Blog Archives - KEYS AND CHORDS

MAYITA DINOS: THE GARDEN IS MY STAGE

13/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Ornithology
Come Back as a Flower
Pannonica
Woodstock
Lullaby of the Leaves
Un pais con el nombre de un rio
Little Sunflower
Double Rainbow
La Lola
A Flower is a Lovesome Thing
Spanish Harlem
Willow Weep for Me
Aqua de Beber

Website Artiest
MAYITA DINOS

Nadat ze al decennia lang werkte als landschapsarchitect, bleef muziek zangeres Mayita Dinos uit LA boeien. Nu heeft ze toch beslist om haar debuutalbum uit te brengen, waarop ze die twee combineert. Mayita is van multiculturele afkomst, want ze werd geboren in Puerto Rico, uit een Puerto Ricaanse moeder en een Grieks/Turkse vader. Haar grootmoeder leerde haar Spaanse liedjes, ze woonde een tijdje in Spanje, in Griekenland en Turkije, en belandde daarna in New York City. Tijdens een openbaring besliste ze dat haar toekomst bij het werken in tuinen lag. Dat ging ze dan ook studeren, en na haar huwelijk verhuisde het echtpaar naar LA. Daar kreeg ze tevens werk als landschapsarchitect voor Tv-shows. Omdat haar man een jazzfan is, bezochten ze dikwijls jazzclubs, en tijdens een werkshop werd ze aangemoedigd om zelf te gaan zingen. Voor haar debuut koos ze songs die in verband staan met de natuur, en de muziek die ze daarin hoort. Ze doet dat met zuiders aandoende tracks, en opent met Charlie Parker’s ‘Ornithology’, waarvoor ze zelf een tekst schreef. Stevie Wonder’s ‘Come Back as a Flower’ volgt daarna, waarna Thelonious Monk’s ‘Pannonica’ eraan komt. Joni Mitchell’s ‘Woodstock’ drijft op een bossa nova, en hierover schreef ik het artikel “We bestaan uit sterrenstof”. Jazzstandaard ‘Lullaby of the Leaves’ werd omgevormd tot een lichte bossa, waarna ‘Un pais con el nombre de un rio’ een originele Spaanstalige song is. ‘Little Sunflower’ van Freddie Hubbard is een metafoor voor een bloem die zonlicht in de duisternis zoekt, en in Jobim’s ‘Double Rainbow’ ontwaakt de tuin. Op het Spaanstalige ‘La Lola’ wordt ze enkel begeleid door een bassist, gevolgd door Billy Strayhorn’s ‘A Flower is a Lovesome Thing’. De klassieker ‘Spanish Harlem’ wordt dromerig gebracht, waarna de standaards ‘Willow Weep for Me’ en Jobim’s ‘Agua de Beber’ omgetoverd worden in zachte bossa nova. Hierin staat water als een metafoor voor liefde. Inderdaad, een mooi en origineel project, waarvan je in de tuin, of zelfs binnen kan genieten.

Patrick Van de Wiele

Foto

A beautiful and original project, that you can enjoy in the garden, or even indoors!

Mickelson: Drowning In An Inflatable Pool

13/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Jagged Tooth
No Translation For No
Rich
Odd Man Out
Drowning In An Inflatable Pool
The Lockdown
Only The Wicked Run
Flickering (Live in SF. 2015)

Website Atiest
Mickelson

Sinds de jaren ’80 woont multi-instrumentalist Scott Mickelson in de Bay Area. Door een carrière die vijf volledige releases omvatte met zijn band Fat Opie, een strijd met een psychische aandoening én een carrière als kinderboekenschrijver en beeldend kunstenaar, is Scott Mickelson nu terug met de release ‘Drowning In An Inflatable Pool’. De opvolger van het schitterende ‘A Wondrous Life’ uit 2018. Het is alweer de derde plaat voor Mickelson. Drie jaar geleden had hij zijn debuut full-length album ‘Flickering’ in de winkelrekken. Een plaat die hem twee Grammy Ballot awards fourneerde als ‘Best Folk Album’ en ‘Best Roots Music Performance’. Nu is er dus ‘Drowning In An Inflatable Pool’, dat met acht originele songs is gestoffeerd. De nummers werden opgenomen en geproduceerd door Mickelson ‘himself’ in zijn Bay Area-studio. Deze songs zijn allemaal neergepend tijdens het Trump-tijdperk. Tekstueel zijn ze dus geworteld in een stressvol Amerika. De lyrics bevatten niet alleen politieke, maar ook sociaal en ecologisch getinte verhaallijnen. Het zijn haast individuele affecten van het leven die meer apparent zijn in het huidige culturele klimaat. Scott toerde voor het eerst door Europa met de boodschap ‘Not My President’ op zijn gitaarband. Een politiek statement met een heuse boodschap. En dat vertaald zich nu ook weer in deze acht nummers. Mickelson neemt geen blad voor de mond en spuit ongezouten zijn mening. Een mening die wij graag delen. En toch beweerd hijzelf geen staatkundig en/of politiek schrijver te zijn. De lyrics zijn meer verhaallijnen dan adstructies op de gebeurtenissen. De openingssong ‘Jagged Tooth’ is tevens de eerste single. Het is misschien ook wel meteen de meest veelzeggende song op de plaat. Een nummer over een carnavaleske regering en hedendaagse politieke thema’s. Mickelson gaat niets uit de weg. Zijn roots begeesterde stem en die de strakke backing zijn haast een constante in de songlist. De rocksong ‘No Translation For No’ is ingekleurd met Adam Rossi’s pianoarrangementen, Frank Reina drumhabiliteit en Dennis Haneda gitaarriffs. Het hypnotiserende ‘Rich’ en het rijkelijk gemodificeerde ‘Odd Man Out’ staan in aangename antithese met de rocker ‘Drowning In An Inflatable Pool’ en het folky en hedendaagse ‘The Lockdown’. Mickelson omgord graag zijn banjo voor het bluegrass begeesterde ‘Only The Wicked Run’. Van ‘clawhammer to classical’ met het Irish geënthousiasmeerde ‘Flickering’, dat live werd opgenomen met een iPhone. Een meer dan prettig gestoorde en waardige afsluiter. Rock en folk begeesterde songs, wat bluegrass en zelfs wat Iers getinte tunes... Knap!

Philip Verhaege

Foto

Scott toured first through Europe with the message "Not My President" on his guitar strap.
A political statement with a real message. And that now also translates into these eight songs. Mickelson does not mince words and syringe unsalted his opinion. An opinion that we gladly share. His roots inspired voice and the tight backing are a constant in the song list. Rock and folk inspired songs, some bluegrass and even some Irish tunes. So, highly recommended release…!

