse bluesartiesten op tournée in de UK.  Zijn solo platen ademen dan ook blues.
Opener ‘Go To Legends’ is een waardig eerbetoon aan het genre, met een boodschap als “ enjoy a few beers…dance ‘til you drop and fill your head with blues’.
Echt dansbaar kan je zijn melodische songs echter niet noemen. Eerder nummers die je aan de toog diep raken en emotioneel meesleuren naar…nog meer drank … of dromerig naar het andere geslacht.  Geen snelle elektrische gitaarsolo’s, wel gevoelige akkoorden.
Even terug naar het akoestische fingerpicking in ‘Big Fast Car’ waarin hij het reizende leven van een bluesman schetst.
Dave Thomas is een storyteller, met of zonder reflectie op zijn persoonlijk liefdesleven: “Mr. Moonchild, what’s he got that I ain’t got?”.  De tol van het reizen zeker?
De expressieve gitaarstijl en de warme intimiteit van zijn stemtimbre hebben iets nostalgisch.  Nu ja, de roots van Dave Thomas liegen er niet om. Ook J.J. Cale zou fan zijn.
Live komt hij (nog niet) naar België of Nederland, ben je echter in augustus in de buurt van London dan mag je de Eel Pie Club op 13/8/26 in Twickenham niet overslaan.

 
Marino Serdons
Afbeelding
British blues with a personal road-worn wisdom. 
0 Opmerkingen

Bruce Hornsby: Indigo Park

17/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Indigo Park
  2. Memory Palace
  3. Entropy Here (Rust In Peace)
  4. Silhouette Shadows
  5. Exstatic
  6. Alabama
  7. North Dakota Slate Roof
  8. Sliver Of Time
  9. Midht As Well Be Me. Florinda
  10. Take A Light Strain

​Line-up:
Bruce Hornsby (Piano, rick 12, Mellotron, harmonium, Dulcimer, 12-string guitar, Vocals)
Blake Mills (Guitar)
Tony berg, Pino Palladino (Bass)
Chad Wright, Chris Dave (Drums, Washboard)
John Mailander (Fiddle)
Rob Moose (Violin)
CJ Camerieri (Horn Quintet)

 
Website Artiest:
Bruce Hornsby

​
De pianist Bruce Hornsby scoorde in 1986 met zijn band The Range de wereldhit ‘The Way It Is’.  Tot op heden nog regelmatig op de radio te horen. Het was de start voor een goed gevulde carrière als veel gevraagde gastmuzikant bij alle beroemdheden. Terecht, want wat de singer-songwriter tot op heden niet verleerd heeft is keigoede songs bij elkaar pennen.  Meer dan 20 albums, diverse awards en talrijke joint ventures later, levert de rasmuzikant met Indigo Park een schitterend nieuw album af.
Geen zagerige songs, wel knappe ‘indie’ songs met dank aan de diverse begeleiding en natuurlijk de heerlijke inventieve composities.  Zoals de samenzang en de tempowisselingen in de title track ‘Indigo Park’.  Logisch dat BH alle keys én de zangpartijen voor zijn rekening neemt, telkens vakkundig en melodisch aangevuld met percussie en snaarwerk. Ontdek ook de fiddle, de hoorn, de dulcimer en …het wasbord!
Dark en donker zweeft ‘Entropy Here (Rust in Peace)’ door de huiskamer: de chaos in het hoofd zoekend naar rust.  De beeldspraak in de lyrics noodzaken soms een woordenboek, terwijl de zware tonen door de boxen schallen.  De parlando ergens diep in de fa-sleutel smeekt voor de repeat-knop.  Een actie die je vrijwillig meermaals zal ondernemen.  De experimentele structuur van ‘Alabama’ neemt je verrassend mee naar ongekende pianomaten. Terwijl er iets psychedelisch schuilt in ‘North Dakota Slate Roof’, met dank aan de dulcimer.  Gedurfd!
Het 24ste album van Bruce Hornsby is uitermate genietbaar én met inhoud! Het slingert van donker naar licht, tussen realiteit en fantasie, kalm en onrustig.  Luister en/of lees de bijgevoegde teksten; je waardering voor één der grootste singer-songwriters kan alleen maar groeien.
Trouwens, voor de vinyl versie ben je al te laat: sold out! Wel vlot verkrijgbaar op cd en digitaal natuurlijk op het Thirty Tigers label.
 
 
Marino Serdons
Afbeelding
An album not to be missed: so diverse you are obliged to use the repeat button and to discover the amazing details.  Very recommended!
0 Opmerkingen

The CD Woodbury Trio: Bulldog

15/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Wicked Grin
  2. Born Under A Bad Sign
  3. Little Sister
  4. I Wouldn’t Treat a Dog
  5. Gaslight Road
  6. Politician
  7. Dollar Store Readers
  8. I Got You (I Feel Good)
  9. Spoonful
  10. A Song In There
  11. (Call me the) Bulldog
 
​Line-up:
CD Woodbury (Electric & Acoustic Guitar, Glass-neck Guitar, Vocals)
Robert Baker (Electric Bass Guitar, Upright Bass, Sound Effects)
Bill Ray (Drums)
 
Guests:
Joel Astlley (Harmonica track 10)
Bill Davis (Harmonica track 3)
Mike Marninig (Flute track 9)
Jonathan Sayre (Drums track 8)

​
Website Artiest:
The CD Woodbury Trio

Verrassend rauwe en krachtige uitvoeringen door The CD Woodbury Trio van 7 covers en 3 eigen songs.  Gitarist Clint Woodbury maakt met zijn sparkling gitaar van bijna elk nummer een sterker versie dan het origineel. Sorry Albert King, sorry Elvis Presley.
Woodbury opent met een ‘evil’ bluessong ‘Wicked Grin’ waarin hij zijn vrouw wil wreken met een scheermes. Uitgevoerd alsof hijzelf vol wraakgevoelens zit.  De klassieker ‘Born Under A Bad Sign’ gaat er nog steeds in als zoete koek; vergeet even Albert King en geniet van het heldere gitaarwerk en een jongere zangpartij.  Meestal beweer ik dat je van de originelen moet afblijven.  Bij ‘Little Sister’, hit van Elvis in 1961, wordt van de rocker een bluesy shuffle gemaakt.  De eigen compositie ‘Gaslight Road’ moet het hebben van een lichte reverb op de micro.  Ondanks dat Clint Woodbury van Seattle is (in het noorden), zou je zweren dat hij met southern rock is opgegroeid.  Grappig ook het akoestische ‘Dollar Store Readers’ waar hij bij de cheap Dollar Store een leesbril zoekt.  Minder geslaagd is het jazzy ritme in James Brown’s ‘I got you (I feel good)’ ; eigenlijk …naar de kl getransfereerd.
Zo heeft elke song wel haar eigenheid van funk over jazz tot guitar-driven blues. Meestal geslaagd, een zeldzame keer ernaast. En dat mag.
 

Marino Serdons
Afbeelding
Sometimes unique or peculiar but always very enjoyable listening.
0 Opmerkingen

Slavyk: 11 Songs of Love & Suffering

14/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Apatheia
  2. Kochamy się muzykąKo peva zlo ne misli
  3. Ojciec sarkazm matka ironia
  4. Bloody harvest moon
  5. Presence in social media
  6. Biją się powstańcy
  7. Ti meni ja tebi
  8. Ej dostone żytko sie kiwie
  9. Speak to me
  10. Śpiewaj im słowiczku
  11. Open sea 

Line-up:
Lukasz Malok (Double Bass, Mandolin, Guitar, Banjo, Accordion, …)
Julia Lewandowska (Vocals)
Ana Vrbaski (Vocals, Stage Piano)
Marko Dinjaski (Percussion)

Website Artiest:
Slavyk
Xango Music

​Je hoeft echt geen Pools of Servisch te verstaan om de 11 love/suffering songs eigenzinnige folkpop te vinden.  Het gezelschap weeft naast de twee moedertalen ook nog de taal van Shakespeare door hun songs.  Het kwartet bestaat uit 2 heren voor het instrumentarium en 2 dames voor de zangpartijen.  De songs houden het midden tussen pop, folk en musical.  Ze stralen onschuld uit en vooral ook veel lokaal plezier.  (Let op het woord ‘lokaal’).  
Ook de -2-talige songs verdien meer dan onze waardering: zoals ‘Presence In Social Media’ met een groot Brits theatraal karakter.  De zangeressen vallen perfect in elkaar met vocale jazz expressie.  Vooral de meerstemmige zang o.a. in de volledig Engelstalige lullaby ‘Bloody Harvest Moon’ kan bekoren.  Een stukje a-capella met madrigaal kwaliteiten zit in het Sileziche volkslied ‘Ej Dostone Zytko Sie Kiwie’ (‘Och de rijpe rogge wiegt in de wind’) vervat.
De Pools-Servische composities zullen in het Slavische gebied en bij onze migranten zeker als een knappe én unieke prestatie ontvangen worden.  De muziek wekt nostalgische gevoelens op…ook bij mij als rasechte Belg.


