DETAIL ALBUM

Tracks:

1. I’m The Result Of An Experiment
   
2. Dali’s Dream
3. Hugo
4. Devil’s Jukebox
5. I’ve Been Hearing Voices
6. Zanti Misfits
7. Bitter And Twisted
8. Another Me
9. Catatonic
10. William Bonny’s Trigger Finger
11. Professor Feather
12. Born In The 60s
13. Insulted
14. + 5 bonus tracks

Platenlabel
Sireena Records

Labelnummer
Sir2146

Distributie
Niet gekend

Promo-agent
[email protected]

Website Artiest
Paul Roland

In 1980 pikte radiomaker Luc Janssen de onbekende Paul Roland op vanuit de Engelse countryside. Met barokke instrumenten en lyrisch middeleeuwse teksten stak deze eigenzinnige muziek sterk af tegen de heersende punk en new wave-sound. Nu 35 jaren later worden de originele vinyl-albums Werewolf of London, Cabinet of Curiosities en Happy Families naarstig verzameld als collector’s item. Nog nooit van gehoord? Luister maar eens naar de songs ‘Madame Guillotine’ of het wondermooie ‘Gabrielle’. Ondertussen componeerde Paul Roland nog een aantal boeiende albums (o.a. Duel met het gothic ‘Nosferatu’) en pende ook nog een 40-tal boeken over misdaad en occultisme bij elkaar.
Zijn laatste muzikale creatie kreeg de titel ‘Bitter and Twisted’ mee. Een eclectisch album met invloeden uit psychedelica, garagerock en gothic, maar telkens met Paul Roland’s mystieke stem, de continuïteit in zijn oeuvre bestendigend. De composities zijn zoals altijd heel intrigerend en verrassend in tekst én muziek. Een snijdende viool op de achtergrond, een piano-intro of een orgelintermezzo accentueren de intensiteit van elke song. Hoe langer hoe meer krijg je de indruk dat dit autobiografisch werk betreft : ‘I’m the result of an experiment’ en of hij echt ‘voices’ hoort? Niets is blijkbaar minder waar, de man heeft gewoon een grote verbeelding. Soms ligt de melodielijn in de lijn van de verwachtingen, of wordt er een rifje gepikt uit het verleden, maar elke song blijft op verrassing spelen. Hier kan je niet ongevoelig voor blijven. Los van de verhalende teksten staat elke song op zich en beroert de gevoelige snaar. ‘Zanti Misfits’ roept theatrale demonen op. Titlesong ‘Bitter and Twisted’ teert op een overbekende bluesriff en verwijst naar de muzikale roots. In veel songs grijpt Paul Roland terug naar lang vervlogen melodielijnen, en tracht er een hedendaagse kleedje aan te naaien. Het ene moment swing je van happiness en even later word je meegevoerd naar the bottom of the well.
Waarom is Paul Roland niet bekender? Psychrock with Stories in gothic style ligt niet goed in de markt bij de jeugd, ondanks de muzikale rijkdom. Het is natuurlijk geen dansmuziek. Maar ‘Bitter and Twisted’ wordt absoluut één van mijn favoriete cd’s.
Don’t forget:
1. Surf ook eens naar record label ‘Sireena Records’, bestaat nog maar 15 jaren, maar ze vergaarden al een fantastische catalogus van re-releases en jong talent.
2. Lees ook het recente interview met Paul Roland, weldra op deze site.

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Boats To Build

1. Baton Rouge
   
2. Picasso’s Mandolin
3. How’d You Get This Number
4. Boats To Build
5. Too Much
6. Ramblin’ Jack & Mahan
7. I Don’t Love You Much, Do I
8. Jack Of All Trades
9. Madonna W/Child Ca. 1969
10. Must Be My Baby
    

Dublin Blues

1. Dublin Blues
   
2. Black Diamond Strings
3. Shut Up And Talk To Me
4. Stuff That Works
5. Hank Williams Said It Best
6. The Cape
7. Baby Took A Limo To Memphis
8. Tryin’ To Try
9. Hangin’ Your Life On The Wall
10. The Randall Knife

Platenlabel
Morello Records

Labelnummer
WMRLL 49

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Guy Clark

Hank Williams was zonder twijfel de singer/songwriter die in het naoorlogse Amerika de toon zette voor de countrymuziek. De gouden jaren voor het genre moesten echter nog komen.  Die gouden jaren arriveerden toen artiesten als Willie Nelson, Don Gibson, Buck Owens en Merle Haggard op het toneel verschenen. In de jaren 70 ontstond er een lichting countryzangers, waarvan de muziek werd bestempeld als progressieve country, alternatieve country tot zelfs outlawcountry. Eén van de grote namen uit deze periode is ongetwijfeld de Texaan Guy Clark. Aanvankelijk begonnen als songwriter scoorde hij zijn eerste successen met ‘Waitin’ For A Train’ en ‘L.A. Freeway’ door Jeff Walker And Texas 1947. Andere artiesten die werk van Guy coverden zijn o.a. Bobby Bare en Asleep At The Wheel. Zelf begon Clark pas in 1975 met opnemen. Zijn eerste album heette toepasselijk ‘Old No. 1’. Morello Records bundelt nu op dit schijfje twee albums uit Clarks omvangrijk oeuvre. ‘Boats To Build’ werd in 1992 uitgebracht en ‘Dublin Blues’ dateert uit 1995. Gesteund door uitmuntende muzikanten en met vocale hulp van o.a. Nancy Griffith, Rodney Crowell, Emmylou Harris en Ramblin’ Jack Elliott, valt onmiddellijk het super songschrijvertalent van Clark op. Zijn persoonlijke ervaringen op het vlak van liefde, het leven en de mensen rondom hem, vormen veelal de onderwerpen voor zijn nummers. Een pracht van een lovesong is ‘I Don’t Love You Much, Do I’ waar hij vocaal hulp krijgt van Emmylou Harris. ‘Dublin Blues’ en ‘Baton Rouge’ zijn dan weer muzikale beelden van deze belangrijke plaatsen. Dat Clark niet louter de country omarmt valt te merken op ‘How’d You Get This Number’ en ‘Baby Took A Limo To Memphis’, beide razend knappe downhome bluesnummers. Country met een scheutje swampmusic zijn de grondvesten voor ‘Picasso’s Mandolin’, met een schitterende Sam Bush op de mandoline. Dezelfde ondertoon tref je aan in ‘Too Much’, ‘Jack Of All Trades’ en ‘Hush Up And Talk To Me’. Voor country in de klassieke zin kan je dan weer terecht bij ‘Black Diamond Strings’.
Deze twee albums bevatten ronduit schitterende muziek. Muziek die zowel country, blues als swampblues op meesterlijke wijze doet samensmelten. Formidabele muzikanten en een in goede vorm verkerende Guy Clark doen de rest. Na beluistering van deze schijf weet je waarom Guy Clark de titel ‘master songwriter’ toebedeeld kreeg.

Lambert Smits (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Black Smoke
   
2. Buried Here
3. The Odos
4. A Thousand Daggers
5. Willow Tree
6. Born in Delusion
7. Field Day Part 1
8. Field Day Part 2
9. Familiar Patterns
10. Leaves Leave Me

Platenlabel
Kscope

Labelnummer
Promo CD

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Bruce Soord

Het label Kscope heeft aangekondigd dat op 27 november aanstaande het debuutalbum van Bruce Soord verschijnt, de frontman en drijvende kracht achter de band The Pineapple Thief. Soord richtte die band op in 1999 en sindsdien hebben ze hun sound verfijnd tot één van de meest innovatieve rockbands uit de UK. Hun drie recentste cd’s ‘Someone Here Is Missing’ (2010), ‘All The Wars’ (2012) en ‘Magnolia’ (2014) hebben hun reputatie en fanbasis nog verstevigd. Maar Soord wou al enkele jaren een soloalbum maken, en hij verkent de zachtere, dromerige kant van songwriting hierop, en ging meer akoestisch. Hij herbekeek zijn ganse leven om inspiratie te vinden en groeide op in een klein stadje, dat eens bruiste met vrienden en muziekliefhebbers, maar nu zo goed als dood is. De bars zijn gesloten en onherkenbaar. Deze plaat is dan ook de viering van het verleden, en de songs beschrijven een gevoel van dat verleden dat verloren is. Het album werd de voorbije zomer opgenomen in Soord’s studio en alle 10 tracks werden door hem geschreven en uitgevoerd, samen met Darran Charles (van Godsticks), die bijkomende gitaar speelt. De tracks klinken inderdaad zacht en ietwat melancholisch, neem bvb. ‘Black Smoke’, de opener. ‘The Odos’ is ritmischer, en iets verderop staat ‘Field Day’, dat twee delen beslaat. Een opmerkelijk rustige cd dus, iet wat treurig om het vergane verleden.

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Turn It On!
   