Colin Hicks and the Cabin Boys: Little Boy Blue (The Rock & Roll Years)

13/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Aan de momenteel op de markt gebrachte releases te merken, is er blijkbaar een hernieuwde belangstelling voor de Britse rock-‘n-roll. Immers zowel Bear Family als Jasmine brachten bijna gelijktijdig een verzamelaar rond Colin Hicks uit. De review van de Bear Family uitgave kan je hier nog eens herlezen en nu is het de beurt aan de door het Jasmine label uitgebracht blinkertje.
Om te beginnen zijn beide coverfoto’s genomen tijdens dezelfde fotoshoot. Colin draagt dezelfde kledij en stemt op beide foto’s zijn gitaar. Ook wat de nummers betreft, overlappen beide cd’s mekaar. Beide cd’s hebben ook hun pluspunten. Bij Jasmine krijg je 8 nummers meer, terwijl Bear Family dan weer overtreft met het sublieme, 35 pagina’s tellende booklet.
Welke van de twee uitgaves je ook kiest, dat je schitterende Britse rock-‘n-roll krijgt van de jongere broer van Tommy Hicks, die carrière maakte als Tommy Steele, is een zekerheid.

Lambert Smits

Foto

35 British rock and roll songs by Colin Hicks, younger brother of Tommy Hicks, who made a career as Tommy Steele.

The Smoke Wagon Blues Band: The Ballade Of Albert Johnson

12/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Ballad of Albert Johnson
Memphis Soul
Aint Gonna Be Your Fool
The Fat Man
Lay Say Lay
Mescaline
Sacrifice
Poor Man Blues
Matapedia River Blues
A Song For Cheryl
Can’t Take The Blues
On The Road Again
Steaming Comrades Harp Boogie

Website Artiest
The Smoke Wagon Blues Band

Zanger/harpist Corey Lueck is het meesterbrein achter de band The Smoke Wagon Blues Band. Corey richtte samen met gitarist Mike Stubbs in 1996 de band op in Hamilton, Ontario. Sindsdien zijn ze brandend actueel binnen de Canadese bluesscene. Na albums als ‘It Ain’t Easy’ en ‘Live In Hamilton’ ontsnapten ze overduidelijk ook niet aan enige internationale bekendheid. Drie jaar gelden was er de succesvolle plaat ‘Cigar Store’. Nu promoten ze met ‘The Ballade Of Albert Johnson’ meteen ook een achtste release. Het ruwe stemtimbre van Corey Lueck is een constante in de songs. De titeltrack ‘Ballad of Albert Johnson’ is dan ook als een open deur intrappen. Drummer Tibor Lukacs, bassist Jason Colavecchia en die opruiende saxofoonarrangementen van Gordon Aeichele lopen recht in Mike Stubbs gitaarriffs en Corey’s bluesharp en brute vocaliteit. Het soulvolle 'Memphis Soul' heeft een heerlijke funky groove, en Hammond virtuoos Brandon Bruce komt samen met die typerende blazerssectie in de spotlights. De emotionele slowblues ‘Aint Gonna Be Your Fool’ zal heel wat dansvloeren bevolken en staat in aangename antithese met het swingende ‘The Fat Man’, origineel van Fats Domino. Van het New Orleans begeesterde ‘Lay Say Lay’ gaat het gezwind naar het piano getinte en vocaal zwaar beladen ‘Mescaline’ en het funky ‘Sacrifice’. De diversiteit kan zowaar nog astranter met songs als ‘Poor Man’, waar slidegitarist Steve Sherman voor een vrolijke noot zorgt. De ballades ‘Matapedia River Blues’ en ‘A Song For Cheryl’ zorgen voor zeldzame rustpunten in de releaese, want ook bij ‘Can’t Take The Blues’ en ‘On The Road Again’ is het verdomd moeilijk stilzitten. Het afsluitende ‘Steaming Comrades Harp Boogie’ is een livetrack dat werd opgenomen tijdens het The Ontario Power Boat Championchips in Tamworth, Ontario. Geweldige plaat !

Philip Verhaege

Foto

The Smoke Wagon Blues Band is one of the hottest blues bands in Canada. This party band should urgently consider to the Low Countries, such as Belgium and Holland. The release 'The Ballad Of Albert Johnson' is a varied and excellent album. Great !

Daniel Nestlerode: Windrush

12/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

White Flower Waltz
Unexpectedly
Living The Dream
C’est Noyé
Windrush
The Vacant Chair
The Parting Glass
After All
Being A Boy
Blackberry Blossom
Tout Ce Qui Fait Toi
White Flower Waltz

Website Artiest:
Daniel Nestlerode

Zoals vele singer-songwriters duikt elke song autobiografisch in vorige levens. Daniel Nestlerode walste van de States naar de Uk en verblijft nu in Noord-Frankrijk. Dislocaties, doch ook ervaringen, te danken aan zijn Franse vrouw Claudine. Daniel muzikale carrière startte in de rockwereld van Pennsylvania met gitaar, ontdekte de mandolin in Californië, liet zich beïnvloeden door Britse folk en speelde meer en meer akoestisch. Met de verhuis naar het vasteland voelt hij zich vrijer dan ooit om zijn eigen ding te doen: folksongs brengen op een elektrische mandolin. Een ander klankspectrum komt bovendrijven: moderner en toch nog traditioneel in de basis. Dat Daniel Nestlerode het verleden eert getuigen de drie bewerkte traditionals ‘The Vacant Chair’, ‘The Parting Glass’ en ‘Blackberry Blossom’. De laatste een fiddle tune gespeelt in 3 verschillende toonladders op mandolin, mandola en tenor mandola. Hier wordt duidelijk dat Daniel’s kracht niet ligt in het vocale doch in het bepotelen van zijn lievelingsinstrument.
Op het album ook een Franstalige cover ‘C’est noyé’ van Victoria Fox en een eigen tweetalige song ‘Tout Ce Qui Fait Toi’ (zie videofragment). Wat natuurlijk in de smaak valt tijdens concerten in Europa. Toch overtuigt dit derde album niet, alle goede bedoelingen ten spijt. Het klimaat bij de Tchti is ook niet om vrolijk van te worden. En Windrush zal even snel verdwijnen als het gekomen is.

Line-up:
Daniel Nestlerode
Chris Pepper
Mike Coombs
Ivan Codd

Marino Serdons

Foto

Third album from this American mandolin player, where he adds a modern touch to the folksongs. Living in France gives him the freedom to explore not only the French language but also his own life.