Marino Serdons 
Afbeelding
Lovely theatrical folksongs from Eastern Europe,  with really extraordinary vocals!
0 Opmerkingen

Various Artists: Got To Be Some Changes Made – Soul Blues Guitar Aces (KokoMojo KM-CD-220)

14/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​TRACKLIST
Tracks 
  1. Jimmy Toliver: Who Do You Love
  2. Guitar Red: Just You And I
  3. B.B. King: Mashing The Popeye
  4. Mr. Bo: Heartaches And Trouble
  5. Little Joe Washington: I Feel Alright
  6. The Poor Boys: Washboard – Take 1
  7. Bobby Parker: Get Right
  8. Merced Blue Notes: Rufus
  9. Arthur Adams: The Same Thing
  10. Albert King: Got To Be Some Changes Made
  11. Garlon Davis: Oh My Soul
  12. Joey King: Come Back Summertime
  13. Jimmie Lee Robinson: Twist It Baby
  14. Jimmy Dotson: Search No More
  15. Chuck Edwards: Nothings Like A True Love
  16. Jody Williams: Moanin’ For Molasses
  17. Bobby Bennett: Never Gonna Let You Go
  18. Reggie Boyd: Nothing But Good
  19. Jimmy Lewis: Let Them Believe
  20. Eddie King: Shakin Inside
  21. Roy Montrell: Mudd
  22. Prince Charles: Come On Home
  23. Henry Artis & The Nitehawks: I’ve Got The Blues So Bad
  24. Albert Collins: Alberts Alley
  25. Mighty Joe Young: I Am Looking For Someone
  26. Eddie Kirk: I Found A Brand New Love
  27. Little Melvin: Tuff Enough
  28. Hookie Boy: I Got A Feeling For You Baby
De naoorlogse blues uit het Zuiden van Amerika werd gekenmerkt door een rauwe sound. Toen de bluesartiesten uit het Zuiden vertrokken en verkasten naar Chicago onderging het genre reeds een eerste evolutie. De opkomst van de elektrische gitaren maakte zijn intrede in de blues, die daardoor een stedelijk kantje kreeg. Maar ook andere genres zochten hun toenadering tot de blues. Nieuwe artiesten en gitaristen in de zestiger jaren luisterden met een ‘open mind’, waardoor genres als soul, gospel en soms zelfs jazz de blues verrijkten. Niet alleen evolueerde de klank van de elektrische gitaar, maar ook blazerssecties waren meer en meer terug te vinden in deze nummers.
De 28 tracks op deze compilatie hebben steeds iets met hogergenoemde genres gemeen, al blijft de blues wel steevast de basis. Vandaag de dag kan men veel van deze songs catalogeren onder de noemer ‘popcorn’ of met andere woorden, het zijn enorm dansbare nummers die door het samensmelten van genres, moeilijk onder blues, soul, gospel of jazz onder te brengen zijn.
Op dit album tref je zowel vocale als instrumentale nummers aan. Nummers die zowel van bekende artiesten als songs van minder bekende en vaak onbekende artiesten zijn.
Beginnen doen we met Jimmy Toliver en ‘Who Do You Love’, een uptempo rhythm & blues, met een zeer aanwezige blazerssectie. Eentje van de nieuwe en jongere generatie was B.B. King. Hij zou door zijn aparte manier van het samenbrengen van zang en gitaar, vele artiesten beïnvloeden. Dat King in 1962 reeds enorm goed overweg kon met de zes snaren, laat hij horen op het instrumentale ‘Mashing The Popeye’, waarin ook enorm leuk saxwerk te horen is. Meer instrumentaal werk met een gitaar in de spots, aangevuld met blazers serveren ook The Poor Boys in ‘Washboard Take 1’; het washboard is inderdaad aanwezig en de gitaarpartij mag je op rekening van Lowman Pauling schrijven. Lowman was de favoriete gitarist van Steve Cropper en dat kan niet iedereen zeggen. Een ander instrumentaal hoogstandje krijg je met ‘Rufus’ van Merced Blue Notes.
Van ’Summertime’ zijn de versies reeds lang niet meer op één hand te tellen. Een toffe en nog niet eerder gehoorde instrumentale versie, staat op dit album. Ze komt van Joey King als ‘Come Back Summertime’, maar het is wel degelijk ‘Summertime’. Een pompende bas zet het instrumentale ‘Moanin’ For Molasses’ van Jody Williams op de sporen. Nummer waarin ook de sax een prominente rol kreeg. Als gitarist was Jody één van de invloedrijkste snarenplukkers uit Chicago van de jaren ’50. Jody werkte samen met de allergrootsten, waaronder Bo Diddley, Howlin’ Wolf en pianist Charles Brown.
New Orleans klinkt dan weer door in het instrumentale ‘Mudd’ van Roy Montrell. Niet te verwonderen want Montrell werkte ook samen met o.a. Fats Domino en Allen Toussaint. Meer New Orleans krijg je tevens in de laatste track ‘I Got A Feeling For You Baby’ van Hookie Boy. Wie verantwoordelijk is voor het gitaarwerk blijft onduidelijk. Het kan zowel Walter ‘Papoose’ Nelson als Roy Montrell zijn.
Omwille van zijn scherpe ijskoude gitaarsound kreeg hij de naam ‘The Ice Man’ opgeplakt en omdat hij steeds op een Fender Telecaster speelde, werk hij ook vaak ‘Master Of The Telecaster’ genoemd. Dat het scherpe, koude gitaargeluid reeds in 1963 aan de oppervlakte kwam, constateer je in het instrumentale ‘Alberts Alley’.
En dynamische, met een ietwat falsetto stem gezegende Little Joe Washington beweegt zich door ‘I Feel Alright’, dat een James Brown feel teweegbrengt. Met ‘The Same Thing’ van Arthur Adams nemen we wat gas terug. Nummer dat zowel blues als soul duidelijk in de genen heeft. Soul is zeker ook te vinden in ‘Oh My Soul’ van Garlon Davis, net als trouwens in Jimmy Dotsons ‘Search No More’. Een andere ‘cross over’ tussen rhythm & blues en soul hoor je in ‘Never Gonna Let You Go’ van Bobby Benneth. Wie ook soul in zijn blues vakkundig wist te injecteren, was Jimmy Lewis. Luister hiervoor naar ‘Let Them Believe’ of bijvoorbeeld naar Eddie Kirks ‘I Found A Brand New Love’.
Fenomenaal gitaarwerk krijgt je ook tijdens ‘I’ve Got The Blues So Bad’ van Henry Artis & The Nitehawks. De gitaar wordt hier bespeeld door Bobby Parker. Onder eigen naam krijg je hem ook met ‘Get Right’.
Naast B.B. King heb je nog die andere Kings, namelijk Freddie King en Albert King. In 1983 zorgde Albert voor één van de meest opmerkelijke opnames. Toen nam hij met Stevie Ray Vaughan het schitterende album ‘In Session’ op. Hier zorgt Albert voor ‘Got To Be Some Changes Made’, nummer uit 1962 en tevens titeltrack van dit album, een pracht van een slowblues.
Reggie Boyd was naast jazzgitarist ook actief als docent. Hij kwam in contact met o.a. Howlin’ Wolf, Willie Johnson, Fenton Robinson, Oits Rush en Syl Johnson. Hier hoor je Boyd in het instrumentale en vooral indrukwekkende ‘Nothing But Good’.
Na beluistering van dit formidabele album is het duidelijk dat de opkomende nieuwe generatie bluesartiesten in de jaren ’60 de blues niet verloochenden. Integendeel, zij keken naar de toekomst en deden het genre samensmelten met soul, waardoor het niet alleen onsterfelijk werd, maar tevens een inspiratiebron werd voor toekomstige artiesten en gitaristen.
‘Got To Be Some Changes Made – Soul Blues Guitar Aces’ is een uitmuntend en inspirerend album geworden.
 
Lambert Smits
Afbeelding
Post-war blues from the American South was characterized by a raw sound. When blues artists left the South and moved to Chicago, the genre already underwent its first evolution. The rise of electric guitars made its entry into the blues, giving it an urban edge. But other genres also sought to approach the blues. New artists and guitarists in the sixties listened with an ‘open mind’, allowing genres such as soul, gospel, and sometimes even jazz to enrich the blues. Not only did the sound of the electric guitar evolve, but horn sections were also increasingly found in these songs.
The 28 tracks on this compilation all share something with the aforementioned genres, Although the blues invariably remains the foundation. Nowadays, many of these songs can be categorized as ‘popcorn’, or in other words, they are hugely danceable tracks that, due to the fusion of genres, are difficult to classify as blues, soul, gospel, or jazz.
On this album, you will find both vocal and instrumental tracks. Songs by well-known artists as well as songs by lesser-known and often unknown artists.
We start with Jimmy Toliver and ‘Who Do You Love’, an uptempo rhythm & blues with a very prominent horn section. One of the new and younger generation was B.B. King. He would influence many artists through his distinctive way of combining vocal and guitar. King demonstrates that he was already incredibly adept with the six strings in 1962 on the instrumental ‘Mashing The Popeye’, which also features some great saxophone work. The Poor Boys also serve up more instrumental work with a guitar in the spotlight, complemented by horns, in ‘Washboard Take 1’; the washboard is indeed present, and the guitar part can be credited to Lowman Pauling. Lowman was Steve Cropper’s favorite guitarist, and not everyone can say that. You get another instrumental highlight with ‘Rufus’ by Merced Blue Notes.
The versions of ‘Summertime’ have long since become too numerous to count on one hand. A cool and previously unheard instrumental version is on this album. It comes from Joey King as ‘Come Back Summertime’, but it is definitely ‘Summertime’. A pumping bass sets the instrumental ‘Moanin’ For Molasses’ by Jody Williams on track. A track in which the saxophone also plays a prominent role. As a guitarist, Jody was one of the most influential string players from Chicago in the 1950s. Jody collaborated with the greatest, including Bo Diddley, Howlin’ Wolf, and pianist Charles Brown.
New Orleans, on the other hand, resonates in the instrumental ‘Mudd’ by Roy Montrell. It comes as no surprise, as Montrell also collaborated with Fats Domino and Allen Toussaint, among others. You also get more New Orleans in the final track, ‘I Got A Feeling For You Baby’ by Hookie Boy. Who is responsible for the guitar work remains unclear. It could be either Walter ‘Papoose’ Nelson or Roy Montrell.
Because of his sharp, ice-cold guitar sound, Albert Collins was given the name ‘The Ice Man’, and because he always played a Fender Telecaster, he is also often called ‘Master Of The Telecaster’. You can see that the sharp, cold guitar sound surfaced as early as 1963 in the instrumental ‘Alberts Alley’. And a dynamic Little Joe Washington, blessed with a somewhat falsetto voice, moves through ‘I Feel Alright’, which evokes a James Brown feel. With ‘The Same Thing’ by Arthur Adams, we take a step back. A song that clearly has both blues and soul in its genes. Soul can certainly be found in Garlon Davis’s ‘Oh My Soul’, just as it is, incidentally, in Jimmy Dotson’s ‘Search No More’. Another ‘crossover’ between rhythm & blues and soul can be heard in Bobby Benneth’s ‘Never Gonna Let You Go’. Another artist who skillfully managed to inject soul into his blues was Jimmy Lewis. Listen to ‘Let Them Believe’ or, for example, Eddie Kirk’s ‘I Found A Brand New Love’ for this.
You also get phenomenal guitar work during ‘I’ve Got The Blues So Bad’ by Henry Artis & The Nitehawks. The guitar here is played by Bobby Parker. You also hear him under his own name on ‘Get Right’.
Besides B.B. King, there are those other Kings, namely Freddie King and Albert King. In 1983, Albert was responsible for one of the most remarkable recordings. That was when he recorded the magnificent album ‘In Session’ with Stevie Ray Vaughan. Here, Albert provides ‘Got To Be Some Changes Made’, a 1962 track and also the title track of this album, a magnificent slow blues.
Besides being a jazz guitarist, Reggie Boyd was also active as a teacher. He came into contact with, among others, Howlin’ Wolf, Willie Johnson, Fenton Robinson, Otis Rush, and Syl Johnson. Here you can hear Boyd in the instrumental and particularly impressive ‘Nothing But Good’.
After listening to this formidable album, it is clear that the emerging new generation of blues artists in the 60s did not renounce the blues. On the contrary, they looked to the future and fused the genre with soul, making it not only immortal but also a source of inspiration for future artists and guitarists.
‘Got To Be Some Changes Made – Soul Blues Guitar Aces’ has become an outstanding and inspiring album.

