Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Mike Freeman ZonaVibe: Venetian Blinds

3/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

House of Vibes
Mister Snacky
Bobby Land
Those Venetian Blinds
Clutch the Hutch
Mambo Kings
What’s up with this Moon
Night Crawlers
Fancy Free
Qué Tal Tio (What’s Up Uncle)

Website Artiest
Mike Freeman

Vibrafonist en componist Mike Freeman maakt al meer dan drie decennia deel uit van de New Yorkse jazzscène. Hij trad zowel in de USA, als in Europa, op de Azoren, Caraïben en in Zuid-Amerika op. Zijn zeven albums (met daarop jazz, Latin jazz, salsa, Braziliaans, fusion, en R&B) leverden hem internationale erkenning op. Zijn nieuwste project is een eerbetoon aan Tito Puente en Bobby Hutcherson. Mike komt uit Omaha, Nebraska en begon op vijfjarige leeftijd drums te leren. Acht jaar later ging hij professioneel, maar het jaar daarvoor had hij de vibrafoon ontdekt, en op zijn vijftiende was hij percussionist bij de Omaha Symphony. Mike studeerde in 1981 af aan de DePaul University met een Bachelor of Music compositie. Vier van de tracks op het nieuwe album zijn opgedragen aan Tito Puente, nl. de titeltrack, ‘Mambo Kings’, ‘Night Crawlers’ en ‘Qué Tal Tio’. Drie zijn dan weer ter ere van Bobby Hutcherson, nl. ‘Clutch the Hutch’, ‘Bobby Land’ en de opener ‘House of Vibes’. De overige tracks zijn een familieaangelegenheid. Mike speelt een mengeling van Latin jazz met swing. Hij wordt bijgetreden door Guido Gonzalez (trompet, Coro), Ian Stewart (bas),Roberto Quintero (conga’s, Guiro, Shakere) en Joel Mateo (drums, Campana). Leuken en swingende Latin jazz!

Patrick Van de Wiele (4)

Nice swinging Latin jazz, dedicated to Tito Puente and Bobby Hutcherson.

Vince Bell: Ojo

3/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Little Poetry
Bads and the Better
Where the Wind Sleeps
The Snake
Oh, Teah
If You Walk Away
I Don’t Wanna Hear It
Gypsy
Give Chance a Chance
Ojo
Nothing At All

Website Artiest
Vince Bell

Uit Houston, Texas komt singer-songwriter Vince Bell. Bob Neuwirth produceerde zijn doorbraakalbum ‘Phoenix’ in 1974. Acht jaar later was Vince een album aan het opnemen in Austin, toen een dronken chauffeur hem aanreed. Zijn verwondingen waren zo ernstig, dat de krant als voor dood betittelde. Het album zou nooit uitgebracht worden. Na een maand in coma, begon de zware revalidatie, die tien jaar zou duren. Pas in 2004 kwam er weer een album op de markt. De Franse componist, Renaud-Gabriel Pion leverde wat muziek, uitvoerende producenten Sarah Wrightson en Charles Blaichman kwamen erbij en huurden een studio in New York. Ze verzamelden een eclectische groep muzikanten om Vince zijn poëzie bij te treden. Flamenco meestergitarist Pedro Cortes, percussionist Valerie Dee Naranjo uit de SNL band, jazzbassist Ratzo B. Harris, keyboardspeler Rob Schwimmer, fluitist Robert Dick, pianist/klarinettist Renaud-Gabriel Pion en strijker David Mansfield waren present tijdens de sessies. Daarnaast bespeelde Satoshi Takeishi drums en percussie op 4 tracks. Americana zangeres Laura Cantrell is samen met Vince te horen op 3 selecties. En Bob Neuwirth produceerde opnieuw, samen met Dave Soldier en Patrick Derivaz. Het resultaat is een mengeling van avant-garde, jazz en Americana. Vince zijn diepe stem en gedichten drijven op een droomachtige muzikale ondergrond.

Patrick Van de Wiele (3½)

Vince’s deep voice and poetry float on a dreamlike musical underground.