Scope I & Scope II

11/8/2020

Foto

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:
Scope I

Watch Your Step
Can You Follow Me
Kayakokolishi
Yesternight’s Dream
Description
Walpurgis Night
Chewing Gum Telegram
The Queen Can Do No Wrong

Bonus Tracks:

Strange Power –Tenderfoot
Strange Power – Spring

Scope II

Tomatua
Frisky Frog Funk
Shuttle Service
Ant-Arctica
Big Ferro
High Checker
Shuffle Funk Dog
The Zebra I
The Zebra II

Website Artiest:
Sireena Records

Verfrissende en vernieuwende jazzrock uit de oude doos. Jaartal 1972, in Zwolle ziet de band Scope het licht. Het waren de hoogdagen voor fusion/jazzrock bands als Chick Corea, Herbie Hancock en de Mahavishnu Orchestra. Tezelfdertijd scoorden progbands als Solution en Focus in de hitlijsten. Drummer Henk Zomer was een echte jazzliefhebber en keyboardist/fluitist Rik Elings introduceerde het fusion gedeelte. En zo kreeg je een Scope-sound die het genre verkende en enige interesse wekte in de Duitse underground scène. Enige gelijkenissen met Klaus Doldinger’s Passport komen soms bovendrijven Rik’s dwarsfluit die overheerste op de sax en met meer gitaar vuurwerk uit de vingers van Rens Nieuwland. De arrangementen ontstonden hoofdzakelijk in het toetsenbrein van Rik Elings, die later een gewaardeerd docent zou worden en zou werken met opdrachten voor o.a. Rogier van Otterloo en het Metropole Orkest.
Het debuutalbum Scope I werd opgenomen in Duitsland en herbergt naast het originele album nog de twee enige singles uit de ontstaansperiode als Strange Power. De invloeden van toenmalige progbands met het gebruik van dwarsfluit (à la Focus) en minimoog (à la ELP) zijn overduidelijk. Het geeft eveneens aan hoe de band evolueerde van progressief naar fusion. De stijl waarin Scope zich zou specialiseren en met de switch in 1974, Rik Elings naar bass en de aanwerving van Rob Franken op keys/synths, nog zou benadrukken. De composities van gitarist Rens Newland op zijn Gibson Les Paul kregen nu een platform in de band en het tweede album kreeg baanbrekende (funky) tunes (‘Ant-Artartica’) mee. Luister ook eens naar de 12-string in ‘The Zebra’, kan het virtuozer. Jammer dat drummer Henk Zomer ondertussen in beslag werd genomen door lukratieve opdrachten (zoals bij Jan Akkerman) zodat hij uiteindelijk besloot de band te verlaten. Het begin van het einde.
De heruitgaven van beide albums bij Sireena Records juichen we zeker toe, want Scope was indertijd niet bekend in Belgenland. Onterecht blijkt nu. Een aanrader voor alle jazzrock fans!!

Line-up - Strange Power:
Rik Elings (Keyboards)
Henk Zomer (Drums)
Stanley Kho (Guitar)
Henk van Ling (Bass)
Bas Munniksma (Flute/Sax)

Line-up – Scope I
Rik Elings (Fender Rhodes Piano, Hammond Organ, Minimoog, Grand Piano, Flute)
Rens Nieuwland (Guitar)
Erik Raayman (Bass, Grand Piano, Percussion)
Henk Zomer (Drums, Percussion)
Jochen Petersen(Soprano Sax on 3 & 5)

Line-up – Scope II
Rik Elings (Fender Bass Guitar, Hammond Organ, Arp Synth, Grand Piano, Gemeinhart Flute, Solina String Ensemble)
Rob Franken (Fender Rhodes Piano, Arp Odyssey Synth
Rens Niewland (Gibson Les Paul, 12 String Acoustic Guitar)
Henk Zomer (Ludwig Drums)

Marino Serdons

Foto

Sometimes we must conclude to have missed a lot of good music. That’s the case with Scope, a Dutch band that played inspiring jazzrock in the seventies. Now it is your turn to fill the gap. Recommended.

PAUL TUVMAN: IN MY LIFE

11/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

And I Love Her
The Fool on the Hill
Taxman
Something
Dear Prudence
Norwegian Wood
For No One
In My Life
While My Guitar Gently Weeps
Here Comes the Sun
You Can’t Do That
I’ll Be Back

Website Artiest
PAUL TUVMAN

Toen de Amerikaanse pianist & keyboardspeler Paul Tuvman 6 jaar oud was ontdekte hij in 1963 The Beatles. Het jaar daarop zag hij ze op de ‘Ed Sullivan Show’, en hij was verkocht. Toen hij 8 werd, leerde hij piano spelen, en uiteraard zaten tussen de klassieke stukken, songs van The Beatles. Daarna leerde hij gitaarspelen, maar realiseerde zich algauw dat hij beter op de piano was. Blues trad op de voorgrond. Paul ging muziek studeren aan het Santa Monica College, maar werd in 1976 piloot bij Delta Airlines, en deed dat tot in 1986. Momenteel vliegt hij nog op internationale trajecten. Twee jaar geleden besprak ik hier zijn album ‘Riding the Jetstream’. Voor zijn nieuw project koos hij 12 Beatlessongs, sommige heel bekend, andere veel minder. Het is een smooth jazz eerbetoon aan de Fab Four geworden, dat aanvangt met het mooi, ontspannen klinkende ‘And I Love Her’, waarop Peter White akoestische gitaar speelt. ‘The Fool on the Hill’ volgt daarna, met de Taiwanees/Amerikaans oboe speler Rong-Huey Liu. ‘Taxman’ is een minder bekende track van George Harrison, met sax van gastmuzikante Mindi Abair, waarna het overbekende, zachte ‘Something’ volgt, deze keer met sax van Dave Koz. Op ‘Dear Prudence’ krijgt Paul ondersteuning van trompettist & beugelspeler Rick Braun, gevolgd door het jazzy ‘Norwegian Wood’. Op het mij onbekende ‘For No One’ hoor je weer Rick Braun, en de titeltrack bevat een New Age sfeertje. ’While My Guitar Gently Weeps’ is een zachte ballade, met strijkersarrangementen. En de zonnige tune ‘Here Comes The Sun’, waar ik nog een artikel aan wijdde, komt sprankelend over. Op het mij onbekende ‘You Can’t Do That’ is saxman Vincent Ingala aanwezig, gevolgd door de minder bekende afsluiter ‘I’ll Be Back’, ook weer strijkersarrangementen. Paul heeft hiermee een levenswerk gerealiseerd, voorzag de tracks van nieuwe arrangementen, en liet Jamey Tate het geheel produceren. Mooi geslaagd eerbetoon, zeg ik!

Patrick Van de Wiele

Foto

This is a nicely done smooth jazz tribute to the songs of the Fab Four. The work of a lifetime!