0 Opmerkingen

Isle Of Men: The Soul Of Kindness

10/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Love’s Loyal Journeyman
  2. Salomé
  3. Weeping Water
  4. The Solitary Moon
  5. Briljant Disguise
  6. Icarus Soul
  7. God is Gone
  8. Row Row
  9. Winning A War
 
​Line-up:
Gunther Verspecht (Vocals)
Herman Temmerman (Bass, Programming)
Tom Van Der Schueren (Keys, Piano, Hammond, Mellotron)
Sara De Smedt (Backing Vocals)
Niels Delvaux (Drums)
Dirk Fryns (Guitars, Percussion Effects, Spoken Word)
 
Guest: Leander Meuris (Bass Clarinet)

Website Artiest:
Isle Of Men
Starman Records
Het nieuwe album van de Gentse band Isle Of Men schittert in haar poëtische texturen.  Dirk Fryns levert 10 jaar na het debuut met Soul Of Kindness wereldklasse af.   Terecht maakte het alom gekende label Starman Records er een afgeborstelde uitgave van.  Want ook de 9 songs blinken uit in afwerking.  Briljant in haar eenvoud!
Op de hoes staart hond Luna, gered van een gewisse dood in Oekraïne, betekenisvol naar ons luisteraar.  Tijd voor reflectie en bezinning over de chaotische tijd waarin we leven.  Dirk Fryns en Tom Van Der Schueren hebben dit muzikaal knap in vorm gegoten, terwijl Herman Temmerman meeschreef met Dirk Fryns aan de indringende lyrics.  Zanger Gunther Verspecht overtuigt glansrijk in de beladenheid van de teksten; alsof het op zijn stem geschreven werd. 
De muzikale begeleiding is vooral summier aanwezig, wat je aandacht optimaal naar de inhoud trekt.  Ondanks dat de songs traag verder kabbelen, van de ene adagio naar de volgende, je geraakt nooit uit het magnetisch veld van dit juweeltje.  Meermaals beluisteren is geen opdracht maar een verslaving. Zo ontdek je de minuscule details in elk nummer.  Ook de poëtische teksten veroveren je brein: of het nu een murder ballad, een dreampop, een cinematic song of een lullaby betreft.
Sommige commentatoren verwijzen graag naar David Gilmour/David Bowie/Nick Drake/… Neen, dit is Isle Of Men. Punt!   


Marino Serdons
Afbeelding
One of the best indie albums of the year!
0 Opmerkingen

Gaoussou ‘Sobra’ Kouyaté: Sobra Dance

9/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
Details Album
Tracks:
  1. Fadialah
  2. Niaba
  3. Goumbou Blues
  4. Dibyzou
  5. Nadian Cono
  6. Sadjona
  7. Kanoute
  8. Sobra Tolo

​Line-up:
Gaoussou ‘Sobra’Kouyaté (Guitar, Shaker, Karynian, Vocals)
Mariam Kouyaté (Vocals)
Abilaye Diabaté (Balafon)
N’to Thomas B. Sissoko (Keys, Flute)
David Dembele (Bass)
Jean Diarra (Drums)

 
Website Artiest:
Xango Music

Heldere gitaarklanken en een strak afro ritme kenmmerken de Mali blues van Gaoussou Kouyate. De nickname Sobra komt van zijn inspiratiedorp in de bergen.   Vanaf zijn zesde levensjaar volgde hij gitaarles bij familie, vrienden én in verschillende bands.  Diverse stijlen kropen in zijn vingers; van traditioneel over elektrisch tot desert blues.  Zowel voor hem als voor ons nu een boeiende reis van rivier tot woestijn met ‘muziek van de griots’.
Het mooie aan dit album is niet alleen zijn prachtige gitaarspel waarin je invloeden van rock, blues en latin herkent.  Zangeres Mariam Kouyaté mag een aantal solo partijen voor haar rekening nemen: het samenspel met Gaoussou is een absolute meerwaarde voor de songs.
Het album start sterk met ‘Fadialah’ waarin de gitaar, zang, fluit én spoken word een mooi gevarieerd geheel vormen.  In het hedendaagse ‘Niaba’ schittert de gitaarsolo van Gaoussou. Akoestisch fingerpicking gitaarwerk in ‘Goumbou Blues’ bevestigt het uitzonderlijk talent van ‘Sobra’.  Nog meer elektrisch fingerspitzengefühl in ‘Dibyzou’: schitterend!
De traditionele balafoon vind je terug in het knappe ‘Sadjona’: backing vocals én keys op het drijvende ritme maken de song af. 
Voor de latin vibe moet je toch bij het slotnummer ‘Sobra Tolo’ zijn.  Dansbaar maar ook minst verrassend.  En na 28 minuten luisterplezier voel je dat het wat langer mocht duren.
Sobra Dance mag gerust een sterk (maar te kort) album genoemd worden, met songs die instrumentaal en zangtechnisch je meevoeren naar een ‘Sfinks’ festival.


Marino Serdons
Afbeelding
An amazing journey from the rivers to the deserts of Mali, crossing the ocean to the Americas.  Recommended for the great female vocals and the virtuoso guitar playing.
0 Opmerkingen

Pixvae: De Lado a Lado

8/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Y No He visto Na’
  2. El Pescador
  3. Caminando
  4. Mi Historia
  5. Poderosa Soy
  6. Amor Sincero
  7. El Cacaneao
  8. El Plato de Comida
  9. El Rebulu
  10. Bailó La Juga

Line-up:
Xiomara Torres (vocals & guasà)
Israel Quinones (vocals & guasà)
Damien Cluzel (guitar)
Romain Dugelay (baritone sax & keyboards)
Juan Carlos Arrechea (marimba de chonta, cununos y bombo)
Léo Dumont (drums)

Website Artiest:
Pixvae
Xango Music

​​​​​Een vrij onbekende band bestaande uit 2 trio’s van Frankrijk en Columbia zweept de luisteraar én danser op met Afro-Colombiaanse ritmes en noise rock. Traditie en progressie mengen zich tot energieke powersongs. 
Dit zou het vierde album zijn, geperfectioneerd door enkele jaren te tour-en.  Bezieler was en is saxofonist en keyboardist Romain Dugelay.  Samen met gitarist Damien Cluzel en drummer Léo Dumont vormen ze een perfect sextet met het Colombiaans trio. Xiomara Torres en Israel Quinones nemen de zanglijnen voor hun rekening, terwijl Juan Carlos Arrechea met percussie en marimba de traditionele currulao (muziekstijl Colombia) lijn bekrachtigd.
Alle composities komen van de Colombianen, waarbij het Franse trio zich enigszins aanpast en het rockgedeelte toevoegt.  De Latijns-Amerikaanse touch laat je bewegen en zelfs headbangen (wanneer je haar lang genoeg is).  Alledaagse onderwerpen zoals liefde, eten, wandelingen en zelfs de visser passeren de revue.  Primordiaal zijn echter de sterke ritmes en de exotische sfeer dat het gezelschap uitstrooit.
Een tof album (op cd én vinyl) met een vrij unieke sound.  Herkenbaar en toch anders. Sterk! 
Afbeelding
Original mix of Latin music and rock without losing tradition. Strong!
0 Opmerkingen

Delta Generators: On & On

6/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
Tracklist
​Tracks:
  1. I Got You
  2. Button
  3. Poker Face
  4. Mr. Vain
  5. Drone
  6. Hernan’s Stomp
  7. Mr.C
  8. Fuse
  9. Baby Bomb
  10. Bet
  11. Ginny Mae
  12. Strenght In Numbers
  13. Never Again
  14. Little Rat
  15. Deep State Of Mind
 
