Bob Dylan: 1965-1966 – The Bootleg Series – Vol. 12: The Best of The Cutting Edge

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. DISC 1
2. Love Minus Zero/No Limit - Take 2 (1/13/1965) acoustic
3. I’ll Keep It with Mine - Take 1 (1/13/1965) piano demo
4. Bob Dylan’s 115th Dream - Take 2 (1/13/1965) solo acoustic
5. She Belongs to Me - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
6. Subterranean Homesick Blues - Take 1 (1/14/1965) alternate take
7. Outlaw Blues - Take 2 (1/13/1965) alternate take
8. On the Road Again - Take 4 (1/14/1965) alternate take
9. Farewell, Angelina - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
10. If You Gotta Go, Go Now - Take 2 (1/15/1965) alternate take
11. You Don’t Have to Do That - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
12. California - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
13. Mr. Tambourine Man - Take 3 (1/15/1965) with band, incomplete
14. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry - Take 8 (6/15/1965) alternate take
15. Like a Rolling Stone - Take 5 (6/15/1965) rehearsal
16. Like a Rolling Stone - Take 11 (6/16/1965) alternate take
17. Sitting on a Barbed Wire Fence - Take 2 (6/15/1965) unreleased take
18. Medicine Sunday - Take 1 (10/5/1965) early version of Temporary Like Achilles
19. Desolation Row - Take 2 (8/4/1965) piano demo
20. Desolation Row - Take 1 (8/4/1965) alternate take

DISC 2

1. Tombstone Blues - Take 1 (7/29/1965) alternate take
2. Positively 4th Street - Take 5 (7/29/1965) alternate take
3. Can You Please Crawl Out Your Window - Take 1 (7/30/1965) alternate take
4. Just Like Tom Thumb’s Blues - Take 3 (8/2/1965) rehearsal
5. Highway 61 Revisited - Take 3 (8/2/1965) alternate take
6. Queen Jane Approximately - Take 5 (8/2/1965) alternate take
7. Visions of Johanna - Take 5 (11/30/1965) rehearsal
8. She’s Your Lover Now - Take 6 (1/21/1966) rehearsal
9. Lunatic Princess - Take 1 (1/27/1966)
10. Leopard-Skin Pill-Box Hat - Take 8 (2/14/1966) alternate take
11. One of Us Must Know (Sooner or Later) - Take 19 (1/25/1966) alternate take
12. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again - Take 13 (2/17/1966) alternate take
13. Absolutely Sweet Marie - Take 1 (3/7/1966) alternate take
14. Just Like a Woman - Take 4 (3/8/1966) alternate take
15. Pledging My Time - Take 1 (3/8/1966) alternate take
16. I Want You - Take 4 (3/10/1966) alternate take
17. Highway 61 Revisited – Take 7 (8/2/1965) false start

• All tracks previously unreleased except Disc 1, track 2, Biograph; Disc 1, track 8, The Bootleg Series, Volume 1-3.
  