Sam Joyner: When U Need A Friend

10/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Must Be Jelly (Cause Jam Don’t Shake Like That)
Goin’ To Chicago
Hard 4 Tha Money
Them Bluez
Breakin’ Up Our Happy Home
Nothin’ You Can Do About Love
Natural Born Luvah
Onions Ain’t The Only Thing (That Will Make U Cry)
Sam Joyner In Tha Hause
When U Need A Friend

Website Artiest
Sam Joyner

Sam Joyner is de zoon van een dominee uit het gebied rond de Mississippi Delta. Hij werd geboren in de Windy City, ‘the pace to be’ dus voor Joyner. Zijn blues en Rhythm & Blues is vaak ingekaderd met opwindende New Orleans tunes. Hij stond meermaals op het grote IBC in Memphis en won een award in 2004 in de categorie solo/duo. Wanneer hij niet eens op tournee is kan je hem bewonderen in de club ‘Spirits Of Bourbon’ in New Orleans of wel vaker in ‘Teddy's Juke Joint’ in zijn woonstede Zachery, Louisiana. Nu is er 'When U Need A Friend', dat alweer een smeltkroes is van diverse blues georiënteerde stijlbreuken. ‘Must Be Jelly’ is meteen een soulvolle openingstrack. Toeters, bellen en ingetogen vocalen zijn een constante in de song. In het involgende ‘Goin’ To Chicago’, met die New Orleans vibe, gaat Joyner naar Buddy’s Legend. In ‘Hard 4Tha Money’ mag Lil Ray Neal gretig zijn gitaarriffs rondstrooien. Het vrouwelijk backingvocale gezelschap geeft de song net nog wat meer significantie. In de swingende instrumentale ‘Them Bluez’ mag Joyner zelf de dans leiden op zijn pianoklavier. De Chicago blues slijper ‘Breakin’ Up Our Happy Home’ is zelfs een emotionele ballade. Samen met het NOLA blues begeesterde ‘Nothin’ You Can Do About Love’ en ‘Natural Born Luvah’ staat dit alles in aangenaam contrast met de slowblues ‘Onions Ain’t The Only Thing’ (That Will Make U Cry). Met het swingende ‘Sam Joyner In Tha Hause’ bouwen we een volgend feestje, voor we de lichten doven met de slowblues ‘When U Need A Friend’.

Philip Verhaege

Foto

Sam Joyner's blues and Rhythm & Blues are often framed with exciting New Orleans tunes. With the swinging track "Sam Joyner In Tha Hause" we are building another party, before we extinguish the lights with the slow blues "When You Need A Friend". The release 'When U Need A Friend' is an excellent album!

Annamay: Singles Out Of Reach/Om Hon Hade Vetat

10/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Out Of Reach/Out Of Reach (acoustic)
Om Hon Hade Vetat/Om Hon Hade Vetat (original)

Pop uit Zweden? Dan denken we nog steeds terug aan Abba. Vanuit Stockholm opereert zangeres Annamay, in het echte leven Anna-Maria Ejrup, met haar soms kinderlijke stem én eenvoudige deuntjes. Alvast bij de eerste indruk. Een band was alles wat ze nodig had om tegelijkertijd 2 singles op de markt te gooien. ‘Om Hon Hade Vetat’ (=Als ze het had geweten) kreeg twee versies mee: een up-tempo poppy en een origineel country getinte. De single ‘Out of Reach’ , met een akoestische versie op de B-kant, geeft een idee hoe haar stem ook volwassen kan klinken. De rustige pianobegeleiding en wat strings op de achtergrond laten dan ook een grotere indruk na.
De vraag is natuurlijk welke richting Annamay uit wil in haar carrièreswitch. Als ingenieur van opleiding vermoeden we enige wiskundige aanleg, niet onaardig in de muziekwereld. Vorig jaar verscheen haar album ‘Fuck You’, soulful rock/pop songs in de stijl van ‘scandicana’. Eclectisch ook, voor elk wat wils. En dan nog eens de vraag...hoe zal deze onschuld evolueren?

Marino Serdons (3)

Foto

I remember her last album ‘Fuck You’ as an eclectic pop/rock attempt. These two singles emphasize her emotional strenght. To follow up.

Rubber Tea: Infusion

8/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

On Misty Mountains
Downstream
In Weeping Waters
The Traitor
Plastic Scream
Storm Glass
The Drought
American Dream

Website Artiest:
Rubber Tea

Wrijf de ogen uit en spits je oren. Zuiver je hersenen voor het psychedelisch avontuur van de Duitse art-rockers Rubber Tea. Het vijftal uit Bremen zet de traditie van de jaren ’60 verder met mindfucking songs. Hammond orgel, sax en fluit infiltreren je brein op complexe ritmes en dromerige soundscapes. Nog zelden dat een nieuwe band dit niveau bereikt. Luister naar Infusion, het debuutalbum dat in de progwereld vanaf de eerste minuut als volwaardig klinkt. Schitterend opgebouwde melodieën die je meevoeren in acht verhalen. Hiervoor grijpt de band naar eigen Engelstalige lyrics en enkele poëtische stukken van Edgar Allen Poe en Heinrich Heine. Aan zangeres Vanessa Gross om dit geloofwaardig te vertolken, wanneer ze niet op sax of fluit speelt. Opener ‘On Misty Mountains’ laat je al onmiddellijk kennis maken met al deze elementen: zuiver, mysterieus, lyrisch en hoopvol. Naadloos gaat dit over in een instrumentaaltje. En dan haalt de poëzie het beste uit Vanessa’s stem, hoog zoals de rotsen van de Lorelei, in het knappe ‘In Weeping Waters’. Met ‘The Traitor’ dweept de rijkelijk muzikale omlijsting met jazz fusion op sax en trompet. Het verhaaltje in ‘Plastic Scream’ mag dan literair de eenvoud benaderen, vocaal weet Vanessa zich te profileren en muzikaal zitten er voldoende verrassingen en tempowisselingen in. Naar het einde wat je geraakt door de mooie melodielijn. Voor ‘Storm Glass’ inspireerde een bassline van Frank Zappa en contrasteert de band met voice distortion en hemelse harmonie. Om na die nare droom bij ‘The Drought’ terecht te komen, afwisselend gezongen door Vanessa en Lennart Hinz. Deze laatste zeker verantwoordelijk voor de prachtige soundscapes die je kan ontdekken. Afsluiter ‘American Dream’ is een instrumentale ode aan die verloren droom met flarden presidentiële oneliners, muzikaal een zee van orgasme sounds en een instant bevestiging van het art-rock gehalte. Om dan hebben we het nog niet gehad over het gitaarwerk van Jonas, Maik en David. Hoe mooi iedereen op elkaar is ingespeeld. Daarom ook als luisterfragment een live session voor de ingeleefde emoties die zich vertalen in hun instrumenten.
The Infusion mag voor mij bestempeld worden als het beste progalbum van de laatste jaren: ingenieus, harmonieus, inventief én origineel. Please play it live all over Europe!