Little Victor: Deluxe Lo-Fi

3/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

My Mind
Graveyard Boogie
I Done Got Tired
This Letter
Slow Down Baby
What Kind Of Girl Are You
Some Ole Day
I Wanna Make You Mine
Too Late Baby
Rocks
So Blue
What’s The Matter Now
Gambler’s Boogie
Chicago Moan Blues
Rockin’ Daddy
Country Boy

Website Artiest
Little Victor

Little Victor heeft naast het samenstellen van de schitterende Koko-Mojo Serie, toch nog voldoende tijd vrij om een eigen album in te blikken. Dat album is ‘Deluxe Lo-Fi’ geworden. Naar eigen zeggen is ‘Lo-Fi’ het nieuwe ‘Hi-Fi’. De meerdere awards winnende gitarist, mondharmonicaspeler, singer/songwriter en producer Little Victor, gaat op dit album op zoek naar alle mogelijke schakeringen van de ‘Lo-Fi’ sound. Dat doet hij aan de hand van een aantal eigen nummers en enkele covers. Voor de muzikale omkadering doet hij beroep op een keurkorps van muzikanten, waaronder The Downhome Kings, Kim Wilson, Steve Lucky, Carl Sonny Leyland, Jo’ Buddy, Big Jon Atkinson, Brent Harding en Tomi Leino. Niet van de minsten dus! Laat ons maar meteen klare taal spreken……dit album is Little Victor’s meesterwerk. ‘Hi-Fi’ mag dan wel algemeen gezien worden als de standaard, maar vaak gaat ook de ziel van de muziek hierbij verloren, door een steriel, artificieel gecreëerd geluid. Een genre dat vaak door dit euvel gekweld wordt, is de blues. ‘Mono’ mag dan reeds een alternatief zijn, maar Little Victor groef dieper en tastte de grenzen van ‘Lo-Fi’ af. Dat resulteert in een authentiek, eerlijk en rauw klinkende sound. Een sound die nog aantrekkelijker wordt door Victor’s vaak overmatig gebruik van tremolo en distortion, alsook door het gebruik van oude microfoons en door de opnames via magnetische tape te laten verlopen. Bovendien stemde hij zijn gitaar ook lager. Veel gitaristen zullen bij dit alles de wenkbrauwen fronsen, maar wees ervan overtuigd, dit album baadt in een superieure sfeer en dito geluid. De songs, een mix van eigen werk en enkele covers van Tampa Red, Muddy Waters en Willie Dixon matchen fantastisch met de gebruikte ‘Lo-Fi’. Shuffles, slowblues en rockin’ blues serveert Little Victor hier op een uitermate smakelijke wijze. Of het nu het naar Hound Dog Taylor knipogende ‘Slow Down Baby’, het met dezelfde rauwe slide opgesmukte ‘Rocks’, het rockende ‘What’s The Matter Now’ of het met een in topvorm verkerende Kim Wilson in afsluiter ‘Country Boy’ betreft, hier wordt met hart en ziel gemusiceerd. Super album!

Lambert Smits (5)

Without doubt, this album is Little Victor's masterpiece. The use of 'Lo-Fi' results in an authentic, honest and raw sound, as blues should sound. Unanimous as we are with Little Victor, we hope that 'Lo-Fi' will become the new 'Hi-Fi'. This album must be in the collection of every true blues fan!

Johnny & The Headhunters: That’s All I Need

3/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

That's All I Need
Body and Fender Man
Chicken House
Rock Em Dead
Shake Your Money Maker
Ace of Spades
Watch and Chain
All My Whole Life
Collins Mambo