 
Website Artiest
Delta Generators

De formatie Delta Generators bestaan sinds 2008, hebben inmiddels zes albums uitgebracht én hebben in al geruime tijd een trouwe fanbase opgebouwd. Hun sound wordt vaak omschreven als een swampy mix van blues, rock, R&B en Americana. De release ‘On & On’ is dan ook een mixture van die ruwe sound van Texas roadhouse en Mississippi juke joints. Dit alles intens gebraiseerd met heel wat slidegitaar en accurate mondharmonica. Met zo'n substantie van zuidelijke klanken is het misschien verrassend dat oprichters en Boston brothers Charlie en Rick O'Neal, die respectievelijk gitaar en basgitaar spelen, al optreden sinds hun tienerjaren. Beiden speelden in de band van Benjamin Orr van The Cars. Dit duo wordt nu gecompleteerd door drummer Jeff Armstrong en Radio Kings’ Brian Templeton op zang en mondharmonica. Templeton vervangt al enkele jaren de oorspronkelijke zanger Craig Rawding, die de band verliet na het vierde album ‘Hipshakers and Heartbreakers’ in 2016. Het album ‘On & On’ werd in amper acht dagen neergepend, gearrangeerd en letterlijk ‘live’ opgenomen in twee dagen in Power Station New England door Evan Bakke. Deze minimalistische aanpak geeft dan ook een apollinische feeling mee aan de nummers. De krachtige zang van Brian Templeton vormt het middelpunt van de bandidentiteit die zowel indrukwekkend traditioneel als eigentijds klinkt. Van albumopener ‘I Got You’ gaat het  crescendo naar ‘Mr.Vain’ en ‘Poker Face’, met zijn innemende slidegitaar en bluesharp. In ‘Drone’ wordt logischerwijs dan ook wat gasoline teruggenomen. De track ‘Mr. C’ gaat over een louche straatfiguur, net zoals het spreekwoordelijke en a capella ‘Little Rat’. Het nummer ‘Deep State Of Mind’ heeft een rockabilly vibe, ‘Bet’ een swampy sfeertje, net zoals ‘Ginny Mae’ ons katapulteert naar die duistere juke joints in Chicago. Van het gevatte ‘Strength In Numbers’ gaat het gezwind naar het zelf reflecterende ‘Never Again’. Tussendoor genieten we dan weer die psychedelische onderground sound in tracks als ‘Baby Bomb’. Delta Generators zijn een live band, maar met langspelers als ‘On & On’ bevestigen ze hun status als topband. In tegenstelling tot de vorige plaat, die meer een collectie van geweldige nummers was, staat deze nieuwe release ‘On & On’ op zichzelf als een compleet samenhangend meesterwerk. Heerlijk!
 
Philip Verhaege
Afbeelding
Delta Generators are primarily a brilliant live band, but with full-length albums like ‘On & On’ they confirm their status as a top band. Unlike the previous record, which was more of a collection of great songs, this new release ‘On & On’ stands on its own as a completely cohesive work. Highly recommended!
0 Opmerkingen

Various Artists: Black Phantom Rockers, Vol. 3, Hallelujah Rock And Roll, (KM-CD-206)

3/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
​TRACKLIST
​TRACKLIST
  1. Clear Waters And His Band: Hill Billy Blues
  2. Big Red McHouston: I’m Tired
  3. The Ecuadors: Let Me Sleep Woman
  4. Rolls Royce & The Wheelers: Topless
  5. Smilin’ Joe: Sleepwalkin’ Woman
  6. Bobby Flare: Big Jimmy, Little Jack And Nellie
  7. Guitar Junior: The Crawl
  8. Percy Welch And His House Rockers: Nursery Rhyme Rock
  9. Gene & Billy: It’s Hot
  10. Fox Hall: Do The Rock And Roll
  11. Sandra Grimms: Hallelujah Rock And Roll
  12. Eddie Kirk: The Hawg
  13. Bunker Hill: The Girl Can’t Dance
  14. Sonny Knight: Teenage Party
  15. Dave Kirk & The Candy Men: Oh! Baby
  16. Bobby Long: Jersey City
  17. Myles And Dupont: Loud Mouth Annie
  18. Delmer Wilburn: My Kissin’ Cousin
  19. V. And B.B.: They Just Rockin’ And Rollin’
  20. Little Mac: I’m Your Fool
  21. Charles Calhoun With The Four Students: My Pigeons Gone
  22. Roy Tann: I Don’t Like It
  23. Model ‘I’ Slim: Shake Your Boogie
  24. Bob Rayford: I’m Gonna Pay You Back Baby
  25. Babe Blountt And Orchestra: Bobby Sox Rock
  26. Don & Bob: Good Morning Little School Girl
Met het derde volume van de uit vijf delen bestaande serie ‘Black Phantom Rockers’ duiken we andermaal in 26 tracks, waarin in een wazige en vaak mysterieuze sfeer, bekende artiesten te ontdekken zijn.
‘Hallelujah Rock And Roll’ start meteen met een klepper van formaat, namelijk de heerlijke rockende blues a la Chuck Berry ‘Hill Billy Blues’ van Clear Waters. Het betreft hier namelijk Eddy ‘The Chief’ Clearwater. De naam Clear Waters, refererend naar Muddy Waters, kreeg hij in de vijftiger jaren van drummer Jump Jackson. Een andere leuke phantom rocker kondigt zich aan als Big Red McHouston en ‘I’m Tired’. McHouston is eigenlijk gitarist Mickey Baker, ook gekend van het duo Mickey & Sylvia.
Gedurende een groot gedeelte van zijn carrière gebruikte hij de naam Smilin’ Joe, die je hier hoort in ‘Sleepwalkin Woman’. Later veranderde hij in Cousin Joe.
Lekker rocken kan je zeker op ‘Big Jimmy, Little Jack And Nellie’ van Bobby Flare. Voor zover geweten zou het zijn enige single worden. Rocken kan je tevens op ‘Nursery Rhyme Rock’ van Percy Welch and His House Rockers.
Bekend, zowel het nummer zijn de artiest Guitar Junior en de alom bekend dans ‘The Crawl’. Nummer dat bovendien door heel wat artiesten, o.a. The Fabulous Thunderbirds gecoverd werd. Wereldbekendheid zou Guitar Junior later krijgen als Lonnie Brooks.
Als Eddie Kirkland nam hij op met John Lee Hooker en toerde hij met Otis Redding. Als Eddie Kirk krijg je hem hier met het grotendeels instrumentale ‘The Hawg’. Begeleid zou hij hier zijn door Booker T & The MG’s.
David Walker was actief in het gospelgenre, maar wou graag rauwe en opzwepende rock-‘n-roll opnemen. Om de fans van zijn groep The Mighty Clouds Of Joy niet te choqueren, deed hij dit als Bunker Hill in ‘The Girl Can’t Dance’. Op gitaar hoor je Link Wray. Nummer dat trouwens wat stijl betreft, aan ‘the wild’ Little Richard doet denken.
De phantom rocker op Bobby Long’s ‘Jersey City’ is gitarist ‘Wild’ Jimmy Spruill. Hij is verantwoordelijke voor de meesterlijke vlammende gitaarsolo in het nummer. Algemeen wordt aangenomen dat Jimmy Spruill ook de gitarist zou zijn op ‘They Just Rockin’ And Rollin’’ van V. and B.B., alhoewel hij niet vermeld stond op de muzikantenlijst.
Delmer Wilburn bracht samen met The Mandals het rockende ‘Kissin’ Cousin’ uit halfweg vorige eeuw. Later maakte hij opnames als Del Delmon. Opnames die echter niet het verhoopte succes hadden.
Als Little Mac Simmons had hij zijn eigen platenlabel en via zijn club gaf hij jonge muzikanten een podium. Als kortweg Little Mac krijg je de man hier in ‘I’m Your Fool’.
Het gebeurde vaak dat artiesten die reeds een zekere bekendheid genoten, onder contract stonden bij een bepaald label. Daardoor waren zij vaak genoodzaakt om onder een pseudoniem op te nemen. Dat overkwam ook Jesse Stone, die tevens als Chuck Calhoun of Charles Calhoun opnam. Onder deze laatste naam hoor je hem samen met The Four Students in het swingende ‘My Pigeon’s Gone’.
Als Driftin’ Slim maakte hij meerdere opnames. Als Model ‘T’ Slim hoor je deze mondharmonicaspeler, gitarist en zanger tijdens ‘Shake Your Boogie’.
Knappe samenzang serveren o.a. de vocale groep The Ecuadors met ‘Let Me Sleep Woman’. Dat geldt ook voor het trage bluesy ‘It’s Hot’ van Gene & Billy. Beiden maakten zijn ook deel uit van diverse vocale groepen.
De titeltrack van dit volume wordt op rekening gezet van de dynamische zangeres Sandra Grimms.
Voor een potje verbaal geruzie kan je terecht bij het op een lekkere groove deinend gesproken ‘Topless’ van Rolls Royce & The Wheelers.
Series als deze zorgen steeds weer voor een hoop luisterplezier. Daarnaast bevatten ze ook ontdekkningen en  leuke weetjes over de artiesten die verantwoordelijk waren voor deze knappe opnames. Let bovendien ook op de schitterende illustraties van Dayvk Martins.
Gelukkig zijn we met dit derde volume nog niet aan het einde. De volgende release die op stapel staat, krijgt als titel ‘The Twirl’ mee. Binnenkort te lezen op deze site.