2. A Day In Sri Lanka
3. Mystical Morning
4. Shy (1)
5. Metamorphose
6. The Day We Met
7. Letter To Emerson
8. Special Romance
9. Shy (2)
10. Mountain So High
11. Light Behind The Door
12. A Step Into Your Heart
13. Colors Of Spring
14. Over The Bridge
15. Triumvirat

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
0609224512872

Distributie
CD Baby

Promo-agent
The Creative Service Company

Website Artiest
Uwe Gronau

Dit is de zesde cd die ik van deze Duitse muzikant bespreek, na ‘Midsummer’, ‘Time Rider’, ‘Visions’, ‘Flight 14’ en ‘Thoughts of Tomorrow’. Hij werd geboren en groeide op in het Rijnland, in het noordwesten van Duitsland. Dat was slechts enkele kilometers van de Nederlandse grens, waar tijdens de ‘70 en de ‘80 jazz, rock, pop en soul meer evolutie kenden dan in Duitsland. Uwe zelf begon op zesjarige leeftijd piano te spelen als zoon van een koorleider, dirigent, muziekleraar en pianoleraar. In het begin studeerde hij klassieke muziek, maar al gauw kwam de passie voor jazz en rockartiesten zoals Brian Auger, Keith Emerson, Patrick Moraz en Refugee, en Joe Zawinul en Weather Report opzetten. Later zouden daar nog Supertramp, Jethro Tull, Gilbert ‘O Sullivan, Keith Jarrett, Sting, Peter Gabriel en Dream Theater bijkomen. Op zijn veertiende speelde Uwe al in een reeks groepjes, maar hij coverde nooit een song. Hij bleef origineel werk maken. Eerst zat hij in de band Sternberg, die voor de soundtrack van ‘Don’t Destroy the Rainbow Above Us’ een filmmuziek Award wonnen. Daarna maakte hij met het synthesizer poptrio Fabrique muziek voor de Duitse sciencefictionreeks ‘Orion Space Patrol’. Later kwam hij bij de funky band Pont Neuf, en ging daarna solo. Hij heeft ondertussen dus al heel wat op zijn actief, en speelt voor keyboards, solo piano, synthesizer, orgel, maar ook gitaar, bas, percussie, drums enz. En dat doet hij in verschillende muziekstijlen zoals New Age, space, jazz, progressieve rock, ambient, avant-garde, en pop. “Er is iets speciaals aan ochtenden, de start van een nieuwe dag” zei hij. “Alles is fris en de mogelijkheden liggen voor het grijpen. Dikwijls is alles rustig, voordat de activiteiten starten. Een ochtend kan een mystieke tijd zijn voor contemplatie, meditatie en voorbereiding. Dit album staat ook vol met positieve muziek, die is zoals zonneschijn op een nieuwe dag”. Hij begint opgewekt met ‘Turn It On!’, waarna ‘A Day In Sri Lanka’ begint met geluiden van de jungle, waarna gastdrummer & percussionist Ansgar Ueffink invalt. De inspiratie voor de titeltrack komt voort uit de natuur. ‘Shy’ komt in 2 versies, de eerste piano en akoestische gitaar, en de tweede met drums. ‘Metamorphose’ en ‘Colors of Spring’ zijn twee solo pianostukken. ‘Letter to Emerson’ is zelfs een eerbetoon aan Emerson, Lake & Palmer. En zo heeft Uwe weer voor iedereen wat wils op deze cd.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Infatuation
   
2. I Think I Need The Cash
3. She’s Dangerous
4. Such A Pity
5. Naughty Boy
6. I Know What Her Name Is
7. Keeping My Head Above Water
8. I Suppose
9. Sympathy
10. I Intend To Please
11. Path Through The Forest
12. What A Nice Surprise
13. The Gloria Bosom Show
14. I’ll Keep On Closing My Eyes
15. Looking Down The Glass *
16. The Same Applies To You
17. Teacher
18. Coathanger (Demo Versie #1) *
19. Naughty Boy (Demo Versie #1) *
20. The Session Singer (Demo Versie )
21. The Mule
22. Poor Johnny *
23. Sympathy (Demo Versie ) *
24. I Know What Her Name Is (Demo Versie )
25. Keeping My Head Above Water (Demo Versie )
26. Coathanger (Demo Versie #2)
27. Naughty Boy (Demo Versie #2) *
28. Path Through The Forest (Demo Versie )

* Nooit eerder gereleased!

Platenlabel
Grapefruit Records

Labelnummer
CRSEG031

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen Gevonden

Wanneer je deze cd in handen krijgt springt meteen de naam Clifford T. Ward in ’t oog. Dit is niet verwonderlijk als we weten dat Ward toch een van de voornaamste singer-songwriters uit Groot-Brittannië was want hij overleed reeds op 18 december 2001. Hij is dan ook meer bekend voor zijn solowerk dat toch uit een goede 20 langspelers bestaat. Zijn debuut lanceerde hij in september 1972 en had als titel simpelweg ‘Singer Sonwriter’. Zijn laatste pronkstuk was ‘The Ways Of Love’ uit 2000. Na zijn vroegtijdig overlijden verschenen er nog enkele albums.
Wat we nu krijgen zijn simpelweg de singles en de demo’s die hij samen met zijn band The Secrets uitbracht.
De band uit Worcesterhire (ook toen gekend als Simon’s Secrets) was vooral actief in Swinging Londen en produceerde toch een aantal singles in het pop nugget genre die tijdens de psychedelica dynastie in Londen helaas niet meteen hun weg naar de kassa in de respectievelijke platenwinkels vonden. Spijtige voor hen natuurlijk want deze band had eigenlijk beter verdiend, meer commerciël succes had geen overbodige luxe geweest.
28 nummers uit de periode dat originaliteit nog troef was en als we deze even overlopen horen we toch hier en daar prachtige songs.
Het uptempo ‘I Know What Here Name Is’ kreeg als B-kant ‘Keeping My Head Above Water’ en stilzitten is hier geen optie. ‘Sympathy’ is dan weer zo’n typisch nummer dat als voorbeeld mag gebruikt worden in dit muziekgenre en met ‘I Intend To Please’ gaan we een meer slow tempo kant op. En ‘What A Nice Surprise’ is inderdaad een leuke verrassing. Sterk vocaal en met een leuk verhaaltje behoort dit nummer bij de favorieten. Nog meer poppy geweld volgt met ‘I’l Keep On Closing My Eyes’ en het meer Phil Spector-achtige ‘Looking Down The Glass’.
Bij de demo’s ontdekken we twee verschillende versies van ‘Coathanger’ en waarom de tweede versie nooit is verschenen is me nog steeds een raadsel. Van ‘Naughty Boy’ krijgen we demoversies een en twee. De uitgebrachte versie van ‘Keeping My Head Above Water’ (B-kant klinkt dan weer beter dan de demo die we hier terugvinden.
‘Infatuation’ is misschien wel hun bekendste nummer dat in 1967 werd uitgebracht. CBS gooide er er als B-kant ‘She’s Dangerous’ op.
Wat The Secrets ook opnamen en uitbrachten of niet, het zijn allemaal wondermooie 3-minuten songs waarvan vele nooit het continent hebben bereikt. Deze mooie liedjes hadden ze voornamelijk te danken aan hun songsmid Clifford T. Ward. Hij besloot even later de band te verlaten en koos voor een solocarriére.
Aan een line-up van deze band ga ik me niet wagen gezien er tijdens hun korte bestaan diverse personeelswissels plaatsvonden.

Alfons Maes (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Dream
   
2. Carolina Days (Bootsie’s Song)
3. Do You No Harm
4. All I Got Left
5. Werewolves (Make Lousy Boyfriends)
6. Bring Your Love
7. My Johnny
8. C’mon Baby (I Got Your Shoes)
9. Ain’t No Man
10. Boy They Gonna Own You

Bonustracks:

1. Already Alright
   
2. I’d Rather Go Blind

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Stolen Hearts

Pam Taylor en Robert Johnson Jr. uit Noord en Zuid-Carolina zijn een muzikaal koppel, die voordien elk al een succesvolle solocarrière hadden, vooraleer ze in 2014 samenkwamen. Met hun jazzy folkrock speelden ze al in restaurants en op festivals. Op hun nieuwe cd brengen ze mengeling van blues, jazz, R&B, rock 'n' roll, soul en funk. Van de 12 tracks zijn er 11 origineel, plus één cover. Soms treedt rock op de voorgrond zoals op ‘The Dream’, maar dan blijkt ‘Carolina Days (Bootsie’s Song)’ meer folk te zijn. Daarna brengt ‘Do You No Harm’ een mengeling van country en blues. En zo gaat het maar door, tot bij de twee live bonustracks. Daarvan is afsluiter ‘I’d Rather Go Blind’, met bijna negen minuten een echte soulballade met saxsolo. Een Zuiders allegaartje dus, met iets voor iedereen. Een aanrader!

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Aerial Boundaries
   
2. Bensusan
3. Rickover’s Dream
4. Ragamuffin
5. After the Gold Rush
6. Hot Type
7. Spare Change
8. Ménage à Trois
9. The Magic Farmer

Platenlabel
Audio Fidelity

Labelnummer
AFZ 218

Distributie
Audio Fidelity

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Michael Hedges

De Amerikaanse gitarist Michael Hedges werd geboren op 31 december 1953, en overleed op 2 december 1997. Deze akoestische gitarist is vooral bekend omwille van zijn percussieachtige vingerstijl gitaar, die nu bij veel gitaristen terug te vinden is. Zijn muzikale carrière begon in Enid, Oklahoma, waar hij verschillende instrumenten probeerde, tot hij koos voor fluit en gitaar. Hij ging klassieke gitaar studeren, en ging daarna optreden in pubs en restaurants. Tussen 19765 en 197  speelde hij bij een lokale folkgroep The Lotus Band, maar ging daarna solo. In 1981 hoorde William Ackerman hem spelen, en liet hem direct tekenen bij het Windham label. Nu is zijn tweede album uit 1984 op SACD verschenen. En het lijkt misschien onwaarschijnlijk dat hij zoveel geluid uit zijn gitaar kon toveren, maar het is echt waar. Er staan complexe composities op zoals ‘Rickover’s Dream’ en ‘Spare Change’, maar ook een cover van Neil Young’s ‘After the Gold Rush’. Hedges kon stil en zacht spelen, om dan plots explosief uit de hoek te komen. Ondertussen is dit een klassiek album geworden.