Website Artiest
Johnny & The Headhunters

Als jong en aanstormend talent begon Johnny op zesjarige leeftijd met het spelen van gitaar. Hij studeerde aan de universiteit van Miami, waar hij een graad in psychologie behaalde. Maar zijn echte focus lag zowaar op de blues. Hij ontmoette al snel Bruce Ewan, mondharmonicaspeler en broer van blues man Bobby Radcliff. Het duo luisterde veel naar de platen die Bruce op mysterieuze wijze van zijn broer had geconfisqueerd. Bobby ‘Blue’ Bland, Otis Rush, Little Milton, Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Guitar Slim, T-Bone Walker, The Meters, en natuurlijk de legendarische Magic Sam knalden er regelmatig door de woofer. Tijdens een van zijn vele reizen raakte Johnny dan bevriend met mondharmonicaspeler Larry Wise.
Larry toerden met divers blues artiesten en introduceerde Johnny aan Louisiana Red.
Het trio richtte de band Nobody’s Children op en begonnen aan een wervelwind-tour doorheen de VS en Canada. Met hits zoals ‘Red’s Dream’ en ‘Sweet Bloodcall’ stelde Louisiana Red, Johnny in staat om met veel andere blues-meesters te spelen. Nobody's Children speelde op heel wat festivals en deelde het podium met grootheden als Lightnin 'Hopkins, Big Mama Thornton, Memphis Slim, Nina Simone, Taj Mahal, Duke Robillard, Sonny Terry en Brownie McGhee, Albert Collins, Albert King, Big Moose Walker ( Earl Hooker's pianist), Muddy Waters, Big Walter, Pinetop Perkins, Luther Allison om er maar enkele te noemen. Johnny werkte zelfs een tijdje aan de zijde bij Sunnyland Slim, Legendary Chicago pianist en bandlid van Muddy Waters Band. Toen hij in 1982 thuiskwam, werd hij gevraagd om de gitarist te vervangen in de band The Excellos, die Steve Guyger in Philadelphia was begonnen. En toen ging het plots hard voor Johnny. Hij verhuisde terug naar Washington DC om er de band Johnny and The Headhunters te vormen. Het album ‘That’s All INeed’ is de achtste release en omvat tien knappe tracks. De swampy en bleusy titeltrack mag de dans openen. In het nummer, dat toehoort aan Magic Sam, bezweert Johnny ook de tremologitaarsound die ook Samuel ‘Magic Sam’ Maghett wereldberoemd maakte. Bobby ‘Blue’ Bland’s ‘Lead On Me’ is, naast Johnny gitaarriffs, verder ingekleurd door Tam Sullivan weelderige pianoarrangement. ‘Body And Fender Man,' oorspronkelijk geschreven door Doc Pomus en Duke Robillard voor Baton Rouge soulzanger Johnny Adams, is een lekker funky chapiter. Van de smooth song ‘Chicken House’ gaat het gezwind naar ‘Rock ‘em Dead’ van Lowell Fulson en Elmore James’ ‘Shake Your Money Maker’. Johnny brengt een knap eerbetoon aan Link Wray met diens surfgitaarrocker ‘Ace Of Spades’. In ‘Watch and Chain’ mag speciale gastvocalist Liz Springer, van de veelgeprezen Washington D.C. blues band Built 4 Comfort, ons verrassen. In de tweede Magic Sam cover, de klassieke Chicago blues shuffle 'All My Whole Life', toont Johnny zijn gitaarvaardigheden en is de ritmesectie een constante voor de beukende sound. Het nummer ‘Collins Mambo’ is een energieke instrumentale afsluiter die net als Albert Collins tunes weelderig tiert op zijn Ice-picking-gitaarstijl.

Philip Verhaege (5)

Johnny & The Headhunters…! Well, what a great release is ‘That’s All I Need’.
That is indeed all that we need. A famous rhythm section, handsome vocals and great guitar playing. What else do you need!