Line-up:
Vanessa Gross (Vocals, Sax, Flute)
Lennart Hinze (Vocals, Moog, Synths, Hammond Organ, Grand Piano)
David Erzmann (Fretless Bass, Sitar, FX Pedals)
Jonas Roustai (Electric-Acoustic-12 String Guitar, FX Pedals)
Maik Scheling (Electric Guitar, FX Pedals)
Henri Pink (Drums, Percussion)

Marino Serdons

Foto

Do me a favour: try to discover the debut album Infusion from the German band Rubber Tea. It’s really one of the best prog records of the last decade. An infusion of all your senses!

Greg Copeland: The Tango Bar

8/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

I’ll Be Your Sunny Day
Let Him Dream
Scan The Beast
Coldwater Canyon
Lou Reed
Mistaken For Dancing
Better Now
Beaumont Taco Bell
The Tango Bar

Website Artiest:
Greg Copeland
Paraply Records

Op 74 jarige leeftijd brengt Greg Copeland zijn derde solo-album uit: een belegen meesterwerk.
Zijn debuut dateert van 1982 met Jackson Browne (Revenge Will Come), een rock (’n roll) album dat in de charts verscheen. Geffen, het platenlabel, bood echter geen vervolg en Greg Copeland verdween van het podium. Tot in 2008 zijn tweede ‘Diana and James’ het licht zag: een typisch americana album geproduced door Greg Leisz. The Tango Bar daarentegen gaat helemaal terug naar de essentie van muziek: emotioneel raken! Dromen we niet allemaal over verleden en toekomst? In ‘Let Him Dream’ zingt Greg onder zachte pianobegeleiding en accordeon over de “the devil on the doorway”. De stijl van JJ Cale staat garant voor een warme sound in ‘Coldwater Canyon’. Zong Greg ooit een ode aan Muddy Waters, dan valt die eer nu te beurt aan ‘Lou Reed’: een smokerige song met keyboard van Tyler Chester. Knap hoe hij zijn composities toevertrouwt aan zangeres Caitlin Canty, die in dezelfde melancholische stijl de tijd overloopt (‘Mistaken For Dancing’). Ouwe getrouwe Greg Leisz neemt op 5 songs de gitaar, al dan niet akoestisch voor zijn rekening. Zijn lapsteel creëert een zwemerige soundscape in ‘Beaumont Taco Bell’. Het nostalgische album eindigt met de titelsong ‘The Tango Bar’. Dit is geen requiem à la Leonard Cohen, doch Greg Copeland bereidt zich al voor op het einde (met een nieuw album in 2021). Op de hoes van The Tango Bar staat hij afgebeeld als 22 jarige met zijn toenmalige vrouw en twee onbekende ouderen… De tijd verstrijkt voor iedereen.

Marino Serdons

Foto

What a beautiful melancholic album! Time is floating away and Greg Copeland sings as if this is his requiem. We look forward to the sequel of his life story, somewhere next year.

The Furious Seasons: La Fonda

7/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

As A Matter Of Fact
Figure It Out
Burn Clean
I Was An Actor
Slide Into Sadness
Statistically Speaking
Pitch Black
Vast Divide
Your Irish Funeral
I Want To Be Sure

Website Artiest:
The Furious Seasons

The States are huge and the number of bands enormous. Probeer daartussen maar eens op te vallen. Dat lukte in 2018 met ‘Now Residing Abroad’, waarvan een zeer positieve recensie op deze site te vinden. Singer-songwriter/gitarist David Steinhart verdient al jaren zijn dagelijks brood op het podium. Samen met upright bassist én broer Jeff, en gitarist Paul Nelson deden ze al supports voor Judy Collins, America, John Hiatt, enz. Waarom The Furious Seasons zelf geen headliner kunnen zijn, wordt duidelijk bij het beluisteren van La Fonda. Tien songs die de goede middelmaat niet overstijgen en dus geen permanente indruk nalaten. Bijkomend ook nog het veelvuldig gebruik van de kleine toonladders zodat van enige vreugde geen sprankeltje overblijft. Het summiere instrumentarium geeft het album wel een traditioneel roots cachet mee. Folky songs over alcoholisme , een Ierse begrafenis en droefheid zullen je humeur niet opkrikken. Is het daarom een slecht album? Absoluut niet. Misschien een beetje saai, doch twee luisterbeurten lijkt ook hier weer te weinig. Opener ‘As a matter of Fact’ is nochtans een schot in de roos met zuiver akoestische gitaar en een duidelijke contrabass. David Steinhart zingt als een echte folky. Wanneer dan nog een viool wordt toegevoegd (in ‘Burn Clean’) wordt de gevoelige snaar geraakt. Liefhebbers van Bob Dylan zullen dit zeker pruimen. Melancholie ten top in ‘Slide into Sadness’ en ‘Statistically Speaking’. Ondertussen is het verder zoeken naar die ene highlight op het album. En dat zou wel eens ‘Pitch Black’ kunnen zijn, mooi uitgebalanceerd tussen gitaar en zang, met veel rust en wat jazzy akoestische gitaar. ‘Vast Divide’ gaat in up-tempo helemaal de jazzy americana toer op, zowel in gitaar als het borstelwerk op drums. Inhoudelijk is de song verbonden met ‘Your Irish Funeral’, de begrafenis van een vriend in Indiana die heel wat emoties opriep. En wordt duidelijk dat David Steinhart echt kan zingen. Is dit dus een goed album? Natuurlijk, folksongs uit het leven gegrepen en emotioneel vertolkt, wat wil je meer? Het album verschijnt op 7 augustus 2020 op Stonegarden Records.

Line-up:
David Steinhart (Acoustic Guitar, Vocals)
P.A. Nelson (Ac. Guitar, Vocals)
Jeff Steinhart (Upright Bass)

Marino Serdons

Foto

You’re not gonna laugh with this folk album, but you will certainly be touched by the emotional load in the songs.