Platenlabel
Legacy Recordings

Labelnummer
888751 24422

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Bob Dylan

Hij heeft nog maar pas een stop gemaakt in Brussel en ook daar was hij ook weer kort van stof wat zijn interactie met het publiek betrof. Gelukkig kunnen we dit niet zeggen van zijn albums, of wat er nog allemaal te beluisteren valt buiten zijn officiële studio-albums.
We zitten momenteel aan deel 12 uit de ‘Bootleg Series’ en dit keer krijgen we nummers te horen uit de periode 1965-1966, dus in een tijdspanne van één jaar krijgen we hier die nummers te horen die we tijdens de vinyldynastie eigenlijk niet te horen kregen. Het gaat om niet uitgebrachte, of afgekeurde versies van nummers die we terugvinden op ‘Bringing It All Back Home’, het legendarische album ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’.
Wat we nu weer te horen krijgen, dat is toch een van die leuke dingen eigen aan het digitale tijdperk. Of toch weer niet?
Dylan hoeven we zeker niet meer voor te stellen, de songsmid, die er nu toch al 74 lentes heeft opzitten en zeker geen onbesproken blad is uit de hedendaagse populaire muziekgeschiedenis, heeft als geen ander bewezen dat hij zijn stiel waardig is.
Op het eerste schijfje vinden we een goede 19 nummers, een bonte verzameling van special takes, try-outs, alternatieve versies, akoestische versies, nummers die hij destijds niet echt helemaal afwerkte maar ook leuke gesprekken tussen de muzikanten de studiocrew. Toen ik dit schijfje doorliep was mijn verbazing groot van songs die ik hier kon beluisteren, versies die soms veel knapper zijn dan wat we origineel op zijn studio-albums terugvonden.
The Walkers Brothers hebben ooit zijn ‘Love Minus Zero’ gecoverd maar ik was echt  verbaast over de kwaliteit van zijn eigen versie hier. We horen John Sebastian (die later zijn weg naar Lovin’ Spoonful zal vinden) op de basgitaar.
Nog zo’n song die het tot in de hitparades bracht, is de hit ‘If You Gotta Go, Go Now’, waarmee Manfred Mann in 1965 scoorde. Als je nu de meester zijn versie hoort, wat hier een tweede alternatieve tryout was, stel ik me de vraag hoe je dit nog beter kunt doen? Nog andere nummers die het vermelden waard zijn waren ‘Mr. Tambourine Man’, een opname met band, maar ook ‘Like A Rolling Stone’ waar we een stuk uit een van de vele proefversies horen maar ook de vijfde try-out, die toch een stuk dichter bij de origineel uitgebrachte versie aanleunt. We horen Al Kooper (op de tweede versie) op orgel en Mike Bloomfield aan de gitaar.
Op het tweede schijfje weer een mengelmoes van diverse nummers die al dan niet in deze vorm ooit het daglicht hebben gezien. We krijgen o.m. de alternatieve versies van ‘Tombstone Blues’, ‘Highway 61 Revisited’ maar het was ook uitkijken naar ‘Just Like A Woman’ (met Robbie Robertson op gitaar en Al Kooper aan het klavier) dat hier op een ander ritme uit de luidsprekers galmt. Neen, geef mij dan maar de versies van Joe Cocker en Manfred Mann die hier toch ook serieus mee wisten te scoren.
Een opmerkelijke song is wel ‘She’s Your Lover Now’, een nummer gemaakt tijdens zijn ‘Blonde On Blonde’ periode maar nooit op het album verscheen. De reden was omdat Dylan dit eigenlijk nooit echt goed had kunnen opnemen gezien de complexiteit van deze song waarin we toch vreemde structuur veranderingen horen. Na een aantal takes en nog steeds niet tevreden over het eindproduct, omwille van diverse muzikale fouten en de daarbij opgehoopte frustraties, besloot Dylan en zijn band om verder te gaan met de productie van dit album zonder dit nummer. Als laatste nummer nog een versie van ‘Highway 61 Revisited’ maar nu met een valse start. Toch leuk dat we dit nog allemaal kunnen meemaken. Veel gelach en een bruuske stop van dit nummer bezegelt deze nieuwe release.
Mogen we 1965 en 1966 beschouwen als Dylan’s meest wilde jaren? Misschien wel, want hij zorgde voor een ware revolutie in de muziekgeschiedenis (hij ruilde zijn akoestische sets voor de elektronische, een feit waar nog vele Dylan-fans niet over te spreken zijn…) en weelderige teksten waar surrealisme en romantiek als een rode draad doorheen liepen.
Of je nu een Dylan-fan van het eerste uur bent of iemand die maar sporadisch naar het werk van Robert Zimmerman luistert, een ding zullen ze beiden moeten doen: de kwaliteit van zijn songs, en de muzikanten die hier hun steentje bijdroegen, daarvoor moet je je hoed toch wel afnemen. Niets anders dan respect tonen... iets waaraan meneer Dylan de laatste jaren niet meer schatplichtig is jegens zijn fans wereldwijd. En dat is misschien het enige minpunt dat we hem kunnen aanwrijven.
Ook werd er veel aandacht besteed aan het inlegboekje waarin we extra informatie vinden en leuke, zeldzame foto’s te zien krijgen.

Alfons Maes (4½)