Piquet: De Meute

3/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Kantdans
Icataurus
Mijn(en)
Laatste Indruk
King Kong
L*B
Stilleven
Tijdsdruk
De Meute

Website Artiest
Piquet
https://piquet.bandcamp.com/

Eindelijk is de band rond de koppige Lien Moris geslaagd in de release van een volwaardig debuutalbum. Enkele jaren geleden, tijdens Limbomania, werd deze creatieve dame al opgemekrt met het nummer ‘Parkiet’. Het heeft echter tot dit voorjaar geduurd alvorens ‘De Meute’ het licht zag. Negen experimentele songs uit haar bizarre geest met een rijkelijke muzikale begeleiding van elektronica tot viool (‘Mijn(en)’). Het album verscheen reeds in april maar kreeg onvoldoende aandacht in de media. Onterecht, want ‘De Meute’ is een schitterend uiting van eigenzinnigheid die uiteindelijk kan leiden tot vernieuwing. Alle nummers op ‘De Meute’ blinken uit van originaliteit, in tekst, zang, intro,…Kleurrijk en klankrijk. Een vitter die er wat eighties in terugvindt. Op de platenhoes (ja, ook verkrijgbaar op vinyl) prijkt een popachtige ‘Lien’ als een zoekende gezeten op een panter. Onschuldig en toch dwars. Zelf zingt ze steeds in het Nederlands, zonder nadruk te leggen op verstaanbaarheid. Haar zang en melodielijnen zwalpen heerlijk onder strakke ritmes, doorspekt met muzikale spitsvondigheid. Een streling voor het oor!

Line-up:
Lien Moris
Senne Driesen
Mattias Jonniaux
Jess Jacob
Yasmien Pieters

Marino Serdons (4)

From Belgium, with creative love: Piquet succeeded to combine the Dutch language smoothly with experimental music. Breaking all conventions must be encouraged!

Crystal & Runnin’ Wild: The Midnight Creature

2/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Midnight Creature
Deadly Day
Set Me Free
Recipe For Agony
Jezebel
Wish You Misery
Little By Little
I Love My Monsters
333
Take Me Home
Nobody Loves You
Can’t Tame Me
The Cat

Website Artiest
Crystal & Runnin’ Wild

Wij herinneren het ons nog als de dag van gisteren, de eerste stappen die Crystal in de muziekbusiness zette. Nog een beetje schuchter klom ze op het podium, maar dat ze talent had en het ver zou brengen, stond toen reeds als de klassieke paal boven water. Haar debuutalbum ‘Good Taste In Bad Friends’ loste de verwachtingen moeiteloos in. Met haar opvolger ‘The Midnight Creature’ gaat ze nog een stap verder en ontpopt ze zich als een ‘real rockabillychick’ die niet aan één genre vastzit. Ook nu wordt Crystal op gitaar gebackt door papa Patrick Ouchéne, terwijl Jack O’Roonie en Johnny Trash zich respectievelijk over de bas en drums en percussie ontfermen. Drie super getalenteerde muzikanten die hun sporen reeds ruimschoots verdienden. Samen met papa Patrick en Johnny schreef Crystal een groot aantal van de nummers. Nummers die ze aanvulde met enkele goed gekozen covers. Starten doet ze nog met de min of meer klassieke rockabilly titeltrack, maar daarna verbreedt ze ook haar muzikale horizon. Na een knappe intro op staande bas, barst het van leuke tempowisselingen voorziene ‘Set Me Free’ los. Nog iets meer buiten de lijntjes kleurt ze met succes op ‘I Love My Monsters’ van The Voronas. Wat ze nog meer in haar mars heeft, laat ze vaudevillerockabilly gewijs horen in ‘333’, een knaller van een song, zonder meer dé topper van het album. Subliem! Iets meer richting psychobilly verschuift Crystal daarna in ‘Take Me Home’. Maar ook klassiekers kan ze naar haar hand zetten. Live mochten we het haar reeds dikwijls horen brengen, gelukkig staat het ook op dit album en dan hebben we het over Frankie Lane’s ‘Jezebel’ inclusief Patricks knap gitaarwerk.
Sinds haar aantreden heeft Crystal een serieuze groei doorgemaakt. ‘The Midnight Creature’ portretteert Crystal & Runnin’ Wild als een band die verder kijkt dan de klassieke rockabilly en dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Lambert Smits (4 ½)

Fantastic album from a Belgian band with front lady Crystal Dawn, who shows rockabilly in various forms, mixed or not. Beautiful album!