Ammar 808: Global Control/Invisible Invasion

7/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Marivere Gati
Ey Paavi
Mahaganapatim
Duryodhana
Geeta Duniki
Arisothari Yen Devi
Pahi Jagajjanani
Summa Solattumaa

Website Artiest:
Ammar 808
Glitterbeat Records

Tribal drums, dreunende bass en futuristische electronics vormen een unieke mix in de handen van producer Sofyann Ben Youssef. Een Brusselaar die in 2018 debuteerde onder Ammar 808 met het album Maghreb United, een bewerking van oude Noord-Afrikaanse muziek. Een revelatie!
Voor de opnames van Global Control/Invisible Invasion trok Youssef naar de Paul Jacob Studio van Chennai in India. Opener ‘Marivere Gati’ is al onmiddellijk een eerbetoon aan de goddelijke Meenashi. Atheïsten, loop nu niet weg, want de muziek is overheerlijk opzwepend en bevreemdend.
Ook ‘Duryodhana’ haalt het oergevoel boven en laat je niet onberoerd achter. Het zouden zelfs oorlogsdrums kunnen voorstellen. Dat alles geproduceerd op een Roland TR 808 drumcomputer…vandaar Ammar 808. Onbekende Indische instrumenten creëren de typische sfeer van het mooie Aziatische subcontinent. Daarnaast doet Youssef beroep op de bekende (in film- en jazzwereld) Indische zangeres/singer-songwriter Susha die je ongelooflijk verleidelijk betovert met haar bezwerende zangtechniek. Een andere wereld opent voor je oren en ogen: electronic world music om te dansen of gedrogeerd/gehypnotiseerd weg te zinken. Een onzichtbare invasie van je brein! Uit op Glitterbeat Records.

Line-up:
Ammar 808 (Electronics)
Susha (Vocals)
Sunil (Kanjira & Thavil)
Kali Dass (Vocals)
K.L. Sreeram (Vocals & Flute)
Yogeswaran Minickam (Vocals)
Visveswaran (Flute)
Bhavani Prasad (Veena)
K.V. Balakrishnan (Mridangam)
Paul Jacob (Guitar)

Marino Serdons

Foto

Enjoy, dance or submerge in the beats of Ammar 808: trance in electronic Indian style. Really enchantingly.

Hardrock Gunter: Bouncing, Rocking And Rolling 1950 – 1962

6/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Hij mag misschien niet zo bekend zijn, maar feit is wel dat Hardrock Gunter een getalenteerd zanger, songschrijver en gitarist was. In 1925 geboren in Birmingham, Alabama als Sidney Louis Gunter Jr. vormde hij met The Hoot Owl Ramblers zijn eerste band, waarin hij als Goofy Sid als frontman fungeerde. Toen hij gevraagd werd om toe te treden tot Wilson’s countryswing band The Golden River Boys, veranderde hij zijn artiestennaam in Hardrock Gunter. In 1941 splitte de band omdat sommige leden door het Amerikaans leger werden opgeroepen. Twee jaren later vervoegde ook Gunter de US Army. Nadat ze hun dienstplicht vervuld hadden, vormden Gunter en Wilson opnieuw The Golden River Boys. In 1948 trad Gunter uit de groep, maar bleef hij wel hun manager en boekingsagent. Vanaf dan ging hij solo en in 1950 bracht hij op het lokale Bama label ‘Birmingham Bounce’ uit, dat een maand later op de eerste plaats piekte in de country chart. Later zou hij aan de slag gaan bij een radiostation in Birmingham. De programmadirecteur daar was een schoonbroer van Sam Phillips. Sam vroeg Gunter om opnames te maken voor Sun, maar omwille van de hoge werkdruk besloot Gunter om enkele van zijn nummers aan Sam te bezorgen. Eén van die nummers, ‘Gonna Dance All Night’ verscheen in 1954 op Phillips’ Sun label. Het was acht releases voor Presley’s debuut ‘That’s All Right’. In de jaren ’60 zei Gunter de muziek vaarwel en stapte hij in de verzekeringssector. Je kan een artiest uit de muziek halen, maar niet de muziek uit de artiest, zoals ook bij Gunter zou blijken. In de jaren ’90 was hij vaak te zien op internationale rockabilly en rock-‘n-roll festivals. Op 15 maart 2013 overleed Hardrock Gunter op 88 jarige leeftijd.
Het Jasmine label brengt op deze 32 tracks tellende compilatie een mooi eerbetoon aan deze getalenteerde artiest. Rockabilly, rock-‘n-roll, country en hillbilly zijn steeds in de nummers terug te vinden. De meeste songs zijn van Gunters hand en laten een super songsmid horen, die naast bezitter van een prachtige stem, ook een begenadigd gitarist was.

Lambert Smits

Foto

The Jasmine label pays a nice tribute to this talented artist on this 32 track compilation. Rockabilly, rock 'n' roll, country and hillbilly can always be found in the songs. Most of the songs are from Gunter's hand and show a super songwriter, who in addition to a beautiful voice also was a gifted guitarist.

Intelligent Music Project IV & V

5/8/2020

Foto

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Intelligent Music Project IV - Sorcery Inside
Yesterdays That Mattered
Every Morning
As If
No One Falls Behind
Viva
Looking For The Feeling
Night’s Calling
Slipping Away
Light
Granted
Life Lingers
Love

Ingtelligent Music Project V – Life Motion

A Kind Of Real Life
Don’t Let Them Win
Where I Belong
Letting Me In
We Keep On Running
By The Side Of The Minute
Run Away
The Final Act
Reflecting
Every Time
Rising
The Things In Your Mind

Website Artiest:
Intelligent Music Project

De Bulgaar Milen Vabrevski wil naar eigen zeggen de Bulgaarse cultuur internationaal bekend maken. Een raadsel voor mij hoe hij dat zal klaar krijgen in classic rock stijl én met buitenlandse muzikanten?
Feit is dat de composities op deel IV en V in de lijn liggen van zijn vorige brouwsels. Als aantrekkingskracht huurde de producer o.a. drummer Simon Phillips (van Toto) in, liet zanger John Payne (Asia) opdraven naast Ronnie Romero (Rainbow) en Carl Sentance (Nazareth). Opvallend wel de virtuoze bijdrage van gitarist Biser Ivanov; vlotjes met de snaren en een groot Van Halen gehalte. Aan talent dus geen gebrek. In het project heeft elk album haar specifiek thema: met Sorcery Inside gaat Milen Vabrevski op zoek naar de eigen magie en met Life Motion bestudeert hij onze constante evolutie. Ook muzikaal blijkt er een evolutie zich op te dringen. IMP IV kreeg heel wat backing vocals mee die het album zeer ‘Meat Loaf’s paradise by dashboard lights’ maken. Meerstemmigheid en symfonische rock met een flauwe Eurosong uitschieter zoals ‘Viva’. Het wordt pas echt interessant wanneer Biser Ivanov zijn gitaarriffs boven haalt. Gelukkig is ook hij van de partij op IMP V. Hier geen backing vocals, wel intelligente songs die het midden houden tussen hardrock en progrock. Met toch wel een speciale vermelding voor Ivo Stefanov op keyboard. Naar mijn aanvoelen tot nu toe Milen Vabrevski’s beste composities. Te gek om in te gaan op elke song…de albums verdienen om in hun geheel te worden beluisterd. Voor mij echter niet ‘spicy’ genoeg om te blijven boeien. Binnenkort verschijnt afsluiter IMP VI, wat misschien het Bulgaarse raadsel oplost.