Sacd is de afkorting voor super audio cd. Deze 'super audio' compact disc is een optische alleen-lezen-schijf voor de digitale opslag van geluid ontwikkeld door Philips en Sony en moest de opvolger worden van de cd. De eerste sacd-speler werd in 1999 geïntroduceerd. De wijze waarop de audiosignalen worden gecodeerd noemt men direct stream digital, een 1 bits-audioformaat met een bemonsteringsfrequentie van 2,8224 MHz.
De gegevens worden op discs van 4,7 GB geschreven, hetzelfde type schijf dat voor dvd-video wordt gebruikt. SACD heeft geen grote impact gemaakt en er is vandaag de dag nog een kleine markt overgebleven, gericht op de audiofiele gemeenschap.

 
Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Crows
   
2. Ticking Time Bomb
3. Happy Everyday, Me
4. No Apology
5. Happy Everyday, You
6. You as Part Of A Whole
7. Angles & Exits
8. She Sleeps With The Sky
9. Thisclose

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
803635101124

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Rhiannon Jenkins

Website Artiest
Janet Feder

Singer-songwriter Janet Feder begon met folk en rock, maar ging daarna klassieker spelen. De baritongitaar paste best bij haar. Na vier bejubelde albums, komt hier nu haar volgende project. Er staan 9 tracks op, waarvan er 3 gezongen zijn, de overige zijn instrumentaal. Opener ‘Crows’ is gezongen, en lijkt in een badkamer opgenomen te zijn, met echo’s. Daarbij komt dat de gitaar verstoord weergegeven werd, alsof er verschuivingen zijn. ‘Ticking Time Bomb’ opent met een banjo, en is ook gezongen, maar kan me niet bekoren. ‘Happy Everyday, Me’ is folkachtig en instrumentaal, wat ook kan gezegd worden van ‘Happy Everyday, You’. ‘No Apology’ heeft de melodie voorop, en verstrooide gitaareffecten op de achtergrond. Op ‘You as Part Of A Whole’ komt de gitaar naakt over, je hoort anders niets. Verderop staat de titeltrack, die afsluit en meer dan 10 minuten duurt. Ik hoor sporadische gitaar bovenop percussie-effecten. Janet Feder heeft haar eigen stem gevonden, maar dat wil niet zeggen dat dit album gemakkelijk toegankelijk is. Vreemde geluiden en verwrongen effecten kan ik moeilijk plaatsen.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc: 1 – Original Album

1. May Be a Price to Pay
   
2. Games People Play
3. Time
4. I Don't Wanna Go Home
5. The Gold Bug
6. The Turn of a Friendly Card (Part One)
7. Snake Eyes
8. The Ace of Swords
9. Nothing Left to Lose
10. The Turn of a Friendly Card (Part Two)

Bonus tracks:

1. May Be A Price to Pay
   
2. Nothing Left to Lose
3. Nothing Left to Lose
4. Nothing Left to Lose
5. Time
6. Games People Play
7. The Gold Bug

Disc: 2 – Eric’s Songwriting Diaries

1. May Be a Price to Pay - Eric Woolfson
   
2. Games People Play - Eric Woolfson
3. Time - Eric Woolfson
4. I Don't Wanna Go Home - Eric Woolfson
5. The Turn of a Friendly Card - Eric Woolfson
6. Snake Eyes - Eric Woolfson
7. Nothing Left to Lose - Eric Woolfson
8. TOFC / Snake Eyes / I Don't Wanna Go Home - Eric Woolfson / The Alan Parsons Project

Extra Bonus tracks:

1. May Be a Price to Pay
   
2. Games People Play
3. Time
4. The Gold Bug
   
5. The Turn of a Friendly Card (Part One)
6. Snake Eyes
7. The Ace of Swords
8. The Ace of Swords
9. The Turn of a Friendly Card (Part Two)

Single Edits:

1. Games People Play
   
2. The Turn of a Friendly Card
3. Snake Eyes

Platenlabel
Legacy Recordings

Labelnummer
88751 43712

Distributie
Sony Music

Website Artiest
The Alan Parsons Project

De Britse producer Alan Parsons kwam eigenlijk voor het eerst in de schijnwerpers te staan als producer en technicus van o.m. de Beatles en de psychedelische band Pink Floyd. Hij werkte voornamelijk in de vermaarde Abbey Road Studios in Londen.
Maar Parsons is een man die met gedurfde projecten naar buiten durfde treden en dit onder zijn eigen naam The Alan Parsons Project, een project waarin hij ontzettend veel bekende muzikanten betrok.
Zijn eerste langspeler in deze nieuwe ervaring was ‘Tales Of Mystery And Imagination’ dat in 1976 in de platenrekken lag. Op deze langspeler, die het toch vrij behoorlijk deed op commercieel vlak, horen we bijdrages van o.m. Ian Bairnson (gitaar), David Paton (bas), Stuart Tosh (drums, percussie), Andrew Powell (keys) maar we hoorden ook hier al de stemmen van o.a. Chris Rainbow, Colin Blunstone, Eric Woolfson, Kiki Dee, Leo Sayer en Lenny Zakatek. Inmiddels heeft Parsons met dit project meer dan zestien albums op zijn conto staan.
Maar het was vooral het in 1980 verschenen ‘The Turn of A Friendly Card’, dat ik als beste album uit de rij verkies. Het album deed het ontzettend goed en uit deze langspeler verschenen enkele singles.
We  krijgen nu een re-release, naar aanleiding van de 35e verjaardag van deze langspeler, maar omdat de feestdagen er weer aan komen worden we nu getrakteerd met extra muziek en ook een tweede schijfje. Uiteraard krijgen we eerst het volledige, originele album te horen maar nu voorzien van zeven extra tracks.
Uiteraard moeten we de kenners onder u niet meer vertellen dat dit album volgepakt zit met schitterende nummers, zeg maar meesterwerkjes. Dus vraag niet naar hoogtepunten. Maar een ding is zéker: het waren allemaal één voor één stermuzikanten die hier hun aandeel leverden.
De zeven extra tracks op het eerste schijfje zijn try-outs, en zoals het meermaals te beurt valt zijn sommige hiervan op zich juweeltjes te noemen. Zo krijgen we van ‘Time’ een vroegere studio try-out en ‘Nothing Left To Lose’ kreeg van hetzelfde laken een pak. Van het meer uptempo ‘Games People Play’, wat nog steeds een schijf is die op een positieve manier op je gemoed inwerkt, krijgen we hier een eerste ruwe mix te horen.
Het tweede schijfje zit bomvol andere versies waarvan men blijkbaar niet tevreden was maar ook eerste, vroege probeersels en alternatieve edities van enkele van deze wondermooie liedjes kruisen onze paden.
Wie niet bekend is met het werk van The Alan Parsons Project moet maar eens dringend zijn oren hun werk laten doen want beweer nu niet dat dit muziek is voor insiders of andere muziekfreaks, neen, het zijn nummers die wel doordacht werden gecomponeerd met het oog op een grote doelgroep. Enfin, om het kort te houden, muziek waar je nooit genoeg van krijgt, muziek die je zelf ooit als muzikant had willen maken… sterke nummers, hemelse vocalen, uitstekende verhaallijnen en bovenal meeslepende muziek.
De échte APP-fan zal het met me eens zijn: een dijk van een album waar je niet aan kunt voorbijgaan!
Het album werd opgedragen aan de recent dit jaar overleden zanger Chris Rainbow (1946-2015). Zeker aan te raden…

Line-up:

• Alan Parsons (keys)
• Ian Bairnson (gitaren)
• David Paton (bas)
• Eric Woolfson (keys)
• Drums (Stuart Elliott)
• Munich Chamber Orchestra (olv Eberhard Schoener)
• Sandor Farcas Orchestra (coördinator Curtis Briggs)
• Lenny Zakatek (vocals)
• Elmer Gantry (vocals)
• Eric Woolfson (vocals)
• Chris Rainbow (vocals)

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Freedom
   
2. The Game
3. The New Game
4. Lean In
5. Right Where You are
6. River Man
7. Somewhere down the Mystic
8. Real Life Painting
9. To Love Somebody
10. Here and Now
11. You
12. Blessed the Brave
13. Surrender

Platenlabel
Concord Records/
Concord Music Group

Labelnummer
0888072372207

Distributie
Universal Music Belgium

Website Artiest
Lizz Wright

Enkele jaren na de release van haar gospelalbum bij Verve Records, tekende de Afro-Amerikaanse zangeres Lizz Wright nu bij Concord Records en wou origineel materiaal uitbrengen. Ze delft opnieuw in folk, blues, jazz, soul, en gospel en aarzelt niet om enkele daarvan samen te brengen. Ze begint en eindigt met 2 songs van Toshi Reagon, de opener ‘Freedom’ nogal funky, en de afsluiter ‘Surrender’ een zachte ballade. ‘The Game’ is een mooie mid-tempo track, gevolgd door ‘The New Game’, een bluesachtige swingende track. ‘Lean In’ is soulvol, gevolgd door het duet ‘Right Where You Are’ met Gregory Porter, overigens een mooie ballade. ‘River Man’ is een cover van Nick Drake, en iets verderop staat de Bee Gees cover ‘To Love Somebody’. ‘Here and Now’ is nogal dromerig, terwijl ‘Blessed the Brave’ een mengeling is van country en gospel. Lizz Wright heeft nog geen hitparadesucces gehad, maar levert toch goed samengestelde cd’s af. Een zangeres die dus nog moet ontdekt worden door de massa.

Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Half Way Gone
   
2. Carnival Of Hopes
3. Your Ever-Green Heart
4. Good Woman
5. Down South (By Tom Petty)
6. Truck Stop Stars
7. Why’d I Do That Blues
8. Highways, Rivers And Scars
9. Truth Tellin’ Eyes
10. My Dusty Wings

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
G Promo PR

Website Artiest
Jane Kramer

De inmiddels 35 jarige uit Portland Oregon komende Jane Kramer werd vocaal geïnspireerd door grootheden als Joni Mitchell, Stevie Nicks, Patty Griffin en Emmylou Harris. Misschien is dit ook de reden dat haar stem een beetje seventies klinkt. De 10 songs, waarvan 9 van haar hand, kan je onderbrengen bij de Americana en folk. Opener ‘Half Way Gone’ is een leuke countryriedel, die nog extra aangezwengeld wordt door de fiddle van Nicky Sanders. Het volgend nummer, de meer folky titeltrack laat al meteen horen waar Jane best in is. Haar zachte, soulvolle stem komt hier ten volle tot zijn recht. In de countrysongs wil zij, door het switchen tussen laag en hoog, vocaal te hard scoren. En dat is bijzonder jammer. Moest zij de countrysongs met een beetje minder vocale versiering brengen, dan zou dat zeker geen afbreuk doen aan de nummers, integendeel zelfs. Jane’s teksten handelen over leven en liefde in een vaak niet eenvoudig in mekaar zittende wereld. Ze weet dit telkens op een mooie poëtische manier te verwoorden zoals in ‘Your Ever-Green Heart’, terwijl het bluesy ‘Why’d I Do That Blues’ door toevoeging van blazers een aanstekelijke vaudeville touch krijgt. Kramers versie van Tom Petty’s ‘Down South’ klinkt door de toevoeging van akoestische instrumenten soberder, maar dit biedt weinig of geen meerwaarde aan Petty’s versie.
‘Carneval Of Hopes’ geeft een beetje een dubbel gevoel. Vocaal komt Jane tot haar recht in de folksongs, terwijl de countrynummers dan weer instrumentaal scoren.

Lambert Smits (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. DISC 1
2. Love Minus Zero/No Limit - Take 2 (1/13/1965) acoustic
3. I’ll Keep It with Mine - Take 1 (1/13/1965) piano demo
4. Bob Dylan’s 115th Dream - Take 2 (1/13/1965) solo acoustic
5. She Belongs to Me - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
6. Subterranean Homesick Blues - Take 1 (1/14/1965) alternate take
7. Outlaw Blues - Take 2 (1/13/1965) alternate take
8. On the Road Again - Take 4 (1/14/1965) alternate take
9. Farewell, Angelina - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
10. If You Gotta Go, Go Now - Take 2 (1/15/1965) alternate take
11. You Don’t Have to Do That - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
12. California - Take 1 (1/13/1965) solo acoustic
13. Mr. Tambourine Man - Take 3 (1/15/1965) with band, incomplete
14. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry - Take 8 (6/15/1965) alternate take
15. Like a Rolling Stone - Take 5 (6/15/1965) rehearsal
16. Like a Rolling Stone - Take 11 (6/16/1965) alternate take
17. Sitting on a Barbed Wire Fence - Take 2 (6/15/1965) unreleased take
18. Medicine Sunday - Take 1 (10/5/1965) early version of Temporary Like Achilles
19. Desolation Row - Take 2 (8/4/1965) piano demo
20. Desolation Row - Take 1 (8/4/1965) alternate take

DISC 2

1. Tombstone Blues - Take 1 (7/29/1965) alternate take
2. Positively 4th Street - Take 5 (7/29/1965) alternate take
3. Can You Please Crawl Out Your Window - Take 1 (7/30/1965) alternate take
4. Just Like Tom Thumb’s Blues - Take 3 (8/2/1965) rehearsal
5. Highway 61 Revisited - Take 3 (8/2/1965) alternate take
6. Queen Jane Approximately - Take 5 (8/2/1965) alternate take
7. Visions of Johanna - Take 5 (11/30/1965) rehearsal
8. She’s Your Lover Now - Take 6 (1/21/1966) rehearsal
9. Lunatic Princess - Take 1 (1/27/1966)
10. Leopard-Skin Pill-Box Hat - Take 8 (2/14/1966) alternate take
11. One of Us Must Know (Sooner or Later) - Take 19 (1/25/1966) alternate take
12. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again - Take 13 (2/17/1966) alternate take
13. Absolutely Sweet Marie - Take 1 (3/7/1966) alternate take
14. Just Like a Woman - Take 4 (3/8/1966) alternate take
15. Pledging My Time - Take 1 (3/8/1966) alternate take
16. I Want You - Take 4 (3/10/1966) alternate take
17. Highway 61 Revisited – Take 7 (8/2/1965) false start

• All tracks previously unreleased except Disc 1, track 2, Biograph; Disc 1, track 8, The Bootleg Series, Volume 1-3.
  

Platenlabel
Legacy Recordings

Labelnummer
888751 24422

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Bob Dylan

Hij heeft nog maar pas een stop gemaakt in Brussel en ook daar was hij ook weer kort van stof wat zijn interactie met het publiek betrof. Gelukkig kunnen we dit niet zeggen van zijn albums, of wat er nog allemaal te beluisteren valt buiten zijn officiële studio-albums.
We zitten momenteel aan deel 12 uit de ‘Bootleg Series’ en dit keer krijgen we nummers te horen uit de periode 1965-1966, dus in een tijdspanne van één jaar krijgen we hier die nummers te horen die we tijdens de vinyldynastie eigenlijk niet te horen kregen. Het gaat om niet uitgebrachte, of afgekeurde versies van nummers die we terugvinden op ‘Bringing It All Back Home’, het legendarische album ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’.
Wat we nu weer te horen krijgen, dat is toch een van die leuke dingen eigen aan het digitale tijdperk. Of toch weer niet?
Dylan hoeven we zeker niet meer voor te stellen, de songsmid, die er nu toch al 74 lentes heeft opzitten en zeker geen onbesproken blad is uit de hedendaagse populaire muziekgeschiedenis, heeft als geen ander bewezen dat hij zijn stiel waardig is.
Op het eerste schijfje vinden we een goede 19 nummers, een bonte verzameling van special takes, try-outs, alternatieve versies, akoestische versies, nummers die hij destijds niet echt helemaal afwerkte maar ook leuke gesprekken tussen de muzikanten de studiocrew. Toen ik dit schijfje doorliep was mijn verbazing groot van songs die ik hier kon beluisteren, versies die soms veel knapper zijn dan wat we origineel op zijn studio-albums terugvonden.
The Walkers Brothers hebben ooit zijn ‘Love Minus Zero’ gecoverd maar ik was echt  verbaast over de kwaliteit van zijn eigen versie hier. We horen John Sebastian (die later zijn weg naar Lovin’ Spoonful zal vinden) op de basgitaar.
Nog zo’n song die het tot in de hitparades bracht, is de hit ‘If You Gotta Go, Go Now’, waarmee Manfred Mann in 1965 scoorde. Als je nu de meester zijn versie hoort, wat hier een tweede alternatieve tryout was, stel ik me de vraag hoe je dit nog beter kunt doen? Nog andere nummers die het vermelden waard zijn waren ‘Mr. Tambourine Man’, een opname met band, maar ook ‘Like A Rolling Stone’ waar we een stuk uit een van de vele proefversies horen maar ook de vijfde try-out, die toch een stuk dichter bij de origineel uitgebrachte versie aanleunt. We horen Al Kooper (op de tweede versie) op orgel en Mike Bloomfield aan de gitaar.
Op het tweede schijfje weer een mengelmoes van diverse nummers die al dan niet in deze vorm ooit het daglicht hebben gezien. We krijgen o.m. de alternatieve versies van ‘Tombstone Blues’, ‘Highway 61 Revisited’ maar het was ook uitkijken naar ‘Just Like A Woman’ (met Robbie Robertson op gitaar en Al Kooper aan het klavier) dat hier op een ander ritme uit de luidsprekers galmt. Neen, geef mij dan maar de versies van Joe Cocker en Manfred Mann die hier toch ook serieus mee wisten te scoren.
Een opmerkelijke song is wel ‘She’s Your Lover Now’, een nummer gemaakt tijdens zijn ‘Blonde On Blonde’ periode maar nooit op het album verscheen. De reden was omdat Dylan dit eigenlijk nooit echt goed had kunnen opnemen gezien de complexiteit van deze song waarin we toch vreemde structuur veranderingen horen. Na een aantal takes en nog steeds niet tevreden over het eindproduct, omwille van diverse muzikale fouten en de daarbij opgehoopte frustraties, besloot Dylan en zijn band om verder te gaan met de productie van dit album zonder dit nummer. Als laatste nummer nog een versie van ‘Highway 61 Revisited’ maar nu met een valse start. Toch leuk dat we dit nog allemaal kunnen meemaken. Veel gelach en een bruuske stop van dit nummer bezegelt deze nieuwe release.
Mogen we 1965 en 1966 beschouwen als Dylan’s meest wilde jaren? Misschien wel, want hij zorgde voor een ware revolutie in de muziekgeschiedenis (hij ruilde zijn akoestische sets voor de elektronische, een feit waar nog vele Dylan-fans niet over te spreken zijn…) en weelderige teksten waar surrealisme en romantiek als een rode draad doorheen liepen.
Of je nu een Dylan-fan van het eerste uur bent of iemand die maar sporadisch naar het werk van Robert Zimmerman luistert, een ding zullen ze beiden moeten doen: de kwaliteit van zijn songs, en de muzikanten die hier hun steentje bijdroegen, daarvoor moet je je hoed toch wel afnemen. Niets anders dan respect tonen... iets waaraan meneer Dylan de laatste jaren niet meer schatplichtig is jegens zijn fans wereldwijd. En dat is misschien het enige minpunt dat we hem kunnen aanwrijven.
Ook werd er veel aandacht besteed aan het inlegboekje waarin we extra informatie vinden en leuke, zeldzame foto’s te zien krijgen.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Ribbons And Bows
   