​Lambert Smits 
Afbeelding
With the third volume of the five-part ‘Black Phantom Rockers’ series, we dive once again into 26 tracks, in which well-known artists can be discovered within a hazy and often mysterious setting.
‘Hallelujah Rock And Roll’ kicks off immediately with a massive cracker: the delightful rocking blues à la Chuck Berry, ‘Hill Billy Blues’ by Clear Waters. This refers to Eddy ‘The Chief’ Clearwater. He was given the name Clear Waters, a reference to Muddy Waters, by drummer Jump Jackson in the 1950s. Another fun phantom rocker announces itself as Big Red McHouston and ‘I’m Tired’. McHouston is actually guitarist Mickey Baker, also known from the duo Mickey & Sylvia.
For a large part of his career, he used the name Smilin’ Joe, which you hear here in ‘Sleepwalkin Woman’. Later, he became Cousin Joe.
You can certainly rock out to ‘Big Jimmy, Little Jack And Nellie’ by Bobby Flare. As far as is known, it would be his only single. You can also rock out to ‘Nursery Rhyme Rock’ by Percy Welch and His House Rockers.
Both the song and the artist Guitar Junior are well-known, as is the widely known dance ‘The Crawl’. Moreover, this song was covered by quite a few artists, including The Fabulous Thunderbirds. Guitar Junior would later achieve worldwide fame as Lonnie Brooks.
As Eddie Kirkland, he recorded with John Lee Hooker and toured with Otis Redding. Here, as Eddie Kirk, you find him with the largely instrumental ‘The Hawg’. He is reportedly accompanied here by Booker T & The MG’s.
David Walker was active in the gospel genre but wanted to record raw and rousing rock ‘n’ roll. To avoid shocking the fans of his group The Mighty Clouds Of Joy, he did this as Bunker Hill in ‘The Girl Can’t Dance’. You can hear Link Wray on guitar. A song that, incidentally, in terms of style, is reminiscent of ‘the wild’ Little Richard.
The phantom rocker on Bobby Long’s ‘Jersey City’ is guitarist ‘Wild’ Jimmy Spruill. He is responsible for the masterful blazing guitar solo in the song. It is generally assumed that Jimmy Spruill is also the guitarist on ‘They Just Rockin’ And Rollin’’ by V. and B.B., although he was not listed on the musicians' roster.
Delmer Wilburn released the rocking ‘Kissin’ Cousin’ with The Mandals in the mid-20th century. Later, he made recordings as Del Delmon. Recordings that, however, did not achieve the hoped-for success.
As Little Mac Simmons, he had his own record label and, through his club, he gave young musicians a platform. You get the man here in ‘I’m Your Fool’ simply as Little Mac.
It often happened that artists who already enjoyed a certain level of fame were under contract with a specific label. As a result, they were often forced to record under a pseudonym. This also happened to Jesse Stone, who also recorded as Chuck Calhoun or Charles Calhoun. Under the latter name, you can hear him together with The Four Students on the swinging ‘My Pigeon’s Gone’.
He made several recordings as Driftin’ Slim. You can hear this harmonica player, guitarist, and singer as Model ‘T’ Slim during ‘Shake Your Boogie’.
The vocal group The Ecuadors, among others, serve up impressive harmonies with ‘Let Me Sleep Woman’. The same applies to the slow, bluesy ‘It’s Hot’ by Gene & Billy. Both were also part of various vocal groups.
The title track of this volume is credited to the dynamic singer Sandra Grimms.
For a bit of verbal bickering, you can turn to the spoken ‘Topless’ by Rolls Royce & The Wheelers, swaying along to a nice groove.
Series like these always provide a lot of listening pleasure. In addition, they also contain discoveries and fun facts about the artists responsible for these impressive recordings. Moreover, pay attention to the stunning illustrations by Dayvk Martins.
Fortunately, we are not at the end yet with this third volume. The upcoming release is titled ‘The Twirl’. To be read on this site soon.
0 Opmerkingen

Kuljit Bhamra: Desi-The Soul Of Punjab

2/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
Tracklist
Tracks:
  1. Sabh Note Waar De
  2. Deor De Viyah De Wich
  3. Mainu Nach Lehn De
  4. Ik Sundar Sapna Preetan Da
  5. Pyar Vadhao
  6. Too Much Ae
  7. Jind Mahiya
  8. Laung Karade Ve
  9. Ni Akh Meri Farki Jaandiye
  10. Nach Nach Ke Dharti Hila
  11. Ve Jogi Mundran Walia
  12. Nachle Haan Deya
  13. Wah Ni Wah
  14. Channak Channak Channakaawangi
  15. Behja Samne
  16. Ruht Milne Di Ayi
  17. O Sanja
 
Website Artiest:
Kuljit Bhamra

Xango Music

Wie zich afvraagt of er ook boeiende muziek gemaakt in en buiten India, zit met The Soul Of Punjab wel goed.  Kulit Bhamra is dan wel een Britse onderdaan, in de praktijk blijft hij een Indiër die zijn strepen heeft verdiend als componist van bekende musicals, als producer en zeker als tabla percussionist.  Wijlen John Peel was een grote fan en het koningshuis heeft hem met The Queen’s Birthday Honours onderscheiden.
Voor dit album vroeg Kulit Bhamra een 10-tal muzikanten om een bijdrage te leveren en dusdanig een hedendaags beeld te scheppen van wat er leeft in de provincie Punjab.  Traditionele instrumenten, typische zanglijnen, wat elektronica en een eigentijdse productie; 17 songs die je auditief meenemen naar de andere kant van de wereld.
In 1980 bereikte de muziekstroom ‘Bhangra’, gekend voor de fusie van dans en muziek, de UK en mengde zich in de Indische gemeenschap met de westerse sound.  Denk ook aan de Bollywood films om een correcte verwachting te hebben.
The Soul Of Punjab is 69 minuten lang een vrolijke uiting van de Britse Punjabi muzikanten.
Je verliest nooit je roots!
 
Marino Serdons
Afbeelding
What an exciting happy sound!  With a few contemporary elements Kuljit Bhamra brings Punjabi music into the 21ste century.
0 Opmerkingen

JoostVD: The Very Hairy New Standard

1/7/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. De Nada
  2. The One Not The Only
  3. Laid-Back
  4. Bread Crums For The Hermit
  5. Loving Place
  6. The Mountain Way
  7. The Very Hairy Old Standard
  8. Viva Las Visa
  9. Fiddle A Little
  10. Après La Lettre
  11. Into The Sunlight
  12. The Sundance Kid
 
Website Artiest:
JoostVD

Joost, aka The Vanished Dutchman, is al jarenlang een vaste waarde in de Nederlandse muziekscène met funky popsongs, elektronisch bijeen geknutseld vanuit zijn mancave.  Met The Very Hairy New Standard borduurt verder op hetzelfde stramien: wat is opgevallen of welke trend tekent zich af de laatste jaren.  Een niet zo fraai beeld van egoïsme, wantrouwen, leugens en agressie: de wereld is veranderd!  Aan JoostVD om ons op een leuke muzikale manier hiermee te entertainen.  Want ook hij is geëvolueerd in zijn creaties.  Waren er in de beginperiode duidelijk referenties naar de seventies, dan sluipen nu wat R&B invloeden in zijn composities.  Weliswaar steeds overwoekerd met funky grooves , jazzy texturen en een vleugje humor; het DNA van JoostVD.
Het album opent funky exotisch met een bedankje (“Gracias”) aan ons luisteraars?  Zoals in vrijwel alle composities werden de composities meerlagig opgebouwd. Wat soms tot verrassende wendingen leidt, zoals die paar maten aan het einde van ‘Loving Place’.
‘Bread crums for the hermit’ (Wie is de kluizenaar?) is niet het enige instrumentaaltje.  ‘The Sky Mountain Way’ start met een adagio van piano, even later aangevuld met een koortje als soundscape…een lullaby.  En wat te denken van het elektronisch opgebouwde ‘The Very Hairy Old Standard’ waarin hij ironisch proclameert “the good times are here”.
Het is niet altijd even duidelijk wat de bedoeling is van de songs.  De lyrics zijn over het algemeen beperkt, met wat humor, doch je blijft raden naar de echte betekenis. Niet zo met ‘Viva Las Visa’ waarin de trompet geschald wordt over de Visa kaart en haar relatie met de pushbacks van asielzoekers.  En in ‘Fiddle a Little’ komt de ware kolder van Joost naar boven; 90 seconden leuk ouderwetse tune.  JoostVD blijft verbazen met de vele tempowisselingen.  Ook in de instrumentale fusion ‘Après La Lettre’ huppelt de compositie, om dan toch onverwacht bruusk te eindigen. ‘The Sundance Kid’ brouwt een cinematic einde aan dit album waarvan het concept toch onduidelijk overkomt en de afzonderlijke songs weliswaar op hun eigen staan doch geen echt grote verrassingen meer brengen.
 
Marino Serdons
Afbeelding
The Vanishing Dutchman knows how to compose.  But after so many years the surprise is gone and that’s a shame.
0 Opmerkingen

Nana Osei Twum Barima: Journey To The Unknown

30/6/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
DETAIL ALBUM
Tracks:
  1. Mpaebo
  2. Message To My Ancestors
  3. Owea
  4. Belgium And Rain
  5. Moni
  6. Until When
  7. Akwalaba
  8. Odo
  9. Nipa

Line-up:
  • Nana Osei Twum Barima (Seperewa, vocals, Prepensua, Adenkum, Seraka, Goje, Adweke)
  • Nicolas Mortelmans (Sitar)
  • Roland Van Campenhout (Guitar, Vocals)
  • King Phi Lafaro (Bass Guitar)
  • Kaito Winse (Peul Flute)
  • Osei Korankye (Seperewa, Prepensua, vocals, Atumpan)
  • Lara rosseel (Double Bass, Shekere, Backing Vocals)
  • Kapinga Gysel (Backing Vocals)
  • Filip Vandebril (Double Bass)
  • Stefaan De Rycke (Viool)
  • Caroline Steel (Cello)
  • Core Pareja (Percussions)

 
Website Artiest:
Nana Osei Twum Barima

​​
Met veel doorzettingsvermogen vatte Nana Osei Twum Barima de tocht naar een betere toekomst aan.  Het vroege verlies van zijn vader en de toestand in Ghana noopte hem om uiteindelijk in België toe te komen.  Zijn talent op het luit-achtige instrument seperewa ging snel rond in het muziekcircuit wat zijn integratie sterk bevorderde.
Op Journey To The Unknown vertelt Nana Osei het verhaal van zijn tocht vanuit het verre Ghana.  Breekbaar begeleidt op zijn harpachtige snaren voel je zijn emoties, de strijd alsook de hoop op een toekomst.  Het Gentse label Zephyrus, met name Michiel Lagae, nam het heft in handen en zorgde voor een aantal gerenommeerde muzikanten om zijn traditionele songs te ondersteunen. En hoe!!  Al op ‘Message To My Ancestors’ mag Nicolas Mortelmans op sitar een psychedelisch tintje toevoegen.  Tekstueel begrijp je de song niet, zang-technisch echter eer mooi gevarieerd, wat het tot één van mijn favorieten maakt.  Wereldster Roland Van Campenhout zorgt voor gitaarbegeleiding en vocals in ‘Belgium and Rain’.  En regen zal voor Nana Osei ook een revelatie geweest zijn.  Een andere gastmuzikant is Kaito Winse op een Peul dwarsfluit uit West-Afrika.  ‘Until When’ groeit hierdoor uit tot een uitzonderlijk intrigerend samenspel.
Nana Osei stamt uit een muzikale familie: zijn over-grootvader bracht de seperewa terug onder de aandacht, zijn nonkel (die ook meespeelt op dit album) doceert het snaarinstrument op de universiteit en grootmoeder (ook muzikante) stimuleerde Nana Osei om op die manier de wereld te veroveren.
Natuurlijk ademt het album Ghanese roots, en door de medewerking van een bonte mix muzikanten wordt een extra emotionele dimensie toegevoegd zonder afbreuk te doen aan de Ghanese cultuur.  Nu verkrijgbaar digitaal, op cd é vinyl in de betere platenshop.