Marino Serdons

Foto

After the search in your sorcery mind, you will find an evolution towards ‘Life Motion’. So far his best creation. But it’s still waiting for the Bulgarian influence.

Krononaut

4/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Jena
Mob Kindu
Leaving Alhambra
Location 14
Power Law
Cold Blood
Vision Of The Cross
Wealth Of Nations
Examen
Convocation

Website Artiest:
Leo Abrahams
Martin France

Hoewel ik het dikwijls moeilijk heb met experimentele jazz, haalt de virtuositeit het op mijn vooringenomenheid. Krononaut is het zoveelste project waarin gitarist Leo Abrahams (Brian Eno) een hoofdrol speelt, deze maal in symbiose met drummer Martin France (Evan Parker, Elvis Costello). Verwacht geen eenvoudige structuren of al te mooi afgelijnde melodieën op dit instrumentale album. De tien nummers tasten de grenzen van het ongebreideld improviseren af. Cinematic met de sfeerbepalende sounds en de uitdagende ritmes, inventief en virtuoos, en zelfs genietbaar. Jawel! Elke compositie lijkt losjes uit de pols te vloeien doch zit eigenlijk heel artistiek, gekunsteld, in elkaar. De solo bijdragen van Arve Henriksen op trompet (‘Jena’,‘Wealth Of Nations’) of Matana Roberts (‘Examen’) op sax zullen bij menige jazz liefhebber kippenvel veroorzaken.
Een moeilijk doch uitzonderlijk boeiend album dat meermaals aandacht vraagt voor haar gedetailleerdheid. Open het experiment in jezelf en treedt binnen in “The Fourth World” van dit ensemble. Verkrijgbaar vanaf 4 september 2020 of pre-order bij Xango Music

Line-up:
Martin France (Drums)
Leo Abrahams (Guitar)
Tim Harries (Bass on 2-4-5-6-8)
Shahzad Ismaily (Bass on 1-3-7-9)
Arve Henriksen (Trumpet on 1-3-6-7)
Matana Roberts (Sax on 8-9-10)

Marino Serdons

Foto

Cinematic sounds, difficult but intriguing arrangements, with strong contributions on sax and trumpet. Just give it a try and get goosebumps!

SOLEX: SMOOTH RIDE

3/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Smooth Ride
Make Yourself at Home
Droptop
4U
Summer Drive
Can’t Compare
Still in Love
Scenic Route
Time Alone
Revival
Can U Believe?
Evening Breeze
Step with Me
Homecoming
Evolution
Selah

Website Artiest
SOLEX

Zes jaar geleden besprak ik hier de cd ‘Smooth Soul’ van de Amerikaan Solomon Edmond. Als kind werd Solomon Edmond uit Bridgeport, Connecticut al vroeg aan muziek blootgesteld. Op zijn vijftiende begon hij basgitaar te spelen met zijn familie in een gospelkwartet. Maar zijn passie lag bij het keyboard. In 1977 verhuisde hij naar Atlanta, Georgia, waar hij een graad in grafisch design wou behalen, maar hij werd dodelijk ziek en moest afhaken. Hij verloor een deel van zijn longen, klieren en het zicht uit zijn linkeroog. Maar zijn geloof in God gaf hem het gebruik van klieren terug. In 2007 bracht hij ‘Together Again’ uit, een soulvolle compilatie van jazz en gospel met Latin en R&B. Sindsdien heeft hij 6 albums op zijn actief, en enkele nummer 1 hits in de UK. Geïnspireerd door artiesten zoals Earth, Wind & Fire en George Duke brengt hij een mengeling van gospel, jazz, neo-soul, R&B en funk. Zijn nieuwste album bevat 16 tracks, die hij allemaal zelf componeerde, arrangeerde, masterde en produceerde. Bovendien zingt hij bijna alle vocalen zelf, en bespeelt bijna alle instrumenten zelf. Hij zegt dat met zijn auto rijden al een tijdje zijn verslaving is, met uiteraard muziek op de achtergrond. Stap dus in en geniet van deze ‘Smooth Ride’, meteen de eerste track, in een relaxte sfeer. De ballade ‘Make Yourself at Home’ volgt, en in ‘Droptop’ meen ik hints van ‘Aquarius’ te herkennen. Verderop staat ‘Time Alone’, weer zo relaxte track, gevolgd door ballade ‘Revival’. ‘Can U Believe?’ wordt ingezongen door Rainey Harris, waarna we ons rustig laten meedrijven op ‘Evening Breeze’. En op ‘Homecoming’ komt de basgitaar van Ace Livingston naar voren. Een leuke ontspannende trip die je samen met Solex kan beleven!

Patrick Van de Wiele

Foto

This is a nice road trip that you can relive with the relaxed music of Solex, a mixture of gospel, jazz, neo-soul, R&B and funk.

Greyhounds: Primates

3/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Tune In
Stay Here Tonight
People In The Park
Nobody’s Judging
Pick Up The Phone
Bet It All On Love
Primates
Long Goodbye
This I Know
Omon’i

Website Artiest:
Greyhounds

Terug van nooit weggeweest, soulmusic doch in een 21ste eeuw canvas gestoken door het duo Anthony Farrell en Andrew Trube. Beide heren ‘tunen’ al sinds de eeuwwisseling (wat klinkt dat oud) vanuit thuisbasis Austin Texas onder de naam Greyhounds. Het nieuwe album Primates werd deze maal onder handen genomen door de befaamde producer Steve Berlin, bekend voor zijn werk met Los Lobos en Deer Tick. Niet verwonderlijk dat er dan ook wat Mezcal (sterke drank op basis van agave) door de kelen vloeide om de tien songs vlotter te stroomlijnen. Al bij de opener ‘Tune In’ hoor je de invloed van de sixties soul, schitterend begeleid op keys door Anthony Farrell. Het hele album ademt wel die vervlogen gloriejaren waar heerlijk op gedanst werd. Aarzel niet om je benen en lijf in bochten te wringen terwijl je bijdraagt aan de backing vocals op ‘People In The Park’. Andrew Trube’s gitaarwerk drijft in een perfect ritme met het slagwerk van John Speice (‘Pick Up the Phone’). Pianotunes als intro en bottom line in de titelsong ‘Primates’, een song die hakkerig in de oren klinkt en wat teleurstelt. Gelukkig tapt het duo ook even uit het slow funk repertorium met ‘This I Know’. Helemaal country wordt het met ‘Omon’i’ waarin het woestijnzand onder de hoeven van cowboy Sam Greyhorse opwaait. Zul je in de teksten na verloop van tijd het intelligente sociaal engagement van de Greyhounds wel ontdekken, zelf val ik toch vooral voor de aanstekelijke arrangementen. Het album verscheen bij Nine Mile Records zowel op vinylgroef als cdschijf.