2. Every Now And Then
3. Ode To Billie Joe
4. Pawn Shop Gun
5. Pallet On The Floor
6. An Offering
7. Birds On A Wire
8. Comfort The Soul Of A Man
9. Teach Me To Be
10. Selfish Lover
11. A Little Bit More
12. Mellow Joy
13. An Offering Reprise

latenlabel
Continental Record Services

Labelnummer
CSCCD1122

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Amanda Pearcy

Amanda Pearcy groeide op in Houston, Texas als jongste van vier kinderen. Als kind absorbeerde zij reeds de verschillende muziekgenres waarmee zij in contact kwam. Daarenboven was het opgroeien in een nogal turbulent gezin, geen pretje. Het leek wel of het harde leven haar achtervolgde. Op jonge leeftijd gehuwd, zwanger, in een stacaravan gehuisvest aan de oevers van de Colorado River en een echtgenoot die 7 dagen op 7 op een boorplatform werkte, maakte het haar niet makkelijk. Alsof Amanda haar deel nog niet had gekregen, overleed haar echtgenoot. Met een erfenis die enkel uit enkele auto’s  bestond, moest zij het zien te rooien. Maar Amanda is iemand die niet bij de pakken blijft zitten, zij wil kost wat kost verder. Na een rouwperiode, pakt ze de in huis liggende gitaar uit het pandjeshuis vast en zoekt via songs een weg om haar ziel eindelijk rust te laten vinden. Haar vorig album ‘Royal Street’ontlokte gunstige recensies en piekte in de EuroAmericana chart. Met “An Offering’ gaat ze verder op de ingeslagen weg. Dat wat ze meemaakte, kan ze niet uitwissen. Wat ze wel kan is haar emoties en frustraties in songs gieten. Songs die handelen over vrijheid, maar ook over opsluiting. Een familielid van haar zat opgesloten in de oudste gevangenis van Texas. Songs die een licht werpen op wie we zijn, wat we te verbergen hebben en wat wij anderen te bieden hebben. En geef toe, om dit op een geloofwaardige manier te presenteren, is een getormenteerde  ziel jammer genoeg noodzakelijk. Die gekwelde ziel heeft ook haar stem aangetast, maar laat dat nu net Amanda’s sterke kant zijn. Haar ietwat rauwe doch soulvolle stem is het gedroomde instrument om de pijn die zij voelt , uit te drukken. Opener ‘Ribbons And Bows’ laat meteen horen dat Amanda’s gevoelens niet georkestreerd zijn, maar oprecht vanuit haar lichaam omhoog borrelen. Het bluesy ‘Every Now And Then’ gaat op hetzelfde elan verder, met een voortreffelijke gitaarsolo van George Bradfute. In het country uptemponummer ‘Pawn Shop Gun’ wordt Amanda vocaal bijgestaan door Jimmy Lafave, die dat nog eens overdoet in ‘A Little Bit More'. Van haar kwetsbaarste kant toont ze zich op ‘Birds On A Wire’, maar daar komt ook haar kracht om te overleven aan de oppervlakte. Countryrocker ‘Comfort The Soul Of A Man’ zet die kracht nog eens extra in de verf, terwijl ze de blues in ‘Mellow Joy’ naadloos laat overlopen in gospel. Maar dé earcatcher zit in de enige cover op dit album. De manier waarop ze Bobbie Gentry’s ‘Ode To Billie Joe’ aanpakt, geeft Gentry’s versie het nakijken.  Amanda zingt geen songs, zij beleeft ze. Op ‘An Offering’ dan ook geen gladgestreken Nashvillecountry, maar eerlijke, uit bitterheid en radeloosheid ontsproten country en ook de blues is zoals ze moet zijn, recht uit het hart. Gesteund door een stel getalenteerde muzikanten zoekt Amanda Pearcy door middel van haar songs, gemoedsrust. Daarvan getuige te mogen zijn, is zonder meer fantastisch.

Lambert Smits (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Love TKO
   
2. It Don’t Hurt Now
3. Can’t We Try
   
4. Close The Door
5. Come Go With Me
6. Turn Off The Lights
7. When Somebody Loves You Back
8. You’re My Latest, My Greatest Inspiration
9. The Whole Town’s Laughing At Me
10. And If I Had
11. Only You
12. I Can’t Live Without Your Love

Platenlabel
Goldenlane Records

Labelnummer
CLP 2283

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Niet gekend

Theodore DeReese "Teddy" Pendergrass werd geboren op 26/3/1950, en overleed op 13/1/2010. Hij was een Afro-Amerikaanse soulzanger, die steeds één van mijn idolen geweest is. Ooit wijdde ik hier zelfs een artikel aan hem. In het begin van de jaren ’70 was hij de leadzanger bij de groep Harold Melvin & The Blue Notes, maar naar het einde van dat decennium had hij al een succesvolle solocarrière uitgebouwd. In 1982 liep hij serieuze verwondingen op tijdens een auto-ongeluk, en was verlamd vanaf de lenden. Hij was één van de boegbeelden van The Phillysound en heeft onvergetelijke songs afgeleverd. Zijn belangrijkste zijn nu heruitgegeven als duetten met een rits van bekende soulnamen. Toch zijn het niet de originele Philly opnames, maar heropnames die Teddy tijdens de jaren 2000 herinzong. Ik heb dan ook al negatieve kritieken hierover gelezen, maar wil nu zelf mijn oordeel vellen. Opener ‘Love TKO’ is een duet met Angie Stone, en klinkt vrij goed. Teddy zingt zachter dan op het origineel, maar zijn “soul” is er nog steeds. ‘It Don’t Hurt Now’ wordt ingeleid door gitarist Shuggie Otis, die daarna samen The Stylistics en Teddy zelf het nummer brengt. Daarna volgt de prachtige ballade ‘Can’t We Try’, een duet met de mij onbekende Noora Noor. Eric Gales staat Teddy daarna bij op de klassieker ‘Close The Door’, maar die scherpe gitaar past daar niet bij. Motown icoon Martha Reeves zingt samen met Teddy de mooie ballade ‘Come Go With Me’. En Linda Clifford doet datzelfde op die al even mooie klassieker ‘Turn Off The Lights’. The Ohio Players zijn te gast op de mid-tempo track ‘When Somebody Loves You Back’, waarna The Stylistics dat ook doen op de mooie ballade ‘You’re My Latest, My Greatest Inspiration’. En Maxi Priest staat Teddy bij op de ballade ‘The Whole Town’s Laughing At Me’. Rose Royce doet het niet zo goed op ‘And If I Had’, maar Bonnie Pointer kan de stamper ‘Only You’ samen met Teddy nieuw leven inblazen. Jody Watley samen met saxofonist Tom Scott staan Teddy bij op afsluiter ‘I Can’t Live Without Your Love’. Toegegeven, de originele opnames zouden beter en vertrouwder geklonken hebben dan deze, maar dat wil niet zeggen dat dit slecht is! Teddy, je hebt ons veel te vroeg verlaten, maar dit is toch een vernieuwde kennismaking.