Vince And The Sun Boppers: By Request

2/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Bye To The City
One Day
Don’t Leave Me (Just Love Me)
Ransom Of Love
Garden Of Roses
King Of Fools
Rock Along With Me
Wait A Minute Baby
Heartbeats
The One To Blame
Why
Your Hand In Mine
Rock My Baby
Long Time Gone

Website Artiest
Vince And The Sun Boppers

Over zijn voorganger ‘Spinnin’ Around’ waren wij laaiend enthousiast. Daarvan kan u zich HIER nogmaals vergewissen. Wat toen een enorme indruk op ons maakte, was de manier waarop deze Italianen die zo specifieke sound van Sam Phillips’ Sun studio wisten te reïncarneren in hun eigen songs. Het album smeekte dan ook om meer. Dit is bij Vince Mannino en zijn kompanen niet in dovemans oren gevallen, want op ‘By Request’ slingert hij weer met hoogstaande klasse 14 nieuwe tracks in ons afspeelapparaat. Gelukkig borduren Vince And The Sun Boppers door op het succesvolle ‘Spinnin’ Around’. En toch is het ook weer anders. Dat anders moet gezocht worden in de groei die de band de afgelopen jaren doormaakte. Klonken ze destijds al razend goed, wel nu klinken ze nog beter en vooral professioneler. Het clean klinkend gitaartje is er gelukkig nog steeds, de ritmesectie werkt nog steeds met de precisie van een Zwitsers uurwerk en Vince’s stem baadt nog steeds in die heerlijke retro echo. Zijn klassiekers kent de man op zijn duimpje, maar ze klakkeloos naspelen is te goedkoop. Dan integreert hij gelukkig liever ingrediënten ervan in zijn songs. Ingrediënten die de rockabilly destijds zijn bekendheid bezorgden. Zo drijft rocker ‘Bye To The City’ met succes op een op Johnny Burnette geïnspireerd gitaartje. Maar daar blijft het niet bij. ‘Rock Along With Me’ ‘Heartbeats’ en ‘Rock My Baby’ bevatten een even groot rockgehalte. Een streepje sax kleurt het in onvervalste Haley stijl klinkend ‘Wait A Minute Baby’. Liever een gevoelige ballade? Zet dan de volumeknop tijdens ‘Garden Of Roses’ maar wat verder open. De countryfans worden dan weer op hun wenken bediend met ‘Why’ en het meeslepende ‘Your Hand In Mine’.
‘By Request’ is een mooie verzameling rockers en ballades. Songs die op eentje na allen uit de pen van Vince tevoorschijn kwamen. Net als de nummers uit de fifties de tand des tijds hebben doorstaan, zullen ook de nummers van dit album dat probleemloos doen.

Lambert Smits (5)

After their successful album 'Spinnin’ Around ', Vince And The Sun Boppers again succeed with' By Request '. A mix of real rockers, amazing country and a ballad, all in pure Sun studio style. Should I say more?

Michelle D’Amour & The Love Dealers: Wiggle Room

2/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:
01. Falling Down
02. Sweet Lovin’ Man
03. Wiggle Room
04. Honey On The Side
05. Nothing To No One
06. Let It Slide
07. Been So Long
08. Worthy
09. He Can’t Be Wrong
10. Hard Times