Line-up:
Anthony Farrell (Keys, Vocals)
Andrew Trube (Guitars, Vocals)

John Speice (Drums, Percussion)
Steve Berlin (Producer)

Marino Serdons

Foto

Warm and soulful album from Texas based duo Greyhounds. Modern soultunes, incredible vocals and engaged lyrics: ingredients to dance and melt away at the same time.

Otis Blackwell: I Sing ‘Em And I Write ‘Em

3/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Wake Up Fool
Fool That I Be
Number 000
Please Help Me Find My Way Home
Tears! Tears! Tears!
Daddy Rollin’ Stone
On That Power Line
Don’t Know How I Loved You
I’m Travellin’ On
You’re My Love
Go Away Mr. Blues
Bartender, Fill It Up Again!
My Josephine
Ain’t Got No Time
I’m Comin’ Back Baby
Nobody Met The Train
I’m Standing At The Doorway To Your Heart
Oh! What A Babe
Here Am I
My Poor Broken Heart
Oh! What A Wonderful Time
You Move Me, Baby
Let The Daddy Hold You
It’s Love And It’s Real
Don’t Take My Word (Take My Heart)
When You’re Around
What A Coincidence
Turtle Dove
Make Ready For Love
Don’t Run Away

De kans is reëel dat u de naam Otis Blackwell niet onmiddellijk kan linken aan een bekend nummer. Maar als ik u zeg dat hij de componist was van o.a. Jerry Lewis’ ‘Great Balls Of Fire’ en ‘Breathless’, Presley’s ‘Don’t Be Cruel’, ‘All Shook Up’ en ‘Return To Sender’, dan fronst u misschien wel even de wenkbrauwen. Dat Otis Blackwell behoorde tot de architecten van de rock-‘n-roll, is een feit. Blackwell, geboren in 1931, maakte als rhythm & blues zanger in 1953 naam met het door hem gepende ‘Daddy Rolling Stone’, later nog gecoverd door The Who en The Blasters. Maar eerder had Blackwell reeds opnames gemaakt voor het RCA Victor label, echter zonder enige vorm van succes. Daarna tekende hij bij het Jay Dee label. Vanaf 1955 nam het songschrijven echter een groot deel van zijn tijd in beslag en werd hij bovendien een belangrijk songleverancier voor Elvis, die tot pakweg 1962 Otis’ pennenvruchten opnam. Wat echter niet zo bekend is en eigenlijk jammer is, is dat Blackwell zelf ook een aantal prachtige nummers opnam voor o.a. Atlantic. Rhythm & blues, rock-‘n-roll, blues en soulblues die spijtig genoeg niet de erkenning en bekendheid kregen die ze verdienden. Hopelijk komt daar nu verandering in met deze door Jasmine uitgebrachte compilatie. In maar liefst 30 sublieme nummers laat Otis zijn talent als artiest en songschrijver de vrije loop. Stuk voor stuk zijn het, tussen 1952 en 1958 opgenomen juweeltjes.
In de jaren ’80 trok Blackwell op met de Indieband The Smithereens, met wie hij voor zijn eigen label, twee albums inblikte. Otis overleed aan een hartaanval in Nashville in 2002.
Deze ‘I Sing ‘Em And I Write ‘Em’ mag zeker als een klassiek te koesteren rhythm & blues album beschouwd worden.

Lambert Smits

Foto

There is a real chance that you cannot immediately link the name Otis Blackwell to a known song. But if I tell you that he was the composer of Jerry Lewis' ‘Great Balls Of Fire’ and ‘Breathless’, ‘Presley's ‘Don't Be Cruel’, ‘All Shook Up’ and ‘Return To Sender’, you're frowning maybe even the eyebrows. It is a fact that Otis Blackwell was one of the architects of rock and roll. Blackwell, born in 1931, made his name as a rhythm & blues singer in 1953 with the self penned ‘Daddy Rolling Stone’, later covered by The Who and The Blasters.
Otis unleashes on this compilation, his talent as an artist and songwriter in no fewer than 30 sublime songs. All of them are gems, recorded between 1952 and 1958. Highly recommended!

Lara Taubman: Revelation

1/8/2020

Foto

DETAIL ALBUM

Tracks:

Sound Of Heartbreak
Desert Boy
The Conversation
Heartbreak Garden
Hookup
Cold Side Of Spring
Akureyri
Snakes In The Snow
Revelation

Website Artiest:
Lara Taubman

Revelation van de New Yorkse singer-songwriter Lara Taubman zou wel eens het album van het jaar kunnen worden. Krachtige emotionele songs die haar inspiratie halen uit Leonard Cohen en doen verlangen naar een tweede Joni Mitchell. In een vroeger leven visual arts writer/curator en nu na vier jaren voldoende materiaal om een eerste album te vullen. Een openbaring voor haar én voor ons. Haar folksongs kleuren met viool, lapsteel of een Hammond orgel, dankzij de grote Hugh Christopher Brown. Haar hoge zang zit vol emotie en langgerekte noten. De eerste vier songs zinderen van gevoeligheid, en vormen een perfecte inleiding naar het zwoele ‘Hookup’. Verslavend album al na 5 songs (en enkele luisterbeurten). ‘Cold Side Of Spring’ is dan weer een typische americana/alt country song (het enige zwakke nummer als je het mij vraagt)….en Akureyri zweeft als een melancholische ballad naar de folksong ‘Snakes In The Snow’. Dit laatste in de folkstijl van de Engelse Shirley Collins (die op haar 85ste trouwens een nieuw album uit heeft) met wat dulcimer, onheilspellende strings en een rootsy logdrum. Om heel breekbaar op akoestische gitaar te eindigen met ‘Revelation’. Voorwaar een schitterend folkalbum, uit op Wolfe Island Records en in Europa verkrijgbaar via Continental Record Service (CRS). Zeer aanbevolen!

Line-up:
Lara Taubman (Vocals, Acoustic Guitar, Dulcimer)

Guests:
Hugh Christopher Brown (Piano, Hammond Organ, Keys)
James Abrams (Violin)
Joey Wright (Mandolin, Electric Guitar)
Burke Carroll (Pedal Steel)
Pete Bowers (Log Drum, Drums)
…And a few others of course.

Marino Serdons

Foto

Extremely beautiful folkalbum. Hearttaking and heartbreaking songs, timeless and effortless. Just lovely!!