Patrick Van de Wiele (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Splendour Of The Universe
   
2. The Fountains Of Neptune
3. International Rescue
4. Time To Breath
5. Come Kiss Me Vibrate
6. Winter Sun
7. Albert Hoffman
8. A Cure For The Inflicted
9. The Canyon Of The Crescent
10. Crawling Back To You
11. Elapsed Memories
12. The Open Window

Platenlabel
Fruits de Mer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Fruits de Mer

Website Artiest
The Chemistry Set

Vrolijkheid blaast door je hersenen met het nieuwe album van de psychedelische band uit London.
Gestart in de late jaren ’80 tijdens de revival van acid rock en psycheldelica, blijven ze een vaste horde would-be hippies inspireren. Wie na het beluisteren van de cd besluit om hun materiaal te verzamelen, zal zich van pure ellende op LSD storten. De band brengt zelden een full album uit, maar lost mondjesmaat met obscure 7’ and 12 inch EP’s hun creatieve mindblowers. Platenlabel ‘Fruits de Mer’ stort zich al jaren op het psychedelische genre met tal van releases op vinyl met beperkte oplage, onmiddellijk collector’s items natuurlijk, en dus vrijwel onvindbaar op het vasteland.
‘The endless more and more’ verschijnt officieel begin 2016 en herbergt 12 prachtige songs. Referentiepunten kan je vinden bij Sun Dial, XTC en hun alter ego The Dukes of Stratosphere, de Space-labs van Hawkwind en soms zelfs een streepje Beatles.
Verrassend genoeg zijn de heren ook in staat om schitterende ballads te schrijven. ‘Winter Sun’ is uitermate hitgevoelig. En met een song over de peetvader van LSD, ‘Albert Hoffman’, brengen ze wat diepgang in de swirlers. (By the way, deze scientist werd 102 !?). ‘Crawling back to you’, met een staccato pianobegeleiding en een slide-guitar, brengt mooie herinneringen boven. ‘Elapsed memories’, begin dit jaar ook op EP verschenen, is een typische psych rock song: up tempo, tof refreintje, wah-wah, samenzang.
‘The Endless More and More’ is een mooie staalkaart van wat psychedelica anno 2015 te bieden heeft: dromerige blijdschap kickt je op. No drugs needed!
Waar blijven de John Peel’s van België om dit meesterwerk een platform te bieden??
Release datum 01/2016

Line Up:

• Paul Lake
  
• Dave Mclean
• Dani (from Spain)

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Coffee
   
2. Telescope
3. The Indifference Of Saints
4. She Is No Stranger To Beauty
5. Emma’s Land
6. Cloudwatching
7. The Dreams Of Derroll’s Banjo
8. I Dreamed Of A Highway Last Night
9. Boulders
10. This Side Of The River
11. Salt To The Sea

Platenlabel
Deep Blue Something

Labelnummer
DBS 89606

Distributie
Bertus

Promo-agent
Donor Produkties

Website Artiest
HT Roberts

‘Eenvoud siert’ en ‘Less is more’ zijn veelzeggende uitdrukkingen die jammer genoeg in de praktijk te weinig aan bod komen. Ht Roberts, het pseudoniem voor de Gentse Herman Temmerman heeft deze uitdrukkingen als leidraad gehanteerd op ‘Old Light’. Geen toevoeging van nietszeggende tierlantijntjes, maar gewoon de song in al zijn eenvoud en schoonheid. Roberts timmert reeds een twintigtal jaren aan zijn muzikale carrière. Op een zwart/wit tv zag hij destijds José Feliciano met ‘No Dogs Allowed’, waardoor hij gepakt werd door het muzikale virus. Zoals bij vele singer/songwriters, waren Ht’s eerste stappen, de aankoop van een goedkope gitaar, de eerste akkoorden feilloos leren spelen en het worstelen met woorden om uiteindelijk een mooie tekst op papier te krijgen. Inmiddels is de goedkope gitaar vervangen door een professioneel exemplaar en hebben akkoorden en de opeenvolging van woorden geen geheimen meer voor Ht. ‘Old Light’ is zijn tiende album en het is nog steeds een raadsel waarom Roberts nog steeds niet de status heeft van zijn buitenlandse collega’s. Buitenlandse collega’s die soms ook wel eens over het paard getild werden. Voor dit album schreef Roberts 11 poëtische teksten, die hij voorzag van bloedmooie melodieën. Als kompanen deed hij beroep op Bruno Deneckere op tweede gitaar en samenzang en Nils De Caster op viool. Naast de leadzang neemt Ht ook de akoestische gitaar, 5 string banjo, mandoline, Weissenborn en harmonica voor zijn rekening. Opener ‘Coffee’ zet meteen de toon voor bijna 45 minuten intens luisterplezier. In dit nummer ontmoeten twee vrienden elkaar na een lange afwezigheid bij een kop koffie. Ze komen al vlug tot de vaststelling dat de vervlogen tijd niet in te halen is en dus onherroepelijk voorbij is. Ht zoekt zijn inspiratie niet te ver, maar in de dingen die ieder mens wel kent. In de alternatieve countryballade ‘Telescope’ geven de flashbacks een beeld van de persoon die hij geworden is. De toevoeging van de banjo en de samenzang van de velourszachte stemmen van Ht en Bruno maken van ‘She Is No Stranger To Beauty’ een ode aan de schoonheid. De banjo komt eveneens aan bod in het aan de grote troubadour Derroll Adams gewijde ‘The Dreams Of Derroll’s Banjo’. En wie heeft er nog nooit aan ‘Cloudwatching’ gedaan?
Liefhebbers van pakkende akoestische luisterliedjes halen met dit album een te koesteren schijfje in huis. Ht is een meester in dit genre. Alleen jammer dat hij in België geboren en getogen is. In het buitenland zou men zo iemand op handen dragen.

Lambert Smits (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Barcelona Nights
   
2. This Dance
3. Too in Love
4. Dragonfly
5. Love Will Light the Way
6. Love in Hyde Park
7. The Songs We Sang
8. Fly Away
9. Something’s Gotta Give
10. Love Theme from Candide/Send in the Clowns

Platenlabel
Concord Records
Concord Music Group

Labelnummer
0888072371354

Distributie
Universal Music Belgium

Website Artiest
David Benoit

Sinds de lancering van zijn solocarrière in 1977 heeft de Amerikaanse contemporary jazzpianist David Benoit al meer dan 25 albums uitgebracht. Hij is al verscheidene malen voor Grammy Award genomineerd. Daarnaast trad hij op met verschillende symfonische orkesten en maakte zelfs filmscores. Maar nu wou hij eens iets anders doen, en dat was een integraal gezongen album, beïnvloed door Stephen Sondheim, Burt Bacharach, Dave Grusin en Leonard Bernstein. "I’ve done records where I had a token vocal tune, all the way back to my first album,” zei hij. "But I never did an entire record [with vocals]. So the thought here was to do something really different.” Zijn keuze viel op de voor een Grammy Award genomineerde jazzzangeres Jane Monheit uit New York. "Concord suggested Jane Monheit,” zei Benoit. "She was the perfect vocalist. I like to make records a certain way: I prefer to go in live and record it all at once. And a lot of vocalists can’t do that: they need to edit, fix and use auto-tune.  But Jane doesn’t need to do any of those things. Many of the keys were difficult, but she sang everything live. Jane also has a background in Broadway, which is another part of my lexicon that I’ve not explored. She was up to the task and easy to work with. She made it a complete, perfect package.” Benoit riep de help in van 3 tekstschrijvers: Mark Winkler, Lorraine Feather en Spencer Day. Op dit album staan allerlei songs: Latin, ballades, mid-tempo, neoklassiek, pop en Broadway. Het jazzduo start met de aangename Latinbeat van ‘Barcelona Nights’, geïnspireerd door een bezoek aan Spanje. ‘This Dance’ is mid-tempo, terwijl ‘Too in Love’ drijft op een leuke bossa novabeat. Daarna voelt ‘Dragonfly’ aan als een wals, met strijkers. ‘Love Will Light the Way’ is een ballade, waarna het instrumentale ‘Love in Hyde Park’ fris voorbijkomt. ‘The Songs We Sang’ is weerom een ballade, gevolgd door ‘Fly Away’ in mid-tempo. ‘Something’s Gotta Give’ doet me denken aan een Broadway musical, terwijl afsluiter ‘Love Theme from Candide/Send in the Clowns’ solopiano is, die opgedragen werd aan Benoit’s overleden moeder. Dit album brengt dus een intieme ontmoeting in een jazzsetting. Het is geen smooth jazz, maar een intimistische samenkomst van twee jazzcats. Geslaagd!

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Steam Ram Man
   
2. Hangman’s Noose
3. The Ballad Of William Kidd
4. Punter’s Graveyard
5. The Slave Chase
6. The Devil’s Doorbell
7. Jack Ketch
8. Star Of Munster
9. Roll Down
10. Stand Up Now
11. Loose Shoulder
12. Close The Coalhouse Door
    

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
BTP004

Distributie
Proper Music Distribution

Promo-agent
Pat Tynan Media

Website Artiest
Blackbeard’s Tea Party

Close The Coalhouse DoorBlackbeard’s Tea Party, de band van frontman en zanger Stuart Giddens heeft een vrij unieke muziekstijl. Ze bestaan sinds 2009 en kregen in 2011 en 2012 het label van één van de beste livebands van Groot-Britannië opgespeld. Live moeten de heren fenomenaal zijn.
In 2009 brachten ze de mini-cd ‘Heaven to Betsy’ uit. In 2011 en 2013 volgden de full albums ‘Tomorrow we’ll be sober’ en ‘Whip Jamboree’.
Als je de cd voor het eerst opzet hoor je een krachtige stem, een donkere onheilspellende, misschien zelfs een ietwat mechanisch klinkende stem. Een beetje als Rammstein zanger Till Lindemann. Ook opener ‘The steam ram man’ klinkt donker en zwaar. Maar dat is heel bewust gedaan en ligt zeker niet zwaar op de maag, want er is meer te horen dan dat.
Ze hebben een vrij unieke stijl. Ze brengen een eclectisch geheel van Keltische folk, Ierse jigs en reels en (heavy) rock, maar je hoort ook Oosterse invloeden en zelfs een beetje funky bas af en toe. Je zou het progressieve Keltische folkrock kunnen noemen. Het is verrassende muziek. Dit album bevat twaalf songs waarvan zeven songs herwerkte traditionals zijn of tenminste songs waarin een deel van een traditional geïntegreerd is.
De teksten zijn morbide- of fantasie verhalen, veelal met een horrorsaus of zelfs duivelsverhalen (‘The Devil’s doorbell’). De cd-titel betekent trouwens zoveel als ‘verschoppelingen’ of ‘uitgestotenen’.
Voor mij is gitarist Martin Coumbe iets te veel een ruige riff-gitarist, maar hij past wel perfect in het concept. Zanger Giddens is een sterke zanger, maar zijn bereik is niet zo groot. Dat lost hij op door vrij monotoon en krachtig te zingen.
Het leuke aan deze band is dat ze geen drummer hebben. Alle ritmes worden gedragen door djembe, conga’s en een hoop andere percussie-instrumenten. Maar de ster van de band is toch wel violiste Laura Boston-Barber die met haar virtuoos spel het niveau naar een hoger level tilt.
Origineel en sterk.