Website artist:
Michelle D’Amour & The Love Dealers

In de liner notes lezen we dat Michele D’Amour een singer-songwriter is die een missie vervult. De in Seattle wonende Michele D'Amour (spreekt uit als Michele De-Moore) heeft nu met ‘Wiggle Room’ een vierde langspeler. Het is het debuut voor haar eigen platenlabel. Uit haar vorige release ‘Lost Nights At The Leopard Lounge’, won één van de nummers een hoofdprijs in de John Lennon Songwriting Competition van 2017. Nu werkte ze samen met het Washington Blues Society Hall of Fame-lid én beroemde gitarist Mark Riley om het album te produceren. De tien nieuwe en originele nummers bevatten D'Amour's powerhouse-vocalen en tonen tevens de talenten van gitarist Jeff Cornell en drummer Dave Delzotto. Keyboardvirtuoos Brian Olendorf en saxofonist Noel Barnes werden voor de gelegenheid toegevoegd aan The Love Dealers.
Met ‘Falling Down’ opent Michelle met een semi-rocksong. En ze vervolgt al snel haar weg in het swingende ‘Sweet Lovin Man’. Seattle blues diva Nora Michaels vergezelt Michelle in het jazzy refrein en geeft een extra facet aan het nummer. Trompettist Greg Lyons begeesterd ons verder in de jazzy lounge-titeltrack. Het funky ‘Honey on the Side’ staat in aangenaam contrast met het jazz begeesterde 'Nothing To No One'. Lyons werd vergezeld door Patrick McDanel’s knappe trombonetunes. Conga virtuoos Angelo Ortiz kruidt het rumba gevoelige ‘Let It Slide’ en in ‘Been So Long’ beult Cornell met zijn gitaarsnaren. En om de diversiteit nog wat meer aan te zwengelen mag de ballade ‘Worthy’, de pianoboogie ‘He Can’t Be Wrong’ en het gospel geënthousiasmeerde ‘Hard Times’ onze missie vervullen.

Philip Verhaege (4 ½)

Michelle D'Amour & The Love Dealers have a great record to promote. The diversity is a great merit in the sultry voice of Michelle ...

Lawrence Lebo: Old School Girl

2/9/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

You've Got a Secret
Old School Girl
Stormy Monday
Stop Shouting Your Business (Remix)
Give Me a Try
Bad to the Core
Happy Anniversary, Baby (Remix)
Stop Shouting Your Business (Remix) [Radio Edit]

Website artist:
Lawrence Lebo

Lawrence Lebo is de dochter van een Sears & Roebuck schoenenverkoper. Ze groeide op in een buitenwijk van Los Angeles, ver weg van de entertainmentindustrie. Toch baande ze zich een weg door in bands te zingen in kleine gritty bars. Als alleen staande moeder geen makkelijke karwei. Maar ze is bekend en geliefd in Los Angeles. Het blad De La Weekly bekroonde haar als ‘Best Blues Singer’ in hun jaarlijkse ‘Best Of LA 2014’. In 1985 werkte Lawrence in een duo-act in een kleine bar op Venice Blvd in Los Angeles. Tijdens haar pauze wandelde ze de straat af op zoek naar een andere bar en ontmoette bassist Denny Croy (Doug MacLeod, Fiona Boyes, Brian Setzer Orchestra, Moon Martin). De bleek al snel de liefde van haar leven te zijn. Een jaar later trouwde het koppelen musiceerde ze samen. Meer dan 30 jaar later zijn ze nog steeds aan het optreden en registreren ze samen heel wat nummers. En dat klinkt zo Old School! Meteen ook de veelzeggende titel van haar zesde album. De zwoele gitaarriffs van Tony Mandracchia en Larry David’s orgeltunes vormen de sound tijdens het nummer ‘You’ve Got A Secret’, de ideale openers. De swingende groove en eega's baslijnen zijn een structurele maatstaf voor de titeltrack. T-Bone Walker’s ‘Stormy Monday’ krijgt een heuse make-over door Sasha Smith’s innemende Hammond orgel B3 en Lebo’s zwoele stemtimbre. Het Zydeco gekruide 'Stop Shouting Your Business' brengt ons naar New Orleans en met ‘Give Me A Try’ plachten we ons richten Memphis en zijn soulstijl te begeven. ‘Bad To Be Core’ heeft dan weer die Texas twang-gitaarriffs. ‘Happy Anniversary, Baby' is een twaalfbar blues ballade, maar in ‘Stop Shouting Your Business’ gaat Carl Byron weer aan de zwier met zijn accordeon. Highly recommended!

Philip Verhaege (4 ½)

Lawrence Lebo is a more than pleasant discovery. What a wonderful voice, what a musical diversity and what a nice backing band ... she is really an 'Old School Girl', but in the positive sense!