​Marino Serdons
Afbeelding
For Nana Osei a tough journey but with a nice debut album as result. Respect!
0 Opmerkingen

Jason Ricci And The Bad Kind, With Kaitlin Dibble : 13 Hours

29/6/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
TRACKLIST
TRACKLIST

  1. Sick Of This Shit (Explicit)
  2. Tired Of Trying
  3. Big Diseasey
  4. Leo Watkins Rag
  5. Long Twisted Night
  6. Bubble Gum Pop
  7. Rivers Invitation
  8. Renegade
  9. Nuit Waltz
  10. 13 Hours
 
Website Artiest
Jason Ricci

​
De vele ‘awards’ die Jason Ricci in de wacht sleepte, bewijst dat hij een artiest en harmonicaspeler buiten categorie is. Hij mag dan wel met beide voeten in de blues staan, maar hij loopt er zich niet in vast. Ricci zoekt, zowel als artiest en als tovenaar op de mondharmonica, grenzen op. Grenzen die hij daarna overtuigend verlegt.
Dit doet hij andermaal met verve op zijn nieuwe album ’13 Hours’, opgedragen aan zijn, op 31 maart 2025 overleden drummer, John Perkins. Diens plaats werd na een lange zoektocht toevertrouwd aan Benny Piazza, die ook als backing vocal presteert. Naast Jason en Benny bestaat The Bad Kind uit Jasons echtgenote, zangeres Kaitlin Dibble, Brent Johnson aan de gitaren en backing vocals en bassist Bill Blok, die ook als backing vocal fungeert.
Op de 10 songs, waarvan twee covers, verkent Ricci diverse hoeken van de rootsgenres. Genres die perfect samen gaan met zijn songteksten, die frustraties, het hedendaagse leven, de gebroken muziekindustrie, eerlijkheid en zelfbehoud als onderwerpen hebben.
Met opener, het ruim acht minuten durende ‘Sick Of This Shit (Explicit)’ legt Jason de lat meteen immens hoog. De song baadt in een heerlijke funky New Orleans groove, waar ook Dr. John in schitterde. Het nummer start met een knappe funky beat, waarin Jason en Kaitlin te horen zijn. Een prominente rol is er tevens weggelegd voor Brent Johnsons sublieme gitaarsolo. Halfweg het nummer uit Jason zijn frustraties in een gesproken gedeelte, waarna hij de mondharmonica de sporen geeft. Met het bluesy ‘Tired Of Trying’ van Johnny Winter kondigt zich de eerste van twee covers aan. De andere cover is het door Kaitlin formidabel gebrachte emotionele ‘Rivers Invitation’ van Percy Mayfield, waarin bovendien een fantastische blazerssectie de band vervoegt. Het instrumentale ‘Leo Watkins Rag’ start onder een supersnelle groove en Jasons dito mondharmonica, om in de helft van de song te veranderen in een door gitaar gedreven slowblues, waarna het tempo terug de ‘rag feel’ krijgt. Een walsende bluesharp laat Jason horen in het instrumentale ‘Nuit Waltz’, terwijl een meeslepende soulblues je dan weer geserveerd krijgt door Kaitlin in het door haar geschreven ‘Long Twisted Night’. Dat je vaak alleen maar kan overleven door een stap terug te zetten en weg van het rumoer te blijven, adviseren Jason en Kaitlin in het met een prima baspartij overgoten ‘Bubble Gum Pop’. Kaitlin neemt ook plaats aan de microfoon voor de upbeat shuffle ‘Renegade’. Nummer waarin trouwens de betreurde John Perkins nog de drumstokken hanteert. Diezelfde John Perkins wordt tenslotte geëerd in de bijna 12 minuten durende titeltrack, waarin Kaitlin de jarenlange verbondenheid van John met de band, het onderweg zijn, het samen musiceren, het verlies en gemis op een formidabele manier vocaal weergeeft. Gesteund wordt ze hierbij door de pakkende leadgitaar van gastmuzikant John Lisi.
Met formidabele songs en arrangementen, adembenemende mondharmonica, sublieme zang van Jason en Kaitlin en een uitstekende band, heeft Jason Ricci een hedendaags topalbum afgeleverd. Niet te missen!
 
Lambert Smits
Afbeelding
The many awards Jason Ricci has won prove that he is an artist and harmonica player in a league of his own. He may well have both feet firmly planted in the blues, but he doesn't get bogged down in it. As both an artist and a wizard on the harmonica, Ricci pushes boundaries. Boundaries that he then convincingly redefines.
He does this once again with verve on his new album ’13 Hours’, dedicated to his drummer, John Perkins, who passed away on March 31, 2025. After a long search, Perkins' place was entrusted to Benny Piazza, who also performs as a backing vocalist. In addition to Jason and Benny, The Bad Kind consists of Jason's wife, singer Kaitlin Dibble, Brent Johnson on guitars and backing vocals, and bassist Bill Blok, who also serves as a backing vocalist.
On the 10 songs, two of which are covers, Ricci explores various corners of the roots genres. Genres that align perfectly with his lyrics, which address frustrations, contemporary life, the broken music industry, honesty, and self-preservation.
With the opener, the over eight-minute-long ‘Sick Of This Shit (Explicit)’, Jason immediately sets the bar immensely high. The song is bathed in a delightful funky New Orleans groove, in which Dr. John also shone. The track starts with a clever funky beat featuring Jason and Kaitlin. Brent Johnson’s sublime guitar solo also plays a prominent role. Halfway through the song, Jason vents his frustrations in a spoken section, after which he unleashes the harmonica. The first of two covers is announced with the bluesy ‘Tired Of Trying’ by Johnny Winter. The other cover is the emotional ‘Rivers Invitation’ by Percy Mayfield, performed formidably by Kaitlin, in which a fantastic horn section also joins the band. The instrumental ‘Leo Watkins Rag’ starts with a super-fast groove and Jason’s equally fast harmonica, only to transform halfway through the song into a guitar-driven slow blues, after which the tempo regains that ‘rag feel’. Jason showcases a waltzing blues harp in the instrumental ‘Nuit Waltz’, while Kaitlin serves up a compelling soul blues in ‘Long Twisted Night’, which she wrote herself. Jason and Kaitlin advise that you can often only survive by taking a step back and staying away from the noise in ‘Bubble Gum Pop’, which is drenched in a fine bass line. Kaitlin also takes the microphone for the upbeat shuffle ‘Renegade’, a track in which the late John Perkins still handles the drumsticks. That same John Perkins is finally honored in the nearly 12-minute title track, in which Kaitlin vocally portrays John's years of connection with the band, being on the road, making music together, and the loss and absence in a formidable way. She is supported in this by the catchy lead guitar of guest musician John Lisi.
With formidable songs and arrangements, breathtaking harmonica, sublime vocals from Jason and Kaitlin, and an excellent band, Jason Ricci has delivered a top-tier contemporary album. Not to be missed!
0 Opmerkingen

Stacy Mitchhart: No Rhyme Or Reason

25/6/2026

0 Opmerkingen

 
Afbeelding
Tracklist
​Tracks:
  1. Good One Time 4:13
  2. Bad As You 4:06
  3. Sure Looks Good to Me (feat. Gretchen Wilson) 2:58
  4. Once You Leave 3:49
  5. Flip It to the Other Side (feat. Charlie Musselwhite) 4:34
  6. We Blew It 3:22
  7. It's a Long Way Down 3:27
  8. Ain't No Rhyme or Reason 4:10
  9. Mean Bad Wrong (feat. Kenny Neal) 3:54
  10. Never Gonna Get Me Back 3:51
  11. She's Just Right for Me 3:18
  12. On My Dying Day 5:34

​Lineup
Stacy Mitchhart: gitaar en leadzang
Tom Hambridge: drums
Rob Cureton: basgitaar
Tommy Macdonald: basgitaar
Kevin McKendree: piano, keyboards en toetseninstrumenten
Kenny Greenberg: gitaar
Max Abrams: saxofoon (op diverse tracks)
Julio Diaz: trompet (op diverse tracks)
Kyla Jade: achtergrondzang
Rachel Hambridge: achtergrondzang
Charlie Musselwhite: mondharmonica (gastmuzikant op ‘Flip It to the Other Side’)
Kenny Neal: mondharmonica, gitaar en zang (gastmuzikant op ‘Mean Bad Wrong’)
Gretchen Wilson: zang (duet op ‘Sure Looks Good to Me’)