Line-up:

• Stuart Giddens (zang, melodeon)
  
• Laura Boston-Barber (viool, achtergrondzang)
• Liam Hardy (cajon, cymbalen, tamboerijn)
• Dave Boston (Djembe, conga’s, bellen, shakers)
• Martin Coumbe (gitaar, achtergrondzang)
• Tim Yates (bas, achtergrondzang)

Peter Jacobs (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Side One

1. It’s Raining
2. I Can Dance
3. I Got To Keep
4. The Milkcow
5. I Wish

Side Two

1. Yeah Yeah
2. Gimme What I Need
3. Pinky Tutti Frutti
4. I’m Allright
5. It’s Very Painful

Platenlabel
Starman Records

Labelnummer
SMR059

Distributie
Suburban/Bertus

Website Artiest
Arno

Albums op vinyl zitten weer volop in de lift en worden niet meer enkel en alleen aangekocht door een select gezelschap van muziekliefhebbers. Naast hedendaagse releases worden ook elpees uit het verleden opnieuw op zwarte schijf uitgebracht. Dat men hierbij aan ‘Plat Du Jour’ heeft gedacht is lovenswaardig.  In 1978 in volle punkperiode bracht Tjens Couter ‘Plat Du Jour’ uit. Na hun groep Freckleface die niet zo een succes werd, besloten zanger Arno Tjens en gitarist Paul Couter, samen met bassist Ferre Balls en drummer Rudy Cloet, de naar hun genoemde band Tjens Couter op te richten. Deze band zou niet alleen de voorloper worden van de voor de Belgische rock belangrijkste band T.C. Matic, maar het werd ook de band waar Arno zich in de kijker wist te zingen. Als je het album nu, 37 jaren later beluistert, moet je onmiskenbaar toegeven dat het nog lang niet gedateerd klinkt en nog steeds een goed gevoel bezorgt. Met een ritmesectie als gewapend beton en een vette gitaar op het voorplan, weet Arno vocaal toch nog steeds een groot deel van het laken naar zich toe te trekken. Hier liggen de kiemen van Arno’s latere carrière als soloartiest. Songs als ‘I Wish’ en ‘Pinky Tutti Frutti’ lieten destijds reeds horen tot welke grootse dingen deze Oostendenaar in staat was. Vette stadsblues en ruige rock zoals in ‘The Milkcow’ maakten van ‘Plat Du Jour’ een album dat in 1978 de aandacht naar zich toe wist te trekken. Arno’s stem is inmiddels zijn handelsmerk geworden. Een handelsmerk dat hij zorgvuldig heeft weten op te bouwen in Tjens Couter. Zijn onnavolgbaar stemtimbre en frasering vinden in deze band hun oorsprong. De heruitgave van ‘Plat Du Jour’ is niet alleen een prachtig verzamelobject, maar tevens voor de vele jongere fans van Arno een kennismaking met de eerste stappen in de muziek van een zanger die België een prominente plaats bezorgde in de rockgeschiedenis.

Lambert Smits (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Tarantino Cool
2. Suffocating Love
3. Fade Into Me
4. Photograph
5. The Death Of You
6. You On My Mind
7. My Woman
8. True To Yourself
9. Die A Happy Man
10. ‘Cause I’ve Got You
11. Trying To Hold On

Platenlabel
Starman Records

Labelnummer
SMR060

Distributie
Bertus

Website Artiest
Soul Embrace

De ‘whoo-whoo’-kreetjes op de achtergrond van ‘Tarantino Cool’ komen rechtstreeks uit ‘Sympathy For The Devil’. Benieuwd ook wat Tarantino zélf van het nummer vindt. Heeft de band het al naar zijn manager gestuurd? Zanger Alain Delterne klinkt als een mix van Jace Everett die ‘Bad Things’ zingt, Nick Cave met tenortimbre en een andere zanger wiens naam me net ontglipt. Het snuifje Chad Kroeger zal ik maar beter niet vermelden, want wellicht is Delterne daarmee niet opgezet. Af en toe komt er zelfs een wolkje Luke Walter Jr. in zijn stem naar boven. No mean feat. ‘Suffocating Love’ is een beetje repetitief, maar zowel ‘Fade Into Me’ en ‘Photograph’ (met zalig 80’s drumsound!) zijn het beluisteren meer dan waard. Het nerveuze, zenuwachtige, onderhuidse percussiewerk in ‘The Death Of You’ evoceert ‘Candy’s Room’ van Springsteen – quasi altijd een compliment. ‘You On My Mind’ bevat een prima saxsolo van Steven Marx. Persoonlijk heb ik liever ‘Georgia’ dan ‘You’ on my mind, maar het nummer is puik. Ook ‘My Woman’ is opgebouwd rond saxofoonheerlijkheid. ‘Will you be my woman, not just my lady for tonight?’ vraagt Delterne. Een vraag die op ieders lippen brandt, dat spreekt. ‘‘Cause I’ve Got You’ doet zowaar denken aan Huey Lewis and The News’ ‘Hip To Be Square’, en dat is 100% als compliment bedoeld. Mogelijk het beste nummer van de plaat, alhoewel afsluiter ‘Trying To Hold On’ ook een stevige kanshebber is. De sound en zang zijn vintage Leonard Cohen. Ongelofelijk hoe Delterne zijn stem kan veranderen van nummer tot nummer. Grootse zanger. Dé man van Soul Embrace is echter Peter Verbauwen, die alle nummers schreef, produceerde en van gitaarpartijen voorzag. De band Soul Embrace was me onbekend. Nu niet meer. Blij toe.

Julian De Backer (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Midnight Train - The Sonny Boys
2. You And Me - The Sonny Boys
3. Someone Like Me - The Sonny Boys
4. Baby, Please Don't Cry - The Sonny Boys
5. Shadow - The Sonny Boys & Splendid
6. Boom Boom - Sonny Boys
7. It Ain't No Use - Sonny Boys
8. Sham Bam Shazam – Splendid
9. Ladies – Splendid
10. Rock And Roll Band – Splendid
11. Leave Me Alone – Splendid
12. Let There Be Love – afjnelen
13. Is It Just A Feeling – afjnelen
14. Give Me Your Love – afjnelen
15. Signorita - afjnelen

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
8718858190577

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Geen website

In 1962 richten de Belgen Armand Nelen, zijn broer Etienne, en hun zus Liliane het groepje The Morning Stars op. Vijf jaar later besloten ze om zich aan te sluiten bij de beatband The Sonny Boys uit Essen. Ze waren voornamelijk actief in de Noorderkempen, maar gingen ook regelmatig de Nederlandse grens over voor optredens. In 1969 verscheen hun eerste single ‘Midnight Train’. Daarna gingen ze zich meer toeleggen op hardere rock, waarvan met name een ellenlange versie van Creedence Clearwater Revival’s ‘Suzy Q’ een mooi voorbeeld was. Na problemen hielden ze het in 1973 voor bekeken, maar halverwege het jaar daarop verschenen ze weer als de band Splendid. In maart van 2013 kwam een cd samen met een boek op de markt via Starman Records. De single ‘Midnight Train’ staat voorop op deze verzamelaar, en is een collectors item geworden voor fans van garagerock. Verder staan op deze cd singles en demo’s van de groepen The Sonny Boys, Splendid en afjnelen, waar ik veronderstel dat het staat voor Armand Nelen. De tracks gaan over de periode 1969 tot 1978, terwijl de demo’s uit het midden van de jaren ’80 stammen. Het lijkt onschuldige pop uit een nostalgisch verleden als je die songs nu beluistert. Een tijdsdocument dus, waarvan de clips op YouTube veel succes hebben. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Kid With The Really Old Soul
2. The Push
3. Something That Don’t Cost A Dime
4. Crappy Food, No Sleep, A Van and A Bunch Of Songs
5. I’m Like A Boomerang
6. You Lit The Dynamite
7. Someone’s Been There 
8. Bowling Pin
9. Glass Half Full
10. A Whole Lot Of Nothing
11. Hey Hooker
12. Ninja Bout Cha

Platenlabel
Reaction Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Reaction Records

Promo-agent
Frank Rozsak Promo

Website Artiest
Randy McAllister

Randy McAllister and The Scrappiest Band in the Motherland. Wat zou ik graag eens deze bandnaam aankondigen op een van onze talrijke festivals. En dan bedoel ik uiteraard niet alleen op de naam, maar duid ik meteen ook met alle plezier op hun muzikale erfenis aan. Randy is een van de meest drijvende en veelzijdige Texas bluesartiesten van het ogenblik. Hij werd geboren in het kleine stadje Novice en na enkele omzwervingen ondertekende hij in 1997 een lucratief contract bij het label JSP Records, waar hij drie veelgeprezen albums registreerde alvorens zijn weg te vervolgen naar labels als Severn Records en Reaction Records. McAllister heeft een uitermate knap stemgeluid, speelt meer dan voortreffelijk harmonica en is een begaafd tekstschrijver. In de backing hanteert Rob Dewan op sublieme wijze zijn gitaar en beroerd Matt Higgins de baslijnen. Afwisselend zitten Kevin Shermerhorn, Sean McLurey en Eric Smith op de drumstoel. Het album opent meteen met een knaller van een song. Robs gitaarriffs vliegen ons meteen om de oren, Randy begeesterd ons met zijn rubboard en harptunes terwijl Maya Van Nuys met haar viool de boel wat komt opsmukken. De samenzang met Andrea Wallace zorgt voor een aardig vocaal soulgehalte in nummers zoals ‘The Push‘. Al wordt de sound verder opgesmukt door knappe en heavy gitaargrooves. Andrea blijft nog even aan boord in het opwindende ‘Something That Don’t Cost A Dime’. In de driftige boogie ‘Crappy Food, No Sleep, A Van and A Bunch Of Songs’ komt Carson Wagner met zijn pianoarrangementen samen met backingzangers Benita Arterberry-Burns de band backing geven. Na de soulballade ‘I’m Like A Boomerang’ ontsteken Andrea en Randy letterlijk en figuurlijk een lucifer. De vlam zit recht in Dewan’s gitaarriffs en de song groeit uit tot een knappe gitaarboogie. Voor de akoestische noot zorgt dan weer het nummer ‘Someone’s Been There’. Al wordt al even snel de gashendel volledig opengedraaid met de rocktunes van ‘Bowling Pin’. Of het glas nu half leeg is of half vol, laten we in het midden, maar ‘Glass Half Full’ is een onovertroffen soulmoment. De track ‘Hey Hooker’ is een ouderwetse boogiewoogie, net zoals het afsluitende ‘Ninja Bout Cha’, dat een funky en gesyncopeerde staccato nummer is met opzwepende toets- en gitaarpartijen. Heerlijk!

Philip Verhaege (5)

TAIL ALBUM

Tracks:

1. Northern Lights
2. Crossing East
3. Ecstagony
4. The waiting
5. +bonus track (surprise)

Platenlabel
Fruits de Mer Records

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Fruits de Mer Records

Website Artiest
The Soft Bombs

Als je ooit in Californië verdwaalt, loop dan zeker eens Nevada City binnen. Je waant je terug in de glorietijd van de Europese bourgoisie rond 1900. Nu bevolkt door een horde achtergebleven hippies.
Een leuk stadje in het gebergte met heel wat muzikale inspiratiebronnen. Letterlijk en figuurlijk. De muzikanten vertrappelen elkaar onder stromende beekjes en rivieren. Het is hier dat Michael Padilla zich amuseert als producer en als bandleader van The Soft Bombs.
Voor mij lijkt echter zijn solo-werk ‘Atmospheres’, een ambient piece of work. Dweepte hij met The Soft Bombs nog met goeie rock met een psychedelisch randje, of met een cover van Pink Floyd’s Echoes, dan beklimt hij hier de heuvels richting hemel. In zijn rijkelijk uitgeruste opnamestudio (Soundport Studio) registreerde hij een 5-tal geïmproviseerde electronische werken. En dat hoor je ook! Zoals bij veel ambient Music is er nauwelijks een begin of einde en zijn de structuren niet altijd even duidelijk. Leuk als achtergrond, met je luie kont in de zetel, bladerend in …the Uncut of een verloren geraakte Melody Maker.
Het toffe label Fruits de Mer, uit het nog toffere London, deed een tour de force door deze creactie weldra uit te brengen op een spectaculaire picture disc (vinyl+cd), met een bonus track die zelfs voor mij een verrassing zal worden. Release-datum van deze limited edition: januari 2016. 

Line-up:
Michael Padilla (synths)

Marino Serdons (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Fly Away
2. Rock Wit’cha
3. Special Treasure
4. Give Me Your Love
5. A Single Dance
6. Spend Sometime (with You)
7. Boogie Nights
8. Journey
9. I’m Gonna Love You (just a little more Baby)
10. Waiting in Vain
11. Human
12. Straight from the Harp
13. Walk the Walk

Platenlabel
MAH Productions

Labelnummer
MAH002SE

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Great Scott PR

Website Artiest
Mariea Antoinette

De harp is een instrument dat weinigen bespelen. De Afro-Amerikaanse Mariea Antoinette uit San Diego is er één van. Ze is best bekend als harpiste bij het Southeast Los Angeles Symphony Orchestra, en maakt ook deel uit van de vrouwelijke souljazz groep Jazz In Pink. Ze behaalde een Master aan de universiteit van Arizona in Tucson, en begon haar carrière met het album ‘Sexy Paradise’ (2003), in een productie van Carl Evans Jr., muzikaal directeur van de groep Fattburger. Haar solo-optredens hebben zowel binnen de USA als daarbuiten plaats gehad. Zo trad ze o.a. al op voor “The First Lady Of The United States Michelle Obama” en voor “The President Of The United States Barack Obama”. Vorig jaar bracht ze het album ‘Straight from the Harp’ uit, en nu is er daarvan een speciale editie uitgekomen. Op 26 september jl. ontving ze een “Phenomenal Women in Entrepreneurship Award” vanwege de National Council of Negro Women. Haar album opent met ‘Fly Away’ een origineel nummer van keyboardspeler Allan Phillips, die tevens de cd produceerde. Daarna volgt een cover van Bobby Brown’s ‘Rock Wit’cha’, een nummer geschreven door Babyface. Deze cover is iets sneller dan het origineel, maar best leuk. Reggie Codrington schreef 2 nummers voor haar en ‘Special Treasure’ is de eerste daarvan. Curtis Mayfield’s ‘Give Me Your Love’ volgt daarop, en was meteen de eerste single. Zanger Chanel Fields schreef het nummer ‘A Single Dance’ en zingt het ook. Het is een leuk R&B nummer. De tweede track van Reggie Codrington volgt daarna en ‘Spend Sometime (With You)’ is een aangename ballade. Rod Temperton schreef indertijd de hit ‘Boogie Nights’ voor zijn groep Heatwave, en Mariea maakt er een goede cover van. Daarna vormt ‘Journey’ een harpmeditatie, een echte New Age track. Barry White’s klassieker ‘I'm Gonna Love You (Just A Little More Baby)’ krijgt een leuke opfrissing. En Bob Marley’s ‘Waiting in Vain’ volgt daarop. Jimmy Jam & Terry Lewis componeerden ‘Human’ voor The Human League, en Mariea maakt er weerom een aangename cover van. Nu volgen 2 bonustracks, de eerste is de titeltrack met Oosterse flair, gevolgd door ‘Walk the Walk’, een duet met violiste Karen Briggs. Mariea bewijst hiermee dat de harp geen vervelend, ouderwets instrument is dat uitsluitend aan de klassieke muziek verbonden is. 

Patrick Van de Wiele (4½)

​DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Sky Looks Like Rain
2. Young
3. Long Winter
4. Riding Out The Storm
5. Next Best Thing
6. Ribbons
7. Rake
8. Flying
9. Mine Alone
10. Winter Sun
11. Water & Glass

Platenlabel
Busted Flat Records

Labelnummer
Busted 084

Distributie
Busted Flat Records

Promo-agent
Sarah French Publicity

Website Artiest
Lynn Jackson

‘Songs Of Rain, Snow & Remembering’ is het achtste album van de in Kitchener, Ontario residerende singer/songwriter Lynn Jackson. Op haar vorig, in 2014 verschenen album ‘The Acoustic Sessions’ bracht ze samen met haar muzikale partner Chris Boyne 13 songs uit haar repertoire maar dan in een akoestische setting. Voor ‘Songs Of Rain, Snow & Remembering’ kiest Lynn opnieuw voor een begeleidingsband, waar ook Boyne deel van uitmaakt. Naast de zang neemt Lynn ook de akoestische gitaar voor haar rekening. Haar stem is warm en helder en doet soms een beetje sixties aan. Bovendien accordeert ze prachtig met haar poëtische teksten. Muzikaal tapt ze uit meerdere vaatjes. Nu is het wat meer folk, dan weer een ietsje meer roots of soul, maar telkens weet ze dat met kennis van zaken te doen. Albumopener  ‘Sky Looks Like Rain’ heeft iets van met soul besprenkelde folk. Het hoofdzakelijk door piano en akoestische gitaar  gedragen ‘Long Winter’ is dan weer een perfecte weerspiegeling van de vaak met deze periode gepaard gaande somberheid. Haar invloeden uit de late sixties en de beginnende seventies weet ze daarna aardig te verklanken in ‘Riding Out The Storm’ met een knappe solo van Joe Dunn op de elektrische gitaar. De door piano en akoestische gitaar begeleidde ballade ‘Water & Glass’, sluit het album in schoonheid af. 
Songs Of Rain, Snow & Remembering’ koestert een zekere tristesse. Een gevoel dat nog versterkt wordt door het sporadisch gebruik van de weemoedig klinkende cello en harmonium. Vreemd is dit echter niet vermits Lynn haar inspiratie zoekt in de liefde, hoop en eenzaamheid. Het album is dan ook best geschikt om bij een knapperend haardvuur de donkere dagen voor Kerst muzikaal te kleuren.

Lambert Smits (3½)