Website artist:
Stacy Mitchhart

‘No Rhyme or Reason’ is het zeventiende (!) studioalbum van bluesgitarist en -zanger Stacy Mitchhart, die al tijdens de vroege jaren negentig furore wist te maken in het clubcircuit van zijn eigen Cincinnati. Inmiddels woont Mitchhart in Nashville, stond hij in stadia als de Johan Cruijff ArenA voor tienduizenden mensen te spelen, en wist hij prijzen binnen te slepen als de Albert King Most Promising Guitarist Award tijdens de International Blues Challenge in Memphis. Bovendien werd hij am opgenomen in de Canadian South Blues Hall of Fame en viel hij onder andere bij de Music City Blues Society meermaals in de prijzen. Tja, dan mag je van een nieuw werkje wel wat kwaliteit verwachten, natuurlijk, en al zeker als de productie in handen was van iemand als tweevoudig Grammywinnaar Tom Hambridge. Wat er te horen is op ‘No Rhyme or Reason is dan ook van het betere allooi, al betreedt deze bluestopper nergens echt (ver)nieuwe(nde) paden.
Er wordt goed afgetrapt met het swingende ‘Good One Time’ – een van de bluesgeoriënteerde songs die extra kleur krijgt door keyboards en blazers zonder dat die extra’s de gitaren en wahwah-effecten zelf overstemmen. ‘Bad As You’ zet de luisteraar dan weer een momentje op het verkeerde been door met wat losse noten te beginnen voor de rest van de instrumenten er een van de beste songs op het album van maken.
Mitchhart is geen uitzonderlijke zanger, maar is meer dan goed genoeg om zelf de vocalen te verzorgen op zijn songs. Op ‘Sure Lookg Good to Me’ krijgt hij wel hulp van Gretchen Wilson, die hij al in de jaren negentig leerde kennen toen ze nog in de bar werkte. Voeg er nog de piano bij en het resultaat is een goed in het gehoor liggend ‘roadhouse rock’-liedje.
Er wordt even gas teruggenomen met de degelijke ballad ‘Once You Leave’, die omwille van het koortje, de piano en de blazers ietsje té gelikt klinkt, waarna we de Mississippi lijken te bezoeken in het zompige ‘Flip It to the Other Side’, waarop we (echt waar) te horen krijgen over pannenkoeken bakken en bluesplaten opzetten. Coole song.
Op ‘We Blew It’ laat Mitchhart hier en daar iets meer distortion op zijn stem horen, al is de muziek zelf misschien iets te braaf om van wat meer durf te kunnen spreken. Dat we met het oorspronkelijk door Jordan Rainer en Kevin Brandt voor Chris Stapleton geschreven (maar geweigerde) ‘It’s a Long Way Down’ opnieuw een erg rustig liedje met orgel en ‘gospelvibes’ te horen krijgen, verandert daar natuurlijk niet veel aan.
Het knap opgebouwde ‘Ain’t No Rhyme or Reason’ begint met een vette baslijn en reveleert zich meteen als een van de meer intrigerende, originele songs op het album. Dat dit nummer live een van de publieksfavorieten is, verwondert ons dus nauwelijks. ‘Mean Bad Wrong’ – met Kenny Neal als tweede zanger, harpspeler en gitarist – is dan weer een totaal ander nummer. Vooral Mitchharts slidegitaarwerk en de veel matuurdere, ruwere zang van Neal dragen positief bij tot de song, en het honky tonkpianowerk van die laatste draagt het nummer behoorlijk goed.
‘Never Gonna Get Me Back’ lijkt wat ons betreft misschien iets téveel voor de radio te zijn geschreven (al is de solo zeker de moeite waard), terwijl de shuffle van ‘She’s Just Right for Me’ dan weer aan BB King doet denken en vooral werkt dankzij enkele uitstekende bluessolo’s. ‘On My Dying Day’, tenslotte, sluit alles ijzersterk af. Beginnen én eindigen met sterke nummers: chapeau. 


Dirk Vandereyken
Afbeelding
'No Rhyme or Reason' is the seventeenth (!) studio album by blues guitarist and singer Stacy Mitchhart, who first made a name for himself on the club circuit of his hometown of Cincinnati during the early 1990s. These days, Mitchhart lives in Nashville, has performed in stadiums such as the Johan Cruijff ArenA before tens of thousands of people, and has collected awards including the Albert King Most Promising Guitarist Award at the International Blues Challenge in Memphis. He has also been inducted into the Canadian South Blues Hall of Fame and has received multiple awards from the Music City Blues Society. Naturally, such a résumé raises expectations for a new release, especially when the album is produced by two-time Grammy winner Tom Hambridge. What we hear on 'No Rhyme or Reason' is certainly of a high standard, although this blues veteran rarely ventures into truly new or groundbreaking territory.
The album gets off to a strong start with the swinging 'Good One Time', one of several blues-oriented tracks that gain additional colour from keyboards and horns without allowing those elements to overshadow the guitars and wah-wah effects. 'Bad As You', meanwhile, briefly misleads the listener by opening with a few loose notes before the rest of the band turns it into one of the strongest songs on the album.
Mitchhart is not an exceptional vocalist, but he is certainly more than capable of handling the lead vocals on his own material. On 'Sure Looks Good to Me', however, he receives assistance from Gretchen Wilson, whom he first met back in the 1990s when she was still working in a bar. Add some piano to the mix and the result is a highly enjoyable slice of roadhouse rock.
Things slow down somewhat with the solid ballad 'Once You Leave', which, thanks to its backing vocals, piano and horns, sounds just a little too polished. After that, we seem to pay a visit to Mississippi on the swampy 'Flip It to the Other Side', a track that – believe it or not – features lyrics about making pancakes and spinning blues records. A very cool song.
On 'We Blew It', Mitchhart occasionally adds a bit more distortion to his voice, although the music itself may be slightly too restrained to be considered particularly daring. The fact that 'It’s a Long Way Down'—originally written by Jordan Rainer and Kevin Brandt for Chris Stapleton, who ultimately passed on it—is another slow-paced song filled with organ and gospel influences does little to change that impression.
The cleverly constructed 'Ain’t No Rhyme or Reason' opens with a fat bass line and immediately reveals itself as one of the album’s more intriguing and original tracks. It therefore comes as no surprise that it has become a live audience favourite. 'Mean Bad Wrong', featuring Kenny Neal as co-vocalist, harmonica player and guitarist, is a completely different affair. Mitchhart’s slide guitar work and Neal’s rougher, more mature vocal performance elevate the song considerably, while the honky-tonk piano contributes greatly to its appeal.
'Never Gonna Get Me Back' perhaps feels a little too radio-friendly for our taste, although its guitar solo is certainly worthwhile. The shuffle-driven 'She’s Just Right for Me', on the other hand, recalls B.B. King and succeeds largely thanks to several excellent blues guitar solos.
Finally, 'On My Dying Day' brings the album to a powerful conclusion. Opening and closing with strong songs: hats off.

0 Opmerkingen
<<Vorige

    Archives

    Augustus 2026
    Juli 2026
    Juni 2026
    Mei 2026
    April 2026
    Maart 2026
    Februari 2026
    Januari 2026
    December 2025
    November 2025
    Oktober 2025
    September 2025
    Augustus 2025
    Juli 2025
    Juni 2025
    Mei 2025
    April 2025
    Maart 2025
    Februari 2025
    Januari 2025
    December 2024
    November 2024
    Oktober 2024
    September 2024
    Augustus 2024
    Juli 2024
    Juni 2024
    Mei 2024
    April 2024
    Maart 2024
    Februari 2024
    Januari 2024
    December 2023
    November 2023
    Oktober 2023
    September 2023
    Augustus 2023
    Juli 2023
    Juni 2023
    Mei 2023
    April 2023
    Maart 2023
    Februari 2023
    Januari 2023
    December 2022
    November 2022
    Oktober 2022
    September 2022
    Augustus 2022
    Juli 2022
    Juni 2022
    Mei 2022
    April 2022
    Maart 2022
    Februari 2022
    Januari 2022
    December 2021
    November 2021
    Oktober 2021
    September 2021
    Augustus 2021
    Juli 2021
    Juni 2021
    Mei 2021
    April 2021
    Maart 2021
    Februari 2021
    Januari 2021
    December 2020
    November 2020
    Oktober 2020
    September 2020
    Augustus 2020
    Juli 2020
    Juni 2020
    Mei 2020
    April 2020
    Maart 2020
    Februari 2020
    Januari 2020
    December 2019
    November 2019
    Oktober 2019
    September 2019
    Augustus 2019
    Juli 2019
    Juni 2019
    Mei 2019
    April 2019
    Maart 2019
    Februari 2019
    Januari 2019
    December 2018
    November 2018
    Oktober 2018
    September 2018
    Augustus 2018
    Juli 2018
    Juni 2018
    Mei 2018
    April 2018
    Maart 2018
    Februari 2018
    Januari 2018
    December 2017
    November 2017
    Oktober 2017
    September 2017
    Augustus 2017
    Juli 2017
    Juni 2017
    Mei 2017
    April 2017
    Maart 2017
    Februari 2017
    Januari 2017
    December 2016
    November 2016
    Oktober 2016
    September 2016
    Augustus 2016
    Juli 2016
    Juni 2016
    Mei 2016
    April 2016
    Maart 2016
    Februari 2016
    Januari 2016
    December 2015
    November 2015
    Oktober 2015
    September 2015
    Augustus 2015
    Juli 2015
    Juni 2015
    Mei 2015
    April 2015
    Maart 2015
    Februari 2015
    Januari 2015
    December 2014
    November 2014
    Oktober 2014
    September 2014
    Augustus 2014
    Juli 2014
    Juni 2014
    Mei 2014
    April 2014


    Categories

    Alles
    ?
    50's Ballades
    70's Rock
    80’s En 90’s Rock
    80’s En 90’s Rock
    80's Pop
    A-capella
    Acid Folk
    Acid Jazz
    Acid Rock
    Acoustic Blues
    Acoustic Folk
    Acoustic Guitar
    African Blues
    Afro
    Afro Beat
    Afrobilly
    Afro Blues
    Afro-Colombiaans
    Afro Funk
    Afro Jazz
    Afro Rock
    Akoestisch
    Akoestische Folk
    Alt. Country
    Alternatieve Pop
    Alternative
    Alternative Folk
    Alternative Pop
    Alternative Rock
    Alternative Softrock
    Ambient
    Ambiente Jazz
    Americana
    Americana & Blues
    American Cowboy Music
    American Desert Music
    American Folk
    American Rock
    American Roots
    American Standards
    Amusement Music
    Arabic Jazz
    Artificial World Music
    Art Pop
    Art Rock
    Astral Dub
    Atmospheric Music
    Avant Garde
    Avant-garde
    Avant Garde Folk
    Avant Garde Jazz
    Avant-garde Jazz
    Aziatische Fusion
    Balkan
    Baroque Folk
    Beat
    Beatpop
    Bebop
    Belgische Hiphop
    Big Band
    Big Band Music
    Blanke Soul
    Blue Eyed Soul
    Bluegrass
    Blues
    Blues & Jazz
    Blues & Pop
    Blues Rock
    Blues Rock & Country Soul
    Boogie
    Boogie Punk
    Boogie Woogie
    Bop
    Bop ’n Roll.
    Boppin' Blues
    Bossa Jazz
    Bossa Nova
    Brasband Muziek
    Brazilectro
    Braziliaans
    Braziliaanse Jazz
    Brit Pop
    Cabaret
    Cajun
    Calypso
    Cash Tribute
    Celtic Folk
    Celtic Music
    Chanson
    Chicano Rock
    Chillout
    Christmas
    Christmas Music
    Christmas Rock & Roll
    Christmas Songs
    Cinematic
    Cinématic
    Classic
    Classic Progrock
    Classic Rock
    Classic Symphonic Rock
    Club Music
    Coldwave
    Comedy
    Comtemporary Jazz
    Contamporary Folk
    Contamporary Irish Folk
    Contemporary Blues
    Contemporary Country
    Contemporary Folk
    Contemporary Jazz
    Contemporary Pop
    Contemporary R&B
    Contemporary Rock
    Cool Jazz
    Counrry
    Country
    Country Blues
    Country Folk
    Country Jazz
    Country Noir
    Country Pop
    Country Rock
    Countryrock
    Countryrockabilly
    Country Soul
    Country & Western
    Cowpunk
    Crooner
    Crooners
    Crosover World Music
    Crossover
    Crossover Jazz
    Cumbia Beat
    Dance
    Dark Electronics
    Dark Wave
    Deep Funk
    Dessert Blues
    Deutsch-Rock
    Dialectische Rock
    Disco
    Dixieland
    Dixiemusic
    DIY
    Doo Wop
    Doo-wop
    Droompop
    Dub
    Dubstep
    Duitse Rock 'n Roll
    Early Rock 'n Roll
    Easy Listening
    Electro
    Electro African Folk
    Electro Jazz
    Electronica
    Electronic Chill-out
    Electronic Cinématic Pop
    Electronic Etnic World
    Electronic Music
    Electronic Pop
    Electro Pop
    Electro Punk
    Electrorock
    Elektronisch
    Elektro-swing
    Eperimental Music
    Ethno
    Exotica
    Experimental Jazz
    Experimental Music
    Experimentele Chanson
    Fifties Pop
    Fiftys Rock & Roll
    FILM MUSIC
    Filmmuziek
    Flamenco
    Folk
    Folk/Americana
    Folk Blues
    Folk Pop
    Folkpop
    Folkpoptronica
    Folk Rock
    Folky Pop
    Franse Chanson
    Franse Chanson/singer Songwriter
    Franse Chanson/singer-songwriter
    Free Jazz
    Free Jazz
    Funk
    Funk & Soul
    Funky Blues
    Fusion
    Fusion Rock
    Fuzrock
    Garage Psych
    Garage Punk
    Garage Rock
    Gesproken Woord
    Glamrock
    Gospel
    Gospel Jazz
    Gothic
    Griekse Folk
    Grunge
    Guitar Music
    Gurls: Run Boy Run
    Gypsy
    Gypsybilly
    Gypsy Folkfolly
    Gypsy Jazz
    Hardcore Rap
    Hard Rock
    Hard Rock Blues
    Heavy Rock
    Hedendaagse Kleinkunst
    Highlife
    Hillbilly
    Hillbilly Rootsblues
    Hip Hop
    Honkabilly Blues
    Honky Tonk
    House
    House & Chill Out
    House & Chill-out
    House & Lounge
    Indie Folk
    Indie Pop
    Indie R&B
    Indie Rock
    Industrial
    Industrial Pop
    Instrumental
    Instrumentale Jazz
    Instrumental Folk
    Instrumental Surf
    Irish Folk
    Jazz
    Jazz Funk
    Jazzfunk
    Jazz Fusion
    Jazz Rock
    Jazzrock
    Jazz & Soul
    Jazz/Soul/Rock
    Jazzy Blues
    Jazzy Dub
    Jazzy Pop
    Jiddisch Blues
    Jive
    Jugband
    Jump
    Jump Blues
    Kazz
    Keltische Folk
    Kerstmis
    Kinderliedjes
    Klassiek
    Klassiek/jazz
    Kleinkunst
    Krautrock
    Latin
    Latin American Rock
    Latin Jazz
    Latin Pop
    Latin-soul
    Levenslied
    Licht Klassieke Pop
    Listening Songs
    Lo Fi Pop
    Lo-fi Pop
    Lounge
    Lounge & Chill-out
    Mathrock
    Medieval Rock
    Minimalistische Pop
    Mod
    Modern Country
    Modern Folk
    Modern Jazz
    Motown
    Musical Storytelling
    Nederlandstalig
    Nederlandtalige Blues
    Neo Funk
    Neoklassiek
    Neo Progrock
    Neo-Progrock
    Neo Soul
    New Age
    New Age & Solo Piano
    New Country
    New Orleans
    New Orleans R&B
    New Soul
    New Wave
    Noise
    Nordic Folk
    Northern Soul
    Nuevo Flamenco
    Nu Jazz
    Nu-Jazz
    Oldies
    Old School Country
    Old School Psychobilly
    Old School Rhythm And Blues
    Old School Soul
    Old Time Fiddle Music
    Opera
    Outlaw Country
    Percussion
    Philly Soul
    Piano Music
    Piano Solo
    Poetic Pop
    Poëzie
    Pop
    Popcorn
    Pop’n’Trad
    Pop Punk
    Poprock
    Post Industrial
    Post Jazz
    Post Punk
    Post Rock
    Post Soul
    Power Blues
    Power Pop
    Power Rock
    Presley Ballades
    Prog
    Prog Folk
    Prog Metal
    Progressieve Muziek
    Progressive Jazz
    Progressive Pop
    Progressive Rock
    Prog Rock
    Protest Songs
    Psychadilic Electro
    Psychedelic
    Psychedelic Rock
    Psychobilly
    Psych Rock
    Psych-Rock
    Punk
    Punk-a-billy
    Punk Rock
    Punkrock
    RaB
    Radio Play
    Ragtime
    Rap
    R & B
    R&B
    Rebekah Eden
    Reggae
    Retro Pop
    Rhythm And Blues
    Rhythm & Blues
    Rhythm ‘n’ Blues
    Rhythm ‘n’ Blues
    Riock
    Roch Lockyer: When Frank Met Django
    Rock
    Rockabilly
    Rock And Roll
    Rocking Southern Soul
    Rockin' Soul
    Rock 'n Roll
    Rock Opera
    Rock & Roll
    Roots
    Rootspop
    Roots Rock
    Rootsrock/bluesrock
    Rustieke Rockabilly
    Sacrale Muziek
    Samba Jazz
    Scandicana
    Seventies West Coast Pop
    Shuffles
    Singer Songwriter
    Singer-songwriter
    Sixties Beat
    Sixties Girls
    Sixties Pop
    Sixties Sound
    Ska
    Skiffle
    Smooth Jazz
    Smooth Soul
    Soft Pop
    Soft Rock
    Solo Piano
    Soul
    Soul & Blues
    Soul & Blues
    Soul Blues
    Soulful House
    Soul & Funk
    Soul & Jazz
    Soul Jazz
    Souljazz
    Soul Pop
    Soulrock
    Soundtracks
    Southern Folkrock
    Southern R&B
    Southern Rock
    Southern Soul
    Space Rock
    Spaghetti Rock
    Spoken Word
    Spych Rock
    Stoner
    Stories
    String Pop
    Sunshine Pop
    Surf
    Surf Punk
    Swamp
    Swamp Blues
    Swanabilly
    Swing
    Swingende Rhythm & Blues
    Swingende Rock
    Swing Jazz
    Symphonic Pop
    Symphonic Rock
    Synthesizer
    Synth Pop
    Synth-Pop
    Synth Prog
    Synth Rock
    Synth Wave
    Tango
    Taraab
    Techno
    Texas Country
    Texas Honky Tonk
    Tex Mex
    Tex-Mex
    Traditional
    Traditional Country
    Traditional Folk
    Trance
    Tribal
    Triphop
    Tropische Funk
    Twist
    Uke-Billy
    Underground
    Urban Folk
    Urban Jazz
    Urban Pop
    Vaudeville
    Vietnamese Folk
    Vintage Country
    Vintage Jazz
    Vocals
    Voodoo Blues
    Wereldmuziek
    West Coast Blues
    West Coast Pop
    West Coast Rock
    Western Swing
    Witch House Electronics
    Woestijn Blues
    World Bluesrock
    World Country
    World Mus
    World Music
    Worldmusic
    World Pop
    Yacht Soul
    Zydeco



​​A WOODLAND HILLCREST PROMOTION PRODUCTION  I  KEYS AND CHORDS 2001 - 2026

  • HOME
  • MUSIC NEWS
  • ALL CONCERT REPORTS
  • CD REVIEWS 2026
  • VINYL REVIEWS 2026
  • ALBUM REVIEW BLOG
  • BOOK REVIEWS
  • INTERVIEWS / ARTICLES
  • COMING EVENTS
  • CONTACT PAGE
  • DISCLAIMER / COPYRIGHT